Monumentendag 2024

Dit weekend zijn de Monumentendagen. Henny heeft een tennistoernooi, dus ik stap op de fiets om monumenten in de buurt te bezoeken.

Eerst ga ik naar Pieterburen, naar Rentmeesterswoning Jachtlust uit 1884. Deze woning hoorde bij de borg Huis te Dijke of Dijksterhuis die helaas in 1903 werd gesloopt.

Keramiste Sytske Feitsma woont hier sinds 1969 en zij opent haar deuren van woning en atelier. 

Ik bekijk haar werk, veel prachtige tegeltableaus, beeldjes, schalen. Niet alles spreekt me aan. Het huis ademt warmte uit, met een gezellige keuken.

Het atelier:

Nog zo'n mooi raam, in de gang:

De achtergevel:

 Ik koop een boekje over het Dijksterhuis en krijg een keramiek peultje met erwtjes:

Of ik ook de tuin wil zien? Wat een vraag ...

Het is een wilde, wat rommelige tuin. Ik hou ervan! Overal zie je kunstwerken terug, van hout of keramiek.

De zijkant van het huis:

Het was een leuk bezoek! Daarna fiets ik naar Leens, naar Landgoed Oosterhouw. De laatste twee jaar is er met veel subsidie opgeknapt. De tuin wordt weer naar het originele ontwerp teruggebracht. Het zal ook open worden gesteld voor publiek.

Landhuis en parktuin vieren de herinrichting eerst met vrijwilligers achter gesloten deur. Voor publiek is het vandaag alleen open van 16:00 tot 18:00 uur.

Het hek aan de zijkant met sneeuwklokjes:

De voortuin. Een deel van de buxus is vervangen door lavendel.

De zijkant van het pand. Alles ziet er weer strak uit.

Een opgeknapte salon:

Een ‘glazen’ podium:

De kas is ook weer helemaal hersteld:

Nieuw is een cortenstalen uitkijktoren. Ik weet niet of het kwam omdat er veel mensen op waren, maar hij wiebelde heel erg. Ik werd er een beetje zeeziek van en ging gauw weer naar beneden.

Uitzicht vanaf de toren:

Ook nieuw: Een prachtig prieeltje met vuurplaats van Alex den Braver in de Japanse bostuin.

Mooi lijnenspel:

Het houten prieeltje waar Henny graag zat te lezen, is ook opgeknapt. Op tijd, want dat zag er niet best uit.

De beuk met een heel lange tak:

De sfeer voelt voor mij niet meer als vroeger, zoals ik het heb leren kennen, toen de mannen er nog woonden. Maar ik ben natuurlijk blij dat het behouden blijft.

Hier alle blogs over mijn bezoeken aan Oosterhouw sinds 2011.

Monumenten

Het is dit weekend Open Monumentendag en kunnen we eindelijk eens de Luchtwachttoren in Warfhuizen beklimmen. Maar eerst gaan we naar de parktuin van Landgoed Oosterhouw. Het huis doet nog niet mee met Monumentendag, maar de tuin wel.

Na een onzekere tijd en de verkoop van het landgoed lijkt het erop dat er weer positieve tijden aanbreken. Een moedig, jong stel heeft het gekocht en heeft mooie plannen. Wat een klus! Het huis is niet geïsoleerd, overal enkel glas, het dak moet vervangen enz. enz. Maar ze zien het wel zitten met subsidies, crowdfunding, vrijwilligers enz. 

De tuin is verwilderd, verwaarloosd, maar het is ze gelukt om de paden en de heggen in vorm te brengen. De rest komt wel (of niet denk ik dan).

De kas ziet er wel slecht uit, aan een kant bezwijkt hij bijna onder een gigantische kiwi.

De staat van het prieel is dramatisch, daar zou wel heel snel iets mee moeten, anders hoeft het niet meer:

Als we op bezoek waren zat Henny daar graag te lezen, terwijl ik ondertussen door de tuin dwaalde; dit was tijdens ons bezoek in 2015:

 Telkens als we er zijn zet ik ook dit huisje weer op de foto:

Ik vind de verwildering wel mooi, maar er liepen ook ‘tuindames’ rond die zich grote zorgen maakten en dat ook uitspraken naar de nieuwe eigenaars. Tja, ik dacht: Het is nu hun tuin.

We drinken nog een kop koffie en na een leuk gesprek stappen we weer op de fiets.

We zijn vlakbij Verhildersum en besluiten een terrasje te pakken bij Ons Schathoes, met een lekker wijntje. Natuurlijk moest ik even het vegan Twixtaartje proeven .... oh wat lekker!

We bezoeken deze keer niet de Borg, ik wil alleen nog even het Arbeidershuisje in, dat vind ik zo'n leuk huisje. Dat waren wel bevoorrechte arbeiders naar mijn mening.

We fietsen verder naar Warfhuizen en komen langs Kluizenarij Onze Lieve Vrouwe van de Besloten tuin, waar een kluizenaar woont (Pater Hugo). We gaan even naar binnen en steken een kaarsje aan voor alle overledenen.

Zijn we eindelijk vlakbij de Luchtwachttoren, is er een brug afgesloten. We hebben geen zin om weer helemaal terug te fietsen en zijn burgerlijk ongehoorzaam, we worstelen ons met fiets en al door de hekken, haha.

Daar aangekomen moeten we even wachten, want er mogen maar drie mensen tegelijk naar boven. De gidsen kunnen zo boeiend vertellen over deze Luchtwachttoren 701, dat even wachten helemaal niet erg is.

Het is een bijzondere ervaring en het is een prachtig ding! Mooi dat hij bewaard is gebleven.