Stevia

Ik heb een Steviaplantje op m’n dakterras. U weet wel Stevia Rebaudiana… tig keer zoeter dan suiker en een gezonde vervanger. Sinds kort mag het. Het is heel lang tegengehouden door suikerfabrikanten en die enge Monsanto.

Toen het nog verboden was, was het te koop als een soort smeermiddel.

Kon wel in je thee maar smaakte naar drop, dat was nog wel te pruimen, maar in de koffie ronduit smerig, hoe gezond ook. Ik hield het weer voor gezien.

Inmiddels is het toegestaan, maar wordt het soms toch weer gemengd met nare chemische stoffen.

Hier vind je meer info over Stevia.

Toen ik het plantje had aangeschaft stak ik nieuwsgierig een stukje blad in m’n mond … lekker zoet.

Ik doe nu wat blaadjes in mijn thee en snij een blaadje fijn door de salade… lekker hoor. De plant is makkelijk te stekken. Ik ga hem nu toppen, met de hoop dat er wat zijscheuten komen.

Toen ik net een rondje dakterras deed - even kijken of alles er nog goed bijstaat na heftige buien en windstoten vandaag - zag ik dat in de pot van de Stevia opeens kleine paddestoelen verschijnen, langzaam een herfstig beginnetje.

Ik hou erg van de herfst, maar wil er nog niet aan … graag toch liever nog wat weekjes met zonnige warmte.

Blij met bonen

Deze blog is hier naartoe verhuisd.

Dakterras

het chroom ding in het midden, daar ging het om

Vandaag moet het gebeuren … kärcheren. Een keer per jaar moet de groene glibberigheid van de planken op het dakterras verwijderd worden.

Het is al half mei en telkens geen mooi weekend om de klus te klaren. Vorig jaar kon het al op 2 april!

Het begon vanmorgen niet voorspoedig. Nadat onze vakman de keukenkraan had vervangen, paste de tuinslang er niet meer op. Eerst in alle laadjes, potjes, bakjes en blikjes gezocht, maar niets passends gevonden

In onze, door toeristen zeer gewaardeerde stad, maar als bewoner van deze binnenstad hebben we minder waardering, gaan we op zoek naar een dingie.
Marskramer had het niet en verwees naar de hema, die gaat mij natuurlijk niet naar concurrent blokker sturen, maar die had het wel, een setje aansluiting voor de tuinslang.

Thuisgekomen paste het niet.

Terwijl je hier ter plaatse wel twee kruidvaten hebt, tevens een etos en een trekpleister en nog meer drogisterij-achtigen - hoeveel tandpaste en shampoo heeft een mens nodig nietwaar -, tig schoenenzaken, kappers en makelaars, maar een goede ijzerwarenhandel is reeds jaren geleden vertrokken. 
Dus moet er naar de rand van de stad gefietst worden naar een karwei of gamma. Dat kost weer extra tijd, helaas.

Een passend dingie wordt uiteindelijk gevonden en eindelijk kunnen we aan het werk, inmiddels is het al middag.

De potten op het dakterras worden zo nodig van verse aarde voorzien, ik snoei hier en daar wat, verpot wat planten, gooi overleden spul weg, sop en herschik en ondertussen kärchert Man de planken weer schoon. Wat is het toch een klus om een plant die jaren in een pot stond er uit te krijgen, spierballenwerk! Het weer werkt gelukkig mee, droog en zonnig.

Helaas heeft een aantal zaailingen het niet gered. Beschreef ik hier nog blij de vorderingen, opeens zijn de komkommers, courgettes, tomaatjes en de sperzieboontjes zomaar verwelkt … allemaal een tragisch einde.

De enige doorzetters zijn de soldatenboontjes (what’s in a name?). De IJsheiligen hebben we gehad, morgen gaan de boontjes in de zinken teil, vannacht nog acclimatiseren in de serre.

En nu maar komkommer- en courgetteplantjes bij de buurvrouw besteld!

Kreeg alvast twee tomatenplantjes van haar, de schat.

soldatenboontjes

Na een dagje zwoegen, eten we op ons - schone - dakterras een simpel maaltje, moe maar voldaan.

Morgen weer en andere klus!

Het groeit als kool …

soldatenboontjes

Ik wil niet te vroeg zaaien, want dan groeit het zo weer de potjes uit en waar laat je het dan? Nog niet naar buiten, gelden die IJsheiligen ook voor de moestuin? In ieder geval is het dakterras nog niet klaar, potgrond moet nog gehaald worden, er moet nog opgeruimd en schoongemaakt worden. Maar dan moet het wel mooi weer zijn. Eerst eens kijken wat ik nog aan zaadjes heb.

Op 22 maart zaaide ik de zelfgeoogste tomatenzaadjes, de courgettes en de soldatenboontjes die ik vorig jaar in Groningen had gekocht. Ik weet niet of ze in een pot willen groeien, maar ik ben benieuwd naar de kleur van de bloemen, als de planten te groot zouden zijn voor het dakterras kunnen de bloemen gewoon in de sla. Ik probeer altijd maar wat en veel lukt ook gewoon.

Na een week zie je het eerste boontje al opkomen (middelste rij):

Twee dagen later verschijnen er piepkleine kiempjes van de tomaten (bovenste rij) en de courgettes (onderste rij):

Na vier dagen staat het er al zo bij:

Wat gaat het hard, de soldatenboontjes krijgen een ruimere behuizing en in de vakjes die vrijkomen gaan nu sperziebonen. Hopelijk wordt dat wat, de zaden zijn ook van vorig jaar.

Knoflooktenen die uitliepen staan buiten in een pot en groeien ook gestaag verder. Dat groen is zo lekker door de sla.

De prachtige bloemetjes van de blauwe bes verschijnen ook alweer:

Van de weeromstuit besloot de bloemkool uit de groentetas ook maar te gaan 'bloeien' … maar dat werd in de kiem gesmoord, die ging de pan in.

Tomaten

Vorig jaar had ik aan de weg in Westernieland een tomatenplantje gekocht, omdat dat plantje op de achterbank gekoesterd werd tijdens onze tocht door Groningen, kreeg het een naam: Freek.

Het was mijn eerste tomatenplantje en tot mijn plezier kwamen er al gauw groene tomaatjes aan. En toen werden ze geel, prachtig hoor, maar wat duurde het lang voor ze rood werden ... ik wist toen nog niet van gele tomaten.

Het waren heel erg lekkere tomaten. Helaas vergat ik zaadjes te bewaren.

Wel had ik wat zaadjes uit rode romaatjes en gestreepte tijgertomaatjes gehaald. Ik las allerlei ingewikkelde toestanden om dat zaad te bewaren, maar ik had ze alleen afgespoeld en op een stukje keukenpapier laten drogen. Ging prima. Ik zaaide ze dit voorjaar in de rondeeleierdoosje.

De oogst dit jaar is een feestje, een stroom van heerlijke snoeptomaten. De groene die er af vallen, rijpen op een bordje na.

Zonder kunstgrepen en zonder nare beestjes, met misschien wel wat  weinig zon en teveel regen. Ik geniet van m’n eigen teelt mooie en lekkere tomaatjes.

Bij de beelden van de tomatengevechten in Spanje krijg ik wel een dubbel gevoel, het ziet er geweldig uit, maar is wel voedsel ... en ergens op de aarde was daar toch een groot tekort aan?

Komkommertijd

Vanmorgen vroeg stap ik het terras op en zie deze libel, rustend op een komkommertje.

Klik op de foto voor vergroting, dan zie je de mooie adering van de vleugels met een dicht vakje, genaamd pterostigma, en de prachtige tekening op het lijf. 

Weer over ’t weer

Het valt me op hoe vaak we het over het weer hebben. Ook ik doe daaraan mee, zeker in mijn werk met ouderen is het een geliefd gespreksonderwerp. Nu was deze maand vooral koel en nat. Op de zesde plaats van de natse juli-maanden sinds 1901, las ik ergens. Erg jammer voor de vakantiegangers in eigen land. Ik heb nog geen vakantie, maar mis wel het eten op het dakterras met het bijbehorende lange natafelen op een zwoele zomeravond.

Tot mijn verbijstering zag ik dat mijn blauwe bes zich al helemaal in herfstkleur heeft getooid, hier met de laatste bes:

Gelukkig blijven de pompoenplanten stug doorbloeien met hun mooie, zonnige bloemen. Er is weer een courgette oogstrijp, iets kleiner dan de eerste, maar toch nog 317 gram. Die gaat vandaag in de pasta.

Ik pluk een handje boontjes, die dun zijn, maar lekker smaken. De tomaten laten nog geen kleur zien. De aardbeien gaan matig. Die missen waarschijnlijk net als ik de zon.

Volgende week wordt het weer beter ... beloofd?

Feierabend

Ha, vrijdagavond ... een van de favoriete avonden van de week. Bij Man op het atelier veel perikelen met stroomuitval. Werk is gedaan, tijd voor een drankje, en tijd voor elkaar.

Na de natte en winderige treurnis van gisteren, kunnen we nu weer buiten op het dakterras zitten. Eindelijk lekker thuis met een lekker fris drankje J.ills. Gedichtje lezen. Valt er nog wat te oogsten in onze minimoestuin? Een komkommertje, een aardbei, wat boontjes. Ik fröbel een heerlijk pannetje pasta met blauwe kaassaus. We schuiven de tafel naar een plekje in de laatste avondzon. De gierzwaluwen scheren in duizelingwekkende vaart over ons heen, luid srie-srie roepend. Een libel komt ook even rusten, vlakboven onze tafel, in de Amorpha.

Mijn Architect zet een muziekje op ... we zitten gelijk een end terug in de tijd:

The Sound. In 1984 waren we bij hun optreden in de Rotterdamse Arena (later Nighttown).

Fantastische muziek. Helaas leed Adrian Borland aan depressies en hij pleegde zelfmoord door voor een trein te springen in 1999, 41 jaar was hij.

Gruwelijk, ik haat zelfmoord. Tekortschietend in hulp. Wij hebben twee zeer dichtbij meegemaakte zelfmoorden, een werknemer van Man, en een vriendin. Zo zinloos, zo verdrietig voor alle betrokkenen.

Ik was in die tijd, naast The Cure, gek op de muziek van The Sound. Nu, als ik er naar luister krijg ik nog steeds kippevel. Voor mij een van de grootste bands van de jaren 80. Zouden ze, als Borland was blijven leven, U2 voorbij gestreefd hebben?

Ik heb 1 elpee: From the lion’s mouth. In de stem van Adrian Boland hoor ik alle leed van de wereld, maar ook zo sensueel, raakt me nog steeds diep, het nummer Silent Air kan me zelfs nu nog tot tranen beroeren:

Thunder in the air

Before a storm that rips

Anger in my heart

A finger on my lips

You showed me that silence

That haunts this troubled world

You showed me that silence

Can speak louder than words

Words end in disaster

On the rocks, in pieces

I know something lives on there

But I can't say what it is

Oh die stem ... die stem...

The Sound

Moe's dakterras

Een piepklein ‘natuurgebiedje’ midden in de stad op m’n dakterras. Het groeit en zoemt hier dat het een lieve lust is.

Ik heb wel een Insectengids, maar er zijn zoveel soorten bijen en wespen met allemaal weer verschillende pyjamaatjes. Ik kan deze niet vinden in het boek, dus hou ik het maar op ‘wespje’, hier op het Zegekruid (Nicandra physalodes) gezeten.

Update, met dank aan Jan van slamenietdood weblog: Geen wespje, maar een zweefvlieg: waarschijnlijk een terrasjeskommazwever (wie bedenkt zo'n naam)
... in mijn geval een dakterrasjeskommazwever.

Ik had twee slaplantjes, ze zijn flink gegroeid (zonder mest), al geoogst én opgegeten.

Hoewel een merel dagelijks een besje komt pikken, zijn er nu toch ook een paar om zelf op te eten.

De aardbeien hebben zich hersteld, ze zijn belaagd door rupsjes, luizen, witte vliegjes en mieren. Er mag op mijn dakterras geen gif gebruikt worden. Ik heb er steeds alles afgespoten met een flinke straal water. De kilo per plant, die Robben ons voorspelde zal niet gehaald worden, maar blij met elke rijpe aardbei, want ze smaken goddelijk.

Ook een paar boontjes dit jaar:

Een minikomkommer, deze waren speciaal bedoeld voor in een pot.

Hij is bijna 10 cm nu.

De tomaatjes komen er nu ook aan. De zaadjes heb ik vorig jaar uit een bakje biologische minitomaten in allerlei kleuren gehaald. Ik weet dus nog niet wat het gaat worden. Zo te zien wel met een ovale vorm.

Hier op de hortensia een hommeltje.

Het is op kleine schaal alvast ervaring en kennis opdoen, voor later als ik een riante tuin ergens in Groningen bezit. 
J

Courgette

Ik zaai elk jaar wat pompoenen, courgettes en (mini-) komkommers. Niet zo zeer voor de oogst, maar vooral voor de bloemen. Zo heb je goedkoop toch potten vol met mooie planten. In vergelijk met een tuin moet je op een dakterras elk jaar vaak weer helemaal opnieuw beginnen. Hoewel ik ook planten heb die het al jarenlang goed doen in hun pot, wil ik geen geld uitgeven aan steeds maar nieuwe planten. Ik geniet erg van de groeikracht van deze cucurbita pepo met hun mooie geel gekleurde bloemen. En het is leuk als er toch vruchtjes gevormd worden.

Vorig jaar waren er steeds geen mannelijke en vrouwelijke bloemen tegelijkertijd open, dus kwam er niks van bevruchting en vielen de kleine vruchtjes er af.

vruchtbeginsel van de pompoen

Dit jaar heb ik met tussenpose van drie weken gezaaid. De pompoenplanten bloeien uitbundig, maar in een pot verwacht ik geen pompoen. Wel verschijnen er inmiddels minuscule komkommers. Maar met verbazing volgden we de groei van een courgette:

dit was op18 juni ... 

... en dit op 28 juni

(Sorry voor de wat suggestieve foto’s J)

op 29 juni

Op deze regenachtige dag besloot ik dat hij de volgende dag geoogst zal worden.

Het stelt misschien weinig voor, maar ik ben hartstikke trots om mijn eerste zelfgeteelde courgette. Wat heb ik ervan gemaakt? Hier het recept.