Wandeling eetbare planten in Domies Toen (2)

Vandaag twee excursies. Vanmorgen in de Nationale Vogelweek begeleiden we van het Groninger Landschap een rondleiding door Eendenkooi Nieuw Onrust.

Het is een prachtig natuurgebied met een weldadige rust. De Eendenkooi is alleen toegankelijk tijdens excursies en dat is maar een paar keer per jaar.
Na afloop moet ik snel terug want ik geef weer een eetbare planten rondwandeling in Domies Toen.

Het was mooi weer en met een enthousiaste groep van 18 deelnemers. Heel leuk weer om te doen.

Tuingroep (1)

Het eerste tuingroepje dit jaar: zes personen (op doorreis) voor een rondleiding met lunch in Tuin Engelwortel. Het zonnetje liet zich amper zien, maar men wilde wel buiten eten, onder de nieuwe terrasoverkapping. (‘Wij zijn buitenmensen’). Mensen genoten van de tuin en van de lunch, ik kreeg veel complimentjes.

De plantaardige lunch bestond uit koffie en thee, zelfgebakken brood en broodjes, bloemenboter en vier gerechtjes.

Terrasoverkapping

Het opknappen van de huiskamer staat weer even stil. Het is mei en mei is dus tuinmaand. Het is bijna niet bij te houden wat er allemaal al groeit en bloeit. 

Een lang gekoesterde wens is een plekje waar je droog of uit de zon kan zitten. Allerlei mooie ideeën voor een overkapping, maar of te ingewikkeld of te veel werk of te duur. Uiteindelijk hebben we de knoop doorgehakt en een kant-en-klare gekocht. Eentje van aluminium en dat past wel heel mooi bij de antracietkleur van de kozijnen.

Deze overkapping, in de folder ‘Paviljoen’ genaamd heeft een polycarbonaat dak en daar kun je 2/3 van openschuiven.

Om hem stevig te verankeren maken we zelf betonpoeren (van lege emmertjes vogelvoer) en graven die in.

Mijn broer en een buurman komen helpen. 

Het gaat allemaal vrij voorspoedig, behalve de laatste voorbalk, die wilde maar niet passen. Maar een volgende dag kregen de mannen het toch voor elkaar. Regenpijp moeten we nog even kijken hoe en wat.

Ik ben er heel erg blij mee!

Een mooi weekend in april

Eindelijk een zonnig weekend met stralend blauwe lucht. Wat heb ik hier naar uitgekeken! Hele weekend buiten in de tuin, waar alles hard groeit.

Dit jaar hebben de pimpelmezen gewonnen om in het cortenstaalhuis te broeden, het was nog even spannend, want er werd weer flink om gevochten met de koolmezen.

Veel hommels, nog weinig bijtjes, een enkele zweefvlieg. De citroenvlinder was de eerste vlinder, maar die vliegt zo snel, die krijg ik niet op de foto.

In de Kuip zag ik, behalve honderden waterslakjes, twee salamandertjes en een groen kikkertje. Zo’n mooi biotoopje.

De salamanders willen niet op de foto, hier zwemt er een snel weg:

Prachtige bloesem van de Perenboom en het Krentenboompje:

De bijna uitgebloeide Sleedoorn:

Tijd van de tulpen breekt aan, Tulp tarda en de Bostulp zijn vroeg:

Al veel groen. Wild of niet wild, alles vecht om zijn plekje:

Nieuwe aanwinst, een mooie, handgemaakte keramische schaal van Jan:

De Nollen

Deze paaszondag gaan we sinds lange tijd weer eens de provincie uit. Naar Het Nollenproject in Den Helder. Het is wel een eindje uit de buurt, twee uur heen en twee uur terug, maar dit stond al een tijdje op mijn wenslijstje.

Het is jammer dat er weinig zon is. Het licht is soms zo raar dat veel van mijn foto's vreemd flets worden, maar goed, ik moet het er maar mee doen en zoek de minst slechte uit.
Pas aan het eind van de middag komt er even een zonnetje door. Het is ook wat vroeg in het jaar, het lijkt me daar erg mooi in de zomer.

Het Nollenproject is een 14 hectare groot gebied aan de rand van Den Helder. Een nol is een andere naam voor duin.

Als we aan komen rijden zien we van afstand al vreemde bouwsels van cortenstaal. In 1980 trekt R.W. van de Wint zich terug en begint hier zijn kunstproject. Hij ontwierp bouwsels en de aanwezige bunkers werden omgevormd tot dragers voor zijn kunst, die ook weer gedragen worden door het landschap en zo is een totaal kunstwerk ontstaan met sculpturen en schilderingen en landschap.

R.W. van de Wint is in 2006 plotseling overleden aan een hartstilstand. Hij liet ongelofelijk veel gedetailleerde ontwerpen na en zijn beide zoons zetten zijn werk voort.

Als we de toegangspoort door lopen, komen we bij een gebouw dat voorheen zijn schildersatelier was. Nu is het een prettig gezellige ontvangstruimte, waar we te woord worden gestaan door lieve dames. Ik laat onze van te voren aangeschafte toegangsbewijzen op de smartphone zien en een van de dames scant het. We moeten samen lachen dat het deze grijze koppies toch maar lukt, dat moderne gedoe. Zij zegt nog dat je wel mee moet gaan, anders mis je van alles.

We zijn een van de eersten en kunnen op ons gemak koffie en gebak nemen, voordat de rondleiding begint.

In de hoek een klein filmzaaltje waar we o.a. de aflevering van het TV-programma Binnenstebuiten kunnen bekijken:

Hoewel wij dat niet wisten, is Ruud van de Wint bekend van de kunstwerken in de Tweede Kamer, genaamd ‘De oneindige ruimte’.

In De Nollen mag je alleen onder begeleiding van een gids en dat maakt de wandeling over het terrein nog specialer omdat je onderweg goede uitleg en mooie verhalen krijgt.

De vennen zijn speciaal gegraven voor de weerspiegeling van de beelden. Ook de maaipatronen horen bij het kunstwerk. Er komen zeldzame planten voor, zoals Klein wintergroen. 

Het valt me op dat de rondingen van de gigantisch beelden aanvoelen als fluweel, terwijl ze van hard cortenstaal zijn, van zo’n zes mm dikte.

Het wachten is nu op het museum, links zie je een klein stukje:

Sommige bouwsels brengen je op het verkeerde been, zowel aan de buitenkant als binnenin. De wandeling is als een tocht door een wonderlijk magische wereld. Fantastisch en imposant. Je raakt in de war door het spel van zonlicht en schilderkunst, het betreden van de ruimtes in donker en licht. Intense kleuren van de schilderingen in de bunkers en nauwe gangetjes veranderen voortdurend met de lichtinval.

Onderweg zijnde ga je beter begrijpen waarom de bouwsels en het landschap met zichtlijnen verweven zijn tot een totaal kunstwerk. Het ziet er allemaal heel natuurlijk uit, maar alles is bepaald door de kunstenaar.

Dit gevaarte van 13 m lang en 4 meter hoog weegt 27 ton. Hij draait soepel op de wind:

Ik voel me als in een andere wereld, het is een schitterende plek. Van der Wint gaf aan: ‘Niet de kunst zelf is het eindresultaat, eerder werkt ze als beitel die het wezenlijke kunstwerk in het hoofd doet ontstaan’.