vrijdag 22 februari 2019

Oude foto's

Onze buurman kwam eten en bracht drie oude foto's mee:
Oostzijde

Zuidzijde, ca. 1960 
Winter 1979


zondag 17 februari 2019

Domies Toen

Vanmiddag is er een stinzenwandeling in Domies Toen, een botanische tuin rondom de Petruskerk in Pieterburen.
Erg leuk, ik leer hoe je het verschil kunt zien van een boerenkrokus of een bonte krokus.
Een boerenkrokus (Crocus tommasinianus) is egaal lila en de bloembuis is wit. De bloem opent zich bij zonneschijn stervormig. Het blad heeft een witte streep.
De bonte krokus (CrocusVernus) houdt altijd een beetje een trechtervorm, en is vaak tweekleurig, met vlekjes of streepjes.
Ik vind alle krokussen leuk, maar de boerenkrokus heeft m'n voorkeur. Hier eentje die bijna knakt van het gewicht van een dikke hommel. Ook heel veel winterakoniet hier.



Ook verschillende sneeuwklokjes, kleine, grote en dubbele.


Het lijkt hier eerst nogal kaal, maar als je goed kijkt staat er al veel te gebeuren op bloeigebied. Binnenkort nog maar eens naartoe, ik woon tenslotte erg dichtbij.
Ik koop nog een leuk boekje (€3,50) over de stinzenplanten in Domies Toen. Er zit een handige kaart in zodat je alles makkelijk kunt vinden.


Van degeen die de rondleiding deed krijg ik een tak van de struikkamperfoelie, die al begint te bloeien, misschien lukt het om hem te stekken.


Ook krijg ik wat kleine daslookjes mee, mooi en lekker.
Thuisgekomen zet ik deze gelijk op hun plekje.



vrijdag 15 februari 2019

Houthok

Afgelopen woensdag kwamen mijn jongste broer en zijn vrouw voor twee nachtjes logeren. We treffen het met het zonnige weer. Mijn broer komt helpen met het houthok te verplaatsen, dat aan de keukengevel staat en een deel van de grote rommelige houtopslag te verwijderen.







Het kleine houthok moet iets ingekort worden en wordt dan naar achteren verplaatst. We maken een vuurtje om te kijken of het oude brandhout in de houtopslagg nog goed is. Het lag erg dicht op elkaar gestapeld en een deel was groen uitgeslagen. Er zit nog veel goeds tussen, dus dat wordt weer luchtig opgestapeld als het kleine houthok staat.
We gooien bij voorkeur niets weg, alles wordt hergebruikt, behalve plastic in de tuin, dat wordt afgevoerd.



We hebben nu nog geen houtkachel, maar het is wel de bedoeling dat er iets dergelijks komt.
De grote houtopslag moet t.z.t. helemaal weg, want daar moet ooit een schuurtje komen, we doen nu een derde ongeveer. T.z.t. wordt een nieuwe houtopslag op een andere plek gebouwd. Dat is de volgende klus als mijn broer weer komt.

Broer, the Marlboroman
Ook fatsoeneert mijn broer de schuingegroeide wilgen in de takkenril, en zaagt de dode takken en stammen gedeeltelijk weg.




Ondertussen speel ik voor ‘takkenwijf’, ik zaag en snoei en sleep wat af.
Het waren fijne dagen, waarin we veel werk verzet hebben!








dinsdag 12 februari 2019

Bomenkap

Wat een cadeautje, het wordt erg mooi weer, je zou het voorzichtig de eerste lentedag kunnen noemen ... en dat op 12 februari!
Vandaag komt onze boomkapper.
Hoewel het een beetje gek is dat ik blij ben dat hij komt, want in principe ben ik helemaal niet voor bomenkappen, en zeker niet de huidige kapgekte die door ons land waart, met staatsbosbeheer op kop.

dec. 2018, hoog boven in een boom zit een uil ... van plastic
Maar het grootste gedeelte van mijn bomen is geamputeerd, mishandeld.
Wat dat oplevert? Een beeld uit een enge film … boomresten die er luguber bijstaan, kaal, leeg … als een aanklacht met stille schreeuw in de ochtendmist.
Gevoelig voor ziekte en schimmel, en wie weet … zomaar kunnen omvallen!
Ze moeten weg en plaats maken voor een nieuwe, gezonde generatie.

De hoge, oude bomen laten we nog even buiten schot. Daar wil ik toch wel graag advies over van een bomendeskundige. We kijken het even aan hoe ze wel of niet in blad komen.
Ook de bomen aan de achterkant van de tuin moeten nog even wachten.



Maar een grote deel gaat vandaag dus om.

Marino arriveert met twee indrukwekkende kettingzagen, begint en gaat in een ongelofelijk tempo door.
Vandaag gaan 16 bomen om: dunne, dikkere en twee forse. Twee erg dikke stammen laten we vooralsnog staan, voor de spechten.




De stammen worden gelijk in stukken verdeeld. Martino komt op een later moment nog terug om te kloven.
De takken worden op een grote hoop gelegd.
De dikkere ga ik, indien bruikbaar/geschikt, als palen gebruiken en de rest gaat in de takkenril aan de oostzijde van de tuin.
Ik ben er erg blij mee, want dit is een nieuw begin van de tuin. 


Er kwamen bijzondere plaatjes tevoorschijn. Zie je ook een Indiaan in de derde, of toch een rechtopstaand konijn?

zaterdag 9 februari 2019

Sneeuwklokjes

We gaan naar Landhuis Oosterhouw, naar het jaarlijks Sneeuwklokjesgala, met (volgens de aankondiging) een miljoen sneeuwklokjes.
Je merkt dat er vernieuwing gaande is, in het huis en in de tuin. Gelukkig maar, want ik vind het een bijzondere plek. Het is goed dat er opgeknapt en verbouwd wordt.
Toch vind ik de sfeer van vergane glorie ook mooi!








Hier was eerst water.
De sneeuwklokjes zijn bijzonder groot en al zo vroeg open. Het zijn er inderdaad heel veel.
Als ik een van de tuinvrijwilligers aanspreek, vraagt hij of ik er eentje wil hebben. Natuurlijk, graag!

Ook ziet het geel van de winterakoniet:




Na de wandeling door de tuin kunnen we opwarmen in de keuken, heel gezellig met andere bezoekers. Koffie met pistache/amandel ‘sneewklokjesgebak’.



Bij thuiskomst zet ik het Oosterhouw-sneeuwklokje gelijk in mijn tuin. Daar heb ik trouwens ook heel veel sneeuwklokjes, maar die zijn stukken kleiner en nog niet open:




woensdag 23 januari 2019

Winter Wonderland

Als ik deze morgen de gordijnen open doe, zie ik dit:



Er is vannacht een flinke laag sneeuw gevallen, prachtig! 
Maar eerst de oprit vrijmaken, de buurman waarschuwde als de sneeuw opvriest, kom je met de auto die helling niet meer op. Dus maar gelijk aan de slag, en jawel ... we hebben een sneeuwschuiver! Als Henny straks uit Gouda terugkomt kan hij veilig parkeren.



Bij de achterdeur maak ik ook een klein stukje vrij en dat werd wel gewaardeerd door ons roodborstje.


Verder mag alle sneeuw blijven liggen. Ik ontdek een apart spoor in de sneeuw, volgens de buurman een kat, maar dat ben ik niet met hem eens. Na speuren op het internet is het waarschijnlijk een egel, wat wel gek is, want die behoort te slapen.



In het gat van de berk heb ik een vetblok gestopt, al snel hebben de vogels dat ontdekt:


Ons huis in de sneeuw ...


De te beklagen boomstronken zien er nu nog dramatischer uit:



Achter de tuin:






Het schelpenpaadje langs ons huis met de takkenril ...



... en het rijtje aangeplante rimpelrozen van Jan Wilde een Tuin, sommige hebben al wat uitbottende knopjes:

Je kunt hier gewoon heel de dag voor het raam zitten, gaat niet vervelen.