Muziek op schip

Twee optredens op een schip.

De eerste was op 24 september een solo optreden van Bert Hadders op het schip James Laming in de Noorderhaven.

De tweede was vanavond een try-out van Harry Niehof 's nieuwe solo-programma ‘Op Wier’, mooi optreden! Het schip De Verwondering, in de Sluiskade, is nu een podium. 

We hebben op ditzelfde schip tien jaar geleden een toneelstuk gezien van Theater Te Water, in Nieuweschans. 

 

Kerk en Casanova's

De kerk in Kloosterburen, de St. Willibrordkerk, bestaat 150 jaar. De in 1868 gebouwde kerk is in de verre omtrek al te zien door zijn hoge toren. De kerk is ontworpen en gebouwd door P.J.H.Cuypers. Het is apart dat in een protestantse regio een katholiek dorp ligt.

Omdat veel dorpelingen naar de feestelijke dienst gaan, besloten we ook te gaan, meer als sociale daad.

Daar kreeg ik al gauw spijt van, er was niks feestelijks aan. Er was weinig verschil met kerkdiensten die ik vroeger bezocht.

Het koor zong wel aardig, maar voor de rest hebben we nog steeds gezondigd door onze grote schuld en moeten we smeken om vergiffenis. Op dat gebied niks nieuws.

Maar het meest verschrikkelijk waren de lezingen.

Over zeven broers en een moeder die door een koning gedwongen werden om het verboden varkensvlees te eten en dat weigerden, en achterelkaar gegeseld, gemarteld en in de pan gehakt werden, maar alle folteringen zonder een moment van zwakte doorstonden omdat ze dankzij de Heer weer zullen verrijzen.

Denk daar maar eens aan, als je weer een plakje ham eet van een mishandeld varkentje!🐷

Dan een evangelie over een getrouwde broer die kinderloos sterft; dan moeten diens broers er voor zorgen dat er nageslacht komt, alle zeven broers deden vergeefs een poging en stierven ook, net als die arme schoonzus.

Men had het beter bij latijn kunnen houden, dan versta je er niks van, maar had het nog iets mystieks gehad.

Akelig! Jammer dat je dit doet bij een halve kerk vol ongelovigen, anders had je misschien nog wat zieltjes kunnen winnen, maar mij zie je de komende 150 jaar niet meer vrijwillig bij een kerkdienst.

Daarna was er koffie en lunch in het Kronkelhoes, uitmuntend verzorgd door Café Willibrord. Maar na een kopje koffie vertrekken we snel, want we hebben vanmiddag nog een ander doel.

Gelukkig zag dat er heel anders uit.

We gingen naar weer een oud gebouw, veel ouder nog, ’t Waarhuis in Aduarderzijl. Erg mooie plek voor een optreden van de Casanova’s: Harry Niehof, Inki de Jonge en Jaap Stegeman.

Wat een gezellige muziekmiddag, mooi en vol humor!

Na afloop nog gezellig napraten met Harry en de vieze smaak van de ochtend weggespoeld met een lekker wijntje.

Muziek, architectuur en eten

Vanmiddag treedt Harry Niehof op in een bijzonder gebouw: Wall House #2. Dat wilden we altijd al eens bezoeken. Nu is een mooie aanleiding!
Het is een apart, gek gebouw. Het lijkt groot van buiten, maar binnen valt het tegen en m.i. niet echt geschikt als woonhuis. Er vinden nu exposities e.d. plaats.

We zijn vroeg en kunnen het het hele gebouw bekijken.

Met een koptelefoon kunnen we alvast wat liedjes van Harry beluisteren.

Als we weer even naar buiten gaan komt Harry net aanrijden ...

Het was een mooi, sfeervol optreden!

Amper afgelopen gaan we er als een speer vandoor, want we moeten op tijd terug zijn voor het Themadiner van het SCAK (Stichting Culturele Activiteiten Kloosterburen). Het vindt plaats in Café Willibrord.
Thema deze keer is ‘Hogelandse heerlijkheden’, dus van producten die hier groeien en bloeien.
Daarnaast geeft Ale Havinga (onze schuine overbuurman) van Landgoud, een lezing over de producten die hij verbouwd, zoals zijn befaamde spelt en zwarte mosterdzaad. We drinken zijn Blanka-wijn, die nu wel erg goed is! 
Het is een prachtig buffet en er is aan ieder gedacht, vegetarisch èn veganistisch!
Echt complimenten voor Willibrord, zoveel vegan keus kom je zelden tegen.

Fietstocht en muziek

In het nabij gelegen dorp Warfhuizen treden de Casanova's op met verhalen en muziek.
We gaan op de fiets, want het is nog steeds prachtig weer, maar wel een stevige tegenwind.
Terwijl we fietsen moet ik steeds denken: Ik woon hier, het is geen vakantie, we gaan niet terug, we wonen hier. Dat is soms zo'n overweldigend geluksgevoel, dat het bijna pijn doet.
Het is ook zo mooi hier.

De Casanova's bestaan uit Harry Niehof, Inki de Jonge en Jaap Stegeman. Het is een geweldig leuk optreden in Dorpshuis De Warf. 

Vekaanzie in Grunnen (1)

Airbnb in Groningen

Vakantie ... een weekje uitwaaien. Eerst een nachtje stad Groningen en dan de volgende dagen naar de leegte, onthaasten zoals dat heet.

We hebben hier een prima airbnb en OV-fietsen.

Na de spullen in de bnb gezet te heb, gaan we snel naar Café Mulder, want daar treedt Harry Niehof op.

Heel leuk weer om eens bij zijn optreden te zijn, was veels te lang geleden.

Met heerlijke bonensoep, en, o verrassing, speciaal voor ons een veganistische versie. Een deel van het bedrag is bestemd voor Geuko.

Daarna moeten we snel naar de Herbivoor, daar is een charitydinner voor Melief.

Helemaal vol, erg leuk en gezellig met allerlei bekenden en fijn voor Melief.

Na afloop gaan we nog met facebookvrienden bij iemand thuis wat drinken en dan is het alweer tijd voor de  Kroeg van Klaas, daar is een Songclubavond bezig. We hebben het meeste gemist, maar dat mag de pret niet drukken.
Gelukkig nog Lex en Bonnie gezien.

Het was een leuke avond. In het donker terugfietsen naar de bnb, het is drie uur als we in bed liggen.

Delfzijl

Op of rond onze trouwdag op 4 maart doe ik graag iets leuks. Want 31 jaar geleden was het ook een leuke dag. We gingen gisteravond naar de film The lady in the Van, met de geweldige Maggie Smith. Fijne film!

Vandaag gaan we naar Delfzijl voor de première van Harry Niehof’s Café op Driefklaai.

Zeer de moeite waard om, ondanks NS-obstakels, helemaal naar Delfzijl af te reizen. 

We slapen in het mooie Hotel aan de Singel.

Bij aankomst in Delfzijl is er geen tijd meer om uit eten te gaan, er zijn trouwens ook geen vegan-opties zover ik weet, de patatzaak sluit om etenstijd, dus rennen we voor sluitingstijd naar de plaatselijke supermarkt en scoren nog genoeg lekkers. 

We genieten erg van Café op Driefklaai met Vahé Hovanesian met het ontroerende geluid van de Armeense duduk, met de Poediemagneten en als extra verrassing de Poedettes.

Aansluitend de presentatie van de nieuwe CD, die we natuurlijk aanschaffen.

We slapen heerlijk, heel rustig hier en de volgende dag weer terug.

‘Kunstwerk’ in Delfzijl

Nieuwe Groningse CD

Uitnodiging voor de CD-presentatie van Harry Niehof … dus we mogen weer!

Gauw kijken, ja de NS heeft nog steeds die super aanbieding.

We gaan vroeg op pad, ik dacht dan kunnen we op ons gemak inchecken, nog wat drinken voordat we naar het optreden gaan … maar de NS stuurt tegenwoordig vele plannen in de war. Hoewel we vanmorgen tegen negenen van huis gingen, hebben we geen tijd meer om naar het hotel te gaan, we gaan gelijk door naar het busstation. In de trein moest ik al hoognodig naar toilet, dat doe ik normaal nooit, maar nu uit nood toch maar kijken waar de WC is, maar de deur was afgesloten wegens grote smerigheid. Wie doet dat toch steeds en waarom maken die mensen van een treintoilet zo'n gigantische smeerboel? Wat is het doel daarvan?

Aangekomen op station Groningen staat er voor het toilet een rij van zeker 14 mensen … en één toilet op dat hele station! Nog gevraagd bij een eettentje … maar niks.

We moeten de bus naar Engelbert halen. Ik kijk in arren moede of er ergens achter de bussen een stil plekje is … een schoonmaker van de bussen kijkt me na en vraagt in gebrekkig Nederlands of ik moet plassen. Ja, zeg ik en hij gaat een sleutel aan een buschauffeur vragen en wenkt me naar een speciaal toilet voor de buschauffeurs. Hij zegt nog dat het heel ongezond is om je plas op te houden … man, maak me nou niet aan het lachen … 

Ik kon hem wel zoenen. Overal hangen AED-apparaten om iemand te reanimeren bij een hartstilstand, maar toiletten ... ho maar, wat komt er nou vaker voor?

Uiteindelijk zijn we ruim op tijd in de Engelstede. Het is schitterend weer en we zitten tot aanvang lekker buiten. Het is reuzegezellig hier.

Harry is ook jarig en familie en bevriende muzikanten brengen hun versie van een lied van Harry. Prachtig vond ik Pure Laifde in het Duits, door zijn zwager. 

Het voelt soms een beetje of we op een privé verjaardag terechtgekomen zijn, maar ik vind het ook heel bijzonder dat we aanwezig waren …

Natuurlijk kopen we de prachtige CD, Twijduustern én een t-shirt, dat zie je me binnenkort wel een keer dragen. Een CD met mooie nummers in het Gronings, euvelmoed (zorgelijke gedachten), suzaai (schommel) en het allermooiste woord  … wènst (heimwee, diep verlangen).

Zoals vaker hebben wij vage foto's, maar bij Jantje Jonkman Photography kun je prachtige foto's van deze middag bekijken.

Dan met de bus terug naar de stad, inchecken in het hotel, lekker budget eten bij Pizzeria Italia, even gedag zeggen bij Marleen (aangrijpende berichten), we komen zo terug, moeten eerst even naar een andere afspraak in de Oude Wacht.

Op het terras van de Oude Wacht zit Wiel op ons te wachten, altijd gelijk een vrolijke boel en diepgaande thema's bespreken, heerlijke vent!

Ondertussen legt Mijn Architect nog even een afgelopen ketting erop, van de fiets van een passerende mooie studente. We nemen Wiel (what's in a name?) mee naar Marleen en zetten daar onze conversatie voort. Moet je nog vragen of ik geniet?

Maar het vroege opstaan, de reis … de wijn … het hakt erin, het is bedtijd.

Wiel loopt een stukje mee, gekkigheid onderweg, tovert een bakje reeds schoongemaakte aardbeien plus Franse servetjes uit zijn fietstas en die gaan we lekker in bed opsnoepen.

De volgende dag gaan weer, voordat we de terrein aanvaarden, nog even naar Bad Nieuweschans.

Een half dagje Fontana, weer een keer in het mineraalbad, dan trekken alle vage pijntjes weer weg.

Mijn Architect neem een massage, ik een pakking, heerlijk!
Daarna een patatje eten op een zonnig terrasje.

Ik blijf het een leuk plaatsje vinden, dat Nieuweschans … een wagen met stro dendert voorbij, gaat dat naar de kartonfabriek hier? Ik denk dat karton tegenwoordig niet meer van stro gemaakt wordt.

Nou doe Weer

Vijf jaar geleden werd ik echt verliefd op Groningen en al die jaren verdiep ik me al in de taal, muziek, cultuur. Ik ging destijds via internet op zoek naar de muziek en kwam al gauw in aanraking met minstens tien ‘streektaalmuzikanten’ .

Velen maakten grote indruk op me, favoriet waren vooral Harry Niehof en Bert Hadders.

Ik weet zelfs nog de allereerste liedjes die op youtube vond: Pure Laifde van Harry en Bode van het licht van Bert. O, ik heb er denk wel 100x naar gekeken!

In april 2009 gingen we voor het eerst naar een optreden van Harry Niehof, in het Zielhoes en in november 2010 voor het eerst naar Bert Hadders in Café Marleen. We zullen daarna nog vele optredens van beide bezoeken.

Wat wil nu het geval? Tàdà … deze twee kanjers treden samen op, met de Nozems! Ze hebben een theatertour door de provincie ‘Nou doe Weer’! 

Wat had ik graag bij de try-out in Valthermond geweest, of in een van de andere zalen … het lukte allemaal niet. De enige mogelijkheid was dit weekend, in de Oosterpoort, wat ik de minst leuke locatie vind … maar goed, we moeten dit meemaken nietwaar? En voor hen is het natuurlijk super om in de Oosterpoort te staan!

Het is een fantastische show! 

Uit de aankondiging:

De Groningse taal is wat deze twee muzikanten bij elkaar brengt. De taal waarin ze allebei hun teksten schrijven. Een muzikale taal, waarin ze goed hun emoties kunnen uiten en die prima aansluit bij de muziek die ze aan het hart ligt. Rauw en rond tegelijk, mooi om in te zingen.

In Nou doe weer verkennen Hadders en Niehof hun muzikale verschillen en overeenkomsten. Ze sparren met elkaar, geven elkaar de ruimte en spelen en zingen met de ander mee, bijgestaan door topmuzikanten Wyno Bruinsma, Herman Grimme, Johan Viswat en Marcel Wolthof

In het voorprogramma Swinder, Bonnie Boonstra doet ook nog een duit in het zakje als de Poolse Bruid en Harry zingt Schiere Dag, een eerbetoon aan de nog maar pas overleden Lou Reed.

Onze foto's zijn vooral vaag … het is niet te doen zonder professionele camera … en dat vreselijke harde licht in knalkleuren in dit soort zalen, heel onplezierig, hou ik helemaal niet van.

Maar niet zeuren, het was het absoluut waard om ‘even’ naar Groningen te gaan!

Hier een gave foto van fotografe Jans Jonkman:

Natuurlijk wilde ik graag het affiche hebben voor m'n Hall of Fame op de overloop. Ik belde de Oosterpoort, en hoewel ze eigenlijk geen affiches opsturen, wilde de aardige persoon aan de telefoon voor een keer wel een uitzondering maken. Blij mee!