Dagelijks zien we weer grote zwermen spreeuwen overvliegen, een prachtig schouwspel! Het is blijkbaar een goed kersenjaar in onze dorpsbosjes. Behalve dat de kersenbomen volhangen, liggen de paden ook bezaaid. Wat een overvloed.
Mij was verteld dat deze wilde kersen niet lekker zijn, te zuur. Maar omdat er nu bij deze grote bomen, sommige takken lager hangen, kan ik ze plukken en proeven. Ze zijn inderdaad zuurder dan bijvoorbeeld de gekweekte kersen, maar niet oneetbaar. Ik vind ze eigenlijk lekkerder dan die mierzoete uit de winkel.
Zo kwam ik erachter dat er in onze bosjes twee soorten groeien. De Prunus avium (de inheemse stamvader van de gekweekte kers), Zoete kers genoemd, waarvan de boom wel meer dan 20 meter hoog worden.
En de Prunus cerasu, Zure kers of Morellen (in het zuiden van Nederland Krieken genaamd). Verschil met de Zoete kers is dat de Zure groeit als een kleine boom of struik. De kersen zijn inderdaad zuur, maar de volledig rijpe vond ik toch smakelijk. Voor taarten en jam zijn deze prima!
Ik besluit voor het ELM-diner morgen een taartje te maken van wild geoogst fruit. Terwijl ik zo door het bos struin vind ik ook nog rode en witte aalbessen.
Uit eigen tuin gebruik ik moerbeien en vruchten van het Krentenboompje. Die zijn nog niet ontdekt door de vogels.
Het is een heerlijk taartje geworden, met een bodem van amandelmeel, havermeel en gedroogde abrikozen. De vulling komt van dit recept.
