Onze zoon Fabian heeft naast zijn werk ook een bedrijfje: Galaxy Craft. Hij maakt verzamelbiertjes.
Fabian kwam gisteravond met Michael, een vriend, bij ons logeren. Ze willen de volgende morgen naar Baxbier in de stad, om aanwezig te zijn bij de brouw van een speciaal biertje van Beer Geeks Beat ALS, waar 80 (!) brouwerijen aan meedoen, waarvan Fabian met Galaxy Craft.
Leuk dat het deze keer in Groningen is, zien wij onze zoon ook weer eens!
We aten samen en Fabian had wat biertjes meegenomen om te proeven. Blikjes met monsters erop, smaakjes met bessen of koffie en alcoholpercentages tot zelfs 13,2%! Wat slokjes vond ik erg lekker, maar zou geen heel blikje leegdrinken.
We komen in een compleet nieuwe bierwereld terecht. De moderne biertjes lijken in niets op de gangbare bekende pilsjes.
De ‘jongelui,’ (generatie Y of Millennials) drinken liever minder, maar wel speciaal bier met een uitgesproken smaak. Herkomst, brouwproces en smaakbeleving zijn belangrijk. Er is een hoge waardering voor lokale brouwerijen en unieke smaken. Millennials kiezen vaak voor merken die duurzaamheid, ethisch ondernemen en transparantie hoog in het vaandel hebben staan. Bier met een goed verhaal, een uniek merkconcept of maatschappelijke betrokkenheid (zoals bieren gemaakt van reststromen) trekt deze doelgroep aan.
Na het ontbijt brengen we de jongens naar Baxbier. We gaan zelf ook even mee. Het is een uitermate sympathiek gebeuren. Leuke plek ook. Mooie toespraken en een interessante rondleiding door de brouwerij. Maar ook een aangrijpend filmpje over ALS-patiënt Frank Bos.
Voor het uiterlijk van het blikje wordt het ontwerp van Frank Bos gebruikt:
Het nieuwe biertje wordt een Nelson Sauvin dry hopped Italian Grape Ale van 8%.
Het resultaat is een aromatische hybride tussen bier en wijn. In totaal werd tijdens de brouwdag 6000 liter gebrouwen. Later ook verkrijgbaar in Fabian’s webshop. Ik ben benieuwd.
Toen Fabian nog geen jaar was, overleed zijn opa, mijn vader, aan de gevolgen van ALS.
Dat wist hij niet, het maakt zijn deelname wel bijzonder.
Muurschildering in het restaurant van Baxbier met Abel Tasman, de ontdekkingsreiziger die een Groninger was (geboren in Lutjegast).
Vandaag gaan we naar de expositie The Art of DC - The Dawn of Super Heroes in het Forum
(DC = Detective Comics, een van de grootste Amerikaanse uitgevers van comics).
Wij hadden daar niet zoveel mee, maar zoon en schoondochter kwamen er speciaal voor naar Groningen en dus gingen wij mee! De expositie neemt je mee in de wereld van Batman, Superman, Wonder Woman en andere beroemde DC superhelden en schurken.
Mijn herinnering aan Batman waren de tekenfilms op TV eind jaren 60.
Toen in 1992 (denk ik) een Batmanfilm in de bioscoop draaide, zei ik tegen Henny: leuk moet je met onze zoon naar toe gaan! Wist ik veel dat dat zo’n enge film was voor een kind van amper 7. Met die griezelige Penguin gespeeld door Danny DeVito. Onze zoon kroop tijdens die film bijna in z’n vader! Later las ik dat de film door veel critici te donker, somber en schokkend werd bevonden. Een nachtmerrie film en totaal ongeschikt voor kinderen!
Nu weer voel ik me bezwaard dat ik man en kind daar destijds heen stuurde.
Maar goed, hij is uiteindelijk fan geworden.
We komen tegelijkertijd aan op het station in Groningen, zij uit Rotterdam, wij uit Winsum. Eerst koffie drinken en wat eten in de Drie Gezusters en daarna naar het Forum.
Ik moet toegeven dat de tentoonstelling erg leuk is, zeker om met z’n viertjes te bezoeken!
De kinders weten er veel van, kennen feiten en namen van producers, acteurs en veel meer.
Er waren mooie storybords, kostuums, digitale schilderijen en prachtige potloodtekeningen.
We hebben veel plezier en daarna gaan we lekker borrelen in de Ierse pub O’Malley’s, waar later ook mijn broer naartoe komt.
Uiteindelijk gaan we met z’n allen Italiaans eten bij Gustatio. Een erg vrolijke en gezellige dag!
Ik was 29 april jarig en Henny vandaag. Er werd ons wel gevraagd of we een groot feest zouden geven, want 65 en 70 jaar te worden is toch niet niks! Begin van het jaar dacht ik daar nog wel aan. Maar ik heb er geen zin in en het kost een vermogen. Verder heb je er zelf niets aan.
Nu alleen een lekker taartje gemaakt.
Mijn broer en schoonzus hadden geregeld dat onze zoon met zijn vriendin afgelopen zaterdag kwam. Dat was een geweldig leuke verassing en cadeau!
Vandaag op Henny's verjaardag had ik wat vrienden en buren eind van de middag uitgenodigd, een klein clubje en reuze gezellig. Harry Niehof had gitaar mee en speelde zomaar drie liedjes. Dat was voor Henny (en voor mij ook) een fantastisch cadeau!
Al met al geweldige verjaardagen, toch maar niet te lang stil staan bij die getallen en weer overgaan tot de orde van de dag.
We hebben in Groningen afgesproken met onze zoon en zijn vriendin. We ontmoeten elkaar op het station. Een goede gelegenheid om eindelijk het Forum eens te bezoeken. Van buiten een sculptuur met scheefstaande gevels, van binnen vooral roltrappen. We drinken wat op de begane grond en gaan dan alle verdiepingen bekijken. De bibliotheek is over het hele gebouw verspreidt en ziet er goed uit. Helemaal boven gaan we het dakterras op. Dat voel je wel even in je maag, maar wat een schitterend uitzicht!
Na het forum gaan we lunchen bij de Drie Gezusters en de kinders wilden ook nog graag naar een Ierse pub. Al met al een gezellige dag.
Mijn architect is jarig vandaag en wordt
60 jaar. Reden om een feestje te geven. Terwijl we de gastenlijst samenstelden
bleek al gauw dat onze huiskamer dat niet zou aankunnen.
We besluiten uit te wijken
naar zijn atelier.
Mijn cadeau aan hem is een
optreden van een van de beste Groninger zangers: Harry Niehof.
Wat vond ik het moeilijk om
dat geheim te houden! Ik moest ook m’n email wachtwoord wijzigen, omdat Mijn Architect dat
ook wel gebruikt. Het gebeurde me bijna een paar keer of ik had m'n mond voorbij gepraat.
Ik was wat nerveus voordat
Harry Niehof kwam. Hoe zou men het vinden? Hoe zou hijzelf het vinden?
Zou men niet te rumoerig zijn
bij die mooie ingetogen muziek? Wat zou men van het Gronings vinden? Het was
bedoeld voor Mijn Architect, maar de gasten moesten natuurlijk wel willen luisteren.
In onze correspondentie had
Harry al aangegeven dat hij wel een ’mooi allochtonensetje’ zou maken.
Het was geweldig leuk, ook de
gasten hebben ervan genoten. Harry Niehof kan binnen no time het publiek voor
zich innemen, schijnbaar moeiteloos switcht hij tussen liedjes, anekdotes,
grapjes en maakt echt contact met de mensen. Een van de gasten zei nog tegen
me: “Goh, zo’n bekende zanger-gitarist in Groningen en helemaal niet uit de
hoogte, makkelijk te benaderen ... juist erg aardig, zo'n leuke man ...” Vertel mij wat!
Het was zo gek om ‘onze’
Groninger binnen te zien komen. Mijn Architect probeerde z’n verbazing goed te verbergen!
Het was echt een verrassing en ook al had ik het allemaal zelf geregeld, ik voelde het ook als een verrassing!
Aan de gasten heb ik gevraagd
om als cadeau een A4-tje voor de jarige te maken, zodat hij een map vol
persoonlijke brieven zou hebben. Wat hebben mensen er een werk van gemaakt,
bijzonder mooie, grappige, creatieve bijdragen. Scherpe observaties en
terugblikken naar avonturen uit het verleden. Allemaal heel verschillend.
Die map is een heel bijzonder
dokument geworden. Daarnaast heeft hij ook nog
veel cadeaus gekregen.
Hij kan de rest van het jaar
op de bank blijven zitten, met een goed boek en een goed glas wijn!
Het is zo leuk om iedereen
weer te zien en ik realiseerde me dat we sommige contacten in de loop der jaren
wel wat verwaarloosd hebben. We besluiten ons leven te beteren. Trouwens, gastvrouw en -heer zijn is helemaal niet makkelijk. Je wilt met iedereen een woordje wisselen, alles in de gaten houden, maar er is te weinig tijd om uitgebreid met iedereen te praten. Sommigen had ik toch even wat meer aandacht willen geven. En ik heb nog nooit zo weinig gedronken op een feest ... ook geen tijd voor, haha.
Het was een ontzettend leuk
feest. Zoon heeft veel filmpjes en foto’s gemaakt en samen met de map kunnen we
nog lang nagenieten.
Na de vakantie. Twee lange heerlijke weken in Groningen. Terug in het westen. Terug in de hectiek. Hoewel een weemoedig gevoel naar Groningen en altijd weer wennen na een vakantie heb ik toch ook weer zin in m’n werk. Maar het zal een gekke week worden. Donderdag weer de lange rit naar Duitsland voor de crematie van mijn broer.
Maar eerst, gisteravond, had Zoon nog een diploma-uitreiking. Dat is speciaal voor me. Dat hij het weer aandurfde een opleiding te beginnen. Hij heeft niet zo’n leuke herinnering aan zijn laatste opleiding. Ik was bang dat hij behoorlijk wat faalangst ontwikkeld had. Hoe oud je kind ook wordt, je blijft je toch zorgen maken.
Hij had in het verleden gekozen voor een opleiding aan het Grafisch Lyceum.
Het eerste jaar ging goed, mede dankzij een geweldige mentor. Maar tijdens het tweede jaar lag er plots een brief op de mat:
Geachte ouder/verzorger,
Tijdens ons wekelijks mentoroverleg is helaas geconstateerd dat ondanks diverse waarschuwingen het verzuim van ’naam Zoon’ niet is afgenomen.
Wij zijn dan ook van mening dat op deze wijze de opleiding niet kan worden voortgezet. Per 13 december 2004 zullen wij ‘Zoon’ als student van het Grafisch Lyceum uitschrijven. Dit heeft consequenties voor de studiefinanciering en de OV-jaarkaart bla bla …
Ik hoop u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd en wens ‘Zoon’ veel succes bij het vinden van een andere opleiding bla bla …
Huh, ik kon m’n ogen niet geloven. Ik wist dat hij het zwaar had, maar dit?
Ik hing gelijk aan de telefoon en eiste een gesprek met de directeur.
Dat dit me was ontgaan, dat vond ik het ergste van alles. Zoon was ook niet zo’n prater in die tijd. Dit sneed door m’n moederhart.
Man, Zoon en ik gingen in gesprek met de directeur. Zoon had zoveel lessen gemist dat hij de opleiding moest stoppen. Daar hielp geen lievemoeder meer aan!
Waar was je dan altijd, vroeg ik. Hij ging wel naar school, maar zat voornamelijk in de mediaruimte.
Het lukte gewoon niet meer. Op een gegeven ogenblik heb je zo’n achterstand opgelopen. En het boeide niet meer zo. Het was een niveau 4 opleiding, dus ook wiskunde en natuurkunde.
Hij wilde Photoshop en 3d designen. Ik had wel eens naar z’n mentor gebeld, maar geen reactie. Ach, dat was een meisje van bijna zijn leeftijd.
De directeur legde uit dat het nog bijzonder was dat die brief naar de ouders gestuurd was, normaal gaat zoiets rechtstreeks naar de leerling. Want ze zijn achttien geweest … dus volwassen. Had ik het dan wel gauw gehoord?
Ikzelf was zestien toen ik het huis uit ging, ik denk dat meisjes ook eerder zelfstandig zijn dan jongens. Met achttien ben je wel meerderjarig, maar toch niet volwassen? Ik denk nog steeds als hij een betere begeleiding had gekregen, het niet zo ver had hoeven komen.
Maar die directeur haalde z’n schouders op, hij vertelde nog over zijn eigen kind dat niet wilde leren. Ach ja, zo gaat dat tegenwoordig, zei hij berustend.
En voor die school maakt het ook niet uit, het is een gewilde opleiding, voor jou tien anderen.
Dan zit je dus met een kind thuis. Ik zei dat gaat dus niet gebeuren hè, je gaat maar werk zoeken, voor mijn part ga je Hema-worsten verkopen, maar er wordt hier niet thuisgehangen.
Vrij snel had hij werk via een uitzendbureau, bij een bouwtechnische groothandel. Al gauw werd hem daar een vaste baan aangeboden.
Prima bedrijf, prima baan. Maar laagopgeleid, en dit doen tot je 65ste?
Zo’n creatief kind?
Toch zit je er al gauw aan vast, hij gaat op zichzelf wonen en dat betekent huur, energie, verzekeringen betalen. Dus afhankelijk van een vast inkomen.
Na verloop van tijd moet het gaan kriebelen. Is dit het?
Daarom was ik zo blij dat hij weer meer met zijn hobby wilde doen. We zijn bij een open dag geweest van een opleiding zie hij wel zag zitten, Digitale Creatieve Media. Meer iets voor rijkeluiskindjes. Hij kon dat niet betalen en wij ook niet. De crisis had bij ons inmiddels flink toegeslagen.
Hij liet zich niet ontmoedigen en vond een vergelijkbaar iets in Utrecht, voor een jaar. Sound Education. Daar konden we hem wel financieel mee helpen.
Het was een opleiding van een jaar, van iets waar zijn hart ligt.
En hij heeft het gehaald, niet tevreden over z’n cijferlijst, maar toch geslaagd! Pro Audio & Recording Engineer.
Wat was ik trots. Ik hoop dat er iets doorbroken is, dat hij weer met enthousiasme nieuwe wegen durft in te slaan. Ik heb trouwens altijd wel vertrouwen in hem gehouden: hij komt er wel!
Met enthousiasme volgde hij de lessen, knap hoor, naast een fulltime baan.
De diploma-uitreiking was in het knusse Schiller Theater in Utrecht.
Zoon had niet echt een speech voorbereidt. De bevlogen en sympathieke docent Ignace Dhont had voor elke leerling, goed of wat minder goed, een positief woordje klaar. Wat was ik blij met die man!
Het was een erg leuke avond. Hier een (beetje vaag) filmpje:
In september 1984, tijdens een vakantie op Lanzarote, deed ik een zwangerschapstest. Op deze foto wist ik net dat ik in verwachting was. Als ik naar deze foto kijk weet ik weer wat ik allemaal voelde op dat moment ... opwinding, geluk, blijdschap, dromerig, maar ook spanning voor het onbekende ... zo’n grote verandering in je leven.
Toen hij geboren was werkte ik op de Erasmus Universiteit. Op deze maffe foto wachten we op Man die ons komt ophalen, Zoon zit naast de allereerste computer waar ik op leerde werken, de toen zeer moderne Wordplex, waar je nu met ongeloof naar kijkt. De printers in die tijd maakten zo’n kabaal, dat er een geluidskap omheen gebouwd moest worden.
Deze foto vond men soms eng, die grote hond en dat kleine handje, maar Rintie was absoluut betrouwbaar, het kwam niet in hem op om Zoon iets aan te doen.
Zoon wordt vandaag 26 jaar. Met die leeftijd ben je een man, maar ik zie hem toch nog vaak als een ventje. Van harte Zoon, dat het geluk je zal blijven toelachen!
Zoon is naar een festival in Engeland geweest, het Bang Face Weekender.
Het is een driedaags festival voor neoraving, dat wil zeggen een samentrekking van verschillende muziekstijlen, die in de underground scene in Engeland populair zijn, en die wij oudjes vooral bestempelen als ‘kolereherrie’.
Elk jaar heeft het feest een ander thema, dit jaar was het horror. Zoon liet foto’s en filmpjes zien en ik denk dan, daar wil je niet zijn, maar Zoon is erg enthousiast. Hij was er met een groepje van 11 vrienden, met de auto heengegaan. Ze overnachtten in twee chalets. In die huisjes was het ook al groot feest met een meegenomen muziekinstallatie. Jammer dat een vriend een ruit brak, zijn hand moest gehecht worden en de borg was kwijt. Vorig jaar waren ze hun borg ook al kwijt, door een beschadigde deur. Lekker stelletje.
Zoon stuurt me gelukkig wel regelmatig een geruststellend smsje, maar wat ben ik blij als hij weer heelhuids terug is.
.jpg)
.jpg)
