zaterdag 4 februari 2017

Weekendje Horizon

Lanzarote, augustus 1984
Dit maffe stel is vandaag 35 jaar samen en 32 jaar getrouwd. Een mooie aanleiding om dat saampjes te vieren op een plekje waar we heel graag zijn: De Horizon in Molenrij.
Het is daar zo mooi, rustig en ook heel betaalbaar.
De huisjes, hutten genaamd, zijn met liefde gebouwd, voor een deel met hergebruik van materialen.
We vertrokken donderdag, naar Groningen en gaan daar eerst naar Vegansuper, een geheel veganistische supermarkt. Het is niet al te groot en ik hoopte op meer soorten ‘kaas’, maar het is heel bijzonder dat de stad Groningen zoiets heeft. Prettig is dat alles vegan is, dus je daarvoor niet alle ingrediënten hoeft te lezen. Er is een zitje waar je wat kunt eten en drinken. Mijn Architect neemt een broodje hamburger.
Ik koop er nepkaas en gedroogd zeewier, dat een ‘bacon’-smaakje krijgt als je het bakt. Resultaat komt op mijn andere blog, als ik het uitgeprobeerd heb.


We hebben met vrienden die in Groningen wonen afgesproken bij de Herbivoor  voor een wijntje en een hapje, heel gezellig.


Dan nemen we de arriva naar Winsum, daar moeten we een tijd op de bus wachten, maar gelukkig is vlakbij de bushalte een nieuw restaurant, waar we al wachtend op de bus een wijntje kunnen drinken. In de bus door het Hogeland rijden, het is al donker, dus weinig te zien.
Deze keer zitten we in de nieuwe Hut nr. 8, met prachtig weids uitzicht.


De volgende morgen, vrijdag, is het weer nogal onstuimig, een zonnetje komt door en het zal droog blijven.
We pakken de fiets naar Vierhuizen, om Henk te bezoeken.


Dan doorfietsen naar Zoutkamp, daar krijg ik helemaal een vakantiegevoel, het is nog vroeg in het seizoen. We nemen een wijntje met falafel&friet, overal vind je wel iets vegan te eten.


's Avonds gaan we naar de pizzeria in Kloosterburen. Ik had van tevoren gemaild of we eigen plantaardige kaas mochten meenemen en dat was totaal geen probleem. We kregen een pizza, rijkbelegd met verschillende groentes, we konden het niet eens op, maar konden het restant meenemen.


Vandaag gaan we de andere kant uit fietsen. Ik heb altijd wel een lijstje van funda-huizen bij me, zodat we als we toch in de buurt zijn, even kunnen kijken. Huizen die te koop staan vallen in het echt bijna altijd tegen, maar zo kunnen we ons wel een beeld vormen.
Bevingsschade? Pieterburen
We fietsen naar Westernieland (daar wilden we koffiedrinken, helaas was De Oude Smidse gesloten) en via Den Andel naar Warffum. In Warffum hebben we een leuke, bijzondere ontmoeting.
Doezenden sneeuwklokjes en winterakonietjes, zo ver het oog reikt
We drinken koffie Bij Moeders en fietsen terug naar Kloosterburen. We gaan naar Hotel het klooster voor een wijntje met een vegan hapje. Laat dat maar aan de eigenaresse over, het is daar altijd zeer smaakvol. 
Bijzonder zelfgebakken brood, geroosterde biet en zoete aardappel, uienchutney en houmous met spinazie. Zeer inspirerend voor mij.




Waar we ook altijd even naar binnen moeten als we hier zijn is Antiquariaat Bij tij en ontij,
zo'n heerlijke boekenplek. En net als altijd zeg ik ... alleen even kijken, ik koop niks!
Nou ja, dan één klein aardig boekje, vooral voor de mooie illustraties.


En zo vliegen vier daagjes om. Een mooie zonsondergang op de laatste avond.


Zondags gaan we in de Stad Groningen als afsluiter nog een taartje eten bij Toet en een wijntje drinken bij Café de Oude Wacht.
We kunnen er weer even tegen.


donderdag 2 februari 2017

Fries Museum

Ik wilde steeds al naar de tentoonstelling van Alma-Tadema, maar de berichten van de drukte hield me tegen. Toen ik zag dat het nog maar een paar dagen kan, besloten we op een doordeweekse dag te gaan en de kaartjes al online gekocht.


De doorslag gaf de rubriek ‘Oog voor detail’ in Sir Edmund van de Volkskrant. Daarin een portret uit 1883 van Anna, de dochter van Lourens Alma-Tadema. Ik hou erg van dit soort verhalen over een schilderij. Je gaat anders kijken en het wordt vertrouwder. Het is dan ook heel leuk om ter plekke het schilderij te zien, met de tekst van die rubriek in het achterhoofd.

Ik kende vooral de schilderijen van de nimf-achtige vrouwen op marmeren banken met blauwe zee op de achtergrond. Vooral de stof van de kleding vond ik zo mooi. Nooit in het echt gezien, alleen op internet en in boeken.



Fijn dat we al kaarten hebben, want er staat een giga-rij bij de kassa. De trap naar boven deden we ongeveer een half uurtje over, viel dus allemaal reuze mee.
Op de tentoonstelling blijken de meeste schilderijen kleiner dan ik dacht.
De schilderijen geven een kijkje in het leven van de schilder en zijn gezin. Ik vind het een mooie tentoonstelling en ben blij dat we toch gegaan zijn.
Deze vond ik ook erg mooi


Na ons bezoek aan het Fries museum hadden we natuurlijk trek. Het enige adres wat ik wist met vegan opties is Eetcafé Spinoza. Het is niet ver lopen van het museum, maar ze zijn nog gesloten.
We gaan eerst een wijntje drinken in een café in de buurt.
We ontdekten nog een bijzonder kunstwerk in het steegje waar we doorheen liepen:



Als we een uurtje later naar Spinoza gaan, zijn ze wel open, maar de keuken nog niet.
Men heeft wel een vegan borrelkaart, kijk ... daar kunnen we iets mee.
We kiezen voor de vegan bitterballen, seitanspiesjes met barbecuesaus en Turks brood met aioli. Overheerlijk allemaal.
Bij navraag waar de aioli van gemaakt is, blijkt het van veganaise van Plantaardigheidjes te zijn, dat is een facebookvriendin van mij. 

Als de leuke ober komt zeggen dat de keuken nu wel open is, hebben we niet meer trek genoeg in een hoofdgerecht, maar een voor- en nagerecht gaat nog wel. Er is een uitgebreide vegan-kaart.



Mijn Architect neemt de tomatensoep met prei en sojaroom, van mij had die iets pittiger gemogen. Het gerecht dat ik neem, kies ik vooral om de naam: Winterse compositie.
Het is een salade met silken tofu, paddestoelen, cranberry's en noten, met balsamicovinaigrette. Lekker, hoewel de tofu niks toevoegt. Tofu heeft amper smaak van zichzelf. Ik denk dat bijvoorbeeld in kruidenolie gemarineerde tofublokjes lekkerder zou zijn.
Maar goed, hoe meer ik vegan kook, hoe eigenwijzer ik word. 😏

Als nagerecht neemt Mijn Architect de appelcarré met sorbetijs van stoofpeer en sojaroom. Prima!
Ik neem crème brûlée, vroeger mijn favoriete toetje, nu voor het eerst in veganversie.
Het wordt aan tafel in brand gestoken, niet blazen, gewoon laten uitbranden.
Echt heel lekker!


Samenvattend was Spinoza een geweldig leuke ervaring, met een uitstekende bediening ... dat missen we hier in Gouda nogal eens.

En het voordeel van de treinreis, heen en terug zo'n viereneenhalf uur, is dat ik een boek bijna uitgelezen heb.