Dagje op stap

Via internet heb ik een supergave, betaalbare buitentafel gevonden. We gaan hem bekijken in een loods in Westerbroek en we besluiten hem te nemen.
Het blad is van dikke balken en het onderstel van steigerpijpen.
Maandag wordt hij bezorgd.
Daarna rijden we naar Uithuizen, naar de Eemstuin, er is een open dag en ik mag nog een groentepakket ophalen omdat ik meedeed met hun crowdfunding.
Mooie groentetuin met grote kas en bevlogen mensen.

We nemen er koffie met een vegan muffin. Mijn pakket mag ik zelf samenstellen, ik kies voor prei, courgette, groenselderij, appels en doperwtjes, alles net vers geoogst.

Daarna rijden we naar Noordpolderzijl en omdat het zulk heerlijk weer is, pakken we daar een terrasje, bij het Zielhoes. Een gezellige drukte is het daar en altijd een leuk sfeertje. Maar over de dijk heerst weer volkomen rust.

Als we weer verdergaan, rijden we naar Westernieland. Er zijn dit weekend de ecotuindagen van Velt, en we gaan naar Kristins Kruiderij. Een leuke tuin, en leuke mensen.
Zo'n prachtige schaal als vogeldrinkplaats vind ik ook een mooi idee.

Als het in mijn tuin allemaal een beetje lukt, kan ik misschien volgend jaar ook meedoen met die dagen.
Inmiddels heb ik een lidmaatschap bij Velt aangevraagd.

Dit was een schitterend dagje. Dan ben ik toch weer zo blij met ons autootje, die we alweer een half jaar hebben.

Vekaanzie in Grunnen (3)

Vroeg slapen en dus vroeg wakker, ongeveer half 5. Even wachten op de kerkklokken, zoals thuis gewend ... maar natuurlijk hier niet. Helemaal niets te horen.
De buitenlamp van de hut achter ons is aan, waarschijnlijk hebben de vorige huurders het vergeten uit te doen (het gaat alleen in donker aan). Ik ben er niet helemaal uit of ik het prettig vind of niet. We hebben hierdoor een zwakke lichtstreep in de slaapkamer, zonder dat zou het echt pikkedonker zijn.

Uiteindelijk, na wat lezen, toch weer in slaap gevallen.
Als we weer wakker worden, is het bijna licht. Mijn Architect zag een grote haas langs onze hut rennen.
Prima douche in de hut!
We ontbijten met Nescafé espresso, appel, en broodjes, supersimpel ontbijtje. Het gaat regenen. Maar onze hut is cosy en warm.
Gewoon lekker lezen en wachten tot het droog wordt.

We houden de buienradar in de gaten, als we het wagen om een fietstochtje te maken gaat het een groot deel goed, maar krijgen we toch een buitje over ons heen. Kunnen we gelijk testen of onze regenkleding voldoet. Haha, je wilt toch een Groningse meid worden? Hup, gewoon doorfietsen. 

We fietsen naar Warffum, niet voor het museum, dat kennen we al, we waren er vorig jaar en in 2011, maar voor Grand Café het Spijslokaal. 
We zitten net binnen bij het Openluchtmuseum het Hoogeland en het begint weer te storten. Maar we zitten droog op een fijne plek. Lekker wijntje en Grunneger mosterdsoep, zoals verwacht niet vegan, maar de soep is vegetarisch, dus nemen we die en het smaakt prima.

We zouden nog een keer bij iemand op bezoek gaan hier in Warffum, we twijfelen ... maar nee, hadden we beter moeten plannen en afspreken. Een andere keer maar.
Op de terugweg doen we nog wat boodschappen bij de plaatselijke supermarkt en fietsen dan terug.
Wat een prachtige luchten. 

Midden op deze foto staan de trekkershutten, maar net niet zichtbaar:

Vanmiddag bezoek, zij hebben een prachtige boerderij in Groningen gekocht. Voorlopig wonen zij daar twee dagen per week. Als we terug bij de hut aankomen, komen M&M net aan rijden, wat vind ik dat leuk!
Ze hebben lekkere hapjes en wijn mee en natuurlijk hun twee uberschattige droppies van hondjes. Het is supergezellig, met lekkere hapjes, wijn en hun twee droppies van hondjes.

Als zij vertrokken zijn is het snel donker. 's Avond eten we nog een hapje uit een doosje, we blijven in kampeermodus, ik heb eens pak kant-en-klaar mac&cheeze meegenomen.
Gewoon pasta koken, zakje Cheeze mix erbij en een pakje haverroom ... klaar.  De lepelpot fungeert als vergiet. Het is eetbaar, hahaha.

Tijden het 'koken' hoor ik een dikke bromvlieg en als ik naar buiten kijk zie ik UFO's.
Het zijn drones, twee mannen besturen ze vanaf de parkeerplaats hier. Ik loop er naartoe en maak een praatje. Wat gaan ze hard, zeg ik. Afhankelijk van de wind kunnen ze wel honderd, zegt een van de mannen. Maar het wordt te donker, dus vertrekken ze. Bijzonder hoor.
Dan is het weer stil. Omdat we geen WiFi hebben, zijn we ouderwetsch een boek aan het lezen. En gewoon niks, luisteren naar de wind en overvliegende ganzen en kijken naar de volle maan.

Het middelste licht is de buitenlamp van de hut naast ons, toch wel jammer dat tie aan is.

Vekaanzie in Grunnen (2)

Vanmorgen een beetje brak. Maar na wat druiven, banaan en paracetamol weer helemaal oké. Lekker uitgeslapen. We fietsen naar de Vegansuper in de Ebbingestraat, dat is vlakbij de bnb. Alles is daar veganistisch, geweldig dat Groningen zoiets heeft!

We nemen daar koffie en een broodje hamburger.

We slaan nog wat proviand in en dan verlaten we de stad. We pakken de trein naar Usquert. Het voelt heel vrij om zo basic op vakantie te zijn. We hebben twee tassen op de fiets een met kleding, handdoek, kussensloop en toilettas en een met proviand. We hebben geen laptops bij ons, dat was vooral voor Mijn Architect even slikken (hij heeft wel de iPad in z'n rugzak), maar we zullen komende dagen toch vaak zonder WiFi zijn. Verder hebben we twee slaapzakken onder de snelbinders. Dat is alles.

Als we vanaf het station in Usquert met stevige wind naar 't Zielhoes fietsen zien we iemand met iets wat lijkt op een wapperende lap. Dichterbij gekomen zien we dat het een vrouw is die een witte jurk in de boom wil hangen. Ze is net wat te klein en Mijn Architect biedt aan om te helpen.
Het is een schitterend gezicht, die jurk in de wind. Het kan niet anders dan dat het fraaie foto's zullen worden. Als ik haar naam later Google (Marleen Brauers) blijkt zij inderdaad fotograaf te zijn en maakt prachtige foto's! Zo hebben wij toch vaak bijzondere ontmoetingen.

Er staan tegenwoordig ook van die mooie trekkershutten bij 't Zielhoes, voor twee nachten heb ik er een gereserveerd. Het zijn mooie strakke huisjes, niet echt goedkoop, maar wat zijn ze gaaf! Trekkershut of Tiny house.

De sleutel halen we op bij 't Zielhoes. Er is bijna alles wat je nodig hebt (behalve een koelkast, maar die missen we niet echt, zetten het zo nodig wel buiten). Vreemd is wel dat er een map is, maar die is helemaal leeg, helemaal geen info.
Ook geen gastenboek.

Hoewel ik gek op koken ben, ga ik dat deze week niet doen ... gewoon wat eten uit pakjes en zakjes. Even niets hoeven bedenken, geen gesjouw met boodschappen en geen afwas.
Ook dat is vakantie, kijken hoe dat bevalt. Eenmaal geïnstalleerd genieten we in onze hut van een lekker soepje. Die is alvast erg lekker

We lopen even de dijk op. Het haventje is nu helemaal dichtgeslibd.

We hebben geluk, het is nog steeds droog.

Als we in 't Zielhuis wat gaan drinken en eten - hier is niets vegans te krijgen, dus een bordje patat en een wijntje - begint het een beetje te regenen.
We hebben vandaag alles droog doorstaan, wie weet hoe het morgen zal zijn.

Als het donker wordt is het helemaal knus in de hut. Mooie zonsondergang.
Stil en echt donker.

Gronisch Tuinieren

We gaan met onze vrienden Jan en Henri naar Domies Toen in Pieterburen. Domies Toen (de tuin van de dominee) is een oude pastorietuin, waar veel stinzenplanten staan, in het Gronings ‘Börgbloumkes’ genaamd, verder groeien er veel wilde planten en is er een Middeleeuwse kruidenroute uitgezet. De 'slingertoen' is aangelegd in 1881.

uitgebloeide slanke sleutelbloem in Domies Toen

Vandaag is er een middag genaamd Gronisch Tuinieren, over lusten en onlusten van het tuinieren. We krijgen een rondleiding door de tuin. Nu ik hier met ‘tuinproffessionals’ loop bekijk ik de tuin weer met andere ogen.

Daarna begint het programma in het kerkje.
Alma Huisken uit Molenrij vertelt over de composthoop. We zijn al vaker bij haar tuin in de buurt geweest, maar tot een bezoek kwam het steeds niet. Ik heb twee boeken van haar, Eten, 100 favoriete recepten van Alma Huisken en Van het land, wat een heerlijk boek is.

Dan komt cabaretière Harmien Slier, met assistentie van juffrouw Bats, die samen op hilarische wijze de impact behandelen die het tuinieren op lijf en leden heeft. En daarna nog een lezing van de tuinontwerper Jasper Helmantel. De middag wordt afgesloten met Groningse liedjes van Arnold Veeman.

Hij zingt prachtig, maar de muziek komt uit de computer … ik zie hem toch liever met z'n contrabas.

Toch ben ik weer ontroerd bij het nummer De woarhaid.

Hierna gaan we naar Noordpolderzijl, in 't Zielhoes wat drinken met povverd en bitterballen. Ook even over de dijk kijken.

Een leuke dag met z'n vieren.

Vekaanzie 5, dag 5

Wandelen op de kwelder

5.23 Uur. Wakker worden van het licht en van de vogels, de merels vooral en het nerveuze kiep kiep van de scholeksters. Verder geen andere geluiden. Een musje komt op de drempel zitten en gluurt even naar binnen, ik kijk op … en frrrrrt weg is hij weer.

Het is lekker fris buiten, de tuintafel is nat van de dauw. De weersvoorspelling geeft een warme dag aan, 30 graden, maar ook kans op regen. Ik wandel naar het toilet en kom langs een vlier met grote bloeiende schermen … ah die geur!

Ze zijn nu plukbaar … ik hoop dat er na deze vakantie thuis nog wat te plukken valt om siroop te maken.

Ik besluit nog even terug in bed te gaan, genietend van de rust voordat de straaljagers van Purple Windmill weer beginnen.

Half negen staan we op en klokslag 9.00 uur kondigen de eerste straaljagers zich alweer aan. Een snel ontbijt, insmeren met antizonnebrandcreme *proest*, het inpakken van de rugzakken met droge kleding, proviand, en onderweg bij een supermarkt nog twee flesjes water inslaan.

Vorig jaar hebben we Dirk Wiebenga in het Zielhoes ontmoet en hij gaf ons zijn folder met excursies over kwelder en wad. Die heb ik goed bewaard en vandaag hebben we met hem afgesproken.

In de auto bij het beluisteren van de weersverwachting ... oprukkende regen- en onweersbuien in het midden van het land, bekruipt ons het vermoeden dat de wad-kwelderwandeling wel eens niet door zou kunnen gaan. 

Dick Wiebenga wacht ons al op op het parkeerterrein van het Zielhoes. ‘Ik heb een niet zo'n goede mededeling …'

We nemen plaats op het terras, maar men is bezig met damwanden aan de kade.

Overvallen door het lawaai van de afgelopen dagen, kan een heistelling er ook nog wel bij.

Na de koffie besluiten we vooralsnog een kwelderwandeling te maken.

Deze man weet echt heel veel. Sinds 1967 is Dick al gids, hij is nu 67 jaar oud. Hij is gek op 'educatieve' wandelingen. Het is luxe om over zo'n gids te kunnen beschikken.

Vooral voor mij, op zoek naar alles wat groeit en bloeit op wad en kwelder, is deze man een zegen.

Voor Mijn Architect telt het landschap als geheel, de rust en de ruimte. En alles wat daarbij verteld wordt is mooi meegenomen. Dick vertelt ook van een fotograaf die hij ooit gidste …  die had voornamelijk oog voor het geheel, de compositie van de ruimte, de afwisselende kleuren,

licht, schaduw en luchten en weinig aandacht voor het detail. Ik ben van het detail.

Het doet me denken aan het moment dat wij, in september 2011, een korte wandeling op diezelfde kwelder maakten en onze aandacht viel op een zacht murmelend geluid van, naar later bleek, aan klei ontsnappende luchtbelletjes. We hebben er een filmpje geschoten en nu blijkt ook zo'n geluid bij te dragen aan de beleving van het landschap. Het is niet alleen het plaatje.

Ik wil namen weten van plantjes.

Dick heeft overal tijd voor, op al mijn vragen heeft hij antwoord en meer.

Niet over het wad rennen in korte tijd van A naar B, nee hoor, ik voel me vrij vragen te stellen over alles wat ik me hier afvraag. Wat een voorrecht zo'n privégids.

Schorrekruid lijkt in het begin wat op Zeekraal

Melkkruid (Glaux maritima L.)

In de verte dreigt het onweer. Soms waait het, dan is het weer stil. Er heerst onrust in de lucht, dit keer niet van straaljagers, maar van donder en bliksem.

Als de eerste druppels dreigen, besluiten we om terug te gaan naar het Zielhoes. Binnen zetten we het gesprek van voor het wandelingetje min of meer voort over meerdere onderwerpen, onder andere over de gelegaliseerde, criminele activiteiten van banken en overheden ... en over het ontspoorde gegraai, over het steeds maar meer en over het feit dat steeds 180 graden willen draaien ook geen oplossingen biedt.

Het lukt bijna niet om afscheid te nemen. We maken een nieuwe afspraak voor a.s. vrijdag in de middag, voor een hernieuwde kans om het wad op te gaan met Dick. Vandaag hadden we de droge kleding, het proviand, flesjes water en antizonnebrand niet nodig. Blijft onbetrouwbaar, weersvoorspellingen.


Tuin in Warffum
Het volgende op mijn programma is een bezoek aan een tuin in Warffum. Van de eigenaresse van de tuin, Els de Boer heb ik het boek Tuinieren op niveau. Een mooi boek over het ontstaan van haar grote tuin. 

Helaas is ze er zelf niet, je kan geld in een kistje doen en de tuin zelf ontdekken.

Dat vind ik wel bijzonder, ik vraag mij af hoe lang zo'n kistje er nog zou staan in mijn woonplaats.

Ik vind het wel jammer dat ze er niet is, ik had graag een rondleiding gehad, dan bekijk je zo'n tuin toch anders.

Leuk, een vogelhuisje met sedumdak, moet ik ook onthouden

De tuin is oorspronkelijk aangelegd geïnspireerd door de tuinfilosofie van Louis le Roy

Een uitgebreide tuin, met verschillende 'tuinkamers' in verschillende kleuren, een verdiept gelegen vijvertuin en ook een groentetuin. Het is een volle, drukke tuin, er valt heel veel moois te bekijken. Hoewel ik niet zo van strakgeschoren hagen hou, vond ik deze ‘varkensconferentie’ erg leuk. Deze mevrouw heeft overduidelijk iets met varkens!

Groente kweken in kistjes vond ik ook een goed idee:

Het bezoek aan de tuin duurt korter dan verwacht. Ik moet dringend naar het toilet. Het dichtstbijzijnde terras is bij café-restaurant Spoorzicht. We zijn daar wel eens vaker voorbij gekomen, maar het was altijd gesloten. Als we door de straat lopen zie ik tot grote opluchting dat ze open zijn.

We nemen een glas rosé op het terras en raken in gesprek met de eigenaar, zover dat mogelijk is, want de stratemakers gaan naast het terras aan het werk met een 

oorverdovende trilmachine. De eigenaar vertelt gelaten dat dit al wekenlang bezig is, en dan relativerend op z'n Gronings: het wordt wel erg mooi.

Ik kijk hoe de stratemaker langzaam heen en weer gaat met die helse machine, ik kijk verlangend uit na het eind. Maar daarna eerst nog een keer van links naar rechts. We kijken elkaar aan en schieten in de lach … straaljagers, heimachines, trilmachines, het zal nu toch wel een keer gedaan zijn tijdens onze vakantie in het stilste deel van Nederland?

Het leed is geleden, de stratenmakers komen een pilsje drinken op het terras. De eigenaar vertelt dat het cafe al vier jaar te koop staat, ze willen het wat rustiger aan gaan doen. Vandaar dat ze ook niet altijd open zijn. Gelukkig blijkt het café regelmatig onderdak te bieden aan Rotary-club, en diverse andere clubjes, zoals de kaartclub, damclub, enz.

Terug in de Hut

Blik op de hut vanuit het Feudprieel

's Avonds terug in Molenrij eten we het restant van de pasta van gisteren in het Feudprieel, en ... het is stil. Later op de avond begint het te regenen, korte buien en af en toe wat rake klappen onweer. Maar dan zitten we knusjes in onze hut, met een literpak slobberwijn.

Molen de Lelie en 't Zielhoes

Vandaag, onze 8ste vakantiedag, gaan we met Broer en Schoonzus twee plekken bezoeken waar we erg graag komen: Eenrum en Noordpolderzijl.

In Eenrum blijkt dat de molen te bezichtigen is. Man en ik hebben dat al eens gedaan, maar het is leuk genoeg om nog eens te doen en Broer is erg enthousiast.

Een geweldige rondleiding van de molenaar, die daarvoor met twee leerling-molenaars de molen heeft opgetuigd om te gaan draaien, ... mooi spektakel, dat klimmen in die wiek om 'de zeilen bij te zetten'. Hoewel waarschijnlijk niet het juiste jargon, is het wel zeker dat veel taalgebruik voortkomt uit de zeil- en molenwereld. De vriendelijke ontvangst van de dametjes beneden wordt beloond met de aankoop van twee pakken ter plekke gebakken molenkoekjes. 

Na de molengang gaan we (uiteraard) mosterdsoep eten in 'Abraham's Mosterdmakerij' voorafgegaan door een cappuccino.

Na Eenrum wordt de tocht voortgezet naar 't Zielhoes in Noordpolderzijl. Het verhaal van Bob Dylan borrelt weer op. Het café blijft toch wel uniek in zijn soort. We drinken weer koffie en wijn, de crypto komt ter tafel, ik moet een povverd eten en luister naar al dat Gronings om me heen. Een ontmoeting met wadgids Dick Wiebenga maakt de dag. Wadlopen moet een beleving zijn. Met trots vertelt hij van zijn 'anders dan andere' tochten. De kosten zijn overzichtelijk, een minimum van € 100,-, dus met bijvoorbeeld 4 personen ben je € 25,- pp kwijt. Hoewel ik het me nog niet helemaal kan voorstellen dat ik het leuk ga vinden, maar misschien volgend jaar wel twee keer wadlopen, met Willem en met deze man, wie weet.

Nog even de dijk op voor een wandeling langs het dichtgeslibde haventje. 

Die avond eten in het plaatselijke eetcafé, ouderwets grote borden boerenpatat, alvast een stevige bodem voor morgen.

Onderweg hadden we wel nog even reisziektepillen ingeslagen, je weet maar nooit, ik heb niet zulke zeebenen…