zondag 15 juli 2018

Festival Hongerige Wolf 2018 (3)

We besluiten niet de hele dag op het festival te blijven, ik wil ook graag naar onze vrienden.
We staan vroeg op, fietsen in alle stilte naar Hongerige Wolf.
Het wordt een prachtige dag en het is hier schitterend ...



Grote klit, Arctium Lappa

We zoeken iets te ontbijten op het festivalterrein. Dat valt nog niet mee, alles is nog in diepe rust. Uiteindelijk eten we bij de Bakkerij een heerlijke boterham met avocado en paprika met koffie en notenkoek.

Op naar de laatste voorstelling. Cia.Efecto R met ‘It’s there. Around the corner’, een absurdistisch dans-theaterstuk in en rondom een stalen buisconstructie in de vorm van een tent. Heel verrassend!



Wel een beetje jammer dat we Inge van Calkar missen, maar die treedt pas om 18.00 uur op. En we zullen haar ongetwijfeld nog tegenkomen  Nog een laatste kop koffie bij iemand in de voortuin en dat was het dan weer voor dit jaar.




We vertrekken naar Westerlee, wat toch nog een dik uur fietsen is op de ov-fiets met het korte afstandszadel. Maar het is te doen. Mijn Architect blijft bij Henri en Jan, Annie en ik gaan naar Tuingoed Foltz in Meeden, daar is een plantenveiling.



Dan nog lekker en gezellig eten in de tuin, in de prachtige abri zitten, een echt leuk plekje en de volgende morgen terug naar Gouda.



zaterdag 14 juli 2018

Festival Hongerige Wolf 2018 (2)



De tweede dag, gisteren was het knap fris, zeker aan het eind van de dag. Ik vraag een jasje te leen bij Theo.
We fietsen langs proefveldjes met verschillende tarwesoorten, deze heet Ragnar.



We proberen voor vandaag een planning te maken, er is zoveel, te veel, en zelfs op de fiets moet je opschieten om van het ene naar het andere te gaan.
We blijven te lang hangen bij Bakkerij de Eenvoud en zo missen we een voorstelling van 12:00 uur. Er zijn dit jaar twee bakkerijen, maar ze staan niet op de dijk … iets met vergunningen.
Vreemd dat dit dan wel mag ... palen in de dijk rammen, we kwamen er niet achter wat het was:



Het sfeertje in de bakkerij is er niet minder om, we kneden en eten een broodje in de pipowagen. Ik herken Nicolette en het kwartje valt. Vorig jaar logeerden we in Beerta en zij woont daar samen met de bakker, die wij destijds slechts herkenden als ‘bnb-host’. De herkenning is wederzijds, zo van ... ‘kwam mij al bekend voor, een eerdere ontmoeting’. Die bakkergozer die er nu zit is leuk. Aan de wand prijkt op schoolbord een gedicht genaamd ‘Verloren strijd’. Van Peter hebben we begrepen dat de Eenvoud erop uit is om gecompliceerde gesprekken aan te zwengelen en met het kneden van het deeg mensen ‘te verbinden’.
Iedereen is welkom in de schoonheid van de eenvoud.


De bakker neemt een schuine foto van me:




Kunst op de dijk ...



... en mensen op de dijk, ‘De grote verheid’ op de Waddendijk ligt vol, 18 mensen en een wachtlijst. Dat gaat het dus niet worden.

In het Ambonezenbosje staat ‘de plantenspeler’ op het programma. Een ingenieus apparaat dat het potentiaal van bomen en planten kan meten en omzet in klanken. Intrigerend.  Of het echt is betwijfel ik, maar het heeft wel iets magisch. We luisteren eerst naar een meidoorn, en daarna naar een veld met luzerne ... ik hoor weinig verschil, de tonen bij de bloemen zijn misschien iets hoger. Het is sowieso heerlijk om hier zo te liggen en te luisteren naar die klanken met daarbij de vogels. Het was steeds bewolkt, maar nu schijnt de on.


Weer lang napraten, waardoor ons programma nog verder op de schop gaat.
We laten het los.
We kwamen ook nog Alex tegen, de architect van kleine gebouwtjes, zoals bij Jan Wilde een Tuin.

Hoog technologisch eten, we doen mee aan een onderzoek van de Universiteit van Wageningen. Een mini driegangen-menu met een plukje tuinkers, opgegroeid in een ledverlichte groenteflat (verticaal farming), kweekvlees (bij gebrek aan echt kweekvlees nu nog filet américain van de vegetarische slager) in een groentecup met een sausje en als toetje een schijfje chocola gemaakt d.m.v. een 3D voedselprinter. Een formulier met vragen wat je ervan vindt hoort erbij. Of je het een goed idee vindt, of je het zou kopen.
Al die technologie wordt gebracht alsof het de oplossing is om de steeds uitdijende wereldbevolking te kunnen voeden.
Maar ik heb er niets mee. Ik geloof dat groente gegroeid in aarde met zonlicht waardevoller is dan gekweekt met led-licht.



We gaan echt eten. Aan tafel nog even in gesprek met twee inwoners uit Ganzedijk. Dat is wel aardig van zo’n festival, je raakt in gesprek. Leuke gesprekken.
We raken meer en meer in gesprek, o.a. met een ‘rondreizende’ ex-fysiotherapeut,
gepensioneerd, uit de omgeving, met zijn vrouw en met nog een stel, vrienden, ze gingen een hapje eten in Beerta.
Marlene Bakker treedt op, prachtig!



Dan weer  terug naar de Waddendijk voor een ‘Always be yourself, unless you can be a unicorn’. Satie onder aan de dijk, de koeien bleven verbaasd staan.

Het laatste optreden is van Lola, twee singer-songwriters in de Witte Wolf, een als café ingerichte partytent, die langzamerhand echt volstroomt. Ze zijn goed.
We hebben veel gezien vandaag, hoewel ik nog meer had willen zien, er waren zoveel leuke dingen, er was een kwelderwandeling, maar dan moest je laaren bij je hebben, er was nog iets met een vat jenever van oergranen, dag een jaar op een kwelder stond, enz. enz.
Maar het is goed voor nu, de schaduwen winnen het van de zon, we gaan fietsen naar ons stekkie.



vrijdag 13 juli 2018

Festival Hongerige Wolf 2018 (1)


Ook dit jaar aan we weer naar het Festival in Hongerige Wolf. Maar eerst nog een afspraak in Groningen, we gaan op katten passen in augustus en bespreken alles met de katteneigenaars.
Eind van vrijdagmiddag arriveren we in onze BnB in Finsterwolde, een mooi appartementje.
Theo, onze gastheer is een aardige man. Hij toont ons de kamer en de gemeenschappelijke keuken. Tussen de huizen door kijken we over de Dollard heen met in de verte zicht op Emden. Vreemd huis met een diepe voortuin. Onze kamer bevindt zich op de eerste verdieping, de zolderverdieping. Theo en zijn vrouw woonden voorheen in IJmuiden. Het huis is opgedeeld in een voor- en achterhuis. Via een glasdeur hebben we zicht op een gigantische bibliotheek van zo’n 6000 boeken van zijn vrouw, blijkt later.
Beneden ons huurt ene Peter een kamer. We ontmoeten hem in de gemeenschappelijke keuken. Hij heeft indirect bijgedragen aan het festival als vrijwilliger bij de totstandkoming van een tweede pipowagen met broodbakoven, bouwplaats Kloosterburen. Zijn vriendin ontmoeten we later.

Nog even naar het festival afgereisd, zo’n twintig minuten op de fiets. Kaartjes hadden we al, polsbandje en ‘muntjes’ gekocht. Een glimp opgevangen van de zangeres op het Schapenveld, een wijntje gedronken, een Vegaburger met patat gegeten en nog iets van het muziektheater Grimm van I, poor romantic meegekregen in de Danssilo. Het weer valt tegen, het is bewolkt en fris, zijn we niet meer gewend.

Terug naar het logement. Café de Pitstop is dicht en naar later blijkt failliet. We fietsen door naar Party Centrum Finnewold van Martin en Hanneke, de Hagenezen. De deuren staan open. We horen wel stemmen. Enigszins terughoudend lopen we de gang in. Op een bepaald moment komt er toch iemand een deur uit, een darter en even later horen we Hanneke op de gang. Ze hoort stemmen en herkent ons. Koffie en veel gepraat. Natuurlijk brengen we haar op de hoogte van onze aanstaande verhuizing.

Dan naar bed!

donderdag 31 mei 2018

Huizenjacht (2)



 

In april en mei hebben we de frequentie van de huisbezichtigingen wat opgevoerd. Het is nu wel zeker dat ons huis in Gouda verkocht is en we moeten er op 1 oktober uit.
Omdat ik ook nog moet werken is er weinig tijd. Dinsdag is mijn vrije dag, dus plannen we op die dag afspraken met makelaars. Hup, heen en weer met OV naar Groningen
Per keer kan ik maximaal drie huizen aan, anders ga ik alles door elkaar halen, twee is eigenlijk beter. Maar dan moeten we weer een week wachten.
Een huis op funda ziet er in het echt anders uit, vooral door de groothoekfoto’s. Dan kijk ik nog op googlemaps, wat er in de buurt zit. Je hebt er bijna een dagtaak aan.
We bezoeken huizen op fantastische plekken, en mooie huizen op mindere plekken.
We zijn vooral gericht rond Winschoten en Westerwolde.
Maar niks voldoet.

We hebben wel geluk dat we tijdens deze zoektocht steeds kunnen terugvallen op onze lieve vrienden in Westerlee. Als we moe van huizenjacht terugkeerden konden we altijd aanschuiven, lekker eten en zo nodig blijven slapen. Ze denken en zoeken mee, het is heerlijk om je hart uit te storten over van alles. Ook kunnen we van een vriendin de auto lenen.
We boffen echt!

Als we niks op tijd vinden, zullen we toch eerst moeten huren en dat betekent dan twee keer verhuizen. Liever niet, natuurlijk.
Mijn lijstje van mogelijke huizen raakt op en er komt op dit moment niet veel meer bij in de prijsklasse die we zoeken.
Het allerlaatste huis op mijn lijstje zit weer compleet aan de andere kant van de provincie, het Hogeland.
We rijden er met een goed gevoel naar toe.
Hoe toevallig, in dit gebied begonnen ooit -jaren geleden- onze dromen en plannen om naar Groningen te verhuizen.
Dit huis gaat het worden! Er moet veel meer aan gebeuren dan we wilden, maar het klopt … het huis, de tuin, de plek.

Wordt vervolgd.

dinsdag 3 april 2018

Huizenjacht (1)

We houden al jaren de koophuizen op Funda in de gaten. Sommige huizen stonden heel lang te koop, soms wel drie jaar. Als sommige mij wel wat leken, keek ik steeds of ze nog wel te koop stonden, maar actie ondernemen kon natuurlijk nog niet. Nu is onze woning verkocht (onder voorbehoud), dus kunnen we wat serieuzer zoeken.
We merken wel dat de huizenmarkt aantrekt. Steeds vaker zie ik op mijn lijst met bewaarde huizen: Onder optie, onder bod, verkocht …

In maart hebben we voor de eerste keer met een makelaar twee huizen bekeken in een leuk dorpje; vaak ziet het er op Funda super uit, maar meestal valt het tegen in het echt. Zo ook, deze woningen, bij de ene was de plek geweldig, maar moest het huis compleet onder handen worden genomen, het tweede huis kon beter gesloopt worden en dan nieuwbouwen. Maar we gaan vrolijk door.

Gisteren weer naar Groningen, heerlijk uit eten in Winschoten met onze vrienden bij restaurant Backhuys, met z'n vieren alle vegetarische gerechten van de kaart genomen, soms waren ze bijna geheel plantaardig, lekker en fijne sfeer daar!



Vandaag hadden we drie bezichtigingen via een makelaar, alle drie in hetzelfde dorp, dus konden we op de OV-fiets. 
Deze leuke kikker bij het eerste huis kon ons niet overhalen:


De twee eerste woningen waren het toch niet, de derde was ook eigenlijk wat we niet meer wilden … grote verbouwing, maar de plek was zo geweldig, dat ik de verbouwing er graag bij zou nemen. Wat een schitterend mooie plek! Helaas waren er al biedingen … dus dat ging ook niet door.
Terugfietsen via een mooie route:


Nu weer een nieuwe lijst samenstellen en over twee weken gaan we weer. Best een leuke tijd zo, op huizenjacht.

zaterdag 3 maart 2018

Zoveelste trouwdag

36 Jaar samen, 33 jaar getrouwd. Gewoon elke keer vieren, want het schijnt bijzonder te zijn. We hebben met kennissen afgesproken in een geweldig restaurant in Zoutkamp.
Een wereldreis met OV, want er wordt natuurlijk gewerkt aan het spoor.
We gaan om ongeveer 11.00 uur van huis en hebben de trein van Gouda naar ’t Harde, daar de bus naar Zwolle, en dan weer verder met de trein naar Groningen.
In Groningen de Arriva naar Winsum en daar de bus naar Zoutkamp. Lange reis, maar alles ging goed, alle aansluitingen klopten. We arriveren rond half vier uur in Zoutkamp. De zon schijnt, maar het is hier -9°C.
Ik heb altijd wel een goede neus voor B&B's. Het komt bijna niet voor dat iets tegenvalt. Ook nu lijkt onze B&B op het eerste gezicht leuk, maar het is een koude ruimte met een kleine CV-radiator, die niet voldoet voor zo'n ruimte. En ik heb voor twee nachten geboekt. In het bijbehorende Eethuis is het wel lekker warm.
De eigenaresse is een superaardige, open vrouw, ze baalt ook dat het niet warm te stoken is, maar het is ook wel extreem koud.
De ruimte heeft een groot raam, gelukkig staat de zon erop. We zetten de radiator op de hoogste stand en hopen er het beste van.
Het restaurant waar we eten is maar twee minuten lopen, dus dat vind ik wel weer goed geregeld.
Restaurant De Oude Sluis is echt een feestje! Op mijn blog Engelwortel kun je zien wat we gegeten hebben. We hebben een superleuke avond, wat genieten we!

Terug in de B&B is het erg koud. In een kast vind ik nog flanellen dekbedovertrekken, die leggen we extra op de bedden, en kruipen er gauw onder. De smalle bedden staan apart, dus we kunnen ook niet lekker tegen elkaar aan kruipen. Het beddegoed heeft een sterke, zoetige parfumgeur, wasverzachter of zo, wat heel onplezierig is. 
Midden in de nacht worden we wakker van een nare rioollucht. Het is of het riool, of de neus onder het dekbed in de wasverzachterlucht. Er kan geen raam open, wel een ventilatieschuifje.
Ik besluit dat we hier niet nog een nacht blijven en probeer weer te slapen.


Bij het ontbijt vertelt de eigenaresse dat ze niet bekend was met veganisme, zij heeft zich helemaal ingelezen, youtube filmpjes bekeken e.d. en heeft een ontbijt samengesteld met dingen die we ‘mogen’, zo lief!
Ik vind het moeilijk om te zeggen, maar doe het toch ... we vertrekken vandaag. Neem je dan contact op met booking.com voor de kosten, vraagt ze. Nee, zeg ik, het is al betaald en dat krijgen we toch niet terug, ik heb geen zin om haar de grond in te trappen.
We vinden het te koud, en daar kan zij weinig aan doen (hoewel je dan die ruimte beter niet zou verhuren). Maar ze is zo aardig, hoog in emotie en we winnen er niks bij om lastig te doen.
Over de rioollucht zeg ik ook niets, hoewel ze het waarschijnlijk wel weet, met die sterke lucht in het beddegoed, en in ieder kastje lag wel iets van een luchtverfrisser.
Ik ben ook zo'n muts.
We bellen onze vrienden waar we de volgende dag naar toe zouden gaan en vragen of we een dagje eerder mogen komen. Dat mag.

We pakken na het prima ontbijt de bus naar Groningen, een heerlijke reis met leuke gesprekken met de chauffeur. Ik vind het erg leuk met zo'n bus door de provincie te rijden.
In Groningen met de Arriva naar Winschoten en daar pakken we OV-fietsen, en dan gauw naar onze liefste vrienden Jan en Henri en hun mooie winterse tuin. Het wordt trouwens heerlijk weer, het scheelt zeker 20 graden met toen we zaterdag arriveerden.

We hebben hier nog drie fantastisch fijne dagen, heel relaxed, lekker eten en heerlijk slapen.
We gaan ook nog wat huizen bekijken, maar die vallen tegen.
Totaal uitgerust vertrekken we woensdag weer naar huis. Mis het nu al!







dinsdag 13 februari 2018

Vasten in Nieuweschans

illustratie: Fontana
Zoals je op mijn andere blog kon lezen, was ik een weekje vasten met mijn vriendin Alexandra in Motel Paradiso in Nieuweschans.
We gaan naar het mineralenbad van Fontana, naar Jan Wilde een Tuin, waar we Kefir (kom ik nog op terug) krijgen, we maken een Dollard-fietstochtje naar Nieuw Statenzijl en bekijken fundahuizen op de route, nee niet deze:









We fietsen terug door Duitsland, waar we een ree tussen de schapen zien, kopen in Nieuweschans een potje jam/chutney ...




In de middag arriveert Mijn Architect en gaan we 's avonds naar het Bosklopper Gala
in theater vanBerensteyn in Veendam. Met de trein naar Zuidbroek, en daar overstappen. Leuke avond! Gelukkig was de muziek redelijk hard, al gebruikte ik mijn sjaal voor het dempen van de hoest (we zaten op de eerste rij). Al die rookmachines was ook niet echt prettig, maar het is gelukt!
De enige vrouwelijke deelnemer wint de bokaal, Marlene Bakker met Waarkhanden, een prachtig mooi nummer. Ik had zelf gestemd op Dion Bouwes en Dennis Krottje met De moat is vol. Die zagen we vorig jaar op het festival van Hongerige Wolf.
Toen we op de terugweg aan mensen vroegen wat de richting van het station was, zeiden ze, we brengen jullie wel even ... fantastisch!



De volgende dag via Groningen weer terug naar huis en hopelijk gauw die griep kwijt!

zondag 4 februari 2018

Een weekend van muzikaal afscheid

Vrijdagmiddag ... gauw een tas inpakken met tandenborstel en sob (schone onderbroek) en hop, naar de trein.
We logeren voor de tweede keer bij Wil, in de Oosterpoort, een prima plek.
Als we daar geïnstalleerd zijn gaan we wat eten bij Friet van Piet, een van de weinige snackbars met vegan opties.
Uiteraard kiezen we voor een vegan Kapsalon ... heerlijk!



Dan gaan we naar de Kroeg van Klaas, waar inmiddels tot grote vreugde lieve Marleen de scepter zwaait.
De bekende Groninger muzikant Eddy Koekkoek is 16 januari overleden. Vanavond wordt er een herdenkingsavond georganiseerd, waar Eddy stamgast was en veel opgetreden heeft.
Bevriende muzikanten spelen nummers van Eddy, er wordt voorgedragen en er wordt videomateriaal vertoond met veel muziekclips. Jammer van zo'n muzikant, best nog jong.
De Kroeg van Klaas is afgeladen vol!


We hebben leuke gesprekken met allerlei mensen, bekende en onbekende. Een bijzondere avond. Tussen drie en vier uur vertrekken we, gelukkig is onze bnb vlakbij en kunnen we uitslapen.
De volgende morgen als ik het rolgordijn optrek zie ik niet veel, het heeft hier gesneeuwd!



We krijgen we een heerlijk ontbijtje en havermelk cappuccino. Daarna gaan we de stad in, eerst naar het station om ov-fietsen te halen, eerst naar de hema, handschoenen voor Mijn Architect kopen, want die is hij vergeten.
We waren van plan om naar het Gronings Museum te gaan, hoewel we het niet zo'n leuk museum vinden, is er misschien een tentoonstelling die ons trekt. Maar nee, we hebben er toch geen zin in, we gaan naar het Universiteits museum, heel bijzonder ... en gratis.
De tentoonstelling Gelukkig Gezond! gaat over vroege ideeën over gezondheid en gezond leven. Over het huidige denken, maar ook over gezondheidsadviezen van vóór 1800.
Gezondheid werd toen vooral geïdentificeerd aan de hand van de zogenoemde zes non-naturalia die bepalen of iemand gezond is: klimaat, dieet, gezonde toiletgang, lichaamsbeweging, slaappatronen en emotionele balans. 




Daarnaast is er een bijzondere collectie, over natuur, cultuur en wetenschap. En een
griezelige verzameling van skeletten, lichaamsdelen en baby's op sterk water.


Het is koud dit weekend en in het museum was het fris. Gelukkig is er vlakbij de Soepwinkel waar we opwarmen met heerlijke soep. Mijn Architect neemt tomatensoep en ik zoete aardappelsoep. Gewoon vegan. Fijn is het dat er gevraagd werd of ik koriander er op wilde, ik lus dat wel, maar Mijn Architect vindt het vreselijk.



Voordat we vanavond naar onze volgende bestemming gaan, hebben we nog net tijd om een nieuw restaurantje in Groningen te bezoeken.
Achterwerk bevindt zich in het gebouw van een voormalig gymnasium aan de Oosterstraat.
Omdat we geen tijd hebben om een heel menu te nemen, houden wij het bij een hoofdgerecht alleen.
De bediening is zeer goed, de sfeer ook, hoewel het vreemd is om in een ruimte zonder ramen te zitten. We gingen een trap op, maar het voelt alsof we in een kelder zitten. In de zomer zou ik hier niet zo gauw voor kiezen.
Zoals gezegd hebben we geen tijd voor een voor- en nagerecht, hoewel dat er op de kaart veelbelovend uitzag.
Ik neem:
Geroosterde flespompoen met kruim van hazelnoot, jus van gepofte knoflook en crème van miso
Het is erg lekker en er wordt ook een frisse komkommersalade en zoete aardappel met sriracha bij geserveerd. Ik hou erg van pompen en zoete aardappel, maar ik kan me voorstellen dat het een beetje te veel van hetzelfde is.

Mijn Architect neemt:
Rijstnoedels geserveerd in kokossoep met shiitake, prei en geroosterde pinda
Jammer voor hem zat er koriander op. Ik proef ook wat hapjes van hem, de eerste zijn wel lekker, maar de hoeveelheid kokosmelk gaat snel tegenstaan. Daarnaast kwam ik scherpe, plastic-achtige schillen tegen. Ik vermoed van ongepelde knoflook, dat was niet prettig.
Maar ondanks dat vind ik het een leuk initiatief, dus wil ik niet tè kritisch zijn, ook omdat ik te weinig heb gegeten om echt een recensie te kunnen geven, eerst nog maar een volgende keer uitproberen.
Een uitgebreide recensie vind je op de blog van Plantaardigheidjes.
Wat me het meest aansprak is dat het een beetje omgedraaide wereld is, allemaal vegan gerechten op de kaart, en misschien 1 of 2 vlees/vis gerechten. Zo zou het eigenlijk altijd moeten zijn, dat je speciaal moet vragen om iets dierlijks i.p.v. plantaardig.


Dan fietsen we naar Het Viadukt. Jarenlang waren er oefenruimtes voor muzikanten in de catacomben van de zuidelijke ringweg bij de Oosterpoortwijk. Het moet wijken voor de aanleg van een nieuwe zuidelijke ringweg.
Sinds vorig jaar april hebben ze een nieuw onderkomen aan de Euvelgunnerweg, een voormalig opleidingscentrum. Deze nieuwe lokatie zit niet onder een viaduct, maar ze houden wel de naam aan. Het is een barre tocht op de fiets, door een unheimische buurt.
Als we bij een stoplicht de weg vragen aan iemand, blijkt dat de musicus Herman Grimme te zijn, die gaat daar ook naar toe. Hoewel hij snoeihard fietst, gaan wij op onze ov-fietsjes achter hem aan en komen zo makkelijk bij de lokatie aan.
Het is bitterkoud maar zodra we eenmaal binnen zijn is het leuk, het is er warm en lekker druk. Ook zien we veel bekenden.



We zijn naar vele optredens van Bert Hadders en de Nozems geweest, voor het eerst in 2010. Dit is het laatste optreden van ze in deze formatie. Het is een fantastisch optreden, zoals altijd.
Het is lastig om alles te zien omdat het zo druk is, maar ook het licht zou beter kunnen. Het geluid is hard, maar mooi. Echt een feestje om erbij te zijn!
Na afloop even in de rij om mijn net aangeschafte CD te laten signeren. Zo leuk!!



Tjeu heet de CD, dat betekent zoiets als adieu of doei. Hij stopt niet hoor, hij gaat weer iets nieuws doen met Joost Dijkema, die wij ook erg leuk vinden, we waren een jaar geleden nog naar een optreden in Haarlem.

In de ijzige kou fietsen we weer terug naar de Oosterpoort, met behulp van google.
We slapen weer heerlijk in onze bnb, en na een gezellig ontbijt met Wil vertrekken we naar het station voor de terugreis.