Dagje strand Delfzijl (6)

Sinds 2021 gaan we elk jaar een dagje naar het strand van Delfzijl, als het een echte zomerdag met zo'n 30 graden wordt. Grappig, we doen dan steeds hetzelfde en maken ook ongeveer dezelfde foto's. Het wordt al een vast gebruik!

Beginnen met koffie bij het Eemshotel.

Tot mijn verbazing zag ik dat alle zwaluwnesten onder het hotel verdwenen waren. 

Wat ook verdwenen was, was het piertje, maar dat kwam omdat het hoog water was.

Ook nu weer 'bermtoeristen' gespot:

Het blijft een uniek plekje!

Veel mensen met kinderen genieten van het strand en het zeewater.

Een jonge zilvermeeuw schreeuwt om eten:

Zeekraal: Een zoutminnende plant, die bij de start van het project Marconi Buitendijks werd ingezaaid.

Honingklaver:

Terwijl ik verder naar planten speurde, hier bij Klein Schorrekruid, viel mijn oog op deze steen door de aparte oranje kleur:

Dit is een magmatisch stollingsgesteente, een vorm van graniet met een roze-oranje ader. Het klinkt romantisch dat deze oeroude steen, miljarden jaren oud gesteente, vanuit Zweden of Noorwegen in de ijstijd als zwerfsteen hier naar toe gekomen zou zijn.

Maar hij ligt op het strand van Delfzijl en is er gekomen dankzij moderne Nederlandse waterbouwkunde.

Even voelde ik de neiging opkomen om de steen mee naar huis te nemen, voor in de tuin, maar dat doe je niet en hij was ook nogal zwaar!

De grijze, roze en gemêleerde blokken zijn typisch Scandinavisch graniet, rechtstreeks geïmporteerd uit buitenlandse steengroeven omdat dit gesteente zwaar en hard genoeg is om eeuwenlang weerstand te bieden aan het zoute water en de getijden.

De natuurontwikkeling bij het Marconi-project in Delfzijl verloopt erg succesvol. Zowel voor de kustvogels als voor de specifieke zee- en kwelderplanten werpt het project zijn vruchten af. Een voorbeeld van hoe je met baggerslib en zand nieuwe natuur creëert!

Met de zouttolerante planten (halofyten) gaat het zelfs boven verwachting goed

Hier een informatief filmpje over het slib:

Net als elke keer wandelen we ook naar het voormalig visrestaurant De Kleine Zeemeermin. Inmiddels is het opgevolgd en heet nu Kiek op 't Wad, maar vandaag gesloten. 

Hoewel het hier met 26 graden wat koeler was dan elders, had deze bout het blijkbaar toch erg warm:

We vertrekken weer en de volgende stop is 't Zielhoes, voor wijn, bier en patat. Zoals altijd reuze gezellig daar.

Kersentijd

Dagelijks zien we weer grote zwermen spreeuwen overvliegen, een prachtig schouwspel! Het is blijkbaar een goed kersenjaar in onze dorpsbosjes. Behalve dat de kersenbomen volhangen, liggen de paden ook bezaaid. Wat een overvloed.

Mij was verteld dat deze wilde kersen niet lekker zijn, te zuur. Maar omdat er nu bij deze grote bomen, sommige takken lager hangen, kan ik ze plukken en proeven. Ze zijn inderdaad zuurder dan bijvoorbeeld de gekweekte kersen, maar niet oneetbaar. Ik vind ze eigenlijk lekkerder dan die mierzoete uit de winkel.

Zo kwam ik erachter dat er in onze bosjes twee soorten groeien. De Prunus avium (de inheemse stamvader van de gekweekte kers), Zoete kers genoemd, waarvan de boom wel meer dan 20 meter hoog worden.

En de Prunus cerasu, Zure kers of Morellen (in het zuiden van Nederland Krieken genaamd). Verschil met de Zoete kers is dat de Zure groeit als een kleine boom of struik. De kersen zijn inderdaad zuur, maar de volledig rijpe vond ik toch smakelijk. Voor taarten en jam zijn deze prima!

Ik besluit voor het ELM-diner morgen een taartje te maken van wild geoogst fruit. Terwijl ik zo door het bos struin vind ik ook nog rode en witte aalbessen.

Uit eigen tuin gebruik ik moerbeien en vruchten van het Krentenboompje. Die zijn nog niet ontdekt door de vogels.

Het is een heerlijk taartje geworden, met een bodem van amandelmeel, havermeel en gedroogde abrikozen. De vulling komt van dit recept.

De Cleyne Hortus

Leuk om weer eens andermans tuin te bekijken tijdens de Open Tuindagen van Groei&Bloei.
Vandaag gaan we naar Nieuw Beerta, naar de Cleyne Hortus.

De middeleeuwse tuinen zijn aangelegd op basis van een plattegrond van een klooster.

In de theetuin kun je heerlijk koffiedrinken met gebak met middeleeuwse namen. We kregen van de eigenaar een groot fotoboek aangereikt, waarin het hele proces van weiland naar wat het nu is. Er zijn verschillend tuinen met elk een eigen middeleeuws thema.

Het was een beetje somber weer, dan vallen de foto's altijd wat tegen.

Het weideparkje is een wild deel waar je ook heerlijk doorheen kunt struinen:

Groot koolwitje:

Puntbijvlieg:

Open Tuinen Estafette Groningen 2026

Ook dit jaar doe ik weer mee met de Open Tuinen van Groei&Bloei. De bewegwijzering is in ieder geval duidelijk.

De tuin is lekker vol, veel mooie planten en het lijkt mij erg leuk om te bezoeken.

Thymus pulegioides 'Tabor':

Kamperfoelie:

Er kwamen in totaal 16 bezoekers, niet veel, maar wel leuke mensen. Mensen die in ons dorp lang geleden gewoond of gewerkt hebben. Eén stel kwam naar aanleiding van het stuk in De Margriet. Voor de liefhebbers had ik een mangotaartje gemaakt.

Leuk was het dat een van de Dahlia's bloeide, een gestreepte:

Ook de muurplantjes bloeien dit jaar uitbundig. Sinds kort weet ik dat de Nederlandse naam van deze sedumsoort Tripmadam is:

Elk jaar zijn er altijd planten die extra aandacht krijgen van de bezoekers, dit jaar was dat het Knopig helmkruid (Scrophularia nodosa), waar de tuin vol mee staat. Kon ik mooi uitleggen dat het de waardplant is van de Helmkruidvlinder en de Helmkruidbladwesp (die niet steekt).

De zalmkleurige Brandende liefde (Lychnis chalcedonica 'Carnea') krijgt ook altijd veel aandacht. Net als ik vinden de meesten deze mooier dan de vuurrode.

Columns uit Tuin Engelwortel (3)

Ruimte voor de zachte krachten

We willen onze omgeving graag netjes en veilig houden en dat is logisch. Maar soms schieten we in die ijver een beetje door. Zodra een plant prikt, jeukt of een slechte naam heeft, neigen we ernaar om alles over één kam te scheren. En dat is jammer, want de natuur om ons heen is vaak een stuk genuanceerder dan we denken.

Neem nu de berenklauw. De verhalen over de reuzenberenklauw (Heracleum mantegazzianum) zijn bekend: een reusachtige plant die hier oorspronkelijk niet thuishoort, de boel overwoekert en nare brandwonden kan veroorzaken. Die moeten we dus inderdaad heel gericht aanpakken!

Maar in de schaduw van die reus groeit ook onze inheemse gewone berenklauw (Heracleum sphondylium). Een slag kleiner, volkomen onschuldig en een absolute magneet voor wilde bijen, hommels en zweefvliegen. Als we uit angst álle berenklauwen gaan maaien, verliezen onze lokale bestuivers een heel belangrijke voedselbron.

 

Iets soortgelijks gebeurt er met de distels. Vraag een boer naar de akkerdistel (Cirsium arvense) en de frustratie is volkomen begrijpelijk: op een akker is het een hardnekkige woekeraar. Maar die terechte zorg slaat soms per ongeluk over op alle andere soorten. Terwijl de distelfamilie ondergronds juist een fantastische functie heeft. Met hun krachtige, diepe penwortels breken ze compacte grond open. Ze beluchten de bodem en halen waardevolle voedingsstoffen en mineralen uit diepere grondlagen naar boven, waar andere planten later weer van profiteren. Het zijn, kortom, de natuurlijke ingenieurs van onze bodem. 

 

Laatst stond er net buiten mijn tuin een prachtige inheemse gekroesde melkdistel, in de biologie bekend als de Sonchus asper. Een architectonisch kunstwerk van de natuur, met diep ingesneden bladeren en zachtgele bloemen. Die bovendien helemaal niet op akkers groeit. Sterker nog: deze plant dient als een cruciale waardplant voor specifieke vlinders, die er hun eitjes op afzetten zodat de rupsen ervan kunnen eten. En we weten allemaal hoe moeilijk de vlinders het nu hebben.

Helaas vond iemand het nodig om deze plant omver te halen, waarschijnlijk met de beste bedoelingen om ‘onkruid’ te bestrijden. Het deed me een beetje pijn. Niet uit boosheid richting de dader, maar omdat het zo zonde is van die spontane schoonheid én die nuttige bodemkracht in onze bermen. 

 

Onbekend maakt soms onbemind. Als we ons net iets meer verdiepen in het groen om ons heen, ontdekken we dat veel ‘onkruid' eigenlijk prachtige bondgenoten zijn. Laten we samen de echte exoten aanpakken, maar de zachte, nuttige krachten van onze eigen natuur wat vaker de ruimte geven. Dat maakt het groen van onze omgeving net even wat kleurrijker.

Eerder columns uit Tuin Engelwortel vind je hier en hier.

 

De Biotoop

Als we weer eens naar de Hortus in Haren gingen en de naastliggende Biotoop zag, vroeg ik mij telkens af: Wat is dat toch? Nu er een open dag is, kunnen we het eens nader bekijken.

De Biotoop is een creatieve broedplaats en woongemeenschap gevestigd in het voormalige Biologisch Centrum van de Rijksuniversiteit Groningen. Het terrein van 8 hectare herbergt circa 180 bewoners, 100 ondernemers en 150 kunstenaars, en staat bekend om zijn duurzame, groene en innovatieve karakter. 

We beginnen met koffie en koek, met live-muziek.

Daarna lopen we het hele gebouw door en gaan op zoek naar het atelier van een kunstenares die ooit in Gouda exposeerde.

Daarna nog het buitenterrein bekijken. Het is een mooi, indrukwekkend terrein en het is leuk om daar nu eens geweest te zijn.

We zijn met de trein gekomen, en het is prima te lopen vanaf station Haren.

Weer terug in Groningen gaan we ook nog naar de Akerk, want het is de laatste dag van de tentoonstelling Ruach. Een kennis van ons heeft de banner ontworpen.

Een prachtige tekenkunsttentoonstelling in de schitterende Akerk.

Dit lag bij het station:

Weer terug met de trein: