dinsdag 18 januari 2022

De eerste bloemen

Heel langzaam verschijnt wat meer kleur in de tuin. 
De Helleborus foetidus staat op punt van bloeien. Ik zag ook wat kleine zaailingen, dat is leuk!


Bij de andere helleborussen zie ik ook bloemknoppen verschijnen.



Ik heb drie soorten cyclamen, een herfst-, een zomer- en een winterbloeiende.
Deze winterbloeiende is Cyclamen coum ‘Pewter Leaf’ en heeft al minuscule magenta bloemknopjes. 
 



maandag 17 januari 2022

Oortjes en neusjes

Ik ontdekte judasoren op een oude vlierstam. Eerst twijfelde ik, want ze leken nog niet erg op oortjes, maar een paar dagen later wel.



Ze zijn eetbaar, maar zien er niet aantrekkelijk uit, ze voelen als elastiek. Gedroogd en dan tot poeder gemalen zou een lekkere smaakmaker zijn. Ik laat ze maar gewoon zitten waar ze zitten. Het ziet er leuk uit en het zijn er toch te weinig om op te eten. 

Deze paddestoeltjes zijn waarschijnlijk oorzwammetjes, die zijn zeker niet eetbaar:


De sneeuwklokjes steken hun neusjes ook al boven de grond, dus dat is al gauw weer feest in de tuin!












dinsdag 11 januari 2022

Van groen en geel (ergeren) naar groen en blauw (geluk)


Een rare dag, vandaag is de tweede mogelijkheid dat bewoners in het aardbevingsgebied hun subsidie aanvraag kunnen doen. Wij hadden het voorrecht dat het ons de vorige keer wel lukte. Ik weet dat we er recht op hebben, het is zeer welkom hier en ik ga niet zeggen dat ik het niet hoef, maar het voelt wel dubbel … er zijn nu ongetwijfeld mensen die het veel harder nodig hebben en die nu met lege handen achterblijven.

Deze maandag zullen de Groningers niet gauw vergeten. Wat een drama! Mensen de hele dag (en avond) achter de computer laten zitten, of mensen zonder computer (veel ouderen) urenlang in een rij in de vrieskou laten staan bij een gemeentehuis. 

backoffice

Voor iemand die zelf in de rij ging staan voor de persoon waar hij mantelzorger voor is, zat mijn lief met de laptop, van 9.00 tot bijna 21.00 uur. Stress of de wifi niet uit zou vallen of iets anders onverwachts. Beginnen met 24.948 wachtenden voor u.

Te weinig geld voor teveel mensen, de overheid als gokpaleis …  mensonterend, vernederend. Ik was echt kwaad.



In de middag besloot ik een flinke wandeling te gaan maken. Over boerenland, van de ene boerderij en terug via een andere boerderij, naar de Feddemaplas en langs de dijk met als enkel gezelschap de buizerds, de ganzen, een grote mantelmeeuw (en die zijn echt GROOT), witte reiger, fazant en wat weet ik nog meer aan allerlei vogels plus miljoenen dansmuggen. 

Het was heerlijk weer en ik was weer in m’n sas. Wat is het hier toch fantastisch mooi!




Ik liep richting Hornhuizen en ging rechtsaf, het wandelpad op van boer Westers, richtinwaddendijk. Het eerste gedeelte in prima, maar dan werd het modderig. Ik had gewone schoenen aan, niet slim, en twijfelde of ik verder zou gaan.


Nu houd ik niet van teruggaan, dus ging ik verder, voorzichtig langs de kanten op de graspollen. Niet uitglijden op de glibberige klei, want er zal hier voorlopig niemand langskomen.


Na veel 
geploeter kwam ik bij het sprookjesachtige bosje bij de Feddemaplas. In juni 2020 was ik hier voor het laatst. Ik ben weerl enthousiast over beide, het bosje en de plas. Het ligt hier heel bijzonder zo tussen de akkers.

Het waterschap kocht in het verleden een deel van het eigendom van ene Feddema, om de klei te gebruiken voor de dijk. Het ontstane gat liep vol met water en is nu een waardevol natuurgebiedje, inmiddels in handen van het Groninger Landschap.
Als ik kruip-door-sluip-door het bosje met de grillige wilgen betreedvoel ik me als een kind op een magisch plekje, een plek die niemand verder weet.




De dansmuggen leken wel elfjes:



Het pad en het bosje gezien met de rug naar de dijk:


De plas gezien vanaf de dijk:


Dan ruk ik me los van de plek, ik moet verder, de dagen zijn zo kort en ik wil niet in het donker lopen. Ik heb nog een flink stuk voor de boeg, de lange weg onder de dijk.


Natuurlijk klauter ik de dijk op om noeven naar de kwelders te kijken, er stroomt nog steeds een gevoel van blijdschap door mijn lijf als ik dat zie.


Na flink doorstappen passeer ik boerderij de Feddemaheerd ...


... 
en zie in de verte de contouren van ons huis:


Mooi voor donker thuis. Het was een flinke wandeling van twee uur, iets meer dan 9 km. Ik had de app Relive ingeschakeld, dan kun je nazien hoe de tocht was.


Ook de heen en weertjes zijn duidelijk terug te zien:




vrijdag 31 december 2021

Tuin in december

Dat is gek ... ijsbloemen ... maar dan aan de buitenkant. Vorst in de tuin, van mij mag het.

Helaas zal december voornamelijk zacht en nat zijn en daarmee net als de andere maanden van dit jaar meestal teleurstellend. Nou ja, een feit is dat er geen neerslagtekort was dit jaar.

Op 14 december vond ik onder de kliko deze kleine watersalamander, ik dacht dat hij dood was, maar toen ik hem voorzichtig omdraaide zag ik iets bewegen en ging zijn oogje een beetje open. Hij was in winterslaap. Ik dacht nog, moet hij niet in het water, maar gelukkig googelde ik eerst. Deze salamanders overwinteren op beschutte plekjes onder boomstronken, in holletjes of onder stenen. Hoe hij onder die kliko kwam? In ieder geval geen fijne plek. Ik heb hem op een beter plekje tussen oude boomstronken gelegd en lekker met herfstblad ingestopt. Hopelijk komt het goed met hem.



Nog een redding, deze merelman schrok van een sperwer en botste tegen de pui. Even bij laten komen, slokje water en toen vloog hij gelukkiweer.

De 21ste, begin van de winter, ziet er veelbelovend uit. Weer mooie rijp. Zo zie ik de wintertuin het liefst:






Dit weer geeft ook een spectaculaire zonsopkomst.


Helaas is het winterse weer van korte duur, er volgen weer sombere, grijze dagen zonder zon en veel nattigheid. De laatste dagen verbreken zelfs het warmterecord.

Nieuw jaar, nieuwe kansen. Ik wens al mijn bloglezers een vrolijk, hoopvol 2022! 🍀



zondag 12 december 2021

Egel

Op 4 december zag ik 's morgens vroeeen kleine egel richting kippenhok lopen. Ta en Ruby waren direct in de hoogste staat van paraatheid:



Leo (alle egels in mijn tuin heten Leo) was duidelijk op zoek naar voedsel. Egels zijn alleseters en naast slakken en wormen eten ze ook wel zaden en vruchten. Bij gebrek aan beter gaf ik hem zonnebloempitten, in ieder geval lekker vet. Hij at er met smaak van. Ik maakte me wel zorgen om hem, want hij had al zwaar genoeg moeten zijn om in winterslaap te kunnen gaan. Ik had advies ingewonnen bij Fauna Visie en ik kreeg de raad om hem te wegen. Als hij onder de 500 gram zou zijn, kon ik hem beter even brengen, want anders zou hij het niet redden.

Maar hij zette het op een lopen en verdween tussen de bladhopen en ik zag hem niet meer.

Nu, een week later liep hij langs de schuifpui, het leek wel of hij om eten kwam vragen. Ik strooide gauw wat zonnebloempitjes voor hem en terwijl ik hem in de gaten hield kwam Henny met handschoenen. Hij werd gewogen en te licht bevonden ... 333 gram maar!


Zet geluid aan:

We hebben hem naar Fauna Visie gebracht. Daar kreeg hij gelijk kattenvoer. Ook zal hij ontwormd worden. Veel egels lijden aan longworm. Maar nu heeft hij een kans, hij zal daar de winter blijven en in het voorjaar als hij ontwaakt wordt hij weer vrijgelaten.





dinsdag 30 november 2021

Tuin in november

Mooie dagen in november. De enige werkjes zijn nu de laatste bollen in de grond stoppen en blad van het gras harken. Het blad laat ik hier en daar op een hoop liggen voor de egels.




Het muurtje van de Le Roytuin:


Op de bovenkant van de Isildur-stronk wordt het elk jaar voller met zwammen: