Pruiverij Veendam

We zijn uitgenodigd voor een feestje vanavond in Café Marleen in Groningen en Harry Niehof treedt daar morgenavond op. Ook vond ik op internet dat Bert Hadders in Veendam zal optreden. Weekendje Groningen vol muziek, hoe mooi kan je het hebben!

Vanmorgen om 9.00 nemen we de trein naar Groningen, drukker dan normaal, reizigers naar Amsterdam moeten ook deze trein nemen om via Amersfoort te reizen. Ik raak in gesprek met een vrouw die mij van gezicht kent, ze woonde ooit ook in Gouda. Inmiddels verhuisd naar Middelburg. We praten erover hoe dat is om naar een ‘uithoek’ te verhuizen. Ze vertelt dat haar zoon in Groningen gaat studeren.

Het is heerlijk zomerweer. Als we in Groningen aankomen gaan we eerst een cappuccino drinken bij de Oude Wacht. Dan lopen we naar de B&B van Trijntje in de Turftorenstraat. We kunnen bij aankomst nog niet in onze B&B terecht, dus gaan weer richting station, nemen nog wat te drinken op hert terras van het museum en zien Harry Niehof voorbij fietsen. Maken even een praatje, leuk!
We doen de tas in een kluis op het station en reizen verder naar Veendam, naar het evenement Oetmarkt en Pruiverij.

Wat een gezelligheid daar … we komen bekenden tegen en Bert Hadders treedt drie keer op, 1x solo, 1x met de schrijver Herman Sandman en 1x met Nozems Johan en Wyno.

Eerst zien we het optreden van Lourens Leeuw en Rieks Folgerts, zij spelen de hele middag bij ‘Het lekkerste plekje van Veendam’:

Lourens Leeuw en Rieks Folgerts spelen The Shadows

Bert Hadders solo

Herman Sandman en Bert Haddders in de Dichterstuin

Bert Hadders en de Nozems

Na al die muziek blijven we nog in Veendam eten, ik vergeet steeds dat de porties hier zo ruim zijn en de glazen wijn gewoon vol. Ik dacht ik neem nog een toetje, een Schwarzwald parfait, in een reuzeglas, heerlijk hoor, maar veel te veel, ik heb er de rest van de avond last van. Maar al met al smaakte deze ‘Pruiverij’ naar meer!

Terug naar Groningen, naar het feest, waar ik ook nog kennis maak met een facebookvriend, hartstikke leuk!

Het Geluk (2)

uitzicht kubus

Ik sliep de afgelopen nacht heel licht, kleine korte hazeslaapjes. Het lag niet aan het bed, dat was prima, het was warm in de kamer en er was een mug, maar ook dat was het niet. Elk uur was ik wel wakker, niet klaarwakker hoor, maar de toneelstukken van gistermiddag spookten steeds weer door m’n hoofd.

Ik doe het bedlampje aan en lees de tekst van De Wending nog eens en weer voel ik die droefheid. Wat is dit toch. Ik probeer na te gaan wat me zo triggerd en waarom.

Ik geef mijn kind toch niet weg? Is het omdat ik het wel ga verlaten?

Maar mijn kind is geen kind meer, hij is 27 jaar.

Natuurlijk blijft hij altijd mijn kind, zolang ik leef. Nu wonen we op vijf minuten van elkaar verwijderd ... als we inderdaad naar Groningen zouden verkassen wordt dat meer dan drie uur. Hij redt zich wel ... en ik?

Is dat het wat me onbewust raakt? Of is het toch iets anders? Ik kom er niet uit, laat het los. Blijkbaar kan een toneelspel me tot tranen roeren, net zoals soms muziek, een film of een boek. En dat gebeurde dus gistermiddag.

We gaan vanmorgen vroeg ontbijten, er is weer veel heerlijks. Tijd om naar het station te lopen. In Groningen aangekomen hebben we tijd voor een kop koffie ... nee niet op het station, hoe trendy je een stationsrestauratie ook mag noemen, ik weiger meer dan 2,50 voor m’n cappuccino te betalen. We steken even over naar Coffee United, prima tent, goede koffie, vriendelijke bediening en redelijke prijzen. Ik moet altijd wel om mezelf lachen, gaan we helemaal per trein naar Veendam voor een toneelvoorstelling, met hotel en diner ... geven klauwen met geld uit, maar voor de prijs van een kop koffie heb ik zo m’n principes!

In de trein terug, heerlijk dat de reis meer dan twee uur duurt ... om na te genieten, samen napraten, mijmeren ... ik kijk uit het treinraam en zie een weiland vol schapen en hoor de herder weer zeggen: Laat het denken maar aan de schapen over.

Nu langzaam overschakelen .... straks weer werken.

en weer thuis ... met gelukssouveniertjes

Het Geluk (1)

Veendam, een prettig stadje. We zijn er al vaker geweest, destijds in het Veenkoloniaal museum en in cultureel centrum van Beresteijn. Nu voor het eerst met de trein, sinds kort kan dat weer. Met een mooi opgeknapt stationsgebouw.

We lopen door een straat met fraaie herenhuizen, o.a. in Amsterdamse Schoolstijl.

We worden hartelijk ontvangen in het prima Hotel Parkzicht en spreken af dat we om half drie naar onze voorstelling worden gebracht. We zetten onze spullen op de kamer en gaan op het terras zitten, dat wil zeggen in de wintertuin met geopende pui, want helaas regent het inmiddels weer. Afgelopen week was het hier prachtig weer.Maar we zitten hier droog met een eveneens droog wijntje en het voelt als vakantie.

Nu oogt het Museumplein somber en grijs, leeg en nat, maar dat doet niets af aan mijn gevoel van vrolijke verwachting voor wat er komen gaat. Vanmorgen in de trein had ik dat al, weg van alle drukte, van werk, van gedoe en van volle agenda’s en - al gaan we maar kort, een dagje en een nachtje - Groningen werkt zo louterend.

Straks gaan we naar een bijzondere toneelvoorstelling op een bijzondere plek. Ondertussen lees ik hier het Dagblad van het Noorden, Gerrit Komrij is overleden, in deze krant een foto van een verkeerde Komrij.

Mijn blik valt op ‘Steeds minder neerslag in het ‘droge’ Noorden. In Groningen en Drenthe valt de laatste jaren minder neerslag ... en ik citeer Spinvis: ‘en dat is heel goed nieuws’.

We worden door een vrolijke A. in zijn luxe car naar de voorstelling gebracht.

Daar worden we ontvangen in het Dorpshuis van Zuidwending en ik koop alvast een boekje met de teksten.

Het Geluk - Tsjechov in de Veenkoloniën

Drie grote houten kubussen op het land van 6x6x6 meter. Met één zijde helemaal van glas, met zicht op het weidse Oost-Groningse landschap ... als decor van de drie eenakters, geïnspireerd op korte verhalen van Anton Tsjechov. De groepjes bezoekers rouleren tussen de drie kubussen.

Alle drie de stukken hebben me geraakt, van komisch tot melancholisch.

Bij alle drie geweldige acteurs en wonderschone teksten, daarbij het zicht op de wolken, een aardappelveld, leegte en de langsscherende zwaluwen.

De eerste, Typisch Tsjechov, een vrolijke chaos op het toneel ... ik kan het niet verwoorden, niet navertellen.

Als het nog langer zou spelen zou ik adviseren: Ga er naar toe. Maar vandaag is de laatste dag, vanavond de laatste voorstelling.

De tweede voorstelling, De Wending, is weer heel anders, minder luchtig. Een herder met kind, ontmoet achtereenvolgend een dichter, een soldaat en zijn eigen vrouw.

Bij het voorlaatste gedeelte, de herder en zijn vrouw, kan ik opeens amper m’n tranen tegenhouden, ik krijg een brok in m’n keel, ik weet niet waarom het me zo in die mate raakt. Ik vecht ertegen, kijk steels rond of nog iemand dat heeft, maar nee, wat baalde ik van mezelf. Man kijkt me even lichtelijk verbaasd aan. Ik zoek voorzichtig in m’n tas een zakdoek en snoot zacht m’n neus.

Denkt u maar dat ik een beetje verkouden ben. Straks ontsnapt er nog een snik ... in zo’n kleine ruimte, zo dicht op de acteurs ... he getsie wat is er toch met me? Ik schaam me rot en probeer het uit alle macht te verbergen.
Als het toch te dichtbij komt, kan je door die grote glaswand een bheetje vluchten - weg over de weidsheid met zwaluwen en bloeiende aardappelplanten ... transparantie ... dit kan niet in een echt theater, dat is toch meer poppekast ...!

Als het afgelopen is gaan we naar een boerenschuur, naar een muziekuitvoering van de Nederlandse componist Cornelis Dopper - een tijdgenoot van Tsjechov en geboren in Stadskanaal - uitgevoerd door het strijkensemble van het Veenkoloniaal Symfonie Orkest.

Het is het zelden uitgevoerde muziekstuk Pallas Athene uit 1914. Prachtig en ik kom weer wat bij.

In die schuur zitten we op kartonnen vouw-Geluk-krukjes, die we na afloop ook mee mogen nemen.

Het laatste toneelstuk, Nog meer eeuwige liefde, maakt me weer op een andere manier sprakeloos. Nadia en Boris, een dialoog tussen een vrouw en haar aanbidder.

Nadia (Veerle van Overloop), ik vond haar zo mooi, met haar Vlaamse accent, maar niet tè Vlaams, haar mimiek, haar mooie jurk.

Boris (Tom Jansen) met zijn warme stem, dan weer voelde ik medelijden met hem, dan weer ergernis ... net als Nadia.

Allemaal mooie teksten of ... misschien vind ik deze laatste toch wel de mooiste tekst van de drie.

Inderdaad een onvergetelijke ervaring!

Een beetje verdwaasd lopen we na afloop nog eens langs de kubussen om er toch nog even wat foto’s van te maken. Nu pas zie ik dat er in elke kubus aan de wand tegenover het glas een grote prachtige quilt hangt. Zwaar onder indruk en in gedachten lopen we terug naar het Dorpshuis, we merken amper dat het regent.

We nemen daar een wijntje terwijl we op onze chauffeur wachten die ons weer komt ophalen.

We eten deze avond in het hotelrestaurant, gezellig en allemaal erg lekker. We nemen alleen een hoofdgerecht en meer kunnen we niet op. Wij zijn westerse porties gewend ... tjonge wat een verwennerij hier!

Na het eten breekt toch nog de zon door en doen we voor het slapengaan een ommetje Veendam. Ook hier scheren gierzwaluwen over de daken.

Vekaanzie: Dag 4

Vandaag staat een bezoek aan het Veenkoloniaal Museum in Veendam op de agenda. Het is een grijze regenachtige dag, dus prima voor museumbezoek.

We gaan voor de tentoonstelling van Henk Helmantel.

Ik vind de schilderijen van Helmantel erg mooi, zo precies, zo perfect, de druiven of pruimen wil je bijna aanraken om te voelen of ze echt zijn. Als ik er naar kijk krijg ik bijna trek en terwijl ik voor het Stilleven met glas sta verwacht ik even dat ik mezelf in het glas weerspiegeld zal zien.

Of zijn de schilderijen té mooi ....?

Ook is er een tentoonstelling over gasopslag in zoutcavernes. Die dingen zijn gigantisch. Er staat een schaalmodel met ter vergelijking een Martinitoren die er tientallen keren in zou passen. Een man komt ons uitleg geven. Als we doorvragen wat hij nou vindt van de CO2-opslag (en nog erger radioactief afval) in die lege zoutkoepels in bijvoorbeeld Pieterburen ..... Ja, zegt hij, men wil het niet ..... maar iedereen wil wel op dezelfde manier blijven leven ..... kijk eens hoeveel elektriciteit je gebruikt, hoeveel lampen er in je huis branden, iedereen wil in een auto rijden, niemand gaat met de bus. En de trein van Groningen naar Nieuweschans, hij is meestal bijna leeg, maar rijdt wel .....

Of willen we terug naar 1 lampje waar we met z’n allen omheen zitten, net als vroeger?

Ik denk: maar moet dat dan op een van de mooiste plekken in Nederland? Eigenlijk vind het te ingewikkeld en weet niet wat ik ervan moet denken. Het geeft me een verontrustend gevoel en dat wil ik op dit moment al helemaal niet ....

In het winkeltje van het museum koop ik een boekje, Taalgids Groningen, Goi-dag!

Daar word ik weer vrolijk van ..... ik hou me nu liever bezig met dieverdoatsie, omdiedeldaantjen, vlinderknippen en fiebelekwinten.

Wie het weet mag het zeggen ..... :)

Na het museum gaan we in Berensteyn lunchen, Mijn Architect met een uitsmijter en ik met erwtensoep.

We kunnen hier in Beresteyn internetten, dus kan ik nog een blogje plaatsen!

Op de terugweg zien we eindelijk een klein zonnetje.

Terug op de kamer kijken we even naar Masterchef Australië, wat een spanning ..... Daarna gaan we nog een hapje eten in Brasserie Bubbels.