Abelstok in mei

Abelstok, de sprookjesachtige, verwilderde fruitboomgaard langs de Kromme Raken. We komen er met regelmaat, maar nog nooit in mei. Het is zo'n mooie bijzondere plek. Eigenlijk iets te laat voor de appel- en perenbloesem, het meeste is al uitgebloeid.

Heerlijke wandeling

Eindelijk eens blauwe lucht ... ik ga gauw naar buiten en maak een heerlijke wandeling.

Over boerenland, van de ene boerderij en terug via een andere boerderij, naar de Feddemaplas en langs de dijk met als enkel gezelschap de buizerds, de ganzen, een grote mantelmeeuw (en die zijn echt GROOT), witte reiger, fazant en wat weet ik nog meer aan allerlei vogels plus miljoenen dansmuggen. Wat is het hier toch fantastisch mooi!

Ik liep richting Hornhuizen en ging rechtsaf, het wandelpad op van boer Westers, richting waddendijk. Het eerste gedeelte ging prima, maar opeens werd het erg modderig. Ik had gewone schoenen aan, niet slim, en twijfelde of ik verder zou gaan.

Nu houd ik niet van teruggaan, dus ging ik verder, voorzichtig langs de kanten op de graspollen. Niet uitglijden op die glibberige klei, want er zal hier voorlopig niemand langskomen.

Na veel geploeter kwam ik bij het sprookjesachtige bosje bij de Feddemaplas. In juni 2020 was ik hier voor het laatst. Ik ben weerl enthousiast over beide, het bosje en de plas. Het ligt hier heel bijzonder zo tussen de akkers.

Het waterschap kocht in het verleden een deel van het eigendom van ene Feddema, om de klei te gebruiken voor de dijk. Het ontstane gat liep vol met water en is nu een waardevol natuurgebiedje, inmiddels in handen van het Groninger Landschap.

Als ik kruip-door-sluip-door het bosje met de grillige wilgen betreed, voel ik me als een kind op een magisch plekje, een plek die niemand verder weet.

De dansmuggen leken wel elfjes:

Het pad en het bosje gezien met de rug naar de dijk:

De plas gezien vanaf de dijk:

Dan ruk ik me los van de plek, ik moet verder, de dagen zijn zo kort en ik wil niet in het donker lopen. Ik heb nog een flink stuk voor de boeg, de lange weg onder de dijk langs.

Natuurlijk klauter ik de dijk op om nog even naar de kwelders te kijken, er stroomt nog steeds een gevoel van blijdschap door mijn lijf als ik dat zie.

Na flink doorstappen passeer ik boerderij de Feddemaheerd ...

... en zie in de verte de contouren van ons huis:

Mooi voor donker thuis. Het was een flinke wandeling van twee uur, iets meer dan 9 km. Ik had de app Relive ingeschakeld, dan kun je nazien hoe de tocht was.

Ook de heen en weertjes zijn duidelijk terug te zien:

Landloop

Sind kort ben ik vrijwilliger bij Waddenkust, het bezoekerscentrum van het Groninger Landschap in Pieterburen. Een paar keer per maand sta ik daar achter de balie om informatie te geven aan bezoekers. Het leuke is dat ik me weer meer in dit gebied moet verdiepen, zoals allerlei bijzondere wetenswaardigheden, leuke verhalen en historische weetjes. 

Vandaag is het mooi weer dus aan we een ochtendwandeling maken, met een folder gevonden in het bezoekerscentrum.

De wandelroute heet Landloop en gaat over land van boeren, tussen boerderijen door en over een oud kerkepad. Een wandeltocht vol historie. Niet te lang.

Het is hier heerlijk wandelen en we komen geen mens tegen.

Al snel valt mijn oog op een mooi bloempje, een wilde Reigersbek (Erodium cicutarium), die wil ik wel in mijn tuin, maar omdat er maar eentje stond, laat ik hem toch maar staan.

Zicht op het land:

Een lutje hoeske, een schuilplekje:

Uitgebloeide vlas, wat moet dat prachtig geweest zijn tijdens de bloei, al dat hemelsblauw:

Een Morgenster, maar ik weet niet of het de Gele of de Oosterse is, maar mooi is tie:

\

Ik blijf het lastig vinden, de namen van granen, maar ik denk dat dit Spelt is:

Over de dijk zien we voornamelijk witte koeien:

Uiteindelijk zijn we terug bij het oude haventje van Wierhuizen.

Ecokathedraal

Het is er nog steeds niet van gekomen om de Ecokathedraal in Mildam te bezoeken, dat staat al zo lang op mijn wensenlijstje. Volgend jaar maar eens inplannen. Op Afanja's Weblog zijn alvast mooie foto's en video's te bekijken.

De uitgangspunten van de Ecokathedraal spreken me erg aan. Met regelmaat blader ik door het boek Natuur uitschakelen - natuur inschakelen van Louis Le Roy erbij. Veel van zijn ideeën zijn nog steeds actueel.

Leuk is dat iemand op een stukje grond hier vlakbij iets dergelijks is gestart. 

In Grijssloot onze eigen ecokathedaal in wording!

Ik nam even polshoogte en maakte wat foto's. Wie weet ga ik wel een keertje stapelen.

Abelstok in november

Ben je al in het bos van Adelstok geweest? Dat vroeg Harry Niehof een poosje geleden.

Nee … dat is toch een gemaal? Daar rijden we regelmatig langs. 

Nee het is veel meer, het is ook een prachtig bosje, een verwilderde boomgaard met een mysterieuze geschiedenis. Met eeuwenoude sages tot verhalen over de commune met zijn hippies in de jaren 70.

Vandaag zijn de weersvoorspellingen erg goed en we besluiten naar Abelstok te fietsen.

Gevulde picknicktas mee.

We zijn er zo, het is amper een half uurtje fietsen.

We zetten de fietsen tegen een paaltje en gaan te voet verder. We worden steeds enthousiaster. Gelukkig hebben we van te voren informatie over deze plek gelezen en weten we zodoende de achtergrond van deze plek en de fruitbomen.

Hier de links die ik van te voren gelezen heb: 1, 2, 3, 4, 5.

Onze mond valt open … hoe mooi en grillig fruitbomen worden als je er niets aan doet. En toch volop fruit dragend. Dat werpt direct een ander licht op de gebruikelijke snoei adviezen!

We zien wel dat er veel verschillende appelsoorten zijn, de grond ligt vol, maar helaas zijn de meesten aangevreten of al aan het rotten. Ik neem me voor om volgend jaar iets eerder te gaan.

Voor Groningse begrippen is het druk, we komen enkele gezinnetjes tegen en bij de brug in de vorm van een picknickplaats staat een man met een grote hond. Hij begint een praatje. Ik vraag waar de boerderij oorspronkelijk gestaan heeft.

Hij vraagt waarom we dat willen weten, waren we hier misschien in die hippietijd?

Ik ben even van m’n à propos … maar als ik naar mijn langharige Henny kijk, snap ik zijn vraag wel.

Nee hoor, we zijn hier voor de eerste keer, we zijn gewoon geïnteresseerd.

Hij woont in de buurt en vertelt wat hij nog weet uit die tijd. Leuk hoor, zo’n ontmoeting.

foto Lambert Kamps

Als we de brug over zijn zien we nu meer perenbomen, vooral stoofperen. Er liggen er genoeg en ook in de bomen hangt nog veel.

Daarna komen weer vele appelbomen. O, o, al die appels op de grond. Ik vind een onaangetaste en we proeven. Lichtzuur. Lekker hoor. Zo’n smaak vind je niet in een supermarkt, daar zijn de meeste appels mierzoet en de friszure, zoals Granny Smith, komen van ver.

Wat zou deze goed in appeltaart passen. Zoals gezegd, volgend jaar maar eens tijdig wat appels halen daar.

We wandelen begeesterd verder door dit sprookjesachtige bos met zijn kunstzinnige bomen en buitengewone geschiedenis.

Al we een bankje in de zon zien, gaan we picknicken. Ik heb een thermosflesje met groentebouillon, boterhammen en boterkoek. Het is hier heel stil, behalve het gekwetter van Kramsvogels, die komen natuurlijk op de appels af. We zijn reuzeblij dat we deze plek nu kennen.

Via Eenrum, Nijenklooster en Het Bultje rijden we weer terug naar huis, even flink doortrappen, want hoewel we nog naar die prachtige lage zon kijken, is het over een uur, om kwart voor vijf, gewoon donker. En als het donker is, is het ook echt donker hier! En dat fietst niet fijn met onze stadse fietslampjes.