zaterdag 3 maart 2018

Zoveelste trouwdag

36 Jaar samen, 33 jaar getrouwd. Gewoon elke keer vieren, want het schijnt bijzonder te zijn. We hebben met vrienden afgesproken in een geweldig restaurant in Zoutkamp.
Een wereldreis met OV, want er wordt natuurlijk gewerkt aan het spoor.
We gaan om ongeveer 11.00 uur van huis en hebben de trein van Gouda naar ’t Harde, daar de bus naar Zwolle, en dan weer verder met de trein naar Groningen.
In Groningen de Arriva naar Winsum en daar de bus naar Zoutkamp. Lange reis, maar alles ging goed, alle aansluitingen klopten. We arriveren rond half vier uur in Zoutkamp. De zon schijnt, maar het is hier -9°C.
Ik heb altijd wel een goede neus voor B&B's. Het komt bijna niet voor dat iets tegenvalt. Ook nu lijkt onze B&B op het eerste gezicht leuk, maar het is een koude ruimte met een kleine CV-radiator, die niet voldoet voor zo'n ruimte. En ik heb voor twee nachten geboekt. In het bijbehorende Eethuis is het wel lekker warm.
De eigenaresse is een superaardige, open vrouw, ze baalt ook dat het niet warm te stoken is, maar het is ook wel extreem koud.
De ruimte heeft een groot raam, gelukkig staat de zon erop. We zetten de radiator op de hoogste stand en hopen er het beste van.
Het restaurant waar we eten is maar twee minuten lopen, dus dat vind ik wel weer goed geregeld.
Restaurant De Oude Sluis is echt een feestje! Op mijn blog Engelwortel kun je zien wat we gegeten hebben. We hebben een superleuke avond, wat genieten we!

Terug in de B&B is het erg koud. In een kast vind ik nog flanellen dekbedovertrekken, die leggen we extra op de bedden, en kruipen er gauw onder. De smalle bedden staan apart, dus we kunnen ook niet lekker tegen elkaar aan kruipen. Het beddegoed heeft een sterke, zoetige parfumgeur, wasverzachter of zo, wat heel onplezierig is. 
Midden in de nacht worden we wakker van een nare rioollucht. Het is of het riool, of de neus onder het dekbed in de wasverzachterlucht. Er kan geen raam open, wel een ventilatieschuifje.
Ik besluit dat we hier niet nog een nacht blijven en probeer weer te slapen.


Bij het ontbijt vertelt de eigenaresse dat ze niet bekend was met veganisme, zij heeft zich helemaal ingelezen, youtube filmpjes bekeken e.d. en heeft een ontbijt samengesteld met dingen die we ‘mogen’, zo lief!
Ik vind het moeilijk om te zeggen, maar doe het toch ... we vertrekken vandaag. Neem je dan contact op met booking.com voor de kosten, vraagt ze. Nee, zeg ik, het is al betaald en dat krijgen we toch niet terug, ik heb geen zin om haar de grond in te trappen.
We vinden het te koud, en daar kan zij weinig aan doen (hoewel je dan die ruimte beter niet zou verhuren). Maar ze is zo aardig, hoog in emotie en we winnen er niks bij om lastig te doen.
Over de rioollucht zeg ik ook niets, hoewel ze het waarschijnlijk wel weet, met die sterke lucht in het beddegoed, en in ieder kastje lag wel iets van een luchtverfrisser.
Ik ben ook zo'n muts.
We bellen onze vrienden waar we de volgende dag naar toe zouden gaan en vragen of we een dagje eerder mogen komen. Dat mag.

We pakken na het prima ontbijt de bus naar Groningen, een heerlijke reis met leuke gesprekken met de chauffeur. Ik vind het erg leuk met zo'n bus door de provincie te rijden.
In Groningen met de Arriva naar Winschoten en daar pakken we OV-fietsen, en dan gauw naar onze liefste vrienden Jan en Henri en hun mooie winterse tuin. Het wordt trouwens heerlijk weer, het scheelt zeker 20 graden met toen we zaterdag arriveerden.

We hebben hier nog drie fantastisch fijne dagen, heel relaxed, lekker eten en heerlijk slapen.
We gaan ook nog wat huizen bekijken, maar die vallen tegen.
Totaal uitgerust vertrekken we woensdag weer naar huis. Mis het nu al!







dinsdag 13 februari 2018

Vasten in Nieuweschans

illustratie: Fontana
Zoals je op mijn andere blog kon lezen, was ik een weekje vasten met mijn vriendin Alexandra in Motel Paradiso in Nieuweschans.
We gaan naar het mineralenbad van Fontana, naar Jan Wilde een Tuin, waar we Kefir (kom ik nog op terug) krijgen, we maken een Dollard-fietstochtje naar Nieuw Statenzijl en bekijken fundahuizen op de route, nee niet deze:









We fietsen terug door Duitsland, waar we een ree tussen de schapen zien, kopen in Nieuweschans een potje jam/chutney ...




In de middag arriveert Mijn Architect en gaan we 's avonds naar het Bosklopper Gala
in theater vanBerensteyn in Veendam. Met de trein naar Zuidbroek, en daar overstappen. Leuke avond! Gelukkig was de muziek redelijk hard, al gebruikte ik mijn sjaal voor het dempen van de hoest (we zaten op de eerste rij). Al die rookmachines was ook niet echt prettig, maar het is gelukt!
De enige vrouwelijke deelnemer wint de bokaal, Marlene Bakker met Waarkhanden, een prachtig mooi nummer. Ik had zelf gestemd op Dion Bouwes en Dennis Krottje met De moat is vol. Die zagen we vorig jaar op het festival van Hongerige Wolf.
Toen we op de terugweg aan mensen vroegen wat de richting van het station was, zeiden ze, we brengen jullie wel even ... fantastisch!



De volgende dag via Groningen weer terug naar huis en hopelijk gauw die griep kwijt!

zondag 4 februari 2018

Een weekend van muzikaal afscheid

Vrijdagmiddag ... gauw een tas inpakken met tandenborstel en sob (schone onderbroek) en hop, naar de trein.
We logeren voor de tweede keer bij Wil, in de Oosterpoort, een prima plek.
Als we daar geïnstalleerd zijn gaan we wat eten bij Friet van Piet, een van de weinige snackbars met vegan opties.
Uiteraard kiezen we voor een vegan Kapsalon ... heerlijk!



Dan gaan we naar de Kroeg van Klaas, waar inmiddels tot grote vreugde lieve Marleen de scepter zwaait.
De bekende Groninger muzikant Eddy Koekkoek is 16 januari overleden. Vanavond wordt er een herdenkingsavond georganiseerd, waar Eddy stamgast was en veel opgetreden heeft.
Bevriende muzikanten spelen nummers van Eddy, er wordt voorgedragen en er wordt videomateriaal vertoond met veel muziekclips. Jammer van zo'n muzikant, best nog jong.
De Kroeg van Klaas is afgeladen vol!


We hebben leuke gesprekken met allerlei mensen, bekende en onbekende. Een bijzondere avond. Tussen drie en vier uur vertrekken we, gelukkig is onze bnb vlakbij en kunnen we uitslapen.
De volgende morgen als ik het rolgordijn optrek zie ik niet veel, het heeft hier gesneeuwd!



We krijgen we een heerlijk ontbijtje en havermelk cappuccino. Daarna gaan we de stad in, eerst naar het station om ov-fietsen te halen, eerst naar de hema, handschoenen voor Mijn Architect kopen, want die is hij vergeten.
We waren van plan om naar het Gronings Museum te gaan, hoewel we het niet zo'n leuk museum vinden, is er misschien een tentoonstelling die ons trekt. Maar nee, we hebben er toch geen zin in, we gaan naar het Universiteits museum, heel bijzonder ... en gratis.
De tentoonstelling Gelukkig Gezond! gaat over vroege ideeën over gezondheid en gezond leven. Over het huidige denken, maar ook over gezondheidsadviezen van vóór 1800.
Gezondheid werd toen vooral geïdentificeerd aan de hand van de zogenoemde zes non-naturalia die bepalen of iemand gezond is: klimaat, dieet, gezonde toiletgang, lichaamsbeweging, slaappatronen en emotionele balans. 




Daarnaast is er een bijzondere collectie, over natuur, cultuur en wetenschap. En een
griezelige verzameling van skeletten, lichaamsdelen en baby's op sterk water.


Het is koud dit weekend en in het museum was het fris. Gelukkig is er vlakbij de Soepwinkel waar we opwarmen met heerlijke soep. Mijn Architect neemt tomatensoep en ik zoete aardappelsoep. Gewoon vegan. Fijn is het dat er gevraagd werd of ik koriander er op wilde, ik lus dat wel, maar Mijn Architect vindt het vreselijk.



Voordat we vanavond naar onze volgende bestemming gaan, hebben we nog net tijd om een nieuw restaurantje in Groningen te bezoeken.
Achterwerk bevindt zich in het gebouw van een voormalig gymnasium aan de Oosterstraat.
Omdat we geen tijd hebben om een heel menu te nemen, houden wij het bij een hoofdgerecht alleen.
De bediening is zeer goed, de sfeer ook, hoewel het vreemd is om in een ruimte zonder ramen te zitten. We gingen een trap op, maar het voelt alsof we in een kelder zitten. In de zomer zou ik hier niet zo gauw voor kiezen.
Zoals gezegd hebben we geen tijd voor een voor- en nagerecht, hoewel dat er op de kaart veelbelovend uitzag.
Ik neem:
Geroosterde flespompoen met kruim van hazelnoot, jus van gepofte knoflook en crème van miso
Het is erg lekker en er wordt ook een frisse komkommersalade en zoete aardappel met sriracha bij geserveerd. Ik hou erg van pompen en zoete aardappel, maar ik kan me voorstellen dat het een beetje te veel van hetzelfde is.

Mijn Architect neemt:
Rijstnoedels geserveerd in kokossoep met shiitake, prei en geroosterde pinda
Jammer voor hem zat er koriander op. Ik proef ook wat hapjes van hem, de eerste zijn wel lekker, maar de hoeveelheid kokosmelk gaat snel tegenstaan. Daarnaast kwam ik scherpe, plastic-achtige schillen tegen. Ik vermoed van ongepelde knoflook, dat was niet prettig.
Maar ondanks dat vind ik het een leuk initiatief, dus wil ik niet tè kritisch zijn, ook omdat ik te weinig heb gegeten om echt een recensie te kunnen geven, eerst nog maar een volgende keer uitproberen.
Een uitgebreide recensie vind je op de blog van Plantaardigheidjes.
Wat me het meest aansprak is dat het een beetje omgedraaide wereld is, allemaal vegan gerechten op de kaart, en misschien 1 of 2 vlees/vis gerechten. Zo zou het eigenlijk altijd moeten zijn, dat je speciaal moet vragen om iets dierlijks i.p.v. plantaardig.


Dan fietsen we naar Het Viadukt. Jarenlang waren er oefenruimtes voor muzikanten in de catacomben van de zuidelijke ringweg bij de Oosterpoortwijk. Het moet wijken voor de aanleg van een nieuwe zuidelijke ringweg.
Sinds vorig jaar april hebben ze een nieuw onderkomen aan de Euvelgunnerweg, een voormalig opleidingscentrum. Deze nieuwe lokatie zit niet onder een viaduct, maar ze houden wel de naam aan. Het is een barre tocht op de fiets, door een unheimische buurt.
Als we bij een stoplicht de weg vragen aan iemand, blijkt dat de musicus Herman Grimme te zijn, die gaat daar ook naar toe. Hoewel hij snoeihard fietst, gaan wij op onze ov-fietsjes achter hem aan en komen zo makkelijk bij de lokatie aan.
Het is bitterkoud maar zodra we eenmaal binnen zijn is het leuk, het is er warm en lekker druk. Ook zien we veel bekenden.



We zijn naar vele optredens van Bert Hadders en de Nozems geweest, voor het eerst in 2010. Dit is het laatste optreden van ze in deze formatie. Het is een fantastisch optreden, zoals altijd.
Het is lastig om alles te zien omdat het zo druk is, maar ook het licht zou beter kunnen. Het geluid is hard, maar mooi. Echt een feestje om erbij te zijn!
Na afloop even in de rij om mijn net aangeschafte CD te laten signeren. Zo leuk!!



Tjeu heet de CD, dat betekent zoiets als adieu of doei. Hij stopt niet hoor, hij gaat weer iets nieuws doen met Joost Dijkema, die wij ook erg leuk vinden, we waren een jaar geleden nog naar een optreden in Haarlem.

In de ijzige kou fietsen we weer terug naar de Oosterpoort, met behulp van google.
We slapen weer heerlijk in onze bnb, en na een gezellig ontbijt met Wil vertrekken we naar het station voor de terugreis.




















maandag 25 december 2017

De Schriever Stee (3, 4)

Zoals ik het graag wilde, is deze kerst een van de meest sobere.
Er is niets open, er is niets in de buurt, we moeten het doen met het proviand wat ik meenam.
Dat is vrij weinig omdat we geen zin hadden in gesjouw, en omdat we na de trein verder met een ov-fiets reizen. Twee tassen die aan de bagagedrager kunnen worden gehangen met voedsel en toiletartikelen, 1 tas onder de snelbinders, met kleding en regenpakken, een rugzak met de laptops.
We hebben brood, fruit, wat wijn, vegankaas en -worst en wat spul om een pastaschotel te maken op deze dag.
De schnitzels en kipstuckjes eten we als borrelhapjes en de pasta smaakt eind van de dag heerlijk!

Uitgebreider ga ik in het nieuwe jaar wel weer koken voor mijn gasten van Eet Lekker Mee!




We brachten de dag lezend, schetsend, schrijvend door. Het is hier rustig en stil, soms blaat een schaap of loopt een paard voorbij.

Ik lees het boek De Adelaar van het Negende uit en begin ook aan een ander boek van Sutcliff. Maar dat lukt niet meer om uit te lezen, dus moeten we eigenlijk nog een keer terugkomen. Mijn Architect wil Pim Pandoer uitlezen. Bij de snorrende kachel met de naam Godin.


De volgende ochtend worden we uitgenodigd om een kopje koffie te komen drinken bij de eigenaars, Ton en Jeanette. Gezellig! Jeanette heeft uit de krant een recept van een champignonpaté gemaakt, die erg lekker is. In plaats van de boter heeft zij olie gebruikt, dus is hij nu geheel vegan. Heel smaakvol!


Dan is het helaas alweer tijd om op te stappen. We fietsen naar het station van Uithuizermeden, leveren de fietsen af in Groningen (die van Mijn Architect had twee gebroken spaken) en lopen nog even naar Café de Oude Wacht. Daar worden we zoals meestal hartelijk begroet door Bert en Eddy en hebben leuke gesprekken met medebezoekers. 
Met een cadeau gekregen nieuwe kalender aanvaarden we de terugreis.

zondag 24 december 2017

De Schriever Stee (2)

Heerlijk geslapen. Het huis heeft twee gaskachels, eentje in de huiskamer, samen met een infrarood-plaat boven de zitbank. Ik was even vergeten hoe fijn warmte van een gaskachel is, samen met de snorrende geluiden die zo’n kachel maakt.
De andere staat in de slaapkamer.
Het boek De adelaar van het negende, kende ik niet (of vergeten?), dus heerlijk in bed wegdromend gelezen.

In de morgen ontbijten we simpel met koffie, banaan, mandarijn en van No-Muh piquant, een nieuwe soort voor ons, een tosti gemaakt in het oventje ... waarbij ik prompt mijn hand verbrand als ik de tosti’s er in wil doen. Stom!
Maar de tosti smaakt prima, de vegan kaasjes worden steeds beter!





Als we de gordijnen open doen zien we de paarden, een kleine witte en een bruine hengst, ze lopen vlak lans het huis naar de voederplek.

Ook de schapen laten zich zien. Zes stuks, waarvan twee Drentse heideschapen, met die mooie horens. Ze kijken je altijd zo leuk aan.






Het is guur buiten, grijs en stevige wind. We maken een wandeling, via een paadje naar Zijldijk. We worden vrolijk begroet door de mooie en lieve hond.







In het dorp aangekomen kijken we toch of er scheuren zichtbaar zijn in de gebouwen. We zitten hier toch in aardbevingsgebied? Ik zie niks, maar dat zegt niets ... er zal best wat zijn.


Ik heb het niet zo in de gaten, dat het morgen kerst is, dat bevalt me wel, alleen gek dat 2017 dan alweer bijna om is. Bizar, hoe zo'n jaar omvliegt.



Terug in ons huisje even opwarmen en weer lekker lezen en cryptogrammen.
Tegen drieën gaan we de kou en de wind trotseren en fietsen naar de Menkemaborg.
Wat een straffe wind en ik maak me wel een beetje zorgen over de terugweg in het donker.
We zijn te vroeg voor het diner, dus zitten we eerst nog in de zijruimte, met een lekker wijntje.

Ik had ruim van te voren gevraagd of een vegan diner mogelijk was en ben heel benieuwd wat het gaat worden. De sfeer is al zo aangenaam, de bediening goed en vriendelijk.



Het grote verwennen begint. Het overtreft onze verwachtingen. Alle gerechten zijn fraaie en heerlijke kunstwerkjes. Echt een aanrader!
Op mijn andere blog Engelwortel vind je de omschrijving van het menu.


Dan is het tijd om terug te gaan, ik vind het heel spannend, het is bijna 10 km fietsen. Bij de Menkemaborg lijkt het alsof de wind is gaan liggen, maar daar zijn veel bomen. Weer op de weg is de wind nog steeds onstuimig, gelukkig geen regen.
We durven niet het mooie, smalle fietspaadje van de heenweg te nemen, daar is het zo donker, ik ben bang de sloot in te rijden. We kiezen de weg, spaarzaam verlicht. De verlichte huizen en zelfs hun kerstversiering bevallen me nu eens voor een keer. Ik ben eigenlijk een schijtebroek in het donker … en dat wil op het platteland gaan wonen 😏?!

Een paar keer komt er een gigantische vrachtwagen, verlicht als een kerstboom, ons tegemoet of inhalend en hoewel mijn hart tekeer gaat, laten de chauffeurs weten dat ze ons zien en houden in of stoppen zelfs bij het passeren. Toch een verschil met thuis in het westen, daar scheuren ze op topsnelheid langs me heen, zonder te beseffen dat je dan juist naar ze toe wordt gezogen. Je merkt aan het rijgedrag van automobilisten en vrachtwagenchauffeurs of ze zelf wel eens op de fiets zitten of niet.
Ik ben blij als we terug bij ons huisje zijn.

Nog steeds geen internet … wat waarschijnlijk niet meer gaat gebeuren, deze kerst, en ik vind het prima!

Via mijn phone schrijf ik een recensie voor het Schathoes, wat was het een superdiner en -avond!
Nu weer lekker lezen in bed!




zaterdag 23 december 2017

De Schriever Stee (1)

We vertrekken op deze sombere dag naar ’t Noorden.
We gaan ‘geenkerstvieren’ in een huisje van Natuurhuisje.nl, genaamd de Schriever Stee.
In de trein naar Groningen, jawel ...  weer eens rechtstreeks, heerlijk zonder overstappen of tussendoor ingezette bussen, alleen de ramen zijn zo vies dat je er niet door kan kijken.


‘Vind je het niet deprimerend, dat grijze, open platteland?’ vroeg iemand me nog.
Nee, integendeel … al dat zogenaamde gezellige kerstgedoe, dàt vind ik deprimerend.
Ik heb er niet zoveel goede herinneringen aan, meer van verplichtingen, aangepraatte schuldgevoelens e.d. Het was soms heus wel gezellig hoor, maar dat moeten hè.
En al dat overvloedige eten, zelfs toen ik nog niet plantaardig at stond het me al tegen.
Mijn vader kreeg jaarlijks een gans van een zakenrelatie. Mijn moeder stopte hem vol met een vulling waarin rozijnen zaten. Ik kan nog steeds de combi hartig met rozijnen moeilijk verteren.
Verder is het een verdrietige tijd, geliefden die zijn gestorven of worden gemist in december.
Daarnaast vind ik het ook een tijd van valse sentimenten … mensen die het maar over vrede op aarde hebben en ondertussen al die grote hoeveelheden kadavers nuttigen.
Maar goed, nu zijn we hier in Groningen!

Op station Groningen aangekomen eten we een smullers patatje met veganaise en een verslavend lekkere bamischijf, ook vegan.
We halen OV-fietsen en pakken de Arriva naar Uithuizermeden.
Dan is het nog een stukje fietsen, eerst windje mee, dan flink tegen. Zijldijk ligt bij 't Zandt.
We komen aan op onze bestemming en worden hartelijk ontvangen door de eigenaars van een schitterend huis in the middle of nowhere. En ook door de hond, de paardjes en de schapen.

Ooit was het een schooltje, een boerderijschool op antroposofische grondslag.
Leerlingen kwamen van heinde en ver. In het gastenboek zagen we allerlei groepsfoto’s en dat wekte onze nieuwsgierigheid. We horen het verhaal erachter van Ton, de eigenaar, zo bijzonder!
Ik vind het echt weer iets voor Groningen, om zulke mensen tegen te komen, we hebben hier vaak zulke buitengewone ontmoetingen. Prachtige verhalen over de kinderen en het schooltje.
En telkens meer verpand ik mijn hart aan Groningen.


Het is een mooi, ruim huis, heel rustig gelegen en het fijne is dat we niks hoeven, helemaal niks! Beneden is de woonkamer met de keuken en boven de slaapkamer.

Omdat we al veel broodjes voor onderweg gesmeerd hadden en friet op het station, hebben we geen grote trek vanavond. Ik heb wat proviand meegenomen.
Een kop soep en focaccia met geroosterde paprika en een verwarmend wijntje, dat is voldoende.


In de slaapkamer kom je via een ladder. Mocht dat te ingewikkeld zijn, kun je ook buitenom, via de brandtrap, maar wij zijn wel wat gewend, in ons pakhuisje hebben we ook zo’n trap.
Voordat we naar bed gaan zetten we heel even de kachel wat hoger in de slaapkamer. 




In de boekenkast in de slaapkamer staan veel jeugdboeken. We zijn gelijk enthousiast ... ik vind boeken van Rosemary Sutcliff ... wat las ik haar vroeger graag, en Mijn Architect gaat voor Pim Pandoer!