Het is de bedoeling dat we in stilte wandelen ... wat een verademing.
We horen wilde zwanen, kleine zwanen, we zien een buizerd en naast de bekende mezen, zien we ook staartmezen en een goudhaantje. De koniks of Schotse hooglanders laten zich niet zien, behalve dan hun poep, gelukkig hardbevroren.
We treffen het wel met dit weer, het is zonnig en bevroren mos en blad knerpst prettig onder de schoenen. De gids zet er stevig de pas in.
Er groeit hier ook aardig wat duindoorn, wat je normaal in de duinen ziet. Volgens de gids zijn ze verspreidt door de vogels en komen ze van de waddeneilanden.
Ze zien er wel wat sliertiger uit dan in de duinen, en vallen ook eerder om. Altijd lekker om zo'n zuur besje in je mond te steken, goed tegen de dorst.
Bij terugkomst brandt het vuur in de vuurplaats en krijgen we warme chocolademelk. Ik proef ervan, het is opgewarmde chocomel, vettig en mierzoet, en het smaakt niet naar chocolade. Maar de warme mok in de koude handen was dan weer wel prettig.
De andere deelnemers vonden het lekker. Ik ben steeds weer verbaasd dat wij blijkbaar zo'n afwijkende, niet gangbare smaak hebben, los van of het dierlijk is of niet.
De wandeling was erg leuk en nu weten we ook een mooi startpunt om het gebied zelf verder uit te pluizen. We drinken nog een wijntje bij het Booze Wijf, bij een prachtige zonsondergang.
