De Poolse Bruid

Deze foto nam ik op 14 juni 2019. We zijn toen naar de voorstelling De Poolse bruid geweest. Een jaar later wilden we weer gaan omdat ik het zo'n fantastisch stuk vond en ook de plek, Boerderij De Haver, een rijksmonument uit 1894, was heel bijzonder. Door corona werd de voorstelling steeds verplaatst, maar na twee jaar de kaartjes in huis hebbende, konden we vandaag eindelijk gaan. En weer waren we zeer onder indruk (en ontroerd), wat een fantastische voorstelling! De cast bestond uit Lotte Dunselman en Wouter van Oord (de eerste keer was dat Paul van der Laan) en Bert Hadders en Joost Dijkema verzorgden de muziek. Ik vind het toneelstuk eigenlijk mooier dan de film! Er wordt zo weergaloos gespeeld, in een minimalistisch decor, je vergeet gewoon dat je op ongemakkelijke tribunestoeltjes zit. 

Voorafgaand kregen we een kleine rondleiding bij de boerderij door Marco Glastra, directeur van Het Groninger landschap. Nu voor een groot deel gerestaureerd. In de bijschuur is een woning gemaakt, inmiddels ook verhuurd aan mensen die een dagopvang voor dementerenden runnen. Samen met deze mensen wordt de moestuin onderhouden.

Onderweg naar de Toekomst

We gaan naar de voorstelling Onderweg naar de Toekomst. Er was keuze tussen middag- en avondvoorstellingen. We kiezen voor de middag.

We starten in de voormalige strokartonfabriek de Toekomst in Scheemda.

Dat is leuk, want we waren in dit prachtige gebouw ook, in maart en april 2011 bij de voorstelling Herstel van de Toekomst.

We worden ontvangen door Gerrit Blaauw met koffie en koekjes.

Het is een bijzondere voorstelling over de Oost-Groningers, een Grunneger tour langs verschillende locaties in het Oldambt. Uitgebeelde verhalen over werk en strijd, over liefde voor het landschap, over wat mensen bindt. 

Na de koffie stappen we in een museumbus en worden uitgezwaaid door de acteurs.

Onderweg krijgen we fruit aangeboden.

We rijden naar Oude Pekela en komen langs het huis van Jan en Henri, zij staan al klaar om te zwaaien.

In Oude Pekela gaan we naar een andere voormalige strokartonfabriek, Siep&Co. Hier is nu een vezelhennep verwerkend bedrijf gevestigd. We krijgen een kopje hennepthee.

We zien hier een toneelstuk over een vader en zoon die een hennepkwekerij opzetten. Een botsende vader en zoon relatie, emotionele generatiestrijd, vond ik soms best aanrijpend. 

Daarna rijden we langs de Joodse Begraafplaats in Winschoten, we stoppen daar en de acteur Ad van Kempen komt de bus in en doet een monoloog over de Joodse Gemeenschap in Winschoten. Ook weer zo mooi!

We krijgen een Joods citroensnoepje.

De tour gaat verder langs monumentale boerderijen, waar destijds de herenboeren hun puissante rijkdom verwierven vanwege het verbouwen en verhandelen van graan en aardappels.

We stoppen bij de monumentale boerderij Hermans Dijkstra, nu een restaurant en B&B.

We worden ontvangen met een glaasje (alcoholvrije) vlierbloesemchampagne en gaan op stoeltjes in de openlucht zitten. Rechts is een orkestje. Het ziet er allemaal erg leuk uit.

Het is een prachtige voorstelling -weinig woorden, veel muziek- over het herenboerenleven.

Daarna stappen we weer in de bus, waar we een stukje kaas krijgen, en rijden terug naar Scheemda.

Daar krijgen we nog voorstellingen en verhalen van Groningers die vertellen wat de betekenis voor hen is van dit gebouw en deze streek. Met een optreden van Alex Vissering. Tot slot is er wijn en nootjes.

Op de blog van Jan zie je nog meer foto’s.

Haardloper Huizengoa

Van Ome Koos treinkaartjes gekregen … gratis naar Groningen, kijk dat scheelt weer een slok … voor ons laatste weekendje Groningen dit jaar.

In de intercity zit een man die een nieuwjaarskaart schrijft en aan ons geeft … zo leuk … we geven hem door, en medereizigers doen dat ook, vrolijk worden we ervan.

Ik was bijna het hele afgelopen jaar bezig om naar het toneelstuk Haardloper Huizengoa te gaan … dan weer was het uitverkocht, dan weer waren we niet in Groningen, dan weer was het onhandig bereikbaar met OV … uiteindelijk de laatste voorstelling op de valreep, op de minst leuke locatie, maar goed …  we gaan!

Deze voorstelling werd ons meer dan een jaar geleden aangeraden door Harry Niehof en een advies van hem neem je serieus.

Eerst bij aankomst naar Blekers B&B, bij de daar tegenoverliggende Hema in het restaurant wachten tot er iemand met de sleutel komt.

Inchecken en vlug, vlug, de kroeg in … we hebben niet al teveel tijd en we moeten de bus in de gaten houden die ons naar Martini Plaza brengt. ‘Onze stamkroeg’ de Oude Wacht zit barstensvol … dan maar even naar Buckshot aan de overkant … een drankje … maar wat een nare muziek draaien ze daar … toch maar weer kijken bij de Oude Wacht … ha, inmiddels wel plek. Een hartelijk welkom van de eigenaars en gezellig praatje. Tot morgen hè!

Bus 6 naar Martini Plaza, we vonden het stuk prachtig, ondanks de niet al te comfortabele stoelen …  de inspanning om het goed te volgen … het is best een lang stuk. Heel bijzonder.

Ik heb stiekem wat foto's gemaakt … mocht vast niet.

Erik Bulthuis als Louwe Huizenga

Dit stuk wordt gespeeld door theatergroep WAARK, Groningstalig theater van hoge kwaliteit, het gaat over een slagerszoon, de legendarische, maar onbekende atleet Louwe Huizenga (Wehe 1893-Ruinerwold 1973). Hij nam het op tegen renpaarden, wielrenners en treinen. Drie jaar lang won hij alle wedstrijden waar hij aan meedeed. Door allerlei oorzaken raakt hij aan lager wal en stierf op 80-jarige leeftijd eenzaam, verwaarloosd en vergeten.

Uit het persbericht: Louwe Huizenga, of Luurt, zoals hij eerst heette, of Leo, zoals hij later heette, werd geboren in Wehe en heeft het grootste deel van zijn leven doorgebracht in Groningen en Zuidwest Drenthe. Ondanks een indrukwekkende lijst records is hij nu volslagen onbekend. Het hoogtepunt van zijn sportieve carrière duurde maar twee jaar: 1915 en 1916, waarin hij vier indrukwekkende marathons liep. Daarna verdween hij, ongewild, langzamerhand in de vergetelheid. Uit de biografie van Van Schaik blijkt dat Huizenga’s levensloop een aaneenschakeling was van domme pech, onwil, ‘randstedelijke arrogantie’, verkeerde beslissingen en Huizenga’s verschrikkelijke karakter.  

‘Dien leven was n stuk mooier west zunder dij grote bek van die.’

Omdat het stuk in het Gronings is ontgaat me wel een en ander, ook de wisseling van verschillende rollen van de twee andere acteurs kan ik niet altijd bijbenen … maar ik durf toch wel op te scheppen dat ik zo'n 75% kon volgen. Een boeiend, mooi en tragisch verhaal.

We zijn blij dat het nog gelukt is om te kunnen gaan!

Als we weer thuis zijn ga ik het boek bestellen, ik heb nu zo'n zin in om het hele verhaal te lezen.

… en het boek had ik vlot in huis!

Vekaanzie 5, dag 11

Vol programma vandaag. Meeden, Muntendam en Nieuweschans. Tuinen en toneel.

Tuingoed Foltz in Meeden

Een specialiteitenkwekerij met brocantewinkel in een oude Groningse boerderij. De kwekerij is gespecialiseerd in Echinacea (zonnehoed) en Salvia. Verder kun je er urenlang ronddwalen. Tijdens de Tuin & Kunst Tiendaagse vinden ook de Rare-Planten-Dagen plaats. In de natuurweide in het achterland staan bijzondere kunstwerken opgesteld. 

Alinda Ottens

Moniek Westerman

Je kunt hier vooral heerlijk wandelen, allerlei moois zien, bijzondere bomen, sprookjesachtige paadjes, ezeltjes ...

We komen een huisje tegen en gluren naar binnen, een klein ateliertje. Zoiets zou je zeker ook wel willen, vraag ik aan Man.

Hij maakt foto's door het raam en door de spiegelende werking word het een heel aparte serie.

Hier een ervan:

We wandelen weer terug naar de boerderij. De brocantewinkel zit vol met zwaluwnesten, met jongen, de ouders vliegen af en aan. Leuk snuffelen door mooie oude spulletjes.

Ondertussen bedenk ik dat we morgen naar Jan Wilde een Tuin gaan. Ik wil graag een aardigheidje meenemen. Maar wat? Man zegt dat het nogal lastig is om een plantje te kopen voor iemand die zelf een schitterende tuin van 8000 m2 heeft aangelegd. Toch kijk ik rond, op gevoel. Bij de rare planten dacht ik nog aan een Jan-op-de-preekstoel, maar er stond geen mooie tussen en trouwens meende ik dat hij die al had.

Opeens zie ik een klein friemelplantje. Ik zeg tegen Man: ‘Die is het, die koop ik voor Jan.’ 

Man’s ongelovige blik gaat van het plantje naar mij en weer terug. Ik zie hem denken … als je voor gek wilt staan, moet je het zelf maar weten.

Ik lach, die paarsbruine vlek op onderlip doet 't hem, ik luister naar m'n gevoel en ga het plantje afrekenen. Het is een salviasoort, maar een aparte. Voorzichtig zet ik hem in de gordel op de achterbank. Zo, die is voor Jan en ik heb nu al voorpret.

Leuk dat we hier nu eens zijn geweest, dat stond al lang op m'n lijstje, net als de volgende bestemming:

Heemtuin & Natuurpark Tussen de Venen, een schitterende plek in Muntendam.

Onderweg daar naar toe zien we veel protestborden tegen de windturbines, ik kan me er iets bij voorstellen. Op een bord stond bijvoorbeeld: “Zo hoog als 22 boerderijen op elkaar!”

Deze gigadingen komen hier langs de N33. Daar wil je dan toch niet wonen?

We parkeren bij het natuurpark en gaan eerst wat eten in het paviljoen, koffie en een stuk hartige taart, erg lekker. We maken een wandeling en verbazen ons erover hoe groot het hier is.

De Heemtuin en Natuurpark Tussen de Venen beslaat ongeveer 50 hectare en bestaat feitelijk uit 4 verschilende gebieden. Bos, heide, vijver, boomgaard, siertuin, ruïne en een bijenstal. Je maakt eigenlijk een reis door de tijd, van ijstijd tot heden.

Veel te uitgebreid voor een paar uur, het loopt tegen vijven en dan sluit het hier. 't Is wel een plek om nog eens terug te komen.

We hebben vanavond een voorstelling van Theater te Water, het theaterschip De Verwondering ligt aangemeerd in Nieuweschans.

We zijn ruim op tijd in Nieuweschans, we eten wat in Hotel Leeuwerik, grappig de laatste keer dat we daar aten was het nog een Chinees. Moedig hoor om daar wat te beginnen. 

Dit is onze tweede voorstelling van Theater te Water, deze keer de voorstelling ‘Van de Goden los’ .

Een oud-Scandinavisch verhaal over de jonge held Sigurd de Drakendoder. Geweldige voorstelling op een boot! Van begin tot eind op puntje van m'n stoel gezeten, hilarisch en spannend, echt superleuk!

Vekaanzie 5, dag 9

Vannacht een beetje koud gehad. Niet zo gek als je bedenkt dat het alweer dagen geleden is dat de zon echt geschenen heeft. We koelen af.
Mijn Architect lijkt een beetje chagrijnig, door het weer … of toch niet helemaal, dit stormachtige weer past wel bij ‘denken’ en ‘overdenken’ of ‘denken over’ …

En dan is er een sprankje blauw.

Ik heb wel een leuk plan voor vanmiddag: bij de oude rioolwaterzuivering in Slochteren staat een nieuw theater: het Poplart Theatre.

Het is even zoeken naar de Groenedijk, een woest terrein, het lijkt wel een geheime locatie.

Vorig jaar waren we ook in een kubus tijdens Het Geluk - Tsjechov in de Veenkoloniën,

en toen waren we ook al erg onder indruk van de voorstellingen en de kubussen. Het landschap, de geluiden en de voorbijvliegende vogels spelen ook een rol.

De kubus hier is mobiel en kan dus op tournee. Hij is gebouwd van populierenhout dat verduurzaamd is door een eeuwenoude methode van ‘koken en bakken’. Daarmee kun je snelgroeiende en niet duurzame houtsoorten (waaibomenhout) veredelen.

De voorstelling ‘Op de drempel van het nieuwe leven’, naar een verhaal van ook weer een Russische schrijver, Anatoli Gavrilov,  wordt gespeeld door Hendrik Aerts en Veerle van Overloop.

Het is een tragikomedie over het harde bestaan van een moeder en haar zoon. Ze wonen in Slakkendorp, tussen stapels staalslakken, in een onaf flatgebouw aan de rand van een Russische stad, in een omgeving beheerst door chaos en geweld. Ze hopen dat het hun vroeg of laat eens meezit en dromen van een nieuw leven, weg van hitte, stof en vliegen. De zoon wenst een groot jurist te worden om zo een belangrijke rol te spelen in de strijd tegen het onrecht.
Tussen het opschietend onkruid en het overwoekerd beton bestrijden de personages elke tegenslag met keihard optimisme.

Terwijl we in de kubus plaatsnamen stond Hendrik Aerts onverstoord te dansen. Twee kippen in een kooi bleven rustig zaadjes zoeken in het stro. De voorstelling is moeilijk te beschrijven, soms moest ik lachen, soms was het triest en een keer kreeg ik een flinke brok in m'n keel.

Het is een verhaal over dromen van een betere toekomst, over ontsnappen uit troosteloosheid. Aan het eind werden de kippen vrijgelaten.

Na afloop van het stuk blijven we nog een tijdje zitten om de toneelkubus wat beter te bestuderen en hebben daarna onder het tentdoek bij de entree nog wat nagepraat met twee mensen, waarvan een kostuumontwerpster. Een gesprek over ons verblijf in Groningen. Hendrik Aerts, de acteur komt er ook bijzitten, het gesprek kabbelt voort.

De zon schijnt inmiddels weer volop, we eten soep met de versgedraaide ballen uit het stuk en drinken een wijntje (betaal maar wat het je waard is, daar staat de pot).

Bij ons vertrek stapt Mijn Architect nog even op de actrice Veerle van Overloop af om haar te bedanken voor het vertoonde spel en om haar en passant mede te delen dat we haar ook in Zuidwending hebben zien spelen. Aardig mens, mooi mens ook.

Begin september staat de kubus in Loppersum. Ben je daar in de buurt, dan raad ik je aan om een weergaloze voorstelling te zien!

Het genieten is nog niet over. We gaan deze laatste avond eten bij restaurant ’t Korensant hier in Molenrij. We hebben er al eens eerder gegeten. Eigenlijk zijn ze dicht vanavond, horen we als we bellen, maar er is een groep en als we meteen komen kunnen we hetzelfde menu krijgen.

Dat doen we!

Wicher Werk is nu druk met het Schathuys Verhildersum, maar Sytze en Famke maken het  de gasten hier naar de zin.

De groep zit in de Kas, wij lekker rustig voor in het restaurant. De verwennerij is begonnen. Voor een driegangendiner (dacht ik) kregen we wel heel veel! En ja ... bij uitzondering weer eens vlees gegeten, waarschijnlijk een van de laatste keren.

1. Brood met boter, kruidenolie en reuzel met kaantjes

2. Mousse van biet, bonbon van makreel en anijscress

3. Rauwe harder met sinaasappelcouscous, appelgelei en kuit van haring

4. Asperge ijs

5. Ree van de bout met picalilydressing, gort, puree van gerookte wortel en lentegroente

6. Roomijs met honing, rabarbermoes, karnemelkgelei, appel gelei, sorbet van … ? en schuimpjes van …? helaas vergeten

Pff … wat was het allemaal heerlijk, met als mijn favoriet de bietenmousse, ik heb nog nooit zoiets zijdezachts gegeten. Een mooie afsluiting van deze week in de hut in Molenrij.