Een nieuw begin ...

Heel lang geleden, toen ik dit blog begon, schreef ik bij m'n profiel het volgende:

Een verlangen naar een nieuwe plek om te leven, wonen en werken. Tijdens deze zoektocht in de provincie Groningen beschrijf ik onze avonturen vanuit het ‘westen’ met de hoopvolle gedachte dat deze droom ooit uit zal komen. Ik raak een beetje uitgekeken op onze woonplek hier in het westen, in de binnenstad van een middelgrote plaats. Vond het altijd prettig om in de stad te wonen, maar ga steeds meer verlangen naar horizon en ruimte. De drukte hier, de haast, het lawaai, de rommel, de horkerigheid.

Bestaat er nog een plek waar je geen snelweg hoort, waar het ’s nachts donker is, waar het leven wat langzamer mag? Waar mensen vriendelijk zijn? Het verlangen naar ruimte en stilte wordt steeds groter. En als zo’n plek bestaat, is het te betalen? Durf ik het aan? Over dat onderzoek gaat deze blog voornamelijk.

Interesses: Ik hou van het leven, van man en zoon, van Groningen en Griekenland. Van kokkerellen, muziek, boeken, vogels en buiten zijn. Ik heb een brede belangstelling voor wat er om mee heen gebeurt. Ik werk met hart en ziel als activiteitenbegeleider met dementerende ouderen en als woonbegeleider bij mensen thuis die wel wat begeleiding kunnen gebruiken.

Mijn Architect en ik zijn sinds de financiële crisis gedwongen om sterk te bezuinigen, eerst uit noodzaak, nu als bewuste keuze: streven naar consuminderen als nieuwe levensstijl. Zelden nog vliegvakanties, de auto de deur uit. Maar we zijn in staat om te blijven feesten omdat het leven dat waard is.

Na jarenlang op ontdekkingstocht door Groningen vanuit Gouda, is nu het moment gekomen om ‘het ontdekken’ voort te zetten vanuit de provincie zelf. Want sinds september 2018 wonen we er.

Een droom is uitgekomen en een nieuw avontuur vangt aan.

De ontdekkingsreis van binnenuit. Hoe pakken we het aan … de verbouwing van het huis, de tuin, ons nieuwe leven. Daarover gaat deze blog vanaf nu.

Limiet

Regelmatig kon ik geen foto's meer op m'n blog zetten omdat ik aan de limiet van 1 GB aan gratis opslagruimte zat. Toen kwam ik er achter dat al mijn blogfoto's in een Picasa webalbum gezet werden. Dat wilde ik helemaal niet, ik heb mijn originelen zelf in allerlei mapjes zitten, dus gooide ik ze uit dat Picasa.

Humor, dan zag je ze ook niet meer op m'n blog … in plaats van de foto verscheen er dan een zwart vlak zoals hierboven. Dan maar in Picasa alle dubbele verwijderd en heel veel foto's verkleind, toen kon ik weer even verder. Ondanks dat kleine foto's niet meetellen zit ik nu weer vol. De foto's die nog te groot zijn kunnen niet meer verkleind, dat programma werkt niet meer.

Bij google discussiegroepen voor hulp gezocht … wel advies gekregen, maar de oplossingen kan ik niet of begrijp ik niet.

Medebloggers die ook met dit probleem zaten zijn dan maar een nieuw blog begonnen. Daar heb ik over nagedacht, maar zag er erg tegenop, want weet ik nog wel hoe ik dat allemaal gedaan heb, twee jaar geleden? Zomaar kopiëren ging niet, daar kreeg ik geen nieuwe ruimte voor foto's mee.

Ik ben er uit. Ik heb toch een ander nieuw blog gemaakt. Is nog niet naar mijn zin, heb nog vragen, maar moet wachten tot mijn zoon weer langs komt.

Alles wat hier eigenlijk niet hoort ga ik naar het nieuwe blog verhuizen. Is heel veel werk, het zal de komende tijd erg rommelig zijn. Van de berichten die gaan verhuizen hou ik wel de datum aan van de toenmalige plaatsing. Wat wel jammer is dat ik de reacties dan kwijtraak.

Maar zo krijg ik weer ruimte voor dit blog.

Dus bij Ontdekking van Groningen lees je straks alleen nog mijn schrijfsels die over Groningen gaan, op het nieuwe blog - Angelika's Blog - vind je al het andere.

50.000

Donderdagavond, we luisteren net naar het nummer Knockin’ on heaven’s door, maar met een schuin oog kijk ik steeds op m’n laptop naar het totaal aantal pageviews, 49.995 … 49.997 … en ja hoor  - tada - 50.000, dat is me toch wel weer een mijlpaal.

Bijna een jaar geleden loofde ik nog een tegoedbon uit voor de 10.000 pageviewer.

Vorige week dacht ik nog … zal ik iets leuks verzinnen voor de 50.000ste?

Maar daar ben ik niet meer aan toegekomen, ik werk me op het moment drie slagen in de rondte.

Toch even stil staan bij het bloggen. Als ik ’s nachts niet kan slapen omdat ik maar blijf malen, verzet het m’n gedachten, het is een uitlaatklep en de reacties van m’n lezers doen me zo goed, jullie hebben geen idee hoeveel!

Bloggen is dus leuk. Ook de blogs van de anderen bijhouden vind ik leuk.

Hoewel sommigen het je niet makkelijk maken om te reageren. Er zijn er bij waar je moet bewijzen dat je geen robot bent èn je bericht moet eerst nog goedgekeurd worden.

Ik heb met mezelf afgesproken dat als ik een reactie bij een Blog wil plaatsen, ik 1 keer zo’n rare code overtik, lukt het niet dan helaas, pindakaas, gaat het over. Dan maar geen reactie. Als men het je zo moeilijk maakt, wil men misschien liever helemaal geen reacties, dat kan natuurlijk ook.

Dan zijn er nog Blogs waar je wel makkelijk kunt reageren, maar er wordt nooit op geantwoord. Het is niet duidelijk of je reactie wel gelezen wordt, of wel gewenst is. Dan stop je uiteindelijk met reageren, want tegen een muur praten die niks terugzegt schiet ook niet op.

Ik probeer wel altijd te reageren, gaat ook niet altijd hoor, soms lukt het niet om iets terug te zeggen, het hoeft ook niet altijd.

Maar ik hoop dat het wel duidelijk is dat ik alle reacties lees, ik kijk er elke dag weer naar uit of er reacties zijn.

Verder heb ik moeite met anonieme reacties, het geeft me een beetje een unheimisch gevoel, op een gegeven moment verwijder ik ze toch maar.

Het schijnt bij Blogger soms onduidelijk te zijn hoe je moet reageren, dus ga ik nog niet ook ingewikkeld doen met codes of goedkeuringen. Sinds ik blog heb ik nog nooit iets raars meegemaakt, Blogger heeft denk ik een goede spambescherming. Al met al is bloggen vooral leuk.

Nou, 50.000 pageviews dus, op naar de 100.000. Zal ik nog iets feestelijks doen?

Nou vooruit, je krijgt een biertje/wijntje van me, in café Marleen in september of oktober als ik er ben en als je me ziet en tegen me zegt dat je dit blogje van 50.000 gelezen hebt.

Verder ga ik stug door met blogjes schrijven over van alles, met de hoop dat ooit de periode aanbreekt van de reden waarom ik dit blog ooit begon: de ontdekking van Groningen.

Give away

In de afgelopen vier weken is mijn blogbericht Bert Hadders en de Nozems - give away 139 keer bekeken en dat brengt het op de vijfde plaats in de top 10 van de meest populaire berichten.

Daarbij hebben tien personen een reactie geplaatst. Hoewel ik op wat meer reacties gehoopt had, ben ik er toch erg blij mee.

Van deze tien zijn er twee anoniem, dus die kunnen niet meedoen aan de verloting van de CD De Coöperoazie.

George gaf aan dat hij al een gesigneerde CD heeft (uiteraard!), dus blijven er 7 over voor de trekking. Ans, X, Siek, Tante Brocante, Gerrie, de Friezin en Hendrika.

Vandaag is de trekking ... nog heel even geduld!

En dan is het zover … zeven namen op een papiertje. Daarmee ga ik naar mijn uiterst betrouwbare en onpartijdige overbuurvrouw van de Bloemen-brocantewinkel en zij trekt een papiertje uit het blik. (Voor de zekerheid heeft de buurvrouw nog een tweede kandidaat getrokken, voor als nr. 1 niet zou reageren.)

En de winnaar is … Siek!

Van harte gefeliciteerd Siek, mail me even je adres, dan kan ik de CD naar je opsturen.

Helaas voor de anderen, ik gunde het jullie ook, maar er kan maar één winnaar zijn, bedankt allemaal voor het meedoen. Ik vond het leuk om ook eens een ‘Give away’ weg te geven, enne … de CD is nog steeds te koop. Zoals George al zei … het is een top CD en hoe vaker je luistert, hoe beter hij wordt!

Wat ook erg leuk is, is de band eens live te zien optreden. Bijvoorbeeld vanmiddag op het Bevrijdingsfestival in het Stadspark in Groningen.

Maak er verder een mooie dag van en realiseer je dat wij dat wèl in alle vrijheid kunnen doen!

Bert Hadders en de Nozems - give away

In 2008 bedacht ik: Om meer van een taal te begrijpen moet je naar muziek in die taal luisteren.

Ik zocht toendertijd op internet naar Groningse muziek en maakte een selectie van muzikanten die ik interessant vond.

Zo kwam ik uiteindelijk ook bij Bert Hadders. Volluk, Luchiena en Bode van het licht waren de eerste nummers die ik vond op Youtube, waarvan ik de laatste het mooiste vond. Ik verstond er bijna niks van, maar dat gaf niks ... het deed me wat. Ik wist het gewoon, daar zit meer in.

In november 2010, in Café Marleen in Groningen, treden Bert Hadders en de Nozems op. Voor het eerst zien we ze live (ik raak lichtelijk in de war).

We kopen de CD Over de Badde en twee weken later, op 5 december 2010, maken we onze eerste Songclub mee. We zijn inmiddels fan.

Ik draai de CD grijs en begrijp steeds beter wat er gezongen word.

Inmiddels zijn Bert Hadders en de Nozems beroemd in Noordnederland.

In februari dit jaar waren we in Valthermond bij de presentatie van de tweede CD, een weergaloos optreden. Ik schreef er in dit blogje over en wat vond ik het leuk dat de burgemeester van Borger-Odoorn reageerde!

Lees hier de recensies:

Moorsmagazine

New Folk Sounds

Tijdens die avond schaf ik twee exemplaren van de CD De Coöperoazie aan.

Eentje voor mezelf en eentje als give away.

Dit exemplaar is gesigneerd door alle muzikanten, dus Bert Hadders, Wyno Bruinsma, Johan Viswat, Henk Gubbels, Hette Gubbels, Andre Gubbels en Jeroen de Jong ... een absoluut collectors item, zeer aanbevelingswaardig!

Wat moet je doen om deze CD in je bezit te krijgen?

Simpel, laat een leuke reactie achter op deze blog en ik verloot onder de gegadigden deze geweldige CD.

Trekking 5 mei a.s. Doe mee!!

Een jaar bloggen

Op 18 december 2010 begon ik met bloggen, vandaag precies een jaar geleden en inmiddels zo'n 288 berichtjes geplaatst.

Van een enkele lezer naar gemiddeld 50 per dag, met soms een uitschieter naar 100 lezers op een dag.

Naar meer dan 18.000 pageloads en 18 volgers. O nee, opeens 17, waar ook nog iemand dubbel in staat, dus 16. 

In vergelijking met andere Blogs stelt het misschien niet veel voor, maar ik vind deze aantallen heel bijzonder, kan me er vaak om verbazen.

Het aantal volgers zegt trouwens niet dat deze personen je ook echt volgen. Als ik m’n statistieken bekijk word ik juist meer gevolgd door lezers die zich niet als volger hebben aangemeld.

De meeste bezoekers komen via google op mijn blog terecht, via een zoekwoord of een foto. Daarnaast komen er ook veel via andere blogs. Sinds kort ook via Facebook. M’n kokkerelpagina’s zijn het meest populair.

Ik vind het leuk om nog eens terug te bladeren op mijn eigen blog. Het is toch een soort dagboek. Maar het allerleukste vind ik het als iemand, die mijn blog gelezen heeft, een berichtje achterlaat. Dat zou wat mij betreft nog wel wat meer mogen.

Alle lezers zijn me lief, uit heel Nederland, Europa en zelfs nog verder, maar die uit Groningen hebben wel een streepje voor. Zij zijn mijn info over en verbinding met een toekomstdroom.

Ik heb de statistieken van Blogger zelf en van Statcounter. De telling van die twee verschilt wat. Daarnaast heb ik ook nog Feedjit.

Leuk is het wel als er plaatsen als Lusaka, Zambia of Katowice, Poland of Mc Adenville, North Carolina voorbij komen. Maar even leuk is Tuitjenhorn, Loppersum of Leek om maar wat te noemen.

Het zegt niet alles, een plaats waar eenzelfde bezoeker vandaan komt is bij Feedjit en Statcounter ook verschillend.

Iemand uit Utrecht kan zomaar in Groningen wonen. Of bij iemand uit Groningen staat bij z’n Ip een plaats uit een heel andere provincie. Van sommige lezers weet ik wie ze zijn, dus zodoende kan ik zien dat de woonplaats niet klopt.

Maakt verder niet uit, dat soort dingen gaat toch boven m’n pet.

Verder vind ik het leuk dat ik door mijn geschreven blogjes, andere bloggers ook inspireer. Omgedraaid inspireren de blogs die ik volg mij ook weer.

Ik weet niet wat het komend jaar allemaal brengt, maar reken maar dat er weer vele blogjes verschijnen.

Op naar een nieuw jaar bloggen!

10.000 pageviews

De prijs is inmiddels uitgereikt. Sneller dan ik had verwacht. Ik zat vanmiddag met de laptop op schoot, het was nog een soort spannend, te kijken hoe de teller versprong: 9996 ... 9999 ... 10.000 ... 10.001, haha.

Frans, gefeliciteerd, de tegoedbon is naar je onderweg!

Bijna 10.000!

Ik heb op mijn blog twee tellertjes die het aantal pageviews aangeven.

De eerste is van Blogger en de tweede van Statcounter.

De aantallen verschillen omdat ik de Statcounter op een later tijdstip heb ingesteld en ik denk dat ze op verschillende wijze tellen.

De Bloggerteller staat op het moment dat ik dit schrijf op 9862.

Als je mijn blog leest en je ziet op deze teller het getal 10.000 staan, maak daar dan een foto van, mail die naar me en meld je aan bij ontdekkers (volgers).

Ik verloot onder de deelnemers een prijsje: ik betaal twee drankjes voor je in Café Marleen in Groningen.

100 keer

Dit is mijn 100ste bericht sinds ik op 18-12-2010 begon te ‘Bloggen’.

Mijn zoon zei toen dat bloggen wel een beetje voor oudere mensen was. Het zij zo, ik heb geen Facebook, Hyves, Myspace, Twitter, LinkedIn ... whatever en hoewel sommigen menen mijn naam daar te zien, ben ik dat dus niet. Ik vind mijn blogje wel voldoende.

Ik ben er ermee begonnen omdat ik blogs van anderen las en het me leuk leek om ook zoiets te doen. Het is een oefening in beter (leren) schrijven en een manier om je gedachten op een rijtje te zetten.

Ik deed het eerst dus vooral voor mezelf. Ik kijk ook zo nu en dan naar mijn statistieken, waar komen mijn lezers vandaan, hoe hebben ze me gevonden en komen ze weer terug? Ik zie blogs zoals van Levine, die soms wel duizend lezers per dag heeft, wauw.

Ik heb er gemiddeld zo’n 20 per dag, waarvan 6 à 7 terugkerende lezers. Dat vind ik al heel wat.

Het allerleukste vind ik echter reacties. Dat vind ik zo geweldig, ik kijk dagelijks of mensen reaties plaatsen op mijn berichtjes.

Heel bijzonder, dat je op deze manier in contact komt met … ja eigenlijk de hele wereld. Reacties van mensen die ik soms niet persoonlijk ken, maar die me wel raken omdat ze de moeite nemen om op mijn blogje te reageren. En zo weet ik ook wat mensen ervan vinden.

Hier een selectie van leuke/mooie reacties tot nu toe:

t is duidelijk angelika. je bent er klaar voor. laat dat godvergeten deel van holland achter je, kom hier naar toe en haal deze blog van het net want t moet hier natuurlijk wel gezellig blijven.....;-)

Door Anoniem op Gronologie (12) op 7-1-11

Wat een leuke blog! En zo kom je aan een rotstuin, gewoon de hond keien laten apporteren.

Door Sofietje op Rintie op 14-1-11

“Hänschen klein...” zong ik ook wel eens, en daar kende ik alvast van één strofe de volledige tekst. Maar bij Heidschi Bumbeidschi kwam ik nooit verder dan de woorden die jij hierboven al schreef.

Door AnneTanne op Jeugd op 19-1-11

Hè wichtje! Ik kon het niet laten. Vandaag geprikkeld door jou enthousiasme. Zal ik haar zoeken.....zal ik het doen? En ja ik heb je gevonden! Ademloos gelezen. Wat goed! Wat herkenbaar. Ik ken die liefde voor groninge(rs)n. Jij zoekt het op en ik heb hem elke dag naast me. :-) geniet van je vakantie en ik blijf je volgen! Ik ben erg blij dat ik je zo, en in het echt kan meemaken. Is voor mij zeer waardevol. Friezin

Door Anoniem op Vekansie! op 21-1-11

Ik zie hier een liefde voor Groningen, het leest heerlijk weg en gaandeweg word ik ook nieuwsgierig naar Groningen en haar kleine dingen. Prachtige foto’s !!!

Door De Wit op Vekansie: Dag 8 op 30-1-11

Nooit maar ook nooit vertellen dat je iets verzamelt. Voor je het weet woon je in een malle Pietjes winkel...zo herkenbaar!

Door Sofietje op Van groen glas tot zwart/wit aardewerk op 7-2-11

Ik heb nooit geweten dat de provincie Groningen zo’n aantrekkingskracht op iemand kon hebben.....! Ik heb natuurlijk ook makkelijk praten, ik stap in de auto en ben er binnen een half uur/drie kwartier....! groetjes, Janny

Door Janny op Zieleroerselen op 11-2-11

Leuk liedje van Rooie Rinus en Pé Daalemmer, vind je niet? Ik dacht even aan je reactie te lezen dat je al in de provincie Groningen woonde, maar dat is niet zo, geloof ik. Ik hoop dat het je lukt om hier ooit te komen wonen en leven. Ruimte genoeg, maar de banen liggen hier niet voor het oprapen. Maar genieten van het landschap kan natuurlijk ook als je nog niet in Grunn woont.

Door zuinigaan op Dinertje op 27-2-11

Bedankt voor de reactie op Birding Oldambt. De tweede zin op de kop van jouw blog vond ik persoonlijk erg grappig . mvg André

Door Andre op Laat het mottenballen regenen op twee maart … op 28-2-11

hoi angelika, was zeer benieuwd wat je zou stemmen, gelukkig is het dat wat ik ook gehoopt en verwacht had:-) die stemwijzer is ontzettend zwart/wit, ik wil er bij elk punt vaak een ja, maar... of nee,... bijdenken, zodoende komt het vaak niet goed uit. de pvv is een populistische partij die alleen roept op de manier zoals een hoop mensen denken, maar ze pikken van iedere partij datgene uit wat het bij de mensen goed doet en daarom komen ze vaak positief uit bij de stemwijzer.... je moet gewoon op je gevoel wat goed en fout is afgaan en dan kom je vanzelf.....inderdaad bij de SP :-)

Door bloem op Provinciale Staten kiezen op 28-2-11

Angelika Ik heb het hele blog even doorgelezen en ik moet zeggen dat ik het erg leuk vind om te lezen hoe jullie Groningen en de Groningers ontdekken . Misschien ook wel leuk voor jullie is een van de Dollard vaartochten over de Dollard van Termunterzijl naar Nieuw statenzijl met het Groninger landschap . Succes met de verdere ontdekking van Grunn . Andre Birding Oldambt

Door Andre op Dag na de verkiezingen op 3-3-11

Ook ik vind dat je een heel leuke blog hebt. Wie weet ontdek ik via jou leuke voor mij plekjes in de provincie. Zuinigaan, Stad

Door Zuinigaan op Dag na de verkiezingen op 3-3-11

Oh mooi!! Vooral jouw cranberry-pecannotenswirl en het gevlochten brood vind ik prachtig!! Ja gewoon veel doen en veel proberen/experimenteren is het toverwoord voor goed broodbakken!! :-))

Door Soepkipje op Zoete broodjes bakken op 5-3-11

Hoe bestaat het. We hebben 3 jaar in Maassluis gewoond en in Delft gewerkt. We moeten daar dus 1000 keer langsgekomen zijn. Pas op Google Streetview begon het langzaam te dagen. Moesten we helemaal naar Groningen verhuizen om ons Hodenpijl te herinneren ;)

Door Frans op Weer op stap met Mw. X op 18-3-11

het was heerlijk het recept van de gehaktrol. echt een toppertje

Door Anoniem op Wet van Murphy … en uiteindelijk een geslaagde maa... op 19-3-11

Angelika Even een late reactie. Grauwe ganzen in combinatie met krijsende kinderen in het wilde westen? , tja ergens is een grens , toch . Oost Grunn word langzaam wakker uit haar winterslaap en de klei komt weer tot leven . Heerlijk die lente . Meroakels schier stuk waark van J Boer . Andre

Door Andre op Dinsdag Dicht (10) op 26-3-11

Dit lijkt mij het ideale recept om zoonlief een keer met feta te laten kennismaken... Aan flapjes kan hij niet weerstaan, aan brandnetels ook niet... maar feta heeft hij tot nu toe aan zich laten voorbijgaan...

Door AnneTanne op Brandnetels op 27-3-11

‘t Komt aal wel goud mien wicht ! Dizze webstee helpt die d’r wel mit ! http://www.dideldom.com/ Groet’n uut oost-grunn, Siek.

Door Anoniem op Café Marleen om 13:07

Een blog beginnen

Hoogeland

Een blog beginnen vergt eerst wat gepuzzel. Hoe werkt het en hoe moet het eruit zien? De wolkenhemel op de achtergrond komt nog niet uit Groningen, maar van Blogger. Als ik wat meer bedreven ben hoop ik echte Groninger luchten te plaatsen.

Hoop en verlangen

Ik raak een beetje uitgekeken op onze woonplek hier in het westen, in de binnenstad van Gouda. Vond het altijd prettig om in de stad te wonen, maar ga steeds meer verlangen naar horizon en ruimte. De drukte hier, de haast, het lawaai, de rommel, de horkerigheid.

Bestaat er nog een plek waar je geen snelweg hoort, waar het ’s nachts donker is, waar het leven wat langzamer mag? Waar mensen vriendelijk zijn? Het verlangen naar ruimte en stilte wordt steeds groter. En als zo’n plek bestaat, is het te betalen? Durf ik het aan?

Tijdens tripjes door het land zijn we gaan kijken welke provincie wat voor ons zou zijn. Want we blijven wel in Nederland (geen ‘Ik vertrek’ toestanden) en kustprovincies hebben de voorkeur.

We begonnen in Zeeland, erg leuk voor weekendjes en vakantie, tja, maar om je daar nu te vestigen? Of Noord-Holland, prachtige plekken gezien, geweldig aan zee, maar onbetaalbaar. Friesland, ook prachtig voor vakantie. Dat Fries, lijkt me wel lastig.

Plots was daar de klik: Eureka! Groningen! Wat een openbaring.

O, Groningen, vlakten, verten, leegten, groen, hemelsblauwe luchten, vogels, velden, die taal, nou ja , alles in een woord geweldig!

Groningen lijkt wel een gedicht.

Je hoort vaak: Groningers zijn stug. Ik ben nog geen stugge Groninger tegengekomen!

We gaan nu regelmatig naar Groningen, bekijken diverse plaatsen, gaan naar leuke evenementen en we gaan ons zelfs al een beetje thuis voelen. Nu weet ik: daar wil ik wonen!

We zeiden wel eens: ‘Als we later groot zijn gaan we in Groningen wonen’. Maar we zijn al groot en hoe pak je dat aan? We hebben hier ons werk en dat is al sappelen, laat staan in een provincie met hoge werkloosheid. Er staan wel prachtige huizen te koop, vrijstaand met grote tuinen en vrij uitzicht. En dat voor prijzen waar je hier net een krap bovenwoninkje voor hebt.

We zien wel, moeten we wachten op pensioenleeftijd of we durven de stap eerder aan? Gaat deze droom in vervulling?

Tot die tijd ga ik me verdiepen in alles wat me interesseert over de provincie met haar mensen, historie, landschap, taal en muziek.

Over dat onderzoek gaat deze blog voornamelijk. En vandaar de naam ‘Ontdekking van Groningen’. Ik hoop op leuke reacties en tips van lezers, graag ook uit de provincie.