Lezing over wilde planten in Groningen

Het is al een week mistig, ik weet niet meer hoe de zon eruit ziet! In de tuin heeft alles een wit randje. Dat is dan wel weer mooi.

We rijden vanmorgen naar bezoekerscentrum Reitdiep, een mooie ijzige tocht. Het vriest licht, maar het is niet glad.

Ben Westerink geeft daar een lezing over wilde planten. Ben Westerink (Enschede, 1946) woont op de wierde Adorp. Hij bestudeert in zijn vrije tijd het kleilandschap van Groningen. De samenhang tussen bodem, cultuurhistorie en biodiversiteit heeft zijn specifieke interesse. Eind oktober is zijn prachtige boek ‘Wierdenlandschap’ verschenen.

Dertig jaar geleden inventariseerde hij de wilde planten van bermen, sloten en dijken van het Groninger kleigebied.

Onlangs bezocht hij opnieuw dezelfde groeiplaatsen. Aan de hand van zijn bevindingen bespreekt Ben wat er in die dertig jaar veranderde en hoe de wilde flora er voor staat. En passant vertelt hij over zijn pogingen om in eigen tuin de wilde flora in stand te houden.

Het was een interessante lezing, maar echt vrolijk word ik er niet van. Er is in die dertig jaar veel verdwenen, planten maar ook soorten vlinders. Voor mij aanleiding om op zoek te gaan naar nog meer inheemse planten om in mijn tuin te zetten.

Nieuwjaarsbijeenkomst Groninger Landschap

 

Vanmorgen vind de nieuwjaarsbijeenkomst van het Groninger Landschap voor alle vrijwilligers plaats in het koetshuis van de Ennemaborg in Midwolda. Het was drukbezocht, iets te druk naar mijn zin.

Met collega Yvonne en haar man Ben maakten we een wandeling over het landgoed. Het was een schitterende dag. 

We kregen de tip dat er een bosuil in een boomholte zat, maar die konden we niet vinden, die was de drukte waarschijnlijk ook ontvlucht.

Na de wandeling was er erwtensoep of vega bonensoep. De mannen maakten zelf een toetje van groninger koek met slagroom! 😆

Wandeling eetbare planten in Domies Toen (2)

Vandaag twee excursies. Vanmorgen in de Nationale Vogelweek begeleiden we van het Groninger Landschap een rondleiding door Eendenkooi Nieuw Onrust.

Het is een prachtig natuurgebied met een weldadige rust. De Eendenkooi is alleen toegankelijk tijdens excursies en dat is maar een paar keer per jaar.
Na afloop moet ik snel terug want ik geef weer een eetbare planten rondwandeling in Domies Toen.

Het was mooi weer en met een enthousiaste groep van 18 deelnemers. Heel leuk weer om te doen.

Natuurwerkdag

Vandaag doen mijn broer, Henny en ik mee met de Landelijke Natuurwerkdag. We gaan werken bij de Klutenplas van het Groninger Landschap. We gaan het broedeiland opruimen want kluut, noordse stern, visdief en kleine plevier maken hun nest bij voorkeur op kale schelpenstrandjes. De schelpenstrandjes raken overgroeid en er ligt puin. 

Met ruim 20 mensen vertrekken we, vanuit het bezoekerscentrum in Pieterburen, met de huifkar naar de Klutenplas. We hebben geluk met het weer. Het is niet echt koud en het blijft droog. Het is pittig werk, maar heerlijk om te doen. En het is een gelegenheid om de Klutenplas eens van dichtbij mee te maken. Normaal kun je niet binnen de elektrische omheining komen.

Soms brak zelfs even een waterig zonnetje door.

Om 12 uur moesten we stoppen, want anders werd de soep koud.

En wie waren weer de laatsten ...

Het was een nuttige ochtend! Toen het werk gedaan was, nog even poseren voor een groepsfoto. Terug met de huifkar en in het bezoekerscentrum stond de soep met broodjes klaar. 

Kweldertocht met kinderen

Oktober is kindermaand. Daarom worden er ook speciale activiteiten bij ons bezoekerscentrum georganiseerd. Een van die activiteiten is een  kweldertocht voor kinderen met ouders of grootouders. Ik ben zelf meestal niet zo voor kinderactiviteiten, maar op deze dag bood er zich niemand aan om met mijn collega mee te gaan, dus offerde ik mij op.

Het voordeel is dat er ouders/grootouders bij waren, dus hoef je zelf geen politieagent te spelen. We gingen met de huifkar naar de kwelder. Deze keer waren het voornamelijk jongetjes. De vorige keer waren er meer meisjes. Die letten toch wat meer op details en luisteren naar je. Die knulletjes rennen gelijk met hun schepnetjes over de kwelder, maaien als een razende door het water, zodat dat gelijk troebel is en je niets meer ziet.
Wat ook wel weer hilarisch is. Sommigen vonden het heerlijk om lekker vies te worden.

Soms vonden ze het toch wel eng om een krabbetje te pakken of in de hand te houden.

We vingen strandkrabbetjes, garnalen en kleine visjes. Die we natuurlijk ook weer vrij lieten.

Dit knulletje was helemaal in z'n element:

Nog een laatste bloeiende Lamsoor gespot:

Dan gaan we weer terug met de huifkar, het was toch een erg leuke excursie!

Op de terugweg ging ik naast de chauffeur op de tractor zitten.

Medewerkersdag Groninger Landschap

Deze medewerkersdag gaan we naar Bezoekerscentrum Dollard in Termunten en de partners mogen mee. We worden met een touringcar naar de plaats van bestemming gereden. Het is prachtig weer. 

Er zijn diverse activiteiten, maar wij kiezen voor de Kiekkaaste, daar waren we jaren gelden ook eens, en dat vinden we zo'n prachtige plek! Dat betekent weer in de bus, het is net een schoolreisje en onze directeur Marco Glastra vertelt onderweg van alles.

In de Kiekkaaste, die gelukkig weer hersteld is, nadat hersenlozen gevaarlijke vernielingen toebrachten zoals bodemplaten verwijderen. Dat is bijna een moordaanslag.

Het was een erg leuke dag, ook om eens collega's te ontmoeten van de andere bezoekerscentra.

Vogelexcursie Waddenkust

Van 6 tot 14 mei vindt de Nationale Vogelweek plaats. Het Groninger Landschap doet een activiteit in samenwerking met de Vogelbescherming. Op de laatste dag van deze week begeleid ik een excursie, maar omdat ik niet veel van vogels weet, vraag ik mijn broer de vogelaar mee. Er waren 13 deelnemers, net mooi genoeg om mee de kwelder op te gaan.

We starten in ons bezoekerscentrum met een Waddenfilm en fietsen daarna naar de dijk. Bij het kunstwerk De Wadloper vertel ik nog even hoe dat beeld hier terecht kwam, niet iedereen weet dat.

Het beeld van metaal, gemaakt door Harm Blanken, stelt een wadloper voor die tot zijn middel in het water staat, met een peilstok in zijn linkerhand en met zijn rechterhand boven zijn ogen tuurt hij over het wad. De 'tafel' is van cortenstaal met op de bovenkant een kaart van de Waddenzee. 

Oorspronkelijk stond het beeld net buiten Pieterburen. In 2008 is het op raadselachtige wijze verdwenen. Opeens dook het weer op. De oudejaarsvereniging van Pieterburen zette het op de dijk als oudejaarsstunt. Het waterschap Noorderzijlvest vond dat geen goed idee i.v.m. de veiligheid en verwijderde het beeld weer. Uiteindelijk werd men het eens en is het beeld in juli 2009 op de dijk geplaatst.

Ik kan ook geen betere plek bedenken.

Omdat ik meer van de plantjes dan de vogels ben, wijs ik de deelnemers nog even op een van de kleinste Ooievaarsbekken, Geranium molle. Ik heb vorig jaar een wortelstokje uitgepeuterd en nu heb ik hem ook in mijn tuin:

Een deelneemster zei dat je zoiets alleen ziet als iemand je er op wijst.

We gaan de kwelder op en worden een stukje achtervolgt door nieuwsgierige stiertjes:

We zien een mooi aantal verschillende vogels. Zoals bijvoorbeeld de grote zilverreiger en een ooievaar (!). Verder rotganzen en brandganzen, tapuiten, veldleeuwerik, graspieper, gele kwikstaart, bruine kiekendief, lepelaar, bergeend, tureluur, scholekster, zilverplevier en een ... velduil!

Er groeit nog niet veel aan kwelderplanten, wat Lamsoor, Spiesmelde en Zoutmelde.

Het was een leuke excursie!

Borg Nienoord

Vanmiddag gaan we naar de nieuwjaarsbijeenkomst van het Groninger Landschap in Leek. Het Groninger Landschap organiseert altijd mooie bijeenkomsten voor medewerkers en vrijwilligers en partners mogen ook mee. Altijd op mooie plekken. Dit jaar vind het plaats op de Borg Nienoord. Dit is een borg die wij nog niet bezocht hebben. Voorafgaand konden we ons aanmelden voor een rondleiding door de borg en een bezoek aan het depot van rijtuigen.

Rijtuigen zeiden me niet zoveel, maar we hadden zo'n geweldig leuke gids, Henk, die je zo meenam in zijn verhalen met allerlei weetjes over die rijtuigen, dat je er gelijk met andere ogen naar ging kijken. Zoals bijvoorbeeld waarom er geen deurknoppen aan de binnenkant zaten.

Als adelijke opende je niet zelf een deur van een rijtuig, daar had je personeel voor.

De statige borg is een monumentaal gebouw, volgens de info de mooiste van Groningen. Het is geweldig dat zulke gebouwen bewaard zijn, maar ik deel niet altijd de bewondering over de adelijke historie en de rijkdom van de bewoners. Ik denk dan meer aan de arbeiders die dat gebouwd moeten hebben en alle mensen die ervoor zorgden dat het schoon en op orde bleef. Rijkdom gaat altijd ten koste van anderen, zou mijn vader zaliger zeggen.

Over de bewoners van die borg kon Henk ook boeiend en hilarisch vertellen. Wat een decadentie in die tijden! Ook trouwde dat maar allemaal met familieleden.
Natuurlijk ook veel ellende zoals oorlogen, brand, veel dode kinderen en het drama van de laatste familie, die met koets in dichte mist te water raakte in het Hoendiep en alle inzittenden verdronken omdat er geen deurknoppen aan de binnenkant zaten. De toenmalige borgheer Van Panhuys, zijn vrouw, zoon en schoondochter en ook de knecht kwamen om het leven.

Achter mij de indrukwekkende lijkkoets, zwart, volgens onze gids, omdat de duivel hem dan niet zag.

Schilderijen die gedeeltelijk zijn verbrand hebben ook een plek:

Gids Henk fervent op dreef:

Daarna de nieuwjaarstoespraak van Groninger Landschap directeur Marco Glastra en proosten we op het komend jaar.

Nog een laatste blik op de borg bij vertrek: