Ontdekking van Groningen

Op het eerste gezicht (3)

2012-03-01T10:20:00.002+01:00

Het korte leven van het schitterende, maar eenzame irisje:

2 januari

1 februari

4 februari

13 februari

22 februari

1 maart

Nu wachten op de rest van het lentegeluk.

In ieder geval genieten we weer van het lied van de merel, 's morgens (erg) vroeg.

Meer 'Op het eerste gezicht' vind je bij AnneTanne.

Fleur en Kleur: Groen

2012-02-29T10:43:00.001+01:00

De rubriek een ‘bloemetje op woensdag’ van Veronique heet nu ‘Fleur en kleur op woensdag’ dus niet meer alleen over bloemen.

Toch begin ik daar mee, dit aparte bloemetje zit aan de Kalanchoe ‘Magic Bells’, het zijn net groene druiven, maar dan hol van binnen, kleine luchtkussentjes.

Ze schijnen ook open te gaan en worden dan belletjes. Tegen die zal ik ze weer fotograferen.

Ik ben nooit zo erg van de kamerplanten, maar deze soort is zo makkelijk te verzorgen, dat moet zelfs mij lukken.

De plant komt oorspronkelijk uit China en de naam kalanchoe schijnt een verbastering van ‘Kalan chau huy’ te zijn.

Schrikkeldag vandaag, leuk vind ik dat, zomaar een extra dag erbij.

Ik begrijp niks van dat gemopper wat ik hier en daar hoor/lees dat je daardoor minder verdienen zou.

Deze dag krijg je in ieder geval gratis, en ook al is het een grijze dag ... maak er fleurige dag van!

Meer fleur en kleur vind je bij Veronique van Een sneller kloppend hart.

Dinsdag dicht (41)

2012-02-28T02:27:00.004+01:00

Deze spreuk stond op een bord bij een tweedehands boekwinkeltje in Hindeloopen, waar we vorig weekend waren.

Het winkeltje had ook een bijzonder uithangbord:

Man kan nooit zomaar voorbij gaan aan bakken met boeken.

We gingen ook even binnen kijken, heerlijk winkeltje, propvol met boeken en kunst.

Welkom jongelui (!) zei de eigenaar, een opvallende verschijning.

Zijn winkel stond te koop, hij was van plan om terug te keren naar Frankrijk, een al 30 jaar leegstaand, eenzaam gelegen huis, zonder sanitair en andere luxe, waar hij destijds ook heeft gewoond.

Iedereen verklaart hem voor gek: Wat als je een ziekenhuis nodig hebt? Hij haalde zijn schouders op.

Ik zei: gewoon niet ziek worden. Dat vond hij een goed idee.

Tussen alle Friese boeken viel mijn oog op dit boek ... voor vier euro is het van mij.

Kruiend ijs Hindeloopen

2012-02-20T21:08:00.006+01:00

De laatste dag van ons weekendje weg. Mijn broer zei dat als we toch in het hoge noorden waren, we zeker even naar het kruiend ijs moesten gaan kijken. We besluiten naar Hindeloopen te rijden.

Het fenomeen trekt veel mensen, duizenden waren het er afgelopen weekend. Ook vandaag, een maandag, komen er nog veel mensen kijken.

De dijk is wel een grote glibberboel geworden en de mensen nemen de blubber mee als ze het ijs opgaan.

Het kruiend ijs heeft bergen opgestuwd van meer dan zes meter hoog. Wat een spectaculair gezicht. Ik had het nog nooit in het echt gezien.

Gemeentelijk Verzorgingsgesticht

2012-02-20T15:19:00.004+01:00

De B&B waar we logeerden in Usquert, het Gemeentelijk Verzorgingsgesticht, wil ik toch nog even speciaal noemen.

We waren er 1 nachtje, maar wat een fijne plek om te logeren.

De eigenaars zijn erg gastvrij en het is er stijlvol en comfortabel ingericht.

Ze hebben een bijzondere verwarming: een pelletkachel.

Pellets zijn korrels geperst van zaagmeel, een schone en zuinige manier van stoken. De kachel is ook mooi om naar de kijken, met fijne vlammetjes. Zoiets lijkt me wel wat in een volgend huis.

Ik vroeg wat het was, al die mooie doosjes in deze wand:

Het zijn pianolarollen. Een indrukwekkende verzameling. De eigenaar heeft daar ook een boek over geschreven. Ik had wel eens van pianola gehoord, maar wat het nu precies was wist ik niet.

Met veel geduld legde hij het ons uit, liet zien hoe zo’n pianolo werkt en laat ons verschillende muziekstukken horen. Bijzonder.

Tussendoor hebben we samen nog de NRC scryptogram bijna opgelost. Het lekkere uitgebreide ontbijt hadden we in de bibliotheek.

Het lekkere uitgebreide ontbijt hadden we in de bibliotheek.

Kortom, deze B&B staat, samen met Huisje Horizon in Vlagtwedde en Finisterre in Saaxumhuizen bovenaan op mijn favoriete logeeradressenlijstje.
Bedankt Ria en Jan, we hopen nog eens terug te komen.

Usquert

2012-02-19T23:10:00.002+01:00

Na het fantastische optreden in Valthermond gisteravond hebben we lekker geslapen in de plaatselijke B&B Melyanna, eenvoudig en goed. Zeer ruime kamers in een verbouwde boerderij en na een prima ontbijt vertrekken we naar het Hogeland.

Wat rijd ik hier graag!

We logeren in Usquert, bij het Gemeentelijk Verzorgingsgesticht.

Op internet gevonden en gevallen voor die naam.

Ik had een excursie gevonden die me wel wat leek. Wandelen over de kwelders en het wad met een ervaren gids.

Dus niet echt wadlopen, dat je wegzakt in geulen en slik, deze tocht kan gelopen worden met laarzen.

Het had toch wel wat voeten in de aarde … eerst kijken of er wel een gids beschikbaar was die dag, dan of er wel genoeg deelnemers waren (minimaal 8) en dan natuurlijk nog het weer, bij extreem weer zou het ook afgelast worden.

We hebben gistermorgen voor vertrek nog lang gewacht op bericht. We hoefden als het niet doorging minder mee te sjouwen, zoals regenkleding, laarzen, enz.

We moesten namelijk eerst met de trein naar Utrecht. Ik had een grote en een kleine weekendtas klaarstaan. Uiteindelijk kregen we bericht dat het hoogstwaarschijnlijk wel door zou gaan.

Na een erg leuke ontvanst in het Verzorgingsgesticht - met koffie en zelfgebakken brownies - gingen we op weg naar Noordpolderzijl. Het was vreemd weer, soms donker en dreigend, dan brak het weer open met een stralend blauwe lucht.

Toen we aankwamen bij ’t Zielhoes zagen we niemand. Even gebeld, en we kregen te horen dat de tocht niet doorging. Hè, een beetje de pest in.

We besloten wat te drinken en daarna op eigen houtje een wandeling te gaan maken, de zon scheen tenslotte.

Omdat het erg druk was in ’t Zielhoes, kwam een stel bij ons aan tafel zitten.

Hij zat in 1964 als zanger bij de Headhunters uit Eelde. Daar hadden we zo’n leuk gesprek mee, dat er van wandelen niet veel meer terecht zou komen.

Toen we uiteindelijk opstapten en de dijk opliepen was de zon verdwenen en begon het te hagelen, vertikaal, ijskoud was het.

We hebben misschien dertig meter op de dijk gelopen, ondanks dat we warm gekleed waren hielden we het voor gezien.

zie je hoe koud het is?

Kloosterburen

We hadden trek in goeie appeltaart, stapten in de auto en reden naar Kloosterburen, waar we nog net een staartje Gronings carnaval meekregen.

We gingen naar Hotel het klooster, waar Jolanda inderdaad ongelofelijk lekkere appeltaart had gebakken (toen ik het al half op had bedacht ik dat ik er een foto van had willen nemen, helaas). Dit is een plek waar we erg graag even komen als we in de buurt zijn.

In de avond gaan we in het visrestaurant van Usquert eten, eenvoudig en voedzaam, hoewel men het op de kaart wel heeft over slibtong, dat stoort me dan wel weer een beetje.

Het gaat ook weer wat sneeuwen.

In ons Gesticht is een bad, een echt bad waar je helemaal in kan, dus niet halfzittend, met kouwe knietjes, nee heerlijk languit liggen.

Ik ben normaal niet zo’n badmens, maar na zo’n lange, koude dag heeft het wel wat.

visrestaurant Usquert

In ons Gesticht is een bad, een echt bad waar je helemaal in kan, dus niet halfzittend, met kouwe knietjes, nee heerlijk languit liggen.

Ik ben normaal niet zo’n badmens, maar na zo’n lange, koude dag heeft het wel wat.

Heerlijk slapen, zo stil hier.

Valthermond

2012-02-18T23:40:00.004+01:00

Eindelijk … weer eens richting noorden. De laatste keer was met de kerst, dus is het wel weer eens tijd.

We mogen de auto lenen van broers’ vrouw, heel fijn, want we moeten naar Valthermond … en dat is niet echt handig met openbaar vervoer.

Broer heeft nog een adviesje voor ons achtergelaten, aan het eerste hebben we ons gehouden, aan het tweede niet altijd ...

We hebben een B&B in Valthermond gereserveerd, ik dacht lekker dichtbij het culturele centrum in het kerkje, beide aan het Zuiderdiep. Maar die weg is kilometers lang zodat we toch maar met de auto gaan.

Een dorp in een streek met geschiedenis van veenontginning, slechte werkomstandigheden, veenstakingen, veenbrand …

Een lang dorp, ongeveer 12 km en 200 m breed, las ik op internet.

Als we geïnstalleerd zijn in de B&B gaan we naar het plaatselijk café, altijd dé plek om meer te weten te komen over een plaats: Café 'Old Smuggler Inn'.

Het café is eigenlijk nog niet open, maar we worden toch binnengelaten. W. de eigenaar oogt als een man van de wereld, knappe man ook wel … maar komt wat gedesillusioneerd over.

Stort zijn hart uit … dit is het laatste café van Valthermond … de supermarkt is al dicht, de school ook, binnenkort moet (of wil) hij ook stoppen. Pas had hij het er nog over dat in de laatste vijf jaar zeker dertig vaste klanten zijn overleden. En de jongeren hebben in hun schuren hun eigen honk gemaakt. Iedereen heeft hier wel een biertap …

Een man komt binnen. J. vertelt over hoe hij als 18-jarige naar Rotterdam vertrok, veel werk als loodgieter, teveel werk zelfs, hij komt terug, handelt in keukens, vertrekt naar Hamburg en Bremen. Wist gelijk dat mijn naam Duits was en sprak het ook goed uit (een van de weinigen).

Dan komt H. binnen. De bareigenaar fluistert ons nog snel toe: zijn vrouw is twee dagen geleden gecremeerd. Je ziet het leed in zijn gegroefde gezicht.

We vertellen de reden van ons bezoek … de bareigenaar vraagt verbaasd: een popoptreden in Valthermond? Ik zeg kom je ook nog? Ja, dat zou hij doen.

Vlak naast het café zit een pizzeria, Picco Bello3, waar we een bordje spaghetti eten.

Als we later bij het kerkje komen, zijn inmiddels alle parkeerplaatsen bezet, een drukte van belang. Het is helemaal uitverkocht!

Een weergaloos optreden, voor Bert een historische stap terug, hij komt uit deze omgeving en het lijkt of hij iedereen in de zaal persoonlijk kent.

Je zou denken dat bij zoveel muzikanten en soorten muziekinstrumenten het een beetje dicht zou slibben ... niets is minder waar, ze zijn zo goed op elkaar ingespeeld, het is een genot om naar te kijken en te luisteren.

En het plezier spat er van af. Wat zijn we blij dat we gekomen zijn, alle moeite dubbel en dwars waard.

Mooie nieuwe nummers, en ook de bekende nummers van de vorige CD worden gespeeld. Wat zingt hij goed, wat spelen ze goed!

En ook daarna is het nog heel gezellig, wat een feest om er bij te zijn!

Onze foto's waren niet bijzonder, altijd lastig om zoiets te fotograferen met een simpel cameraatje: hieronder nog wat foto's van Juf Jans, meer kan je bekijken op haar website.

Ik koop twee CD’s en laat ze signeren, door Bert, door allemaal.

Een voor onszelf, een voor een van mijn bloglezers. Laat hier alvast een berichtje na als je interesse hebt.

Binnenkort vertel ik wat je moet doen om in het bezit te komen van dit collectors item!

Slietoazie aan t benul

2012-02-15T22:29:00.004+01:00

klik voor vergroting

Dagelijks kijk ik even bij m’n ‘Statcounter’ naar de ‘Recent Keywoord Activity’.

Het is grappig om te zien hoe mensen via google (vaak onbedoeld) op mijn blog terechtkomen.

Het leukste zoekwoord van vandaag: ‘bert hadders over demente vrouw’.

Hoewel ik geregeld iets over deze (morgen) 50-jarige megaster uit Groningen schrijf, kwam de zoekende toch terecht op een blog over dementie.

Ah, u denkt nu misschien wat is de link? Dat is het übermooie nummer van de nieuwe CD De Coöperoazie … Slietoazie aan t benul.

Een omschrijving van zijn moeder voor dementie. Briljant.

Jammer dat die persoon niet even verder gekeken heeft, of de link naar Bert Hadders aanklikte. Hoewel, waarschijnlijk heeft hij/zij het gezochte wel gevonden, Bert Hadders en de Nozems zijn namelijk b o o m i n g op dit ogenblik. Men heeft het daar in het hoge noorden nergens anders meer over!

Ik ga het weekend in ieder geval even een poster scoren, en natuurlijk een gesigneerde CD.
Wellicht twee, kan ik er ook een verloten onder m’n bloglezers …

(wordt vervolgd)

Kerrie-kaaskoekjes

2012-02-12T00:30:00.009+01:00

Ik heb op dit tijdschrift een proefabonnement, drie nummers voor een tientje. Leuk blad.

Er staat een recept van kerriekoekjes in, dat leek me wel lekker.

Ik vond de hoeveelheden alleen erg veel, dus heb ik alles door de helft gedaan. Dan was het nog veel, een gedeelte van het deeg ligt nog in de diepvries, een volgende keer misschiien nog eens door de helft doen.

Maar lekker waren ze, bij een glaasje wijn of bij een kop soep kan ook.

Dit zijn de gehalveerde hoeveelheden:

300 g zachte boter

150 g geraspte kaas

300 g bloem

50 ml melk

10 g kerriepoeder (ik gebruikte hot curry)

5 g zout

wit sesamzaad

Meng de boter en kaas in de keukenmachine (die heb ik niet, ik deed het met de mixer met deeghaken) en voeg de bloem toe. Breng de melk aan de kook en roer er het kerriepoeder door. Voeg zout toe. Meng melk en boter-kaasmengsel tot een deeg. Maak een rol van het deeg en wikkel het in plasticfolie. Laat even rusten.

(Ik heb de rollen in de diepvries gelegd, dan snijd het makkelijker.)

Verwijder de plasticfolie en snijd de rol deeg in dunne koekjes. Besmeer ze met wat water en strooi er wat sesamzaadjes over.

Leg op de bakplaat en bak de koekjes ongeveer 12 minuten in een voorverwarmde oven van 160 graden. Keer de koekjes na 6 minuten om (bij mijn oven 10 en 6 minuten).

Moeilijk om van af te blijven!

Was strijken?

2012-02-11T18:40:00.000+01:00

Mijn clubje Redhatters kwam gistermiddag was strijken. Huh?

Haha, nee hoor het heet 'encaustic painting'.

We gebruiken een gewoon oud strijkijzer en fotoprintpapier. Het is een eerste uitprobeersel, maar we zijn gelijk enthousiast. Wat er gebeurt als je het strijkijzer op verschillende manieren beweegt. Wat je allemaal voor wonderlijks ziet in het resultaat! Na deze eerste kennismaking gaan we het zeker nog eens doen. En zoals altijd ... we hadden saampjes weer veel lol!

Warme Truiendag

2012-02-10T12:52:00.009+01:00

Het idee van de Warme Truiendag is simpel: trek een warme trui aan, zet de verwarming lager, bespaar 7% energie per graad en dus 7% CO2 uitstoot.

Warme Truiendag 2012

Nu doe ik dat de hele winter al, de verwarming steeds wat lager zetten. Het gekke is dat je er aan went en dat ik het in mijn huis zelden koud heb.
Als ik thuis ben, ben ik toch met van alles bezig, dus staat de CV op 15 graden. Als het somber weer is hou ik de gordijnen dicht, de erker is van enkel glas, als de zon schijnt gaan de gordijnen open, dat scheelt al gauw een paar graden.
Ik heb geen dikke truien meer in mijn kast, sinds ik in de zorg werk heb ik ze weggedaan. In de zorgcentra en bij de meeste cliënten thuis is het altijd bloedheet. Niet te harden soms. Dus heb ik meestal veel laagjes aan i.p.v. één dik kledingstuk. Ik wordt ook zo slaperig in warme ruimtes.

Ik kan mij niet herinneren dat ik het dit afgelopen jaar koud heb gehad (toch één voordeel bij de overgang).

Maar er is iets aan het veranderen, de opvliegers worden zeldzamer en afgelopen week had ik het een paar keer koud ... je verklaart me waarschijnlijk voor gek, maar ik vond het heerlijk om het weer eens lekker koud te hebben.

Mijn buurvrouw van de bloemenwinkel (waar geen verwarming aan is) kleedt zich warm, maar heeft het nooit koud. Ook mensen die gewend zijn buiten te werken, hebben het niet gauw koud. Mijn conclusie: als je kouwelijk bent, moet je juist vaker naar buiten. Ik zie het aan mensen op m’n werk. Sommigen komen maanden niet buiten, wel altijd kwakkelen, altijd koud, altijd last van elk luchtstroompje (zuster, ik voel tocht ...).

De hoogste stand waar ik de thermostaat op zet is meestal18 graden. Uit routine zetten we hem ’s nachts op 15 graden, maar dan hoorde ik hem toch regelmatig aanslaan, dus nu gaat hij wat lager.

Ik ben er nog niet uit: zet je de thermostaat nu heel laag, zodat de CV in de nacht niet aanspringt, of is dat dan weer duurder in gebruik omdat het langer duurt tot de ruimte de volgende dag weer op temperatuur is?

Ik probeer te letten op ons energieverbruik. De winkelruimte onder ons is ook weer verhuurd, dat moet schelen.

Voor mijn gevoel doe ik heel zuinig, maar dat valt nog tegen. Wij hebben een ‘slimme meter’ en ik kan elke dag via internet naar ‘mijn verbruik’ kijken. Vorig jaar hebben we geld teruggekregen en is het maandbedrag omlaag gegaan. Het streven was om nog minder te gebruiken en nog minder te betalen. Het moet kunnen!

Een beetje jaloers kijk ik bij Zuinigaan naar haar droomverbruik.

Ons verbruik de laatste weken, in vergelijking met vorig jaar:

Stroom Kwh

week 2012 2011

1 77 64

2 62 75

3 69 64

4 68 29

5 69 29

Gas m3

week 2012 2011

1 46 47

2 43 36

3 52 43

4 45 42

5 99 62

Terug naar warme truiendag ... een sympathieke actie... en juist vandaag kan ik niet meedoen. De verwarming gaat hier vanmiddag i.p.v. omlaag een graadje omhoog. Ik krijg bezoek en het past niet bij m’n gastvrijheid dat men het bij mij koud heeft.

M’n RedHatters komen creatief doen!

Vogels in nood?

2012-02-08T21:52:00.003+01:00

Nu zou je toch verwachten dat het storm loopt bij zo’n prachtige ‘vogelpovverd’. Maar nee hoor, hooguit hier en daar een enkel zonnebloempitje uitgepikt.
Vogels hebben het moeilijk lees je overal, waarom komen ze dan niet bij mij eten? Ik vermoed dat we hier van doen hebben met verwende krengen.
Ik had altijd van Vivara de Hi Energy zonder schilletjes, dat wilden ze wel, dure kost, maar nu ik de wat goedkopere zaadmengesel wil opmaken ... vrieskou en honger ...? Nee hoor, ze motten het niet!

Vanmiddag, op het werk, mag ik het oude brood meenemen? Niet het beste voedsel, maar je moet wat. Onderweg naar huis kom ik langs twee wakken:

Ha, wat een happening, eenden, meerkoeten, waterhoentjes en zwanen zijn zeer tevreden met het oude brood, ze eten gewoon uit mijn hand. Dankbare watervogels.

Behalve die ene aalscholver dan, hij kijkt me meewarig aan ... en ik zie hem denken ... waarom heb je nou geen visje voor me meegenomen?

Een winters begin van de week

2012-02-06T23:04:00.005+01:00

Vanmorgen heb ik een ‘vogelpovverd’ gemaakt, van frituurvet en allerlei zaden.

Hopelijk komen er weer eens wat meer vogeltjes langs.

Elk jaar wordt het minder, de mussen zijn verdwenen, groenlingen zie ik nooit meer, staartmezen waren er eenmalig. De enige trouwe gasten hier in de stad zijn de koolmezen, pimpelmezen, merels en tortels. Maar ook niet meer in grote getale.

Heel soms een vink, winterkoninkje, roodborstje of vlaamse gaai, maar dat is ook alweer een tijd geleden. Zo jammer, want die vogeltjes op het dakterras kunnen je stemming zo bepalen.

Aan het voer kan het niet liggen.

Aan het eind van de middag op de fiets naar het werk, want geen vertrouwen in de NS. Heel voorzichtig fietsen - vorige week maakte ik nog een schuiver - en de boodschappen voor de Kookclub zitten in de fietstassen.

Het valt mee, paar moeilijke stukjes, maar verder is het fietspad prima.

Lekker om te fietsen in zo’n mooi winterlandschap.

Op het werk de wekelijkse Kookclub, we gaan Hutspot maken. De deelnemers vinden het heerlijk. Mevrouw H: 'Zo’n lekkere hutspot hebben we hier nog niet gehad'.

De griesmeelpudding met bessensaus toe is ook een succes.

Dat is het leuke van de Kookclub, ik kook daar de Hollandse pot, zo anders dan wat ik normaal maak.

Van alle markten thuis.

Creatief zonder boodschappen

2012-02-05T20:14:00.004+01:00

Gisteren toch een kater aan avondje Rotterdam overgehouden ... geen puf om boodschappen te doen.

Dan moeten we eten wat er nog in huis is.

Zaterdag: boterhammen en soep.

Vandaag: er lag nog een vergeten eendeborstfilet in de diepvries.

Dat ding was nog geen 170 gram, we zijn niet van die grote vleeseters, moet genoeg zijn, dus eerlijk delen met z'n tweetjes.

Een restje olijven. Wat aardappels waren ook nog in huis, in de oven met de olie van de olijven. Nog wat tomaatjes.

Een sjalotje laten marineren in balsamico. Een blikje velderwtjes.

Onverwacht was het eigenlijk erg lekker, Man vond het geweldig ('wat kan je toch lekker koken met niks in huis') en dat zonder het zaterdagse boodschappengedoe.

Dus dat hoeft eigenlijk helemaal niet elke zaterdag? J

Naar Rotterdam

2012-02-04T18:56:00.004+01:00

Manlief deed gisteren met een groepje vrienden een dagje Film International, in Rotterdam. Dat is aan mij niet zo besteed, ik kan maar één film per keer aan en dan nog goed overdacht welke.

Ik ging naar de boekpresentatie van Daniel Dee bij boekhandel Van Gennep op de Oude Binnenweg.

We spraken daar af. Dat was nog even lastig want er was een sneeuwbuitje gevallen, dus was het hele treinverkeer ontregelt. Er reden geen intercitys meer, wel de sprinter, die ging een keer per uur.

Maar het is gelukt, ik kwam nog net op tijd aan. En de filmclub was er ook.

Zijn vrienden uit Groningen konden Rotterdam helaas niet bereiken, zie De Digitolle Grieze.

Van Daniel Dee ken ik de gedichten uit het Dichtclubboekje, ooit gekregen van Marleen en van het blog Kortsluiting. Vrouwen en ik eerst is zijn eerste prozaboekje.

Ik vond het leuk om het boekje aan te schaffen, uit nieuwsgierigheid en omdat ik helemaal nog niks heb van jonge schrijvers. En een aanleiding om nu eens wat van mijn boekenbonnen te besteden.

Uiteraard liet ik het signeren.

Ik weet nog niet of het wel wat voor me is. Ik heb al een paar verhalen gelezen, van de eerste twee hield ik er een beetje een rotgevoel aan over (van de inhoud, niet de manier van schrijven). De onverwachte verhalen zijn, zover ik dat kan beoordelen, goed geschreven en met humor. De stukjes die hij voorlas klonken veelbelovend. Eerst maar verder lezen, ik kom er nog op terug.

Daarna ging ik met de filmclub mee (leuke mensen, eentje wordt erg gemist), we gingen borrelen bij Melief Bender (o, nostalgie), eten bij het prima restaurantje Open, tot slot nog een afzakkertje bij Floor.

Leuk hoor, ouderwets stappen in Rotjeknor.

Hopende dat de treinen weer normaal gingen, liepen we over het Schouwburgplein te glibberen, waar ik prompt onderuit ging.

Probeer dan maar weer eens bevallig op te staan, met de slappe lach en teveel wijn op.

Reigers in het wit

2012-02-03T15:16:00.000+01:00

Toen ik op de blog van Hendrika een grote groep bij elkaar schuilende zilverreigers zag, moest ik weer denken aan de winter van 2007.

Wij waren een paar dagen in Noord-Holland, we logeerden in Egmond aan Zee, wandelden door de duinen en bezochten natuurgebied het Zwanenwater bij Callantsoog. In dat weekend van 21 december was het sprookjesachtig mooi, alles had een wit randje gekregen.

We zagen een grote zilverreiger staan en stopten voor een foto en toen kwam er nog eentje aangevlogen:

Onderwijl kwam er ook nog een kleine zilverreiger bij staan:

Dat vonden we al bijzonder, maar toen kwam er nog eentje bij:

Daar stonden ze dan een tijdje, met z’n viertjes ... tot ze weer wegvlogen.

Wij reden weer verder, tot ik zei stop eens ... wat zag ik daar nou in de verte ...?

Inderdaad ... kamelen en dromedarissen!

Het waren magische dagen toendertijd.

Vandaag sneeuwt het hier ook, ik hoop dat het weer net zo prachtig wordt!

Op het eerste gezicht (2)

2012-02-01T09:22:00.003+01:00

Waar is januari opeens gebleven? Vroeger had ik zo’n hekel aan die maand, hij wilde maar niet om. En nu, floep weg en is het alweer februari ... gelukkig met een extra dag dit jaar.

Update 4 februari 2012

Het onbekende bloembolletje in een van mijn potten op het dakterras blijkt een irisje te zijn. Staat er een beetje kleumerig bij.

De sneeuwklokjes (of zijn het toch krokusjes?) op de achtergrond zijn nog niet veel meer gegroeid sinds de vorige foto.

Bij AnneTanne - zij nam het initiatief voor 'Op het eerste gezicht' - zie je hoe het er nu in haar tuin uitziet, een maand later.

100 Vrienden zegt natuurlijk niet dat je 100 x gelezen wordt

2012-01-29T11:45:00.000+01:00

Mensen besluiten op Facebook een bepaald maximum aan vrienden toe te laten. Dat deed mij ook nadenken. Zeker nu dat Timeline er aan komt.

Sinds ik op Facebook zit (nu zo’n drie maanden), heb ik er al een dubbel gevoel over. Ik moet toegeven dat ik het soms toch leuker vind dan ik eerst dacht en zeker als men op je reageert, je contact hebt.

Daarentegen vind ik het juist niet leuk als men niet reageert!

Dan denk ik steeds: waarom klik je niet even op ‘vind ik leuk’?

Ik merkte dat ik dat belangrijk ging vinden.

Is niet reageren hetzelfde als onbeleefdheid?

Al die verzoeken om vrienden te worden. Ik stemde vaak toe, want diegeen zal wel een reden hebben en dan hoor ik het wel. Maar er komt niks.

En zo liep ik ook al tegen de 80 vrienden.

Ik probeerde dan alles te volgen. Maar dat gaat natuurlijk niet, daar heb je een dagtaak aan.

Natuurlijk kwam ik leuke, bijzondere dingen tegen, die ik zonder FB niet geweten zou hebben.

Daarom stop ik niet met FB, maar al die vrienden heb ik even weggedaan.

Ik kan het niet bijhouden. Ik zet m’n maximum op ongeveer 20 (voornamelijk familie).

Als ik wil kan ik toch nog bij voormalige vrienden kijken, alleen niet meer reageren. Geeft wat rust.

Deze tekst vond ik op Back Bone Media, wel gericht op marketing, maar toch:

Welke vrienden waardeert u het meest? U koestert de personen die u doen lachen, iets bijleren, vaak iets interessants te vertellen hebben, om u geven (bekommerd zijn), u steeds weer een handje helpen en oprecht geïnteresseerd zijn in hoe het met u gaat. Kortom, boeiende, eerlijke en sympathieke lui met een gezonde dosis empathie, die een meerwaarde in uw leven vormen.

Ach, dat FB, het is handig voor nieuws van muzikanten, schrijvers, toneel en al die andere zaken die ik interessant vind, maar bloggen heeft toch mijn voorkeur.

Ook mijn eigen blog vind ik leuker dan m’n Facebook.

Ik koester de reactie van Frans op mijn blog:

… want een goede blog is literatuur en Facebook lijkt toch meer op het schoolplein ;-)

Odin op donderdag (6)

2012-01-26T22:34:00.002+01:00

Tijdens het sapvasten had ik m’n Odin-abonnement omgezet naar een fruittas. Omdat we ’s morgens nog steeds verse sapjes drinken hou ik dat nog even aan.

In het pakket van deze week:

Elstar appels uit Dronten

Navelina sinaasappels en grapefruits uit Spanje

Concorde peren uit Afferden

Bij dit abonnement zit ook altijd een papier met recepten en vaak een mooi verhaal.

Het verhaal van deze week gaat over een biologisch bedrijf uit de Betuwe.

Hans, een man van 74, levert fruit aan Odin.

Hij werkt al z’n hele leven in de fruitteelt, als kleine jongen scharrelde hij al rond op het fruitbedrijf van zijn oma.

Biologisch werken was gewoon, er waren toen nog geen bestrijdingsmiddelen en kunstmest.

Hans herinnert zich nog dat er voor het eerst bestrijdingsmiddelen werden gespoten en dat gebruik van kunstmest normaal werd.

Er kwam in de loop der jaren meer kennis over de nadelen en het ging hem steeds meer tegen staan. In 1997 besloot hij terug te gaan naar grootmoeders tijd: hij ging weer voor biologisch, hij wist dat fruit telen zonder spuiten en kunstmest mogelijk was. Een jaar later mocht hij het EKO-keurmerk gebruiken en sindsdien is hij Odin-leverancier.

Hans werkt voor zijn plezier en is tevreden met zijn vijf hectare land waar de bomen op staan. Peren, appel, pruimen en kersen.

Afhankelijk van het seizoen is het een drukte van belang met allerlei soorten vogels, vlinders en bijen. Zij voelen zich prima thuis in deze schone omgeving.

Tijdens het jachtseizoen is deze plek een veilig toevluchtsoord voor vele fazanten en hazen. Op de velden rondom de boomgaard wordt namelijk gejaagd en bij de eerste knallen van de jagers wéten de fazanten en hazen dat het onder de bomen van Hans veilig toeven is. Er ligt altijd genoeg fruit op de grond, dus kunnen ze rustig wachten tot de jagers weer vertrokken zijn.

Meer geluk dan die hazen in dat groen-groen-groen-groen knollen knollenland.

Risotto met Hollandse garnalen en venkel

2012-01-25T22:59:00.001+01:00

Als ik ergens moeilijk weerstand aan kan bieden, is het wel ‘twee voor de prijs van een’. Toch denk ik dan ook weer: moet het op, of betaal ik altijd al teveel en klopt de prijs juist nu wel?

In ieder geval, de Hollandse garnalen waren laatst bij appie twee voor een. Ik let dan goed op de houdbaarheidsdatum en zoek zo ver vooruit mogelijk.

Ze staan in de koelkast, dus opmaken maar.

Ik verzin zelden zelf recepten, ik haal veel uit boeken en van internet en geef er soms een eigen draai aan. Maar bij iets wat ik al vaker gemaakt heb, weet ik soms niet meer waar het vandaan komt. Als ik het weet, vermeld ik het wel.

Ik hou niet van jatwerk, zoals bij een receptensite (je weet wel), waar iedereen, iedereen kopieert. Maar dit recept? Ik weet het echt niet meer, of toch zelfverzonnen. Ach, zo bijzonder is het niet, wel heel makkelijk te maken en erg lekker.

Risotto met Hollandse garnalen en venkel

Olijfolie

halve eetlepel karwijzaad

125 g Arboriorijst

gesnipperd sjalotje

1 venkelknol, fijngesneden, groen bewaren

plukje saffraandraadjes, geweekt in glas witte wijn

1 liter visbouillon (van blokje)

2 bakjes Hollandse garnalen

1 knoflookteentje uit de knijper

peper en zout

In wok olie verhitten, karwijzaad erbij, 1 minuut bakken, rijst erbij, 1 minuut al omscheppend bakken. Sjalot en venkel toevoegen en even meebakken.

Glas witte wijn met saffraan erbij en laten verdampen.

Knoflook en peper toevoegen.

Steeds een soeplepel bouillon toevoegen en laten opnemen.

Als rijst gaar is garnalen toevoegen, kort mee verwarmen, zo nodig zout toevoegen, venkelgroen erover strooien en serveren.

Dinsdag Dicht (40)

2012-01-24T23:01:00.002+01:00

Spinvis

Kom terug

Gooi een steen naar de dag

Zo ver als je kunt

Spoel het zout van je huid

Doof het vuur

Volg het spoor dat er ligt

Zoek niet wat er nooit meer is

Was het zand uit je haar

Geef een naam aan ieder jaar

Drink de tranen op je hand

Zwijg er van

Erf de ogen van je kind

Kijk er door

Koester je geheime hart tot het eind 

Reis ver, drink wijn, denk na 

Lach hard, duik diep 

Kom terug  

Droom een boot in de zon 

Geef hem zeilen en wind 

Kus een droevige mond heel zacht

Voor de dag begint 

Bewaar een steen in je tas 

Uit het land waar je sliep

Waar je de wonden opliep

Waar een koninkrijk verging 

Haal de parels uit de zee

Geef ze weg

Vecht met alles wat je hebt

Verlies het goed

Wacht dan tot het lichter wordt

Je hebt de tijd 

Reis ver, drink wijn, denk na

Lach hard, duik diep

Kom terug

©opyrights

auteur: Evert-Jan van den Brink / Spinvis componist: SpinviS

Kookclub Boerenkoolstamppot

2012-01-23T22:02:00.001+01:00

Wat een gepuzzel … hoeveel boerenkool heb ik nou nodig?

Natuurlijk geen kant-en-klaar gesneden, want dan hebben de deelnemers niks te doen.

Ik kijk in mijn kookboekenkast, het oudste, degelijke kookboek: ‘Het nieuwe koken’ van Henderson&Toors 1948/1975, met het advies:

Zorg, dat g’uw kookkunst-resultaat

Zelf steeds kritisch gadeslaat!

Recepten zijn voor 4/5 personen

Er staat …

1à 1¼ kg boerenkool (+ 600 g gesneden)

2 kg aardappelen

Dat zou betekenen dat ik het voor mijn wekelijkese kookclub maal twee moet doen.

Ik sta in de winkel … de bladboerenkool is per zak van 500 g.

Ik sta te dubben, 4 nemen … of 5.

Ik neem er vijf.

Dus 2500 g. Het lijkt gigantisch veel.

Een zak van 2½ kilo aardappelen lijkt me wel genoeg.

Mijn mensen eten niet zulke grote porties.

Rookworst bij appie drie halen, twee betalen.

Ik prik een gat in de zakken boerenkool, dan passen er meer in m’n mandje voorop.

Mijn buurvrouw houdt m’n fiets vast, terwijl ik alles probeer mee te krijgen. “Wacht”, zegt ze, en gaat een boeketje anemonen pakken: “Hier, voor je Kookclub, ze zijn al zover open, die kunnen niet meer verkocht worden”.

Ze zijn prachtig, fluwelig paars.

Ik bestijg m’n stalen ros, het lijkt vandaag of ik steeds wind tegen heb, welke richting ik ook fiets. Soms kom ik amper vooruit, maar ik houd me voor: dit is gratis, er zijn mensen die voor zoiets veel geld betalen bij een sportschool!

Ondertussen laten rekensommetjes van boerenkoolhoeveelheden me niet los. Is 500 gram blad hetzelfde als 250 g kleingesneden en daar dan weer de helft van als het gekookt is? Slinkt het met de helft? Heb ik dan wel genoeg?

De mensen vinden het leuk, die grote bladeren op tafel. Hoe deed u vroeger dat, had u het ook in de moestuin?

Volop verhalen. De een zegt je moet de bladeren van de dikke nerf ritsen, nee plukken. Weer een ander snijd milimeter dunne sliertjes.

De aardappels zijn geschild, alle beschikbare vergieten en de afwasteil staan propvol gesneden kool klaar. Ik laat steeds een hoeveelheid kool slinken tot alles in de pan past, dan bij de aardappels voegen en als het gaar is, stampen maar. Ook weer een gratis work-out.

Uitgebakken spekjes erdoor en de rookworst warm laten worden.

Uiteindelijk twee flinke dekschalen vol met heerlijke boerenkoolstamppot, smullen.

Gekookt voor een weeshuis?

Ik denk dat er wel twintig ouderen van hadden kunnen eten!!

Een mevrouw wilde eerst niet komen, er was iets verdrietigs in haar familie gebeurt. Toch liet ze zich overhalen, want je moet toch eten, en dan heb je wat afleiding. Het verdriet stond in haar gezicht gegrift, maar wat ben ik dan blij dat ik haar toch aan het lachen heb gekregen. Wat genoot ze van het koolsnijden.

Na afloop vroeg ik of ze de anemoontjes mee naar haar kamer wilde nemen. Je zag haar ogen oplichten en ze zei dat ze blij was dat ze toch naar de Kookclub was gekomen.

Kijk, daar doe je het voor!

Mijn laatste roken

2012-01-22T12:14:00.005+01:00

Bij het leeghalen van de boekenkast tijdens het grote opruimen hier in huis, vond ik deze (lege) pakjes sigaretten. Die zijn zo’n 16 jaar oud. Prijs 5 gulden. In 1996 stopte ik met roken. Deze pakjes heb ik altijd bewaard, omdat er een serie Mondriaan op staat, maar ook als een herinnering aan een gewoonte die zeker een kwart eeuw duurde (ik was er vroeg bij).

Een beetje als Vroegindewey, in ‘De laatste roker’ van W.F. Hermans, die een gladgestreken pakje Gauloise in een lijstje had gezet.

Superlights ging ik destijds roken, dat was beter.

Voor de fabrikant dan, want je ging er steeds meer van roken.

Man was een jaar eerder gestopt, met gemak. Mij lukte het steeds maar niet. Ik heb acupunctuurnaaldjes in m’n oren gehad, kruidensigaretjes geprobeerd, homeopatische pilletjes geslikt, hulpboeken gelezen. Het mocht niet baten.

Tot ik besloot: nu is het afgelopen, over een half jaar rook ik niet meer. Dan zou het 8 januari zijn. Niet op 1 januari, zoals de meesten doen, maar juist een week later.

Telkens als ik iets in de toekomst bedacht, dacht ik gelijk ‘en dan ben ik met roken gestopt’. Affirmaties, honderden keren. Of dat nou de reden was dat het lukte, of dat ik inmiddels voldoende teer en nicotine tot me had genomen weet ik niet, maar toen het eenmaal zover was ging het eigenlijk heel makkelijk. Toch vertrouwde ik het nog niet helemaal en plakte nog twee maanden lang nicotinepleisters op mijn lijf, voor de zekerheid.

Omdat ik het ook een beetje jammer vond als ik nooit meer zou mogen roken, want het was wel erg lekker, zei ik toen tegen mezelf dat ik op m’n tachtigste gewoon weer ga roken.

Waarschijnlijk doe ik dat niet, want ik vind het dus inmiddels vies, goor en kijk eens naar iemand die rookt, wat ziet het er eigenlijk belachelijk uit, dat gelurk aan zo’n peuk, met zo’n getuit mondje.

Het mooiste was dat ik me zo bevrijd voelde, wel pas na verloop van tijd hoor.

In deze tijd, dat je als roker een soort paria bent, triest in de regen, onder een afdakje je sigaretje staat te roken … nu zou ik alleen daarom al willen stoppen.

Een jaar nadat ik stopte, overleed mijn jeugdvriendin aan longkanker, net 40 jaar en moeder van twee kleine kinderen. Inmiddels wordt de lijst van mensen in onze omgeving die te jong sterven aan longkanker steeds langer, inclusief mijn broer en een vriend van Man, pasgeleden.

Vreselijke ziekte, dat kanker.

Kaj
Wat ik helemaal onverdraaglijk vind, is kinderen die kanker krijgen. Dat druist tegen alles in. Dat hoort gewoon niet, klopt niet en alle ouders gun je een gezond kind.

Soms wordt je er opeens mee geconfronteerd, ik kan er niet tegen, wil het eigenlijk niet weten. Het grijpt me aan. Maar wegkijken helpt ook niet. Geld misschien wel.

Laten we allemaal iets overmaken voor de behandeling van die kleine Kaj.
Doen hè?

Illusie

2012-01-20T23:04:00.001+01:00

Men vroeg Rutger Kopland ooit, nadat hij een gedicht had voorgelezen: waar gaat dat gedicht nou eigenlijk over? Toen las hij het nog een keer voor.

Omdat ik op zoek was naar een DVD die ik aan het Zorgcentrum waar ik werk zou schenken, dook ik in de verhuisdoos met het opschrift: ‘CD-DVD-Video’. Ik vond al gauw wat ik zocht en bekeek gelijk alle andere vondsten.

Een paar jaar geleden, in 2000 denk ik, (jeetje, al weer 12 jaar geleden), kwam ik in aanraking met de experimentele film: De zee die denkt. Een film die internationale prijzen won.

Ook nu nog steeds bijzonder om nog eens te bekijken.

Een opmerkelijke film met optische illusies.

Illusie

Als we een tafel aanraken, voelen we niet die tafel. We voelen onze vinger en wat daarin gebeurt.

We voelen onszelf. En als u nu naar mij zou luisteren, luistert u niet naar mij, maar naar de trillingen in uw eigen oor. We horen ons eigen luisteren. Als we naar buiten kijken, zien we niet wat er búiten is. We kijken naar het beeld in onze hersenen. De wereld bestaat in ons hoofd.

Wij leven in één groot circus van zelfgecreëerde illusies. En we zijn daar zo heilig in gaan geloven, dat we nauwelijks nog kunnen zien dat ze illusies zijn. Dat hele idee dat we een ik zijn, een iemand, is een illusie.

Denk ik.

We zeggen: ik ben ik, ik ben een man, vrouw, ik ben een mens, vader van twee kinderen, schilder. Maar dat zijn ideeën en dat-wat-wij-zijn kán geen idee, geen gedachte zijn. Als we een gedachte waren, dan zouden wij verdwenen zijn op het moment dat die gedachte er niet meer is. De telefoon hoeft maar te gaan, wég gedachte. Maar we zijn er nog steeds. We zijn kennelijk iets wat we niet kunnen benoemen, want alles wat we over onszelf kunnen zeggen, is een gedachte.

Dus waar zit hem hem dan? Waar ga ik de fout in? Wie is die ik? Eén groot mysterie heb ik voor mezelf geschapen, één grote valstrik, één groot gezichtsbedrog - denkbedrog eigenlijk. We lijken op die boom in het bos die aan een andere boom vraagt: weet u misschien waar hier ergens het bos is?

En dan zoeken we naar allerlei methodieken, goeroes, spirituele meesters, of we zoeken binnen onszelf naar evenwicht, harmonie, rust, zelfkennis. Maar hoezo ‘zelfkennis’? Ik wil mijzelf leren kennen? Dat is alsof je thuis jezelf opbelt. Natuurlijk krijg je in-gesprek-toon.

Ik kan me voorstellen dat op het moment dat ik mijn ‘ik’ verlies, ik dan wérkelijk liefde wordt, werkelijk mededogen of werkelijk begaan met alles om me heen, maar dan ook alles. Want dan valt er voor mijzelf niets meer te verdedigen, er valt niets meer te halen, er valt niets meer tegen te houden. Het is onbaatzuchtig. Ik weet het, dat lijkt bijna onmogelijk. Maar krankzinnigheid is in deze wereld het normale geworden en het normale wordt als onmogelijk versleten.

Waar ik het over heb, is de normale staat van zijn. Dat is wat we eigenlijk zijn.

En verder valt er niks te zeggen.

Tekstfragment uit de film ‘De zee die denkt’ van Gert de Graaff

Meer:

http://www.dezeediedenkt.nl/

http://retro.nrc.nl/W2/Lab/Profiel/IDFA2000/zee.html

Wat zie je zuster ...

2012-01-18T23:51:00.002+01:00

Vandaag heb ik van een groepje bewoners op een van m'n locaties afscheid genomen.

Ik ga na deze maand van drie baantjes naar twee. Een moeilijke, maar juiste beslissing.

Als het voor mij al zo zwaar is om afscheid te nemen, hoe moet het voor deze mensen zijn? Voor hen zijn veranderingen zo moeilijk. Ik heb ze allemaal even lekker vastgehouden en met een hoop vrolijkheid tranen kunnen voorkomen.

Tijdens het opruimen thuis vond ik nog een kaart van een dochter van een van mijn vroegere bewoners. Die tekst vind je op het internet in verschillende versies, maar de strekking blijft hetzelfde. Het raakt me steeds weer:

“Wat zie je zuster? Wat zie je?

Een oude kribbige vrouw, niet meer bij de tijd.

Een beetje onzeker, met starende ogen.

Een oude vrouw, die met haar eten knoeit en die geen antwoord geeft, als je met een harde stem tegen haar zegt “Ik wou dat je het nou maar eens probeerde.” Een oude vrouw die schijnbaar niets merkt van de dingen die jij doet.

Die steeds weer iets kwijt is, een kous of een schoen. Die zonder tegenstribbelen laat doen wat jij wilt. Die met wassen en eten de lange dagen laat vullen. Is dat wat je denkt? Is dat wat je ziet?

Doe dan je ogen eens open, zuster. Je kijkt niet eens naar me. Ik zal je zeggen wie ik ben, als ik hier zo zit. Als ik plas op jouw bevel en eet, wanneer jij het wilt.

Ik ben een jong meisje van tien, met een vader en een moeder, met broers en zusters die van elkaar houden .

Een bruid van twintig ben ik en mijn hart springt op als ik denk aan de belofte die ik deed.

Vijfentwintig ben ik, en ik heb zelf kinderen die me nodig hebben om een veilig, gelukkig huis te bouwen.

Een vrouw van dertig ben ik en de kleintjes worden snel groot, verbonden door banden die zullen blijven.

Veertig ben ik. Mijn zoontjes zijn volwassen geworden en uitgevlogen. Maar mijn man is bij me om te zorgen dat ik niet treur.

Vijftig ben ik - en weer spelen er kinderen op mijn schoot.

Dan komen de donkere dagen. Mijn man is dood. Ik kijk naar de toekomst en ik huiver van angst. Want mijn kinderen hebben nu zelf een gezin. Ik denk aan de jaren van liefde die ik kende.

Nu ben ik een oude vrouw.

De tijd is wreed. Het is een grap van de tijd, ouderen er als dwazen te laten uitzien.

Mijn lichaam is vervallen, gratie en kracht zijn verdwenen.

En er zit nu een steen op de plaats waar ik ooit een hart had.

Maar... binnen in dat oude karkas woont toch nog dat jonge meisje.

Soms klopt mijn oude hart wat sneller.

Ik herinner me de vreugde en de pijn.

Ik heb weer lief. Ik leef mijn leven opnieuw.

Ik denk aan de jaren die voorbij zijn, te snel vervlogen, en ik accepteer de harde waarheid dat niets kan duren.

Doe je ogen open, zuster, en kijk.

Niet naar die kribbige oude vrouw.

Kijk eens goed, zuster.

Kijk eens naar... mij.”

Als de Groningers een keer deze kant uit komen...

2012-01-15T23:48:00.003+01:00

... dan zijn wij er als de kippen bij!

Vanmiddag zijn we in Utrecht naar een dubbel optreden van Harry Niehof en Annemarieke Coenders geweest.

Op Schoot Concerten organiseert optredens in Utrecht bij mensen thuis.

Het was erg leuk. Harry zong een paar nummers die we nog niet kenden.

Door de manier hoe Harry zijn liedjes aan elkaar praat zat de sfeer er gelijk in en de mensen vonden het Gronings erg mooi.

Annemarieke zingt in het Engels, van haar vond ik vooral de nieuwe nummers mooi.

Geweldig was dat Harry en Annemarieke aan het eind van allebei een nummer samen deden.

Bijzonder hoor, zo’n optreden in iemands huiskamer, we hadden het reuze naar ons zin.

Omdat mijn broer in Utrecht woont, wandelen we na deze muzikale middag naar hem toe. Broertje kan fantastisch koken en uiteraard een wijntje erbij, genoten!

Websites van Harry Niehof en Annemarieke Coenders.

Vasten - klaar

2012-01-15T09:52:00.000+01:00

Ontbijtje waar ik vrolijk van word!

Vasten breken

2012-01-14T15:21:00.000+01:00

Vanmorgen nog een lekker groen sapje, maar tussen de middag weer voorzichtig iets ‘vast’.

Geitenkwark met lijnzaadjes en ananas en druiven. Wat een verwennerij. Het is bijna niet te beschrijven hoe dat is als je na een week vloeibaar zo’n stuk verse ananas in je mond hebt!

Het is wijs om langzaam steeds meer voedingsmiddelen toe te voegen. Ik weet nog dat iemand van een groepje na de laatste dag direct een grote zak patat met mayo ging halen. Daar heeft ze spijt van gekregen, want ze werd beloond met een flinke buikpijn.

Ik voel me fantastisch. Schoon, licht en energiek. En trots dat het gelukt is.
Hoewel het niet om afvallen gaat, is het toch wel lekker dat er ruim drie kilo af is.
Vlees, suiker en tarwe begin ik voorlopig nog niet aan. Vanavond een lekkere groentesoep.

Morgen een gekookt eitje, daar kan ik me nu al op verheugen, met cappuccino.

Oh en ’s avonds een wijntje want we gaan op stap!

Vasten, dag 7

2012-01-13T07:52:00.001+01:00

Vandaag is het de laatste sapdag, vanaf morgen ga ik weer langzaam opbouwen. Erg veel dromen deze vastenweek.

Lewis Carroll, De Avonturen van Alice in Wonderland, blz.68

Vanmorgen werd ik om 5.55 uur wakker, in mijn droom zag ik een grijnzende kat, net zo een als de Cheshire Cat die kan oplossen in Alice in Wonderland.

Ik zoek de kat op in het boek (in de Nederlandse vertaling Kollumer Kat), en lees het volgende:

‘Kunt u me misschien vertellen welke kant ik op moet?’

‘Dat hangt er heel erg van af waar je heen wilt gaan’, zei de Kat.

‘Dat kan me niet zoveel schelen–’ zei Alice.

‘Dan doet het er niet toe welke kant je opgaat’, zei de Kat.

‘–als ik maar ergens kom’, voegde Alice er bij wijze van verklaring aan toe.

‘O, dat zal wel lukken’, zei de kat, ‘als je maar lang genoeg doorloopt’.

…

Lewis Carroll, De Avonturen van Alice in Wonderland, blz. 65

Vasten, dag 6

2012-01-12T17:59:00.002+01:00

Vasten - in bijna alle religieuze stromingen komt het voor, met verschillende motivaties zoals boete, berouw en inkeer, lees ik in het blad Genoeg van een jaar geleden. Eten en drinken is de belangrijkste materie waar een mens afhankelijk van is. Daarom richt het vasten zich juist daarop. Geven van wat je over hebt is niet zo moeilijk, maar geven van wat je echt nodig hebt, dat is een offer, dat is liefde, zegt iemand in het artikel. Dat vind ik mooi.

Ik doe het niet uit religieuze overwegingen, hoewel het wel bezinning oplevert.

Het is een training van wilskracht, een oefening in consuminderen en reinigen van het lichaam.

De dwang van luxe en overdaad wordt doorbroken. Je kijkt bewuster en selectiever naar je manier van leven.

Ik zet nu bijvoorbeeld elke week in mijn agenda een kruis door een dagdeel.

Daar kan dus niks meer ingevuld worden. Het streven is naar twee dagdelen. De drie banen die ik nu heb, worden er twee en hoewel de vrijgekomen uren al weer ingevuld zijn door werkplek nr. 2 - scheelt het veel heen en weer en van hot naar her.

Het sapvasten zoals ik het doe, alleen groente- en fruitsappen, kruidenthee en water zou ontgiftend werken, maar de meningen daarover zijn verdeeld.

Ik voel vooral dat ik er baat bij heb, dat ik energieker ben, dus dat van die afvalstoffen kwijtraken lijkt mij wel kloppen.

Nou zou ik niemand aanraden het zo te doen als ik. Ik heb al meer dan tien keer een kuur onder begeleiding gedaan. Omdat ik ervaring heb durf ik het aan zonder begeleiding.

Maar wil je het ook doen en heb je het nog nooit gedaan dan zou ik het toch onder begeleiding of in een kuuroord aanraden.

Zeker de eerste keren komen er ook veel emoties naar boven, waarvan je dacht dat je dat allang verwerkt had. Ik heb wat huilbuien doorgemaakt in het begin!

Vasten is leegmaken en loslaten, letterlijk en figuurlijk. Een fysieke, geestelijke en emotionele schoonmaak. En leren om nee te zeggen tegen onmiddelijke bevrediging. Dat is een link met religieus vasten, daarin is de lege maag vooral bedoeld om dichter bij God te komen, hier kom je in contact met je diepste zelf, stilstaan bij wat er echt toe doet.

Na zo’n kuur is het ook makkelijker om suiker, alcohol en allerlei junkfood links te laten liggen, omdat je die troep niet in je schone lijf wilt. Uiteindelijk sluipt het er wel weer in, en dat vind ik ook weer prima hoor.

Dus nu naast een schoon, opgeruimd huis, ook een schoon en opgeruimd lijf en hoofd.

Vandaag een vrije dag, dus rustig aan, lekker naar de kapper en een middagdutje!

Vasten, dag 5

2012-01-11T21:03:00.004+01:00

wortel, tomaat, paprika, appel en gember

Een mooi rood sapje vandaag. Ik twijfelde eerst of paprika wel kon, misschien te overheersend, maar door de appel smaakte het prima. Zelfs Man vond het lekker (hij doet niet mee met vasten hoor, alleen ’s morgens wil hij wel een vers sapje proeven en zegt dan steevast: gezond hè).

Vanmorgen viel er een werk uit en was ik onverwacht een ochtendje vrij en ik kreeg bij de buurvrouw een cappuccino, pas halverwege dacht ik: o, nee dat is nog niet de bedoeling. Dus heb ik er maar flink van genoten. Wat is dat toch lekker, zo’n bakkie troost.

Vorige en deze maand is er, dankzij de komst van huisschilders, flink geruimd in huis. Wat kom je veel zooi tegen in, op en onder kasten, in laatjes, bakjes en doosjes en weet ik wat nog meer dat nodig bewaard moest worden. Allemaal handig, want je kunt het nog eens gebruiken. Alleen weet je na al die tijd niet meer dat je het hebt of waar het ligt.

Mappen met knipsels, cassettebandjes en videobanden met opnames die ik destijds interessant genoeg vond om te bewaren. Sommige wil ik nog steeds bewaren, maar hoe? Ik wil niet meer al die losse zooi in de kasten, er is trouwens ook geen plaats meer voor.

Alles in dozen op zolder zou kunnen, maar bij een eventuele verhuizing moet je er wèèr doorheen.

Weg dus. En de interessante knipsels en opnames? Daar schrijf ik gewoon eerst over op dit blog onder het label ‘gelezen-gehoord-gezien’ en gooi het dan weg.

Handig hé?

Vasten, dag 4

2012-01-10T21:23:00.000+01:00

Vanmorgen op de fiets naar het werk. Heerlijk vind ik dat en het was lekker weer. Die vroege ochtend vind ik toch wel het mooiste deel van de dag. Zeker omdat het ook alweer ietsje eerder licht wordt.

De zon komt net op, tegenover de volle maan. Ik stop om wat foto’s te nemen. Ook hier in mijn woonomgeving zijn mooie doorkijkjes. Hoewel het stil is hoor je hier toch altijd wel een autoweg, helaas.

De vierde vastendag alweer, ik voel me geweldig en ik barst van de energie.

Eigenlijk zou ik morgen stoppen, maar ga toch nog een paar dagen door met mild vasten, het gaat zo goed!

Vasten, dag 3

2012-01-09T23:00:00.003+01:00

Deze derde dag is goed gegaan. Een lange werkdag dat wel, pas tegen negenen thuis.

Geen tijd voor inkeer, of rustmomentjes als meditatie, wat eigenlijk wel bij het vasten hoort. Vandaag ook lichte hoofdpijn, dat is normaal, schijnt met afvalstoffen te maken hebben, maar verder voel ik prima.

De kookclub op het werk ging goed. Ik had m’n vrijwilliger ingelicht. Een bord met komkommer en sperzieboontjes gegeten. Ik wilde er niet zo de aandacht op vestigen. De bewoners hadden het niet in de gaten. Ik heb lekker voor ze gekookt.

Op de vragen van hoe ik dat kan, gewoon wel koken kan ik alleen maar zeggen dat na twee/drie dagen vasten de trek verdwijnt (bij mij tenminste). Morgen komt zoon eten, dus dan wordt er ook gewoon gekookt. Man en Zoon hoeven niet te leiden onder mijn fratsen.

Gisteravond nog een chocoladekoek gebakken om nog eens uit te proberen of het voor een cliënt te doen is, komende dinsdag. Dat was wel even moeilijk om niet te proeven, maar Man bracht uitkomst.

De koek vandaag meegenomen naar de kookgroep, als toetje, dan is die ook weer op.

Lekker groen: bleekselderij, komkommer, appel, veldsla en gember

Vasten, dag 2

2012-01-08T20:09:00.001+01:00

Valt niet mee hoor, thuis sapvasten. Het voordeel van een kuuroord is natuurlijk dat er geen verleidingen om je heen zijn en je samen in hetzelfde schuitje zit. Maar Man zit naast me met boterhammen en dropjes.

Toch is het gelukt. ‘s Morgens en ‘s middags sap en ’s avonds soep.

Ik heb die soep gemaakt van groentebouillon met gepureerde wortel en pompoen. Een heet en dik, troostrijk maaltje.

Als het tussendoor te moelijk wordt neem ik nog een kop bouillon of een stukje komkommer. Verder heel de dag sloten thee en water. Echt honger heb je niet. Het is de trek en de gewoonte die het lastig maakt, het is goed om dat weer eens te doorbreken.

Terugblik 1999

Destijds bij de sportschool zei iemand tegen me: Heb je die aanbieding in de krant gezien, een week vasten in Portugal voor de waanzinnige prijs van 995 gulden?

Dat was de helft van de normale prijs. Ik was in 1996 gestopt met roken, toen tien kilo aangekomen en inmiddels vijf kilo weer kwijt, maar die laatste vijf kilo wilden niet. Ik besloot te gaan. En sindsdien ben ik dus fan van vasten.

Omdat ik een kamer deelde met iemand kreeg ik nog eens korting.

In die prijs zat alles inbegrepen: de vlucht, transfer, luxe kamer, kuur, massage. Verder nog allerlei presentjes, zoals een mooie badjas, tasje, bidon, petje, regencape enz.

Het was sinds jaren dat ik weer eens alleen op stap ging, zonder man en kind.

In die tijd was faxen en bellen het enige contact met het thuisfront.

Even de oude map opgezocht: Ik heb alle faxen nog bewaard. Leuk is dat.

Vasten, dag 1

2012-01-07T11:28:00.001+01:00

Algarve, oktober 1999

Een keer per jaar ga ik sapvasten. Daar ben ik in 1999 mee begonnen, in Portugal.

Daarna heb ik het jaren achtereen in Zeeland gedaan, bij het heerlijke kuuroord de Schouw, en een keer vasten & wandelen in Schoorl met Kolibrievasten.

De laatste keer georganiseerd was een gezondheidsvakantie in Montenegro. Dat is een verhaal apart.

Tegenwoordig doe ik het gewoon thuis, ivm de kosten, het is een prijzige hobby!

M’n eerste ervaring in Portugal vond ik geweldig. Wonderlijk was het om te ervaren dat je zo makkelijk een weekje zonder eten kunt en toch sportief bezig kunt zijn.

Je verliest wel een paar kilo, maar daar gaat het niet om. Weer bewuster met voedsel en je lijf omgaan. Ik voelde me tijdens het vasten en lang daarna geweldig fit en vitaal. Alsof er echt iets opgeruimd is.

Alles voelt daarna weer beter. Huid lijkt beter, nagels mooier, haar minder gauw vet, oogwit lijkt witter, tong rosser, geen opgeblazen gevoel.

Maar vooral die energiekick, echt weer lekker in je vel zitten, kunnen loslaten, en weer bergen kunnen verzetten, dat zijn de hoofdredenen voor mij.

Ook stop ik een of twee keer per jaar met alcohol, die periodes variëren van een week tot drie maanden. Dat doe ik vooral om te kijken of ik nog wel zonder kan (ik ben namelijk ‘erfelijk belast’), want ik vind het ook wel erg lekker, al die wijntjes.

Het beste is in het voorjaar, omdat er dan ook meer fruit is. Na het schilderen en het opruimen van het huisen heb ik nu behoefte om lijf en hoofd ook op te ruimen. Deze week is het zover. De afgelopen week heb ik al wat afgebouwd: minderen met vlees, wijn, koffie en zwarte thee.

Vandaag begin ik. Zonder de begeleiding van een kuuroord, zonder de rust en stilte, zonder de massages en andere verwennerij. Gewoon thuis en tijdens de werkweek. Omdat ik ervaring genoeg heb met vasten gaat dat wel lukken. De fantastische uitwerking is de beloning.

Dus deze zaterdag start ik voor 5 dagen sapjes en soepjes. Maandag wordt lastig, want dan heb ik op het werk de Kookclub. Donderdag het vasten breken en daarna weer langzaam naar normaal.

Komt goed.

Eerste sapje van sinaasappel, appel, bleekselderij, wortel en gember

Dinsdag Dicht (39)

2012-01-03T22:30:00.001+01:00

Störm

In wilde voart

Mit graauwe board

Komt de störm

Oet zien hörn.

d’ Onbedwongen

Volle longen

Barsten open

Onder ’t loopen.

Wild en enter

Over twenter

Veegde ’t laand,

Bezzem in haand

Brolt en dundert,

Rolt en klundert

Mit zien broezen

Rond de hoezen.

Gaait aan speulen

Mit ’n meulen.

Rouen draaien

Van zien swaaien.

Vogels strieden,

Wolken glieden

Op zien vlocht

Deur de locht.

Golven springen

Onder ’t dwingen

Van zien macht

Oet de gracht.

En het luden

Van zien ruden

Slagt de kimmen

Mit zien stemmen.

Derk Sibolt Hovinga

Störm en Stilte

Op het eerste gezicht (1)

2012-01-02T10:38:00.003+01:00

Op AnneTannes Kruidenklets las ik over het maandelijks foto’s zetten van je tuin, een erg leuk idee, en hoewel ik geen tuin heb, gebeurt er ook van alles in mijn stadse natuurgebiedje: mijn dakterras.

Dus doe ik graag mee, vandaag met een foto van een pot waar al allemaal groene puntjes verschijnen: sneeuwklokjes en nog iets, wat ik niet meer weet.

Goed begin

2012-01-01T15:04:00.003+01:00

De eerste dag van het jaar. Naar traditie een rustig begin met een paracetamolletje en Garmisch Partenkirchen.

Ondertussen stoeltjes maken van de champagnesluitingen.

Ik ben niet geduldig genoeg om ze mooi te maken, wie wil, hier zie je hoe het moet.
Op de foto en dan weggooien.

Dan deze middag weer verder met het sorteren van de boeken, niks een kastje per dag, de hele boekenkast ineens! Het grote ontrommelen gaat door dit jaar.

Wat geeft spullen wegdoen een vrij gevoel!
De documentaire ‘Overal spullen, Tellen tot je er bij neervalt’ van Judith de Leeuw bij de Boeddhistische Omroep, heel inspirerend, ook hilarisch en confronterend.

Veul Hail en Zegen

2011-12-31T10:50:00.003+01:00

Lieve Groningers, bloglezers, -volgers en medebloggers,

Bedankt voor alle leuke, lieve, bemoedigende en kritische reacties dit jaar.

Ik wens eenieder een goede jaarswisseling en een gelukkig, gezond en succesvol Nieuw Jaar!

Maak er wat van, groet, Angelika

Winterschilder

2011-12-29T20:20:00.004+01:00

De spruiten van het vorige Odinpakket worden vanavond een gewoon hollands prakkie, aardappels, kalfsworst (35% sticker bij Appie) en een restje crème fraîche gemengd met Groninger mosterd. Eten op de bank met bord op schoot, komt niet vaak voor, maar de hele eettafel staat vol met boeken (en eronder en ernaast). De boekenkast is leeg en kan opzij zodat de schilders bij de wanden kunnen. Wat te doen met al die boeken? Drie stapels: Kan weg, twijfel en moet blijven.

Wat doe ik met wat weg moet?? Weer drie stapels: verkopen, weggeven en uiteindelijk naar de kringloop. Zucht, wat een gedoe! Ik verbied mezelf komend jaar nieuwe boeken te kopen! Want het huis groeit dicht. En wat een stof! Voortaan maar eerst in de bieb kijken. Zou een E-reader een oplossing zijn?

Onze fantastische winterschilders!

Odin op donderdag (5)

2011-12-29T16:39:00.000+01:00

Wat hebben we vandaag?

Rode kool (St Maarten)

Wortels ( Biddinghuizen)

Paksoi (Oude Leede)

Avocado (Malaga, Spanje)

Appels, rode van boskoop, (Varik)

Sinaasappels (Sicilië)

Met roosjes

2011-12-28T01:11:00.015+01:00

Het is al fijn om in Galerie De Kroon in de Reiderwolderpolder op bezoek te zijn, maar daarnaast is er ook nog de Arbeiderswoning, in oude stijl ingericht met bedsteden. Bij dit huisje staan appelbomen van het oude appelras ‘De Groninger Kroon’, hier is de galerie naar genoemd.

Deze foto’s maakte ik van een bedstee in het huisje, toen we daar begin december dit jaar waren. Verstild sfeertje daar.

Dinsdag Dicht (38)

2011-12-27T01:11:00.007+01:00

“Ik ben in Groningen gaan wonen om de tijd te vertragen. Lekker onder een appelboom zitten, dát is geluk.

Je lekker vervelen.”

... aldus Jan Mulder in de ZO-krant van de SP, najaar 2011.

2e Kerstdag 2011

2011-12-26T23:34:00.005+01:00

Heel lang uitgeslapen. Dan een kleine wandeling door Groningen. Het is heel stil, maar het reuzerad draait al, met amper iemand er in. Als het zo rustig is vallen allerlei dingen op, zoals mooie dakkapelletjes of bijzonder metselwerk. Op de Vismarkt staat een aparte boom, van fietswrakken.

We gaan bij het Huis de Beurs lunchen en komen ook weer bekenden tegen. Dat is altijd zo grappig, zo ver van huis.

In de middag pakken we de trein terug, maar onderbreken de reis in Zwolle.

We gaan naar Museum de Fundatie. Daar is een tentoonstelling genaamd Meer Licht.

We maken een foto van de naam van de tentoonstelling:

Een man komt de trap op en vraagt: “Waarvan maakt u een foto? Ik zie niks.”

Als ik naar de muur wijs zegt hij: “O, van de titel, hm … indrukwekkend”

Ik weet niet of hij het meent of sarcastisch bedoelde. We moeten er wel om lachen.

De titel is ontleent aan de vermeende laatste woorden van Goethe.

Als ik bij een ruimte kom, waar twee dames op leeftijd in de deuropening staan, zegt de een tegen de andere, in een zwaar Gronings accent: “Er staat een vrouw achter je (dat ben ik) … die vind het interessant … ga eens opzij.” De aangesprokene maakt plaats, kijkt me nieuwsgierig aan en zegt schouderophalend: “Het is van een kopieerapparaat, aan zulke kunst ga ik mijn tijd niet besteden”. Humor.

En ironie, wat de kunstenaar beoogde.

Een bijzondere tentoonstelling, heftig soms ook. Ik heb wel alle informatie uit de folder nodig om te weten waar ik naar kijk. Een luchtfoto van Hiroshima, de dag na het gruwelijke bombardement, een perfect zeegezicht, maar wel de plaats waar de Herald of Free Enterprise zonk, hertjes die nu rondhuppelen bij het voormalige concentratiekamp Auschwitz.

Confrontaties tussen schoonheid en gruwel.

De video-installatie Long Goodbye van David Claerbout vind ik het allermooist, tijd die vertraagd wordt. Manipulatie van tijd en licht.

Daarnaast is er ook de expositie van Albrecht Dürer en Thomas a Kempis, Kunst en handschriften uit de tijd van de moderne devotie.

Ook interessant, maar ik kan niet meer alles in me opnemen, want het museum gaat sluiten.

Na deze kunstexplosie steken we over naar Grand Café Public, waar we wat drinken en er ook nog plaats blijkt om te blijven eten. We kiezen voor (o, sentiment) kaasfondue!

1e Kerstdag 2011

2011-12-25T22:33:00.001+01:00

We gaan naar Groningen. We willen rust. Je kan wel thuisblijven, maar dan ga je toch weer van alles doen. Als we weg zijn kan dat niet.

Als we weer thuis zijn komt de winterschilder, dan moet er ruimte gemaakt worden, dan is er genoeg te doen. Maar nu even twee dagen helemaal niks.

In de trein begint de pret al. We hebben een miniflesje wijn meegenomen. Van onze lieve buren krijgen we een pakje mee, dat we pas in de trein mogen openmaken.

Het blijkt een klein flesje Schippersbitter met glaasjes erbij. Zo leuk. We hebben allebei een dik boek mee, dus ook lekker lezen.

We eten bij de Weeva, een zesgangendiner met een wijnarrangement.

Voorgerecht, soep, tussengerecht, spoom, hoofdgerecht en Grand dessert.

Leuke ontvangst, heerlijk eten, fijne bediening (prettige prijs) en geen opgeprikt gedoe.

Erg gezellig en na al die wijn hoeven we niet ver om te gaan slapen want het hotel zit er aan vast.

Kerstwens

2011-12-23T05:55:00.002+01:00

Nog een ochtend werken en dan een weekje vrij. Ben er echt aan toe.

Na ons drie slagen in de rondte gewerkt te hebben kiezen mijn lief en ik deze kerst voor saampjes. Een jaartje de gezelligheid met familie overslaan.

Geen kerstkoken. Voor het eerst sinds jaren weer eens uit eten met de kerst.

Ik wens jullie allen hele fijne kerstdagen!

Geniet ervan,

Angelika

Odin op donderdag (4)

2011-12-22T14:40:00.014+01:00

Vandaag in de tas:

Spruiten (Sexbierum)

Pastinaak (Oostkapelle)

Sla, rouge (Frankrijk)

Stoofpeer (Varik)

Sinaasappel (Italië)

Dadels (Tunesië)

Nu nog bedenken wat het allemaal gaat worden.

Update 23/12: Van de pastinaak maakte ik een stamppotje met wortel en aardappel en met worst, naar het recept van Okke.

De stoofperen wilde ik naar een recept op de site van Levine maken, maar toen had ik alleen rode wijn in huis. De saffraan heb ik dan maar weggelaten, de steranijs heb ik wel gebruikt, naast de kaneel, en dat gaf een erg lekker smaakje!

In plaats van een Kerstboom

2011-12-21T05:30:00.005+01:00

Vorige week de kamer opgefleurd, geen kerstboom, maar een vaas met kerstgroen. In het hart zitten kleine ronde lampjes. Het staat erg leuk.

En vandaag zijn de amarylissen helemaal open.

Meer Bloemetjes op woensdag: kijk bij Veronique.

Een jaar bloggen

2011-12-18T22:44:00.005+01:00

Op 18 december 2010 begon ik met bloggen, vandaag precies een jaar geleden en inmiddels zo'n 288 berichtjes geplaatst.

Van een enkele lezer naar gemiddeld 50 per dag, met soms een uitschieter naar 100 lezers op een dag.

Naar meer dan 18.000 pageloads en 18 volgers. O nee, opeens 17, waar ook nog iemand dubbel in staat, dus 16.

In vergelijking met andere Blogs stelt het misschien niet veel voor, maar ik vind deze aantallen heel bijzonder, kan me er vaak om verbazen.

Het aantal volgers zegt trouwens niet dat deze personen je ook echt volgen. Als ik m’n statistieken bekijk word ik juist meer gevolgd door lezers die zich niet als volger hebben aangemeld.

De meeste bezoekers komen via google op mijn blog terecht, via een zoekwoord of een foto. Daarnaast komen er ook veel via andere blogs. Sinds kort ook via Facebook. M’n kokkerelpagina’s zijn het meest populair.

Ik vind het leuk om nog eens terug te bladeren op mijn eigen blog. Het is toch een soort dagboek. Maar het allerleukste vind ik het als iemand, die mijn blog gelezen heeft, een berichtje achterlaat. Dat zou wat mij betreft nog wel wat meer mogen.

Alle lezers zijn me lief, uit heel Nederland, Europa en zelfs nog verder, maar die uit Groningen hebben wel een streepje voor. Zij zijn mijn info over en verbinding met een toekomstdroom.

Ik heb de statistieken van Blogger zelf en van Statcounter. De telling van die twee verschilt wat. Daarnaast heb ik ook nog Feedjit.

Leuk is het wel als er plaatsen als Lusaka, Zambia of Katowice, Poland of Mc Adenville, North Carolina voorbij komen. Maar even leuk is Tuitjenhorn, Loppersum of Leek om maar wat te noemen.

Het zegt niet alles, een plaats waar eenzelfde bezoeker vandaan komt is bij Feedjit en Statcounter ook verschillend.

Iemand uit Utrecht kan zomaar in Groningen wonen. Of bij iemand uit Groningen staat bij z’n Ip een plaats uit een heel andere provincie. Van sommige lezers weet ik wie ze zijn, dus zodoende kan ik zien dat de woonplaats niet klopt.

Maakt verder niet uit, dat soort dingen gaat toch boven m’n pet.

Verder vind ik het leuk dat ik door mijn geschreven blogjes, andere bloggers ook inspireer. Omgedraaid inspireren de blogs die ik volg mij ook weer.

Ik weet niet wat het komend jaar allemaal brengt, maar reken maar dat er weer vele blogjes verschijnen.

Op naar een nieuw jaar bloggen!

Cake met kaneel en chocolade

2011-12-17T21:54:00.006+01:00

Binnenkort ga ik een cliënt thuis helpen met het bakken van een cake. De dag daarna, op zijn verjaardag, wil hij trakteren op de groep.

Ik zocht een eenvoudig, maar wel erg lekker recept. Waar je niet teveel verschillende ingrediënten voor moet aanschaffen, of veel keukenspullen moet hebben.

Ik dacht eerst aan een tulband, maar hij heeft een klein los oventje en daar past geen tulbandvorm in. Dan maar iets in een lage ovenschaal. In ieder geval genoeg stukken om iederen te trakteren.

Uit de recepten van Levine koos ik voor de cake met kaneel en chocolade.

Zie de link voor het recept. Heel makkelijk en geen mixer nodig.

Een flinke cake, mijn schaal was iets groter dan die van Levine, ik denk dat er wel 20 stukken uit gaan.

Heerlijk veel chocolade, alleen is dat spul lastig te fotograferen.

Binnenkort schrijf ik hier over het resultaat van het baksel van de cliënt.

Ben zelf ook benieuwd.

Waterkerssoep

2011-12-17T21:17:00.001+01:00

Of zoals de kok het noemt: Cressonsoep.

Het zakje waterkers uit de Odintas van deze week bevat 100 g.

Ik kies voor een recept van Piet Huysentruyt.

In het oorspronkelijke recept zit ook tuinkers, maar dat heb ik niet. Ook gebruikt hij spek, maar één van de weekenddagen is een vegetarische, dus vandaag laat ik het spek gewoon weg.

Anders had ik dan wel uitgebakken spekjes genomen in plaats van gekookt spek. Of hollandse garnalen erin, lijkt me ook lekker.

Maar zo maakte ik het vandaag:

100 g waterkers

1 gesnipperde sjalot

2 bosuitjes in ringetjes

1 prei, in halve ringetjes gesneden (ik gebruik het groen wel, in tegenstelling tot wat het recept zegt)
2 aardappels in kleine stukken

1 liter groentebouillon

scheutje olijfolie

zout en flink peper

(eventueel) een beetje crème fraîche

Stoof de sjalot, prei en aardappelen even in de olie, voeg de bouillon toe, breng aan de kook en laat zachtjes koken tot de groente gaar is.

Voeg de waterkers toe en pureer met de staafmixer. Peper en zout naar smaak toevoegen. Roer er tot slot wat crème fraîche door en serveer.

Kerstspul

2011-12-17T00:10:00.001+01:00

Van de week vond er een kerstmarkt plaats op een van m’n werklocaties.

Een kleinschalig, gezellig marktje voor bewoners en familie van het zorgcentrum en het dorp.

In ons kraampje hebben we natuurlijk “Welzijn” gepromoot, wat we zoal doen en daarnaast verkocht ik m’n potjes pompoem-appeljam, die grif van de hand gingen. Had ik er maar meer gemaakt! De opbrengst gaat in het spaarpotje voor een nieuw oud servies voor de Kookclub.

Gelukkig bleef het die middag droog, maar wat was het koud.

Ik heb op deze markt deze krans gekocht:

Het duurde even voordat ik door had waar hij van gemaakt was: fietsbinnenband! Als dat geen bijzonder hergebruik is.

Van mijn buurvrouw kreeg ik een vaasje met bereklauw wat er mooi bij kleurde.

Met de no impact week nog steeds in gedachten wil ik geen nieuwe kerstspullen of ander prullaria aanschaffen. Ook geen boom. We houden het simpel. Ik heb een vaas met kersttakken en amaryllis, daar wat lichtjes in en klaar. Voor de eettafel nog een stukje gemaakt. De foto’s komen nog.

In totaal heb ik maar 25 euro uitgegeven. Dus ik ben wel tevreden over mezelf.

Risotto met raapstelen

2011-12-16T21:28:00.001+01:00

Raapstelen is dus het jong geoogste blad van bijvoorbeeld meiknol of chinese kool. Overal wordt het genoemd als voorjaarsgroente. Is het niet vreemd raapstelen in december?

Maar goed, ik heb hier een flinke bos voor me liggen en wat gaan we ermee doen?

Op internet vind je verschillende recepten voor stamppotjes en pasta.

Tot ik opeens een risotto tegen kwam. Dat wordt het!

Het recept komt van Janneke Vreugdenhil op nrc next koken.

Ik heb het zo gemaakt voor twee personen:

1 (flinke) bos raapsteeltjes

1 lepel olijfolie

1 sjalot, gesnipperd

2 bosuitjes in ringetjes

1 glas droge witte wijn

1 liter groentebouillon van blokje

1 royale klont boter

35 g versgeraspte Pecorino

100 g risottorijst (ik had Arborio)

De goedgewassen raapsteeltjes kleinsnijden.

De olie verwarmen en sjalot en bosui zachtjes fruiten.

De rijst toevoegen en roeren tot alle korrels glanzend met olie bedekt zijn.

Afblussen met de wijn en roeren tot deze opgenomen is.

Nu steeds een scheutje bouillon toevoegen en roeren tot deze opgenomen is. Pas dan weer een nieuwe scheut bouillon toevoegen. Herhalen tot de rijst beetgaar is, de risotto moet een beetje vloeiend blijven.

Nergens aan denken, alleen maar bezig zijn met de consistentie van de risotto. Een rustgevend werkje na een drukke werkweek.

Schep de raapsteeltjes door de rijst, voeg een klont boter toe en de geraspte kaas, roer door

en met deksel op de pan even laten staan. Proeven en eventueel op smaak brengen met peper en zout.

Heerlijk smeuiig comfort food en nog vegetarisch ook.

Odin op donderdag (3)

2011-12-15T23:00:00.003+01:00

Deze week in de tas:

Raapstelen (Uithuizermeden)

Rode bieten (St.Maarten)

Waterkers (Beek-Ubbergen)

Kerstomaatjes uit Spanje

Bananen uit Peru

Clementines uit Italië.

Raapstelen vind ik erg lekker, meestal maakte ik er een stamppotje mee.

Misschien maar eens wat anders verzinnen.

Van waterkers maakte ik altijd een salade, maar ik zag laatst een recept van soep, ga ik ook eens uitproberen.

Bietjes vind ik een beetje moeilijk, ik lus ze wel, maar heb ze nog nooit klaargemaakt. Ga ik ook iets speciaals voor zoeken.

Morgen eerst de raapsteeltjes.

Symbiose

2011-12-14T06:34:00.001+01:00

Vandaag geen bloemetje op woensdag, maar een wonderlijk groeisel.

Een simpel muurtje in Termunterzijl:

De gele plekjes eens wat beter bekijken:

Nog dichterbij:

Korstmos, dat niks met mos te maken heeft, maar wel een fascinerend organisme dat bestaat door de samenwerking van een schimmel en een alg.

Toch liever naar bloemetjes kijken?

Veroniques blog Een sneller kloppend hart.

Dinsdag Dicht (37)

2011-12-13T07:26:00.000+01:00

Galerie Groninger Kroon, Reider Wolderpolder, Finsterwolde

4 december 2011

Vogelvoer

2011-12-12T07:30:00.004+01:00

Hee, wat hangt daar nou opeens?

Mmm lekker, weer een verse pindacake!

Chinese kool met currysaus

2011-12-09T22:40:00.005+01:00

Chinese kool is iets wat je normaal niet zo gauw koopt. Het is wel te eten hoor, maar ik vind het ook een beetje saai ... er moet nog iets mee.

Het leuke van zo’n groente-abonnement is dat je het dus in huis hebt en het moet gegeten worden.

Weinig tijd (en al helemaal geen zin) om boodschappen te doen. Dus wat is er in huis?

Dit is het geworden, een vegetarisch gerecht voor twee personen:

Chinese kool met noedels in currysaus

1 (niet te grote) Chinese kool, in stukken gesneden

1 groene puntpaprika, in kleine stukjes gesneden

een stukje prei, in halve ringetjes

2 hardgekookte eieren

100 g noedels

kokosolie (of olijfolie)

De saus

Een mooie kans om het kruidenlaatje op te schonen:

Er zat nog een rest currypoeder in een potje, ongeveer 1 eetlepel,

te weinig voor de saus, dus maakte ik zelf een mengsel:

Overal ongeveer een theelepel van:

Kurkuma

Gemalen koriander

Cayennepeper

Mosterdzaad

Karwijzaad

Gemberwortel

Kardemonpoeder

Gemalen koriander

Zout

25 g boter

25 g bloem

1 sjalot, gesnipperd

250 ml bouillon (van een half groentebouillonblokje)

En dat restje currypoeder dus,

tevens nog een geperst knoflookteentje en een stukje verse gemberwortel, geraspt.

Dit kan je natuurlijk ook naar eigen inzicht samenstellen naar wat je in huis hebt aan specerijen.

Verhit een theelepel kokosolie in een klein koekepannetje en voeg alle specerijen toe, fruit deze al roerend even aan.

Verhit in een wok wat kokosolie en voeg de helft van het specerijenmengsel er aan toe. Voeg de paprika, de prei en de chinese kool toe en roerbak dit met een klein scheutje heet water.

Smelt in een steelpan de boter, voeg de sjalot toe en laat zachtjes smoren (niet kleuren!), voeg de bloem toe en laat zachtjes verder garen.

Giet er de bouillon bij en dan de rest van het gefruite specerijenmengsel, breng aan de kook en dan op laag vuur regelmatig roeren. Voeg indien nodig nog zout toe. Eventueel nog wat currypoeder. Proef tot je tevreden bent.

Kook ondertussen de noedels.

Voeg de noedels toe aan het groentemengsel, voeg wat saus toe, verwarm nog even door en schep op de borden.

Halveer de gekookte eieren, leg ze bovenop en giet er nog wat saus over.

Eigenlijk was het wel erg lekker! De saus was zacht en pittig tegelijk.

En nu al die lege kruidenpotjes goed afwassen en nieuwe losse specerijen kopen, in kleine hoeveelheden en de datum erop schrijven!

Odin op donderdag (2)

2011-12-08T23:45:00.008+01:00

Vorige week had ik mijn proef Odin-tas. Ik ga er mee door, maar hou het nog wel bij dat kleine tasje. Ik wil namelijk geen voedsel weggooien.

De schorseneren van vorige week zijn in een kaassausje terechtgekomen.

Het schillen viel mee, ik heb ze eerst goed onder de kraan afgeborsteld en dan geschild. Dat plakken viel reuze mee, ik had ook maar 400 gram.

Omdat ik nog een stukje blauwe kaas in de koelkast had, werd dat dus een sausje. Daar maak je alles wel lekker mee.

Ik ben het eens met de reactie van Irma, ik hoef ze ook niet zo vaak in m’n tas.
Voor de liefhebbers van schorseneren: kijk eens bij Okke!

Vandaag zat er het volgende in de tas:

een pompoen (Biggekerke)

een chinese kool (Gemert)

een bloemkool, zo schattig klein heb ik nog nooit gezien (Zeewolde)

een groene puntpaprika (Schalkwijk)

3 elstar appels (Dronten)

2 conference peren (Zoelen)

Termunterzijl - Groninger Kroon - Oude Remise - Songclub

2011-12-04T23:02:00.086+01:00

Na heerlijk geslapen te hebben, en een prima ontbijt in ’t Viskerhoes doen we even een rondje Termunterzijl. We hebben het alleen nog bij donker gezien.

achter in dit straatje logeerden we

op deze dijk liepen we gisteravond in het pikkedonker

Daarna stappen we weer in het gele gevaarte van Zus en Zwager en rijden door het prachtige landschap naar Galerie De Groninger Kroon. Ik had wel verwacht dat Zus dat erg leuk zou vinden.

De huidige expositie heet Uit het goede hout gesneden. Verschillende prachtige houtsnedes.

Vooral de objecten van Bert Aalbers spreken me aan, van wonderschoon tot humoristisch, allerlei vormen in beeldtafeltjes. Op zijn website zegt hij:

“Als meubelmaker voel ik mij de laatste jaren meer en meer thuis in het overgangsgebied van meubelvormgeving naar beeldende kunst.” Op die site staan foto’s van veel tafeltjes.

Bert Aalbers

We drinken hier nog koffie, met povverd erbij, ik koop een dichtbundel van Derk Sibolt Hovinga (jawel, in het Gronings) en dan gaat de reis weer een stukje verder, naar Nieuweschans. Wij kunnen daar de trein naar Groningen pakken en Zus en Zwager kunnen weer makkelijk terugrijden naar huis, in die Heimat.

Maar voordat we afscheid nemen gaan we samen eerst nog gezellig wat drinken in De Oude Remise.

Als Man en ik in Groningen terugkomen gaan we eerst borrelen in café de Oude Wacht, gezellig met J&I en S. Dan nogmaals in de Weeva eten, dat beviel ons goed en daarna gaan we uiteraard naar Café Marleen, voor The Songclub.

Fijne muziek, alle 12x 2 liedjes en zo leuk, die ontmoetingen, het werd weer lekker vroeg!
Hieronder wat foto's van Frans, nog meer kun je bekijken op zijn Facebookalbum.

Souveniers van een erg leuk weekend, waarvan de houten ‘medailles’ van Peerd wel erg vissig ruiken:

Stad, Eenrum en Termunterzijl

2011-12-03T22:26:00.005+01:00

Onze tweede dag begint met een ontbijt bij La Place en daarna een rondje stadsstraatjes. Het stortregende vanmorgen, maar de wind blaast de wolken weg en de lucht kleurt al gauw stralend blauw.

twee zusjes in Stad

In de Folkingestraat zien we bellenblazenbellen uit een gevel bij een speelgoedzaak komen. Ook gaan we een galerie in, Zus is helemaal weg van de daar hangende sneeuwlandschappen.

Man moet eigenlijk al tijden naar de kapper, we komen langs een leuk kapperszaakje, ‘Kapsoones’, de wachttijd is niet zo lang en ja, hoor, eindelijk ... hij gaat!
Ik ga onderwijl met Zus en Zwager koffie drinken.

Als we richting auto lopen, op het Zuiderdiep zie ik opeens een reclamebord met ... verrek is tie het? Bryan Ferry, m’n idool van een eeuwigheid geleden.

Even googlen en ja, hij is het, inmiddels 66 jaar oud, samen met zijn zoon kleding aanprijzen van een bekende kledingzaak. (M'n rode jasje komt daar toevallig ook vandaan). Grappig!

Dan vertrekken we uit Groningen en gaan richting Hogeland. We rijden nog even langs een koophuis dat ik op Funda zag, ben nieuwsgierig hoe het er in het echt uitziet.

Omdat Zus Groninger mosterdsoep wil proeven rijden we naar Eenrum en genieten daar van de soep.

onderweg in noordelijke richting

Mosterdmakerij

Korenmolen De Lelie

gerst, tarwe, haver, spelt

kaarsenmakerij

Als echte toeristen bekijken we de mosterdmakerij en molen de Lelie die daar naast staat. We krijgen een rondleiding en mogen even buiten op de stelling staan, waar de wieken razendsnel voorbij schieten. Mooi hoor.

Er hangen bosjes graansoorten, misschien dat ik het nu eens kan onthouden wat wat is.

Tot slot bekijken we de kaarsenmakerij, steken een kaarsje aan voor een pas gestorven kennis en rijden dan naar Termunterzijl.

In Termunterzijl logeren we in ’t Viskerhoes, een geweldig leuk pension, gevonden op de blog van André van Birdingoldambt.

We gaan daar vlakbij eten bij Visrestaurant Landman, kan ik ook aanraden!

Zus en Zwager blijven natafelen, wij moeten naar onze voorstelling:

Na de succesvoorstelling Herstel van de Toekomst in de voormalige strokartonfabriek De Toekomst te Scheemda, komt Stichting Peerd nu met een sobere voorstelling in de Groninger kerken:

Veur altied pelgrim, een pelgrimstocht

"As ain of aander joe der tou dwingt n kilometer zien pakkeloazie te droagen, loop den twij kilometer mit hom mitt" Matteüs 5: 41

"Mor ik zeg joe: weer joe nait tegen wèl joe dwaarszit. As ain joe n slag op aine waang verkocht, draai hom aander den ook tou" Matteüs 5: 39

In deze voorsteling vraagt Peerd aan ons om zelf deelnemer, een pelgrim te worden. De deelnemende pelgrims brengen een deel van de voorstelling wandelend door, in het donker, in weer en wind, op weg naar de kerk. Je krijgt een mp3-speler en koptelefoon mee en je dient alleen te gaan. We lopen (wel samen) over de donkere dijk naar de kerk in Termunten.

Het is een koude, heldere avond, maar de wind valt mee en het is droog. Met een prachtige halve maan. In het mooie kerkje aangekomen is er brood en wijn voor de pelgrims. Van de teksten versta/begrijp ik niet alles, ik zou het nog weleens terug willen lezen.
Attent is dat er kussentjes op de kerkbanken liggen. De tocht duurt ongeveer 25 minuten, dan een klein uurtje in de kerk en daarna weer 25 minuten terug naar het startpunt lopen.

kerk Termunten

Ik vond het een bijzondere, mooie voorstelling. Je betaalt voor de voorstelling geen entree, maar na afloop geef je een gift, waarbij je zelf bepaalt hoeveel je er voor over hebt.

Er zijn nog enkele voorstellingen en er komen ook nog voorstellingen in het nieuwe jaar. Voor meer info, kijk op de site van Peerd.

De speler Bas de Bruijn liep in de kerk op de oude plavuizen op blote voeten. Als hij aan het eind doodstil op een bank ligt en wij bij vertrek langs hem heen lopen, kan ik het niet laten even zijn voeten aan te raken. Ik verwachte ijsklompjes, maar zijn voeten waren ontzettend warm, wonderlijk was dat.

Terug in ’t Viskerhoes kruipen wij onder de heerlijke zware, warme dekbedden.

Met Zus en Zwager naar de Weeva

2011-12-02T21:17:00.004+01:00

Toen was het weer eens tijd voor een weekend Groningen. We zijn vanmiddag vertrokken. We hebben afgesproken met Zus en Zwager uit Duitsland en gaan samen eten in het nieuwe Weeva.

Het ‘Woon en Eethuis voor Allen’, opgericht in1871 met de doelstelling goedkoop voedsel en huisvesting te verlenen. De huisvesting hadden we al ontdekt … budget slapen.

Nu staan op de menukaart oer Hollandsche gerechten zoals Groninger bloedworst, kalfslever (rosé, met rookspekjes en uien), poffert, krentjebrij en hangop.

Wild Hors d'oevre

poffert als nagerecht

Het is allemaal erg lekker, goeie bediening en prettige prijzen. Ik raak in gesprek met de eigenaar en hij laat me een mooi boekje zien over de historie.

Als ik vraag wat het kost, schenkt hij me een exemplaar. Dat is aardig.

Omdat we nogal lang getafeld hebben en uiteraard bijgepraat, misten we de Ode aan de Oostwand, een spektakel als afscheid van de Oostzijde Grote Markt, welke moet verdwijnen voor het nieuw te bouwen Forum. We komen nog wel Bert Hadders toevallig tegen die net van z’n optreden met band in De Oosterpoort terugkomt. Zie hier.

Dan lopen we nog even naar Café Marleen, om aan Zus en Zwager te laten zien waar wij menig uurtje doorbrengen.

Odin op donderdag (1)

2011-12-01T22:54:00.002+01:00

Naar aanleiding van de No Impact Week vorige maand heb ik weer een Odin-abonnement genomen.

Om te beginnen maar een kleintje: een 1-persoons groente en fruitabonnement.

Vandaag de eerste gehaald en het is inderdaad een kleintje, ik hoef niet bang te zijn dat het niet op komt.

Met een bijzondere inhoud:

Schorseneren, ik heb ze in het verleden wel eens gegeten toen ik in een klooster in Echt was. De monniken kookten daar heel eenvoudige maaltijden van wat ze zelf verbouwden en in mijn herinnering smaakte het naar niets. Ze werden wel 'armeluis-asperges' genoemd.

Ik ken de uitdrukking 'keukenmeidenverdriet', bij het schillen komt een kleverig sap vrij wat het schillen dus erg lastig maakt.

Maar op het bijgaande papier staat dat je ze eerst goed moet schoon borstelen, wassen en dan koken. Pas na afkoelen de schil er af pellen. Ik kom er nog op terug.

Ook zit er een zakje met winterpostelein (uit Uithuizermeden) in. Ik weet dat ik dat niet gekookt (brrr) lus, dus dat gaat in een salade.

Ook nog een aangename verrassing, een avocado (uit Spanje).

Verder nog twee Santana appels en een grote sappige doyenne du comice peer.

Een groene kool, die zo mooi is dat het bijna jammer is om hem op te eten.

Mochten er lekkere bijzondere recepten uit dit abonnement voortkomen, zal ik ze op de blog plaatsen
.

Ontdekking van Groningen

Op het eerste gezicht (3)

Fleur en Kleur: Groen

Dinsdag dicht (41)

Kruiend ijs Hindeloopen

Gemeentelijk Verzorgingsgesticht

Usquert

Valthermond

Slietoazie aan t benul

Kerrie-kaaskoekjes

Was strijken?

Warme Truiendag

Vogels in nood?

Een winters begin van de week

Creatief zonder boodschappen

Naar Rotterdam

Reigers in het wit

Op het eerste gezicht (2)

100 Vrienden zegt natuurlijk niet dat je 100 x gelezen wordt

Odin op donderdag (6)

Risotto met Hollandse garnalen en venkel

Dinsdag Dicht (40)

©opyrights

auteur: Evert-Jan van den Brink / Spinvis componist: SpinviS

Kookclub Boerenkoolstamppot

Mijn laatste roken

Illusie

Wat zie je zuster ...

Als de Groningers een keer deze kant uit komen...

Vasten - klaar

Vasten breken

Vasten, dag 7

Vasten, dag 6

Vasten, dag 5

Vasten, dag 4

Vasten, dag 3

Vasten, dag 2

Vasten, dag 1

Dinsdag Dicht (39)

Op het eerste gezicht (1)

Goed begin

Veul Hail en Zegen

Winterschilder

Odin op donderdag (5)

Met roosjes

Dinsdag Dicht (38)

2e Kerstdag 2011

1e Kerstdag 2011

Kerstwens

Odin op donderdag (4)

In plaats van een Kerstboom

Een jaar bloggen

Cake met kaneel en chocolade

Waterkerssoep

Kerstspul

Risotto met raapstelen

Odin op donderdag (3)

Symbiose

Dinsdag Dicht (37)

Vogelvoer

Chinese kool met currysaus

Odin op donderdag (2)

Termunterzijl - Groninger Kroon - Oude Remise - Songclub

Stad, Eenrum en Termunterzijl

Met Zus en Zwager naar de Weeva

Odin op donderdag (1)

auteur: Evert-Jan van den Brink / Spinvis componist: SpinviS