Nieuwe kipjes

Vandaag zijn er twee nieuwe kipjes bij. Deze keer van het ras Faverolles, een Frans kippenras (maar dan de krielvorm), dat zijn naam dankt aan een gelijknamig dorp in het noorden van Frankrijk.

Het zijn mooie lichtgekleurde kipjes, zalmkleurig heet dat en ze hebben, net als de zijdehoenen, vijf tenen i.p.v. vier. Een deel van de voet is bevederd, maar niet zo vol als bij de zijdehoenen. Ze hebben koddige kopjes, met een soort bakkebaarden en een baardje.

We noemen ze Lola (The KInks) en Angie (The Rolling Stones). Ze zijn nog jong, net 18 weken.

Ik sprong er op, maar hoe nu weer er af?

Ze krijgen een aparte ren, ze kunnen elkaar allemaal zien, maar niet bij elkaar komen. Dat is maar goed ook, want er wordt door de anderen al venijnig tegen het gaas gepikt. Dat er twee broeds zijn, Ruby en Ophilia, helpt ook niet, nog meer sacherijn naar elkaar toe.

Ook in het nachthok hebben we even een scheiding gemaakt. De Faverolles willen eerder gaan slapen dan de rest. Maar over een poos, als ze wat ouder zijn,  zal het wel lukken om ze samen te laten zijn. Dan moet er weer een nieuwe pikorde afgesproken worden. Altijd spannend.

In totaal hebben we nu een haan en zes hennen. Dat is een mooi toompje.

Ze hadden al gauw door, dat je droog zit in het badhuis bij regen:

Sneeuw (1)

 Vannacht is de tuin bedekt met een laagje sneeuw. Altijd weer een mooi sfeertje.

De kipjes keken eerst verbaasd naar dat witte spul.

Maar al gauw gingen de zijdehoentjes naar buiten en liepen vrolijk in de sneeuw. Hun oorsprong ligt in de Himalaya, dus zijn ze redelijk bestand tegen koude. Hun pluizige veren werken als een isolerend vachtje.

De Bielefelders daarentegen weigeren dagenlang naar buiten te komen, en zitten op de trap angstig te piepen. Ik geef ze dan maar binnen te eten.

Ook de nieuwe dorps-ontmoetingsplek heeft een wit dak:

Kipjes in 2024

Afgelopen jaar is er veel gebeurd bij de kipjes. Ons haantje Ta is overleden in juni, hij was toen ongeveer 5 jaar. De nieuwe haan Pearly kwam samen met de Bielefelders Jenny Wren en Ophelia.
Ruby wordt dit jaar 4 en Avalon 3 jaar.

Ei van Columbus

Dit jaar hadden we meer eitjes dan vorig jaar en waren de dames minder broeds. Tussen haakjes vorig jaar.

Ruby 154 (119) eieren en totaal 21 dagen broeds in 2x (59 in 4x)

Avalon 128 (126) eieren en totaal 76 dagen broeds in 8x (104 in 11x)

Ruby was hardnekkig in de rui in oktober, die hele maand heeft ze niet gelegd en zat ze niet lekker in haar vel. Vooral de veertjes in haar nek deden er lang over om uit de buisjes te komen. Een enkele keer heb ik haar opgepakt en dan zachtjes tussen duim en wijsvinger wrijven. Het lijkt wel plastic.
Maar oppakken geeft ook veel stress en uiteindelijk komt het toch vanzelf goed. Toen ging ze weer flink aan de leg, in de maand december zelfs 22 eitjes! Zijdehoenders leggen het hele jaar door.

Daarentegen hebben de Bielefelders nog niks gelegd. Toen we ze aanschaften in juni waren ze 18 weken. Dus ik rekende al snel op eitjes, maar niks, het hele jaar niet. Heel vreemd, het zijn geen haantjes, dus wat dat is? Ik ben benieuwd wat ze komend jaar gaan doen.

Het gaat nu goed tussen de twee rassen, maar heeft toch zeker wel 5 weken geduurd voordat de vrede teruggekeerd was. Ze mengen niet en de Bielefelders staan onderaan in de pikorde, moeten wachten met eten en anders worden ze weggejaagd. Ik zet ze wel apart met eten en lekkers, ik ben toch bang dat ze anders tekort komen.

Het slapen gaan is ok zo'n grappig ritueel. Zij gaan meestal het eerst naar boven, maar blijven dan in de ingang zitten. De zijdehoentjes moeten zich dan bijna vechtend naar binnen werken.
Soms blijft er eentje dan maar beneden slapen, in de legbak. Poetsen doen ze dan weer wel gezamenlijk.

In de nieuw uitgebreide buitenren hebben ze lekker de ruimte.Achterin heb ik herfstblaadjes neergelegd, kunnen ze lekker in scharrelen. Het gras is helaas allemaal op.

Mooie en schattige diertjes, ik ben er gek mee!

 

Uitbreiding kippenren

De twee verschillende soorten kippen gaan inmiddels goed. De zijdehoenen zijn de baas. Ruby is de koningin, dan komt Avalon en Jenny en Ophelia staan onderaan de pikorde. Tussen die twee wisselt het zo nu en dan. Maar geen gevechten. De Twins weten hun plaats. Pearly valt ons niet meer aan, hij heeft z'n lesjes geleerd.

Om Buitenveldert hebben we nog steeds een net staan. Jenny is er een keer overgesprongen, maar toen ze vaker buiten rondliep bleek ze gewoon door de mazen van het zwarte gedeelte te kruipen. We hebben dat even met vogelnet dichtgemaakt, maar het is eigen geen gezicht. Ik wil al heel lang een echt hek, maar dat is duur en het is een moeilijke plek om te graven, het zit vol met wortels van de oude berk.

We hakken de knoop door ... we laten het door een bedrijf doen. Zoveel mogelijk hebben Henny en mijn broer voorwerk gedaan: Een geul rond Buitenveldert gegraven. De rest doet het bedrijf. Kost wat, maar dan staat er in een ochtendje een mooi, degelijk hek.

Deurtjes aan de voor- en achterkant maken we zelf nog.

De kippen gaan gelijk aan de scharrel.

Het vogelvoerhuisje in het Berkperk, te zien op de allereerste foto, halen we weg. De Twins worden onrustig van al het gefladder van de meesjes zo dichtbij. Dat huisje heeft ook wel z'n beste tijd gehad en krijgt een plekje op de takkenril.

Een nieuw voerhuisje komt in Perk-2. Het is van cortenstaal gemaakt en moet nog roestkleurig bijkleuren. Gekocht By Kensoor, Woon&Dagbesteding in Friesland. Met liefde gemaakt door de bewoners die daar begeleiding ontvangen met als doel ze weer terug te laten keren in het werkproces.

Nieuwe kipjes

Het is nu tien dagen geleden dat Ta insliep en we gaan op zoek naar een nieuwe haan. Avalon is broeds en Ruby loopt maar alleen rond.

We zijn gelijk verliefd op een prachtige grijze zijdehoenhaan. Omdat de hennen zo vaak broeds zijn, besluiten we ook twee hennen van een ander ras er bij te nemen. Het worden Bielefelder krielen. Het contrast met de zijdehoenen kan niet groter zijn, dus dat is wel heel leuk.

De haan noemen we Pearly Spencer en de Bielefelder krielen Jenny Wren en Ophelia, maar al gauw worden dat de Cocteau Twins. Pearly is ongeveer 25 weken en de Twins ongeveer 19.

Pearly is onmiddelijk helemaal in love met Ruby, net als Ta vroeger ook. De Cocteau Twins zijn overal bang van en kunnen hoog springen. En ze kunnen vliegen. In angst vloog Jenny Wren al gelijk over het net van Buitenveldert.

Ze kwam terecht in het Witte Perk, dat vol staat met Witte wederik en daar bleef ze een beetje in hangen, dus kon ik haar makkelijk pakken.

Een buurman wil ze wel komen kortwieken. Eerst maar aan een kant en zo min mogelijk opvallend. Maar ze kunnen nog steeds erg hoog springen.

Ruby besluit ook broeds te worden, gelukkig is Avalon bijna klaar. Avalon en Pearly gaat heel goed samen, alleen mag hij er niet op springen. Dan is ze een felle en druipt Pearly af.

Misschien van frustratie begint hij ons aan te vallen als we de ren in komen. Alle tips op internet uitgeprobeerd. Met armen maaien en hard in handen klappen enz. Helpt allemaal maar eventjes. Eerst deed hij alleen dreigende bewegingen, later fladderde hij boos omhoog en pikte ook nog in je voeten.

Een filmpje gevonden met een manier die wel werkt. Zodra hij aanvalt hem gelijk met de kop naar de grond duwen en zo lang vasthouden tot het verzet weg ebt. Daarna hem onder de arm nemen en even rondlopen tot hij helemaal rustig is. Als hij bij het neerzetten nog wild doet, gelijk weer onder de arm. Ik heb het nu twee keer gedaan en hij schijnt het te snappen. Maar ik keer mijn rug nog niet naar hem toe. Wat een power zit er in zo'n klein beestje!

Als broedse Ruby naar buiten komt om te eten, is het oorlog. Ze valt iedereen aan en de kippen en veren vliegen in het rond. Dus krijgt ze nu een afgesloten ren.

Jenny en Ophelia mogen nog niet in Buitenveldert en blijven apart in de voorren. Wel een geluk dat we verschillende compartimenten hebben.

Gek op sla:

Als Ruby weer naar binnen is om te broeden, laten we de anderen bij elkaar. Dat gaat goed zolang er genoeg afleiding is zoals de pot met sla.

Haantje Ta (2)

Onze Mr. Tambourine Man is niet meer.

Er zijn mensen om ons heen die het wel kunnen, een kip uit zijn lijden verlossen. Maar wij durven het zo niet. We gaan naar de dierenarts.

We vragen aan de arts hoe dat in z’n werk gaat. Net als bij een hond eerst een slaapmiddel en dan de dodelijke injectie? Nee, zegt hij, bij vogels gelijk de dodelijke, want het gaat heel snel, binnen vijf minuten is het gebeurt.

Het is een kleine ruimte met een behandeltafel in het midden. We halen Ta uit de doos en zetten hem op tafel. De arts geeft de injectie. Hij vraagt of hij Ta terug in de doos zal doen. Nou, nee, kunnen we niet even zitten, ik hou hem liever op schoot. Hij pakt twee stoelen voor ons en laat ons alleen.

Het duurt langer dan 5 minuten. Ta zit een kwartier rustig op schoot. De dierenart komt binnen en luistert met de stethoscoop. Hij leeft nog, de arts verlaat de ruimte weer.

Ta blijft vrij rustig, tot hij een momentje begint te bibberen. Dat was even heftig. Een half uur verstreken, nog eens luisteren. Nee, leeft nog steeds. De arts besluit er nog wat meer in te spuiten. Na in totaal drie kwartier is Ta dood.

Ta in de doos, 80 euro afrekenen en naar huis. We zijn er stil van.

Dag lieve Ta. Dat we daar zo’n verdriet over hebben. Onze kippen zijn onze huisdieren, dus houden we van ze.

Henny had vanmorgen al een graf gegraven, naast de plek waar Lucy ligt.

Net als bij de andere kipjes gaan we een heuse begrafenis houden. Klinkt misschien gek, maar dat helpt echt bij het verdriet een plek te geven. Met de song Mr.Tambourine Man, maar dan de versie van Melanie.

We zijn alleen vergeten dode Ta even aan de kipjes te laten zien. Misschien weten ze wat dood is.

Tegen bedtijd ging Avalon hem zoeken. Ze ging naar binnen, naar boven, naar beneden en kwam weer naar buiten, waar het inmiddels al donker was. Dat heeft ze nog nooit gedaan. Ik heb haar opgepakt en in het legnest naast Ruby gezet. Daar heeft ze zeker 5 minuten staan kakelen.
Ruby had nergens last van, tot de volgende morgen. Toen ging zij hem zoeken en liep schreeuwend rond. Dat zagen we niet aankomen.

Hartverscheurend.

Haantje Ta (1)

Ta was onze allereerste kip, we hadden hem sinds december 2020. Ta was al een zorgenkindje, hij was al eens bijna dood in 2022, maar toch weer opgekrabbeld, weliswaar met 1 blind oog.

Eind mei had hij een zeer rechterpootje. Zijn sporen groeien krom en dus richting poot. We knipten ze regelmatig, maar nu zat de nagel toch alweer tegen zijn vel, dus dachten we dat dat de oorzaak was. Met hulp van mijn broer geknipt.

De dagen daarna leek hij last te hebben van juist zijn linkerpoot. Spoor was goed. Hij liep heel moeilijk en steunde op zijn vleugel. Toch maar naar de dierenarts. 

Die gaf hem een paar injecties en gaf medicijn mee. Hij knipte ook nog een stuk van de sporen, hij durfde verder te gaan dan wij. De volgende dag leek het beter te gaan, maar daarna ging het weer slechter. Hij kon zich amper verplaatsen. Nog advies gevraagd aan dierenarts Lies uit Pieterburen. Zij schreef wat homeopatische druppels voor. We voerden hem stukjes druif en komkommer met het medicijn, maar zagen amper vooruitgang.

Hij kon niet meer naar boven om te slapen en bleef onderin slapen. Avalon was in tweestrijd, boven slapen of bij Ta. Twee dagen nam ze de gulden middenweg en sliep op het bordesje. Daarna ging ze bij hem slapen, onder het trapje.

Ik kreeg hem niet aan het drinken maar Avalon kreeg het voor elkaar dat hij wat dronk. Avalon is een wonderkipje.

We gingen nog een keer naar de dierenarts. Hij zei dat het waarschijnlijk Marek was, een ziekte die veel voorkomt bij industriekippen, en dan voornamelijk bij kuikens. Bij volwassen hobbykippen komt het zelden voor. Ik geloofde hem niet.

Maar wat het ook was, het zag er naar uit dat Ta niet meer beter zou worden. De dierenarts wilde hem ter plekke in laten slapen. We wilden daar toch nog even mee wachten en eerst Lies raadplegen. Misschien kan zij het doen, gewoon thuis.

Lies zei dat zij dat niet meer kan doen omdat ze met haar praktijk gestopt is. Maar volgens haar was het te vroeg. We probeerden een paar dagen nog wat middeltjes van haar, maar het mocht niet baten.

Uiteindelijk hakten we de knoop door. Morgen gaat het gebeuren.

We verplaatsen hem, vandaag op zijn laatste dag zo nu en dan naar een fijn plekje. Hier ging Ruby bij hem liggen.

Kipjes in 2023

In de maand januari vind ik het altijd leuk om met overzichtjes naar het afgelopen jaar terug te kijken.

Bijvoorbeeld bij onze kipjes. Op een vel papier op de koelkast hou ik bij of ze broeds zijn, of een ei leggen. We weten dat zijdehoentjes vaak broeds zijn, maar onze Avalon maakt het wel heel bont.

Avalon is in 2023, behalve in november, alle maanden broeds geweest, totaal 104 dagen in 11 keer. Eitjes gelegd: 126.

Ruby Tuesday is totaal 59 dagen broeds geweest in 4 keer. Eitjes gelegd: 119.

We laten ze geen eitjes uitbroeden, omdat er dan zeker haantjes bij zullen zitten en die wil niemand.

Ik hou 1 januari aan als verjaardag van de kipjes:

Ta is in 2019 geboren en wordt dus 5 jaar, Ruby is van 2021 en wordt dus 3 en

Avalon is van 2022 en wordt dus 2 jaar.

Het afgelopen jaar zijn er gelukkig geen zieke kipjes geweest. Ta is na de akelige tijd weer helemaal het haantje. 

Het enige is dat zijn sporen niet recht groeien, maar in een krul en dat ze bijna zijn pootje ingroeiden. Samen met mijn broer vakkundig geknipt, wat moeilijk is omdat zijn nagels zwart zijn en je dus niet kan zien waar het ‘leven’ begint. Nog even gladvijlen en vanaf nu goed in de gaten houden.

Hopelijk blijven ze ook dit jaar goed gezond, want o, wat ben ik aan ze gehecht.