Witte kwikstaartjes

Halverwege maart vielen ze ons opeens op. Eerst een, later twee witte kwikstaartjes, ze renden dagelijks over het terras. Ze pikten minuscule insecten van de stenen, voor ons onzichtbaar, maar er was blijkbaar voldoende. Als ze hard achter insecten aanrenden leken de pootjes op wielen.

Als ze in maart massaal terugkeren heeft elke boerderij z’n eigen paar, las ik op de site van de Vogelbescherming. Ik hoopte al dat ze zouden blijven.

We zagen dat ze het nieuwe houthokje inspecteerden, verschillende holletjes tussen de haardblokken werden uitgebreid bekeken. Uiteindelijk vonden ze de ultieme plek, bovenin het houthok, met achter het insectenhotelletje een ingang.

Nu konden we meegenieten van het verzamelen van nestmateriaal, er werd gewikt en gewogen. Als ze allebei de akker opvlogen, keek ik snel of ik al iets kon zien en zag een ontroerend begin van een nestje.

Het bouwen ging gestaag door. Soms kwam een derde kwikstaart het terras op, maar die werd resoluut weggejaagd.

Het eerste wat ik 's morgens zag als ik de gordijnen open deed, was ons paartje kwikstaartjes. Je werd zo vrolijk van hun ‘gekwik’.

Tot vandaag.

Ik zag ze eerst nog fourageren vlakbij het keukenraam en opeens hoorde ik een doffe bonk, niet eens heel hard … en daar lagen ze. Eentje was direct dood en de ander stierf in mijn hand.

Wat was het? Schrokken ze ergens van? Opgeschrikt door de sperwer? Was er een gevecht? Ik zal het nooit weten. Allebei tegelijk, zo bizar.

Verschrikkelijk … ik was er echt even kapot van.

Al die energie gestopt in het maken van een nestje, alles voor niks. Misschien wel een gelukje dat er nog geen eitjes of jongen waren.

Kleine troost is dat de merels weer een nest aan het bouwen zijn in het oude houthok, dat daarboven in de nestkast vermoedelijk een koolmees nestelt en dat er in de villa weer pimpelmezen zitten. Ook de kauwen hebben de schoorsteen weer bezet.

Maar wat mis ik die kwikstaartjes.

Never a dull moment

Wat een enerverend begin van deze zaterdag! Eerst een appje om 9:00 uur dat er een boom van ons over het pad buitenom lag.

Er was amper wind, dus dat kan het niet zijn. Het was een wilg die in de takkenril staat en bij de basis voor een deel doorgerot was.

Met ons fijne zaagje was het pad zo weer vrijgemaakt.

Na deze klus aan de koffie en opeens een ‘pok’ tegen een ruit, het meest gevreesde geluid. Weer een groenling, niet tegen het raam met de strepen van de vogelpen, maar daarnaast, tegen de schuifpui.

De pen helpt dus wel, maar omdat hij niet, zoals beloofd, onzichtbaar is, hebben we even gewacht met de rest van de ramen.

De groenling was versuft, met slap nekje. Ik dacht echt dat hij stervende was. Toch maar onder de koude kraan houden.

Hij kwam bij en hapte naar het water. Maar al snel versufte hij weer en gingen de oogjes dicht.

Ik zette hem in het gras onder de berk, waar we hem in de gaten konden houden. Een vrouwtje groenling kwam rond hem heen scharrelen. Na een half uur ging ik kijken of hij dood was, maar als ik hem aaide, gingen de oogjes weer even open.

Na nog een half uur was hij gevlogen. Ik keek naar boven waar de voedersilo hing, en daar zat een mannetje groenling, ik geloof waarachtig dat het dezelfde was. Ik nam een foto, hij bleef nog zitten terwijl ik langzaam dichterbij kwam en vloog toen weg! Het heeft ruim een uur geduurd, maar gelukkig geen begrafenis nodig.

Hoe lelijk ook, ik wil toch wat strepen trekken op de schuifpui, voorlopig. 
Blijkt de stift uitgedroogd. Ik twijfel of ik weer een nieuwe aanschaf, maar wat dan?

Na de verbouwing komt er zelfs nog meer glas, toch maar eens verdiepen in vogelveilig glas en of dat betaalbaar is. 

Want je wilt toch ook niet al je ramen vol met plastic stickers plakken.

Weer een kopje koffie, gaat de deurbel. Een prachtig boeket van familie van een buurman, als dank voor wat we voor hem doen. Wat een aardige verrassing!

Dood en leven in de tuin

Binnen een paar dagen een vink en drie groenlingen die tegen het raam knalden. De vink en de eerste groenling gelijk dood, de tweede kunnen redden met de watertechniek van mijn broer (koppie onder de koude kraan houden) en de derde had waarschijnlijk z’n nekje gebroken en stierf in mijn hand.

Hij was geringd, er stond een nummer en Museum Paris op. Kom je als klein vogeltje helemaal uit Frankrijk gevlogen, vind je de dood in Noord Groningen.

Ik heb de gegevens van de ring gemeld bij het vogelstrekstation.

Vorig jaar had ik al een stift gekocht waarmee je (voor ons bijna onzichtbare) strepen op het raam kunt zetten. Omdat er geen vogels meer tegen de ramen vlogen, zag ik toen geen noodzaak.

Maar nu het weer raak is, heb ik de stift inmiddels gebruikt. Hopelijk werkt het, hoewel het nooit helemaal uit te sluiten is. 

De onfortuinlijke Verdier heeft inmiddels een waardige begrafenis gekregen.

Maar ook klein nieuw leven van dichtbij:

Aan het eind van vorig najaar zaten nog wat rupsen op mijn toegetakelde Russische bladkool. Die gaan het niet overleven dacht ik zo.
Ik heb vier rupsen in een glazen potje gedaan en voerde ze nog enkele dagen koolblaadjes, en ja hoor, ze gingen verpoppen. Ik heb er ervaring mee, dankzij mijn vlinderproject in 2014. 

De kool begon ondertussen alweer als kool te groeien en we hebben er een paar keer zelf lekker van kunnen eten.

De pot met poppen heeft tot vorige week in de berging gestaan. Ik wist niet of ze nog levensvatbaar waren, maar ze zagen er goed uit.

Nu het warmer werd zette ik de pot buiten, en ja hoor … vandaag de eerste vlinder geboren!

Vruchtwater? Wonderlijk blijft die rode vlek als ze uit de pop kruipen, ik kan er nergens iets over terugvinden. Normaal zie je zoiets natuurlijk niet als het in de natuur gebeurt.

De bovenste pop is nu leeg:

Het jonge koolwitje op een plekje uit de wind gezet om bij te komen. Hij had wel een paar uur nodig, maar vloog uiteindelijk de tuin uit, de wijde wereld in.

Inmiddels staat mijn Russische kool in de bloei en mogelijk zal hij weer koolwitjesvoer worden, maar dat heb ik er wel voor over.

Koolmezen

Bij de afvoer van de mechanische ventilatie van wc en badkamer zat geen rooster, alleen een gat in de buitenmuur. In april zagen we een koolmees het gat invliegen.
De koolmezen hebben een nest in de schacht gemaakt. Dat betekent dat we voorlopig de ventilatie maar niet gebruiken, anders is het wel heel zielig voor die vogeltjes. Omdat licht en ventilatie in één schakelaar gecombineerd is, gaan we maar bij kaarslicht naar de wc en in schemerlicht douchen.
Zodra het nest weer verlaten is maken we wel een roostertje.
Mijn broer maakt met zaklantaren en telefoon een foto. Diep in de ventilatieschacht zit het nest, gemaakt met plukken (honden)haar. De staart van de broedende moeder staat fier omhoog.

Henny zorgt voor een schemerlampje in de wc en ik plak een briefje op de knop.

We volgen het af en aan vliegen van de ouders en zorgen dat er genoeg voer in de buurt is, vetblokken met gedroogde insecten en meelwormen.

Helaas hebben we het uitvliegen gemist. Of was er geen uitvliegen? Ze vlogen op een gegeven moment steeds minder naar binnen.
We weten het niet. Je hoort veel verhalen over dode meesjes n.a.v. bijvoorbeeld gif tegen de buxusmot. Niet dat ik weet of buren buxus hebben of gif spuiten, maar we wonen wel in een omgeving waar gif gebruikt wordt op de akkers.
Over een poosje maar eens het nest bekijken of er eventueel dode meesjes in liggen.
Er vliegen wel heel veel jonge meesjes in de tuin, constant horen we hun hoge gekwetter en zien ze heen en weer vliegen.

Afgelopen maandag zag ik opeens een koolmeesje op het stoepje bij het tuinhuis zitten.
Toen ik voorzichtig dichterbij kwam vloog hij niet weg, hij bleef gewoon rustig zitten.
Was hij tegen de ruit gevlogen en zat even bij te komen?

Ik liet hem zitten en hield hem in de gaten en hoopte dat er ouders zouden komen.
Na een poosje maakte ik zijn snavel nat met wat water (had ik ergens gelezen). Hij liet me gewoon begaan, was niet bang of schrikachtig. Hij was nog jong, maar ook niet weer zo klein.
Hij zat daar maar en het werd avond. Ik besloot hem mee naar binnen te nemen. 's Nachts loopt er vaak een kat door onze tuin en dat zou het meesje niet overleven.

Hij liet zich gewoon oppakken. In een emmertje maakte ik een nestje van een doekje en zette hem daarin. Ik noemde hem Jodokus.
De volgende morgen zette ik hem weer buiten. Hij begon nu een beetje te bewegen en geluid te maken. Ik hoopte dat ouders het zouden horen. Hij zou vast wel honger hebben inmiddels.
Maar er kwam niemand. Hij kroop een beetje onder een plant, uit de zon en zat daar maar.

Uiteindelijk heb ik Faunavisie gebeld, een opvang-organisatie die hier vlakbij zit in Westernieland, met de vraag wat ik nog kan doen. We mochten hem brengen. Daar werd hij gevoerd en wordt verder verzorgd. Dat gaf wel rust.

Vanmorgen toen we de deur uitstapten lag er een dood koolmeesje bij de deur.
Ook hier weten we niet wat er gebeurt is, maar we denken dat deze tegen een raam gevlogen is.
Het went niet, zo'n dood vogeltje.
Wat een zorgen, al die meesjes.

Update 15 juni:

Mijn broer verwijderd het mezennest uit de ventilatieschacht, geen dode vogeltjes!
Alles is dus goed gegaan. Het was een groot nest, met mos en haren van schaap en hond en een plukje haar van een konijn of ree.
Daarna snel een roostertje voor het gat geplaatst.

Vogelleed

Een paar dagen geleden, terwijl we aan het ontbijt zitten horen we opeens: Bonk! We gaan direct naar buiten en ... daar ligt een Zwartkop, dood. Tegen het raam gevlogen.
Hij had eigenlijk al op trektocht moeten zijn.

Zo verdrietig is dit. We hebben veel ramen aan de oostkant en we zien hoe sterk de bomen er in weerspiegelen. Ik ga gelijk kijken op internet voor raamstickers.
Nu moet je wel heel veel stickers plakken wil het zinvol zijn en dan nog is er geen garantie dat het werkt. Wil je dat, je hele raam vol plakken met plastic stickers? 

Sommige mensen beweren dat je de ramen niet moet zemen, dat zou helpen. Maar het raam waar dit Zwartkopje zich te pletter vloog, was nog niet eens schoongemaakt. Voor de spiegeling maakt het geen verschil, schoon of vuil. Vitrage zou misschien ook een optie zijn, maar dat hebbende niet.
We hopen dat het eenmalig is.

De volgende dag vinden we een winterkoninkje in het tuinhuis. Maar deze leeft gelukkig nog, hij is alleen uitgeput. Geen idee hoe hij binnenkwam. Hij zat een tijdje bij te komen in de hand van Mijn Architect en fladderde later naar een boomstronk. Daar bleef hij nog lang zitten, tot hij uiteindelijk de boom in vloog.

Vanmorgen, we zitten aan de eettafel en weer .... BONK. Neeeeee, niet weer!
We rennen naar buiten en daar ligt hij, een roodborstje.
Ik neem hem in mijn hand, hij is dood, langzaam drupt er bloed uit zijn snaveltje. Ik moet een beetje huilen.

Weer het internet op. Ik vind bij Vivara een stift waarmee je lijnen op het raam kunt zetten, die de vogels wel zien maar wij niet. Ik hoop dat ik het gauw binnen heb en dat het werkt.
Want dit is zo verdrietig!😭