zondag 17 januari 2021

Wit

Gisteravond begon het te sneeuwen, een dun laagje poeder. Ik zag dat het in de ochtend alweer zou gaan regenen, dus nam ik me voor om vroeg op te staan om foto's te kunnen nemen.

Ta en Lucy vinden er niks aan:


Het kippenverblijf:


De tuin vond ik mooi, zo in het wit, maar veel sneeuw was het niet.





Buiten de tuin heeft de Boscommissie, waar Henny deel van uitmaakt, de wilgen geknot.
Rechts zie je nog de berg stammen liggen van de boskap door staatsbosbeheer:



De takken liggen klaar om versnipperd te worden, ik hoop dat het hier gebeurt en dat ik wat kruiwagens mag hebben, mijn twee snipperpaadjes kunnen wel weer wat gebruiken.
Het bos ziet er wat tragisch uit, maar de Boscommissie hield alles goed in de gaten en er zijn toch nog wat bomen gespaard.


Gelukkig hebben we nog de mooie abelen.


De sneeuw verdwijnt snel, hier is het 10 uur. Daarna is het al snel een natte kledderzooi.



maandag 11 januari 2021

Noortje (3) †


Noortje (Eleanor Rigby) is hier nu precies een week en telkens hadden we het idee dat er iets met haar was. Ze was gewoon niet levendig genoeg, ze poetste zich nooit en zat er vaak lusteloos bij. Misschien heeft ze wormen? Ik had maar alvast een middel besteld en toevallig kwam dat net met de post.

Het gekke was dat ze wel altijd vrolijk kwam aanrennen als ik met lekkere graantjes kwam. Ze pikte ze uit m’n hand en liet zich niet wegduwen door de anderen. 

Noor ging ’s avonds gewoon met de anderen mee het nachthok in en ze sliepen alle drie samen gezellig tegen elkaar aan.

Toen ik gisteravond het schuifje dichtdeed kwam Noor nog even met het koppie naar buiten, alsof ze me gedag zei.


Vanmorgen volgde ze de anderen niet. Ik keek in het nachthok en daar lag een slap hoopje ellende.

Ik deed haar in een doos en nam ze mee in huis. Ze piepte zachtjes en bleef slap liggen, ze kon haar kopje niet optillen.


De dichtstbijzijnde dierenarts was op vakantie. Bij een veearts in de buurt kon ik pas om 15.00 uur terecht. Bij een praktijk in Kollem, Friesland, mocht ik wel langskomen. Dat was een foutje van de assistente.

Toen ik aankwam zei de dierenarts dat ik in overtreding was, en zijzelf ook … want er heerst vogelgriep en het is verboden om kippen te vervoeren. Oei.

Nu ik er toch was deed ze een mestonderzoek en het blijkt coccidiose te zijn.

Een besmettelijke ziekte veroorzaakt door darmparasieten.


Terwijl ik op de uitslag wachtte piepte Noor nog even, een stuipje door het lijfje en zag ik ze sterven.



Ik kreeg medicijn mee, voor Ta en Lucy. Ook moest het hok weer helemaal schoongemaakt (wat ik gisteren net gedaan had).

Chatten met de hobbyfokker waar ik Noor vandaan heb. Zij denkt dat het in het hok moet zitten, want zij hebben nergens last van en zouden nooit een zieke kip meegeven. 

Ik geloof niet dat het aan het hok ligt, het is vrij nieuw, brandschoon en weinig gebruikt. Er heeft alleen de gezonde haan Jolder in geslapen en verder niet. 

We weten bijna zeker dat we het kipje ziek meekregen. Maar wat doe je er aan? Hoe het komt, het is gewoon pech, maar zo verdrietig.


Dat het me zo aangrijpt, een kipje die hier net een weekje was. Mensen zeggen ook al: Dat zal nog wel vaker gebeuren, kippen zijn erg ziektegevoelig. Zo van, wen er maar aan. 

Dat zal wel, maar daar heb ik nu niets aan. Dit is wel m’n eerste dode kipje.


Noor krijgt een heuse begrafenis. Een grafje in een hoekje van de tuin.

Deze dag had niet grijzer kunnen zijn.



Daarna moeten we Ta en Lucy het medicijn geven. Om de hoeveelheid te bepalen moeten ze gewogen worden. Eerst maar Ta, want als we Lucy pakken wordt hij boos. Maar Ta wil niet opgepakt worden en het valt niet mee om hem te pakken te krijgen zonder op te jagen. Van de consternatie maakt Lucy gebruikt om de tuin in te rennen. Dat was wel weer een grappig gezicht, hoe ze door de perken liep, en ze liet zich ook niet gelijk vangen. Ta in een doos gestopt, Lucy ook weer te pakken en in een emmer gezet.

Allebei in de keuken gezet.

Ik had de doos en de emmer van tevoren leeg gewogen en nu dus met de kippen erin.

Ta weegt 1750 gram en ... kan dus eigenlijk geen kriel zijn.

Lucy weegt 760 gram.

Henny houdt ze vast en ik spuit het medicijn in de snavel. Dat moet de volgende twee dagen nog herhaald worden.

Nu we ze toch in de handen hebben, doen we ook maar gelijk het luis-worm middel toe dienen, een druppeltje op het blote vel in de nek.


Ik durf nu geen nieuw kipje aan te schaffen, ze zullen het dus voorlopig maar met z’n tweetjes moeten doen.

Vooralsnog gaat dat prima, Ta is lief voor Lucy en zo ver ik het kan zien treedt hij nog niet, mogelijk omdat Lucy nog geen eieren legt. Nu maar hopen dat ze gezond blijven.

 





donderdag 7 januari 2021

Noor (2)


Onze kleine Noor leert heel snel. Ik heb gisteravond geobserveerd hoe het naar bed gaan ging. Misschien moet ik haar helpen.

Het is zo grappig om dat ritueel te zien. Lucy stond al halverwege het trapje en keek naar Ta: Gaan we al of niet?

Ta twijfelde, Noor stond in de weg. Hij liep om haar heen en ging onder aan de trap staan.

Lucy probeerde, terwijl ze nog steeds halverwege stond, nog een hapje te pakken uit het schaaltje onder de trap. Ta passeerde haar en ze sprong op de grond. Ta draaide zich om en keek naar de dames. Noor bleef op haar plek staan.

Ta weer naar beneden. Lucy weer naar boven en bleef half in de ingang staan.

En ja, hoor, opeens ging Noor half lopend, half fladderend het trapje op naar boven. Duwde Lucy naar binnen en ging zelf ook.

Langzaam ging Ta ook. Hij heeft echt gewacht tot de dames binnen waren. In het nachthok hoorde ik nog allerlei geschuif en zacht getok.

Ik deed het deurtje dicht.


Vanmorgen bij het openschuiven vloog Lucy naar beneden en Ta, de waardigheid zelve, schreed rustig de trap af.

Noor bleef eerst nog een tijdje binnen. Ik maak me dan gelijk zorgen, ze is toch niet ziek? Maar niets dat daar op lijkt.


Noor eet zonder vrees graantjes uit mijn hand, Lucy is wat voorzichtiger, maar kan het lekkers niet weerstaan. Ta laat zich amper verleiden tot uit de hand eten. 

Toen ik een druif bij hem neerlegde, pakje hij die op en legde hem bij Lucy neer.

En toen Henny Noor wilde oppakken en zij protesteerde, begon Ta venijnig in Henny’s schoen te pikken.

Ta zorgt goed voor z’n dames.

Wat zijn kippen leuk! Ik snap niet dat ik zo lang zonder kon.




dinsdag 5 januari 2021

Noor (1)

Toen ik vanmorgen het deurtje van het nachthok opende, kwamen Ta en Lucy naar buiten, maar Noor bleef zitten en verroerde zich niet.

Na een half uur ging ik nog eens kijken en zat ze nog steeds op dezelfde plek.

Omdat ik me wat zorgen maakte, ze had nog niks gedronken en gegeten sinds ze hier was, zette ik kleine bakjes met voer en water in het nachthok. Ta kwam kijken en besloot dat het voer voor hem was en at het op.



T
oen heb ik Noor mee naar de keuken genomen, in een kartonnen doos gezet met water en voer.


Beduusd keek ze om zich heen, maar bleef rustig in de doos zitten. Ik sprak haar toe: Zodra je gedronken en gegeten hebt, mag je terug! Na een kwartier ging ze drinken en een half uur later eten.



Zoals beloofd, bracht ik haar weer terug. Via de legnest-opening zette ik haar binnen. Ta was daar ook en ze kroop gelijk achter hem. Toen ik weer binnen was en even keek, zag ik tot mijn verbazing dat ze alledrie in de binnenren liepen. Noor was dus zelfstandig het trapje afgekomen!


In de middag maakte ik het deurtje van de binnenren open en alledrie kwamen naar buiten. Noor liep gewoon een stukje met de anderen mee en pikte graantjes op, in de koude wind.

Ook volgde ze de anderen weer om naar binnen te gaan. Ontroerend, hoe dapper!

Toen ik in de schemering naar buiten ging om het nachthok dicht te doen, zat Noortje nog alleen in een hoekje, de rest was al naar boven … dus haar gauw binnen gezet.

Het trapje op … dat moet ik haar morgen even leren.











maandag 4 januari 2021

Dear Prudence

Ruim drie weken ben ik nu kippenmoeder. Het gaat me goed af, vind ik zelf. Alle drie zijn ze zo verschillend met hun eigen karaktertjes. We hebben een iets ruimere buitenren gemaakt, want wat zijn ze gek op gras! Ook hangt er inmiddels een net overheen.


Het is soms net een voorstelling ūüėĄ


Ta de haan is gesteld op zijn rust. Hij gedraagt zich helemaal niet ‘hanig’. Hij zit het liefst bovenaan het trapje in de ingang van het nachthok. Daar kan hij mooi alles overzien.

Hij maakt een waarschuwend geluid als er een buizerd of reiger overvliegt. Het is een heel ander geluid dan de gebruikelijke tokjes en Pru en Lucy reageren direct. Bij ganzen of kraaien kijkt hij wel naar boven, maar maakt niet dat geluid. Dat vind ik zo knap, dat ze dat gewoon vanzelf weten.



Na de eerste ruwe afwijzing van Pru en Lucy heb ik niet meer gezien dat hij nog wat probeert, maar ik zie niet alles natuurlijk.

Als het echt te erg wordt tussen de hennen, gaat hij er soms tussen staan. Verder roept hij de andere twee als er eten ligt en laat hij ze eerst eten. Ging hij in het begin nog als eerste het nachthok in, nu laat hij de dames voor. Het is echt een lieverd.



Lucy in the sky with diamonds, de kleine witte, is zo schattig, maar doet haar naam eer aan. Stapelgek soms, ze rent heen en weer en springt op en neer. Ze is de enige die niet uit de hand wil eten en ze blieft ook geen wormen. 



Dear Prudence is zo’n slimmerd, ze heeft als eerste in de gaten dat ik eraan kom, dat koppie gaat al omhoog als ze de deurklink hoort. Ze houdt me in de gaten als ik in de tuin bezig ben en ze komt ook als ik haar roep. Als ik vanuit de kant van de composthoop kom, heeft ze het direct in de gaten of ik een regenworm bij me heb.

Als ik ’s morgens het deurtje van de binnenren openmaak, staat zij als eerste met haar poot ertegen te duwen.



Pru groeit zo hard, dat we ons al een paar keer afvroegen: het is toch geen haan? 

Ze zit Lucy heel vaak na, en pikt vaak op haar kop. Maar Lucy is geen doetje, eerst rende ze weg, nu draait ze zich om en pikt terug.

Toch wordt Pru steeds agressiever naar Lucy, krijgt mannelijke nekveren. Maar een moment later zitten ze weer ‘gezusterlijk’ tegen elkaar aan en eten samen. Bij Ta doet ze niets. Als het een haan is zou ze eerder met Ta vechten en dansen voor Lucy, dachten we … en pikorde … dachten we.


Deze morgen werd het duidelijk … Pru kraaide, nog voorzichtig, maar duidelijk genoeg.

Pru is een haan!


Bij zijdehoenen is het erg moeilijk, zo niet onmogelijk om het geslacht te bepalen, tot ze gaan kraaien of een ei leggen. Gelukkig had ik gevraagd indien nodig te mogen ruilen. Lachend gaf de boerin toe, maar ze wist zeker dat Pru een hen was.

Ik nam contact op en Pru mocht terug. Ik vroeg of het zo snel mogelijk kon, want een hennetje met twee hanen in een niet al te groot hok lijkt me niet verstandig.



We kunnen Pru eind van de middag terugbrengen, ach kereltje, ik vind het toch moeilijk.
Er waren weinig hennen om uit te kiezen: Twee witte en een hele kleine zwarte. Ik wil niet nog meer witte, die zijn zo zichtbaar vanuit de lucht.

Dus koos ik de zwarte … ach gossie wat een scharminkeltje, een handvol met veertjes en botjes. Ze kakelt niet, ze piept nog.


Dag Pru, hallo Eleanor Rigby, roepnaam Noortje:


Noortje eerst even in de buitenren gezet. Niet te lang, want wat is het koud! Nieuwsgierig keken Ta en Lucy door het gaas.

Na wat minuten Noortje in de binnenren gezet en Lucy begon gelijk te pikken.

Ta was helemaal in de war en begon ook op dat kleine koppie te pikken. Dus die grote vlegel even buitengesloten. Geagiteerd liep hij in de buitenren heen en weer.

Lucy kletste ondertussen wat af tegen Noortje. Het is bijna bedtijd dus zette ik Noortje in het nachthok en liet Ta weer naar binnen. Ik heb gewacht tot zij ook het trapje opgingen. Nog even met de zaklamp naar binnen gegluurd en zag dat ze gedrie√ęn lekker warm tegen elkaar zaten.

Morgen maar verder zien hoe het gaat en hopelijk wat foto’s van Noor.


woensdag 23 december 2020

Voor al mijn bloglezers


 

zaterdag 19 december 2020

Kozijnen


Het wachten was tot nu toe op de kozijnen, en eindelijk het bericht dat ze 16 december geleverd worden! Hoera, het blauwe zeildoek weg, we gingen ons al een soort holbewoners voelen. Al die tijd, sinds half oktober kon ik mijn tuin niet zien.
De aannemer komt de dag van te voren het zeil weghalen en de stelkozijnen zetten.


Dat betekent dat we komende nacht helemaal open zijn. Gek idee, we stelden het ons al voor als dit in het westen zou zijn, dat er de volgende morgen niets meer zou staan!

De volgende dag komen de mannen eerst de kozijnen plaatsen. Het glas wordt er daarna ingezet.



Hoewel Mijn Architect honderden keren gemeten heeft, was het toch spannend, vooral de hoek, want die is glas op glas. Maar het past allemaal perfect!






De deur en de voorpui van het atelier (vanaf nu noem ik het niet meer de garage):



De deur naar de tuin:



De laatste ruit was het zwaarst, bijna 280 kilo!




Als je de ruit wegdenkt, lijkt het wel een ballet:


Wat een spannende dagen waren dit. We zijn er ongelofelijk blij mee en wat wordt het mooi!
De volgende stap is het afwerken van de dakranden en de regenafvoeren. Hopelijk lukt dat gelijk begin januari. En dan nog het plafond, de vloer, vloerverwarming, nieuwe keuken, houtkachel enz, enz.




vrijdag 18 december 2020

Bamboe

Sinds we hier wonen is er in de voortuin nog niets gedaan. Er zijn twee lekke vijvertjes, waarvan eentje omringd is met bamboe. De minst mooie bamboe en de meest woekerende naar ik begreep.

Vandaag komt de hovenier met zijn graafmachientje dat ding verwijderen.


Ik heb van tevoren met een schepnetje in de eerste vijver gezocht naar kikkers of ander waterleven om deze eventueel te redden.

De tweede vijver kon ik door de bamboe niet bij, maar heb de hovenier gewaarschuwd dat er kikkers in kunnen zitten. Hij kwam twee dikke kikkers tegen en heeft deze voorzichtig verhuisd naar de greppel aan de andere kant van de weg.



Sommige wortelstukken leken wel een betonplaat, maar al gauw was het er uit en de vijvers weer dichtgegooid. Ook de grassen die bij de eerste vijver stonden werden uitgegraven. Een paar pollen heb ik bewaard en geplant bij de takkenril. Een deel van de uitgegraven bamboe gaat trouwens naar Ecokathedraal Grijssloot.

Voorlopig nog even een modderzooi als voortuin, want andere dingen gaan weer voor. En er zal nog wel regelmatig bamboe opkomen, want er zitten nog veel resten in de grond en ik begreep dat je er niet zomaar vanaf bent. Maar ik ben blij dat het eindelijk gedaan is.



Tussen de bamboe zaten waarschijnlijk veel muizennesten. Mogelijk dat deze buizerd daar op af kwam. Hij durfde zomaar naast de weg op het hek neer te strijken: