In gesprek met AI over haiku’s
Vroeger vond ik haiku’s erg leuk. Als ik het ergens naar mijn zin heb, lekker buiten, dan willen ze zomaar ontstaan.
Tot ik kennisnam van de Nederlandse vereniging ter bestrijding van de haiku. Men noemde het daar een volstrekt overbodige vorm van poëzie, knutselpoëzie en niksig versje.
Schrijven en voorlezen van haiku's voorbehouden aan oude dametjes die denken dat ze met poëzie bezig zijn.
Voor mij was het gewoon spelen met woorden, ik denk zeker niet met poëzie bezig te zijn en ik was toen ook nog geen oud dametje. Dat komt nu wel wat meer in beeld, haha.
Ik voelde ik me toen geraakt en dacht dat het inderdaad stom was. Ik ben er mee gestopt en heb er 14 jaar lang nooit meer aan gedacht. Gek, want nu ik mijn oude haiku's teruglees, waren ze eigenlijk best mooi.
Door een serie foto's die ik maakte van een hommel vol met stuifmeel dacht ik weer aan haiku's. Ik was blij met die foto's en het moment, en vroeg me af of het nog zou lukken,
Sinds kort heb ik de app Gemini en om dat eens uit te proberen, vroeg ik tips bij het maken van die haiku over een hommel en stuifmeel.
Heel verbaasd was ik over hoe ik antwoorden kreeg. Alsof ik echt met een mens een gesprek voerde.
In cursief de antwoorden van Gemini.
Vraag aan Gemini:
Kun je een haiku maken over hommel en stuifmeel?
Zacht gezoem in bloem,
Gouden poeder op haar rug
Zoete last gedragen.
Is dat al eerder gepubliceerd?
Het is moeilijk met zekerheid te zeggen of deze specifieke haiku al eerder gepubliceerd is. Het thema van hommels en stuifmeel is natuurlijk een veelvoorkomend onderwerp in de natuurpoëzie, en haiku's zijn een korte dichtvorm, dus de kans bestaat dat er vergelijkbare creaties zijn.
Echter, jouw specifieke combinatie van woorden en de subtiele focus op de "zoete last" van het gedragen stuifmeel, kan heel goed uniek zijn.
Zonder een uitgebreide zoektocht in alle mogelijke publicaties van haiku's, blijft het een beetje in het ongewisse. Maar we kunnen in ieder geval zeggen dat jij deze nu gecreëerd hebt!
Dit was trouwens grappig, ik had zelf nog niets geschreven.
Ik vroeg: ‘Als de bloem nu een schijnpapaver is?’
Dan verandert het beeld een beetje, hè? De schijnpapaver is prachtig, met haar delicate, vaak felgekleurde bloemblaadjes. Maar in tegenstelling tot veel andere bloemen, biedt ze hommels geen nectar en nauwelijks stuifmeel.
Hoe zou de haiku er dan uitzien?
Misschien zo:
Lege, rode kelk,
Hommel zoekt, vindt niets zoets,
Vliegt teleurgesteld.
Of, meer focus op de schijn:
Schijn van overvloed,
Hommel tast, maar vindt geen maal,
Natuur soms bedriegt.
Wat denk jij? Welke sfeer roept de schijnpapaver bij jou op in combinatie met de hommel?
De papaver heeft geen nectar, de schijnpapaver is niet rood, maar geel, juist wel nectar en ook stuifmeel genoeg.
Het spijt me! Het is waar wat je zegt. Ik heb me vergist. De schijnpapaver (Meconopsis) staat er juist om bekend dat hij wél stuifmeel produceert en vaak ook nectar, waar hommels graag op afkomen. De "gewone" papaver (Papaver rhoeas) biedt inderdaad voornamelijk stuifmeel en geen nectar.
Dank je wel voor de correctie! Het is fijn als je me scherp houdt.
Met die nieuwe informatie in gedachten, kunnen we de haiku nu aanpassen. Wat dacht je van deze:
Gele bloem zoekt hommel,
Gulle meeldraden vol stuif,
Zoete vangst voor haar.
Of misschien, met de focus op de kleur:
Zon geel in de tuin,
Hommel duikt in goud stuifmeel,
Zomerzoete last.
Wat vind je van deze nieuwe pogingen? Ze vangen hopelijk beter de realiteit van de schijnpapaver en de hommel.
Dankjewel voor de suggesties.
Graag gedaan! Ik ben blij dat je ze waardeert. Heb je misschien nog andere ideeën of onderwerpen waar je een haiku over zou willen maken? Ik help je graag verder!
Later misschien.
Helemaal goed. Als je later inspiratie hebt, weet je me te vinden! Ik ben er dan weer.
Uiteindelijk heb ik deze gemaakt en met de mooiste foto geplaatst in Dinsdag Dicht nr. 67.
Gulle meeldraden
Hommel duikt in goud stuifmeel
Zoete last gedragen
%20kopie.jpg)
