vrijdag 22 juni 2012

Bond ter Bestrijding van Horken (BBH)



Ik denk altijd dat ik in het horkerigste deel van ons land woon. Ik heb geen wetenschappelijk onderzoek gedaan, dat kunnen anderen beter.
Ik observeer voornamelijk. Je kan je groen en geel ergeren, dat deed ik ook tot ik besefte dat dat niks helpt en je dan alleen jezelf er mee hebt.

Ik ontdekte Klean. Een andere manier om met je ergernis om te gaan over wat de medemens allemaal achter zich neergooit.
Door niet over zwerfvuil heen te stappen maar het op te ruimen.
De blikjes in mijn straat raapte ik altijd al op, eigenbelang, je hoorde ze anders de hele nacht heen en weer gaan in de straat, want het schopt zo lekker, zo’n blikje.

Ik heb een tijd geleden de Bond ter Bestrijding van Horken opgericht. De BBH.
Ik ben het enige lid hoor. Mijn man is wel sympathisant.
Ik denk er weleens aan om er met al m’n medebloggers iets mee te doen. Bloggen over een BBH onderwerp? Ik ben niet zo goed om zoiets op te starten. Maar in het klein ben ik al begonnen.

Ik voelde me altijd wel een beetje stom als ik zo’n blikje opraapte. Maar na lezen op Klean: nu, elke morgen als ik mijn voordeur uitstap raap ik iets op en gooi het in de vuilnisbak.
En het voelt goed, dankzij Peter van Klean. Maar het is maar een beginnetje.
Helpt het echt wel?
Beelden van de plasticsoep vind ik zeer verontrustend, dat moet anderen toch ook alarmeren?
Griekenland, Epiros, september 2009, na een opruimactie
Toch blijven we al dat plastic kopen, pakken zonder kritiek al die plastic verpakkingen en andere zooi aan … behalve dan een paar doorzetters waar ik wel eens een blog over lees. Maar het gros van de mensen … kan het ze niks schelen? Al die plastic dopjes in de maag van een meeuw? Je zou er depressief van worden! Sluiten we ons er voor af?

De BBH signaliseert niet alleen zwerfafval. Wat me ook verontrust is hoe men met elkaar omgaat. Mensen die tegen je opbotsen en niks zeggen. Huh, ben ik onzichtbaar? Korte lontjes. Onverschiligheid. Gooi maar neer. Alleen met jezelf bezig.

Als BBH-lid erger je je niet meer, in plaats van kwaadworden juist vriendelijk of met humor reageren. Gekke dingen doen. De heerlijke film Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain is wellicht een inspiratie.
foto van het www
De allerleukste sketch in Jackass, een paar jaar geleden, vond ik de Meter Fairy, geweldig!
Zelfs als ik nu weer kijk, lig ik in een deuk, hij in dat witte jurkje, hoe hij loopt, "But I'm the meter fairy...that's my job!"
Ik heb het na het zien van die aflevering ook een keer gedaan, een parkeerautomaat bijgevuld, je loopt je dan zo te verkneukelen, maar zal de reactie nooit weten.
Ik heb ook eens iemands auroruit in de winter schoongekrabd, vond ik ook zo leuk, maar het eventuele verbaasde gezicht kan je alleen maar fantaseren.

Gisteren op de markt, hij liep al op z’n eind en men was al aan het opruimen, een marktkoopman schreeuwde: Hollandse aardbeien, de laatse … een pond voor 1,50.
Ik keek er even naar en met mij ook een oudere vrouw. De markkoopman stopte de laatste doosjes snel in een plasic zak (!) en zei: samen delen, de laatse twee!
Terwijl ik 1,50 bij elkaar zocht, zei de oudere dame: ik heb geen geld bij me, ik moet pinnen en ze loopt verder. De marktkoopman hoort dat niet en roept haar na: hee waar gaat u nu naartoe, u vergeet uw aardbeien!
De mevrouw komt bedremmeld terug en zegt, ik moet eerst pinnen. Hij luistert nog steeds niet, en blijft schreeuwend zijn waar aanprijzen. Mango’s, drie voor een euro, doosje frambozen, 1 euro.
Ze kijkt me hulpeloos aan: Kan je hier bij AH pinnen? Nee, ik noem wat plekken waar je kan pinnen, maar is allemaal toch een stuk lopen. Terwijl ik weer kleingeld bij elkaar zoek voor mango’s en frambozen, hoor ik mezelf tegen de koopman zeggen: geef die aarbeien nou maar aan die mevrouw, ik reken ze wel af. Waar gaat het over ... 1,50!

Ze kijkt me met grote, langzaam natwordende ogen aan. Nou, zoiets heb ik nog nooit meegemaakt, zegt ze. De marktkoopman tettert maar door: jaja, zulke mensen bestaan nog hoor mevrouwtje; alsof het zijn verdienste is. Ze zegt tegen me dat ze het helemaal warm krijgt en ik zeg: Ach, vrouw, geniet er nou maar van!
Zoveel stelt het nou ook weer niet voor, maar als ik verder ga is dat wel met een big smile.

Thuisgekomen haal ik de aardbeien uit het bakje  ... en de onderste helft is beschimmeld. Daarom zat het zo gauw in een plastic zakje! Tss!
Voel me bijna schuldig voor die oudere dame, als ze ze nou ook maar gelijk schoonmaakt, heb ik iemand blij gemaakt met een dode mus?
Die marktkoopman kan het waarschijnlijk geen biet schelen.

Maar ondanks de slechte aardbeien … het zijn toch leuke dingen om te doen.
Als tegenbeweging ...

Is het wat voor je, lid worden van de BBH? Heb je een leuk voorbeeld van hoe je positief reageerde op de horkerigheid ... laat het me dan weten!