Uitgebloeid

Uitgebloeide zwanebloemen (denk ik), tijdens onze vakantie vorige maand gefotografeerd in Garnwerd.

Dinsdag Dicht (34)

Huisje Horizon, Harpel-Vlagtwedde, september 2011

Gedicht aan de muur in Huisje Horizon, van Hans ter Heiden, tevens schrijver van het lezenswaardige weblog Langzame opmerkingen in een snelle tijd en het weblog met gedichten van zijn leerlingen Creatief Schrijven.

Aanvulling van Hans:

Dit in steen uitgebeitelde gedicht is in het echt ook te zien in het Kokkestraatje in Wijk bij Duurstede, waar het is ingemetseld in de muur van een oude stadsboerderij, waar - toen ik het schreef - een theatertje (Rondeel) gevestigd was. Maakt deel uit van de route 'Gedichten in steen' (routebeschrijving bij VVV).

Facebook

Ik zit op Facebook.

Regelmatig zei iemand wel dat moet je doen, leuk, je hebt zo honderden vrienden ...

Ik ben er nog niet over uit of ik het wel leuk vind. Waarom dan toch overstag?

Als ik bij de statistieken van mijn blog keek zag ik regelmatig dat er lezers via Facebook kwamen. Ik werd dan erg nieuwsgierig, blijkbaar heeft iemand dan een link naar mij gezet. Wie … en wat… vroeg ik me dan altijd af.

Maar als je zelf geen Facebook hebt, kun je daar ook niet kijken.

Zodoende. Met nog wel twijfel vroeg ik mijn zoon om me te helpen.

En dan lijkt het toch leuk.

Maar dan begint het, al dat gedoe om ‘vrienden’ te worden en vrienden van vrienden.

En men gaat opeens foto’s van je plaatsen (taggen), wat niet even gevraagd wordt of je dat wel wil. Van je vrienden moet je het hebben, denk ik dan.

Bedoeld men dat met sociale media?

Kijk, op mijn blog ben ik de baas. Ik bepaal wat ik er op zet en weer vanaf haal. Ik kan dingen wijzigen, verbeteren, zelfs reacties van anderen verwijderen als ik dat wil.

Dat ligt bij Facebook heel anders. Daar valt weinig te veranderen. Een tikfoutje blijft je tot in de eeuwigheid achtervolgen.

Ik vind Facebook heel handig voor berichten van optredens e.d. waar ik wel naar toe wil. Of op de hoogte blijven van het wel en wee van favoriete muzikanten. En voor andere culturele uitstapjes. Dat je data van evenementen al eerder weet, is ook handig met plannetjes maken.

Voor sommige dingen is het bijna noodzakelijk om Facebook te hebben, zoals bij het meedoen aan de No Impact Week.

En natuurlijk vind ik het leuk als ik een berichtje krijg.

Aandacht is leuk, zou het daar om draaien?

Ik begrijp ook wel dat het lichtelijk verslavend kan zijn, zeker in het begin. Ook vind ik het leuk als er een link naar m’n blog geplaatst wordt, zodat ik daar weer nieuwe lezers door krijg.

De twijfel is er nog steeds. Had ik het wel moeten doen, je schijnt er nooit meer vanaf te komen.

Maar misschien is mijn twijfel voor niks, wie weet ga ik ook om. Neem ik het veels te serieus?

Ik zie wel. Bloggen vind ik vooralsnog veel leuker.

En mijn vrienden zie ik toch bij voorkeur in levende lijve, zelfs vrienden van vrienden.

Zomerse herfstdag

Terwijl ik gistermorgen na het werk terugfietste, op deze heerlijke warme herfstdag, zag ik opeens mooie paddestoelgroepjes. Inktzwammen en andere. Ik weet niet zoveel van soorten paddestoelen, maar ik vind ze altijd erg mooi als herfstplaatje.

Vlakbij die plek was een plas  en daar zag ik een heleboel Nijlganzen van dichtbij (wat eigenlijk geen gans is).

Vroeger zou een aantal ontsnapt zou zijn en inmiddels is er een flinke populatie ontstaan. Het schijnt een naar beestje te zijn, die nesten inpikt en kuikens van andere eenden verdrinkt.

Een koppeltje jonge nijlganzen (nog zonder oogvlek) kwam op me af gerend, ze dachten dat ik iets te eten had. Beetje raar zijn ze wel.

Ook liepen daar muskuseenden, die zien er dan weer tragisch uit, met die rode wratten in ’t gezicht.

Maar het mooiste waren de brandganzen, prachtige ganzen vind ik dat.

Dinsdag Dicht (33)

Alte Liebe

Wo mit des deutschen Meeres Flut

Der Elbstrom sich vermählt

Der trotzt ein Turm der Wellen Wut

In manchem Kampf gestählt,

Da hält er Wacht bei Tag und Nacht

Getrau wie 'Alte Liebe'.



Ein mächtig Bollwerk ragt hinaus

Dort in die wilde See,

Im Sturmgebraus und Wellgesaus

Umtobt's die Brandung jäh.

Und jeder kennt und jeder nennt

Es nur die 'Alte Liebe'.


Denn ziehn hier Schiffe sonder Zahl

Nach fernen Meeren hin,

Die Heimat grüßt ein letztes Mal

Sie noch mit treuem Sinn,

Wohin ihr geht, o, Söhne, fleht

Euch Heil die 'Alte Liebe'.


Und aus der Ferne kehrt zurück

So manches müde Herz,

Das nicht mehr lockt der Ferne Glück,

Es sehnt sich heimatwärts.

Und hier vom Strand vom Vaterland

Begrüßt's die 'Alte Liebe'


(Von dem kaiserlichen Leutnant z.s. Hartung, etwa 1910)


voor Ronald

Nog een zondagje genieten in Groningen

Gisteren in de trein naar Groningen had iemand een notitieboekje laten liggen. Er staat een emailadres in en we sturen vanuit Simplon een mail dat we het boekje zullen opsturen. Ik denk dat die persoon wel blij zal zijn, het boekje staat helemaal volgeschreven. Het lijkt me vreselijk als je dat kwijt raakt.

De hotelkamer was klein, maar de bedden goed. Ook het ontbijt was prima in orde.

We kwamen alleen om te slapen dus maakten we ons niet druk over het uitzicht van onze kamer, maar apart is het wel:

uitgang Simplon

't Feithhuis

We lopen terug naar het centrum en gaan lekker lezen bij ’t Feithhuis. De leestafel ligt daar zo vol dat ik er wel een dag zou kunnen blijven zitten.

Onderweg naar het station, besluiten we een trein later te nemen en kunnen dus nog even naar Café de Oude Wacht, dat vinden wij ook zo’n fijne plek op zondagmiddag.

De trein gaat rechtstreeks, dus geen overstappen. Heerlijk rustig in de stiltecoupé, tenminste een groot gedeelte van de reis. 

Gisteren vond ik het heerlijk, keiharde Cure-nummers, nu wil ik rustig kunnen lezen, maar na de stop in Utrecht wordt het ook in de stiltecoupe gewoon weer rumoerig. Men begrijpt hier blijkbaar niet de bedoeling van de teksten SILENCE STILTE op de ramen of de plaatjes van een vinger voor de lippen en een mobieltje met een streep erdoor. Of wil dat niet.

The Cure

In 1982, toen Henny en ik verkering (zo noemde je dat toen) kregen, waren wij allebei gek van The Cure.

Het eerste concert dat wij bijwoonden was in Rotterdam, in De Doelen, niet echt een zaal waar je zo’n optreden zou verwachten.

Men was erg streng, je moest wel blijven zitten. Als er al iemand het waagde om te gaan staan om te swingen, kwam er zo’n kleerkast naar je toe om je met een stevige druk op de schouders terug in je stoel te zetten. Men nam daar in De Doelen geen enkel risico met dat punky tuig.

Maar het geluid daar was weergaloos, het beste wat we ooit hebben gehoord.

Het volgende concert was in Amsterdam, op 30 augustus 1984, in de Jaap Edenhal. Ik kwam nog een oude foto tegen van dat optreden:

Later zal blijken dat ik toen net in verwachting was. Zoon zegt dat het daardoor komt dat hij The Cure ook leuk vind, hij was er tenslotte bij.

Het was niet de bedoeling om zo snel na onze Groningse vakantie weer die kant uit te gaan, maar toen ik dit affiche zag, moesten we wel. Dus weer een weekendje Groningen.

Als we met de trein in Groningen aankomen gaan we eerst naar Stadscafe de Bank, dat we de vorige keer ontdekt hebben en waar je lekker zit. (Henny ziet daar nog een bekende uit de voetbalwereld.) Lekker Gronings krantje lezen met een wijntje en bitterballen.

Daarna lopen we naar ons hotel, nog steeds lekker weer, mooie lucht ook. Ik reserveerde een kamer bij het Simplon Jongerenhotel, goed en goedkoop en we hoeven dan alleen maar over te steken naar het Platform Theater.

We eten prima bij het Simplon en om tien uur gaan we naar The Cure Fest. Ik trek een wat dikkere zwarte streep rond m’n ogen en Man krijgt ook een bescheiden randje zwart op z’n onderoogleden. We zijn er klaar voor, terug in de tijd!

En wat was het leuk, de Belgische tribute band Strange as Angels speelde met verve vele Cure-nummers. Te gekke band, leuke gasten! 

Als de bassist het podium afstapt en tussen de mensen gaat staan spelen, bij het nummer  Killing An Arab gaan er een aantal compleet uit hun dak. Op verzoek spelen ze ook nog Love will tear us apart van Joy Division.

We verbaasden ons over het grote aantal jonge mensen, die waren nog geeneens geboren in de tijd van The Cure. We waren even bang dat wij de oudsten waren ... en daar zaten we niet ver naast. Maar er liepen er nog een paar rond. Wat geeft het, ik danste de jaren van me en af voelde me weer 24. Heerlijk. En we hadden nog een extra uurtje ook.

Ook raak ik daar in gesprek met Otto Knottnerus, een lezer en volger van mijn blog. Dat is leuk!

Vanavond trad Inge van Calkar op in Café Marleen, daar hadden we ook wel naar toe gewild. Helaas is de tijd hetzelfde. We dachten nog even als de Cure-avond niet leuk is kunnen we altijd nog naar Marleen. Maar The Cure Fest was geweldig. Er is hier gewoon teveel te doen, in dat Groningen!

Na afloop gaan we naar ons hotel aan de overkant van de straat. Ook al is het een jongerenhotel, vol met jongelui, het is lekker stil en we slapen prima.

Abraham's Mosterdsoep

Bij de Mosterdmakerij in Eenrum kocht ik wat potjes Groninger Mosterd, daar kreeg ik het recept van Abraham's Mostersoep bij. Op mijn blog Engelwortel vind je hier het recept.

Heimat 2

Vandaag naar Cuxhaven in Duitsland voor de rouwdienst van mijn oudste broer Ronald. We gaan met z’n vijven: mijn moeder, mijn jongste broer en zijn vrouw, mijn jongste zus en ik.

Het is een flinke rit, een kleine 500 kilometer, maar het gaat allemaal voorspoedig. Ik was nog even benauwd voor controle bij de grens, mijn paspoort is verlopen, maar niks aan de hand.

Bij aankomst een ontroerende ontmoeting bij onze tante met alle familieleden.

Het rare bij dit soort bijeenkomsten is, dat de aanleiding verdrietig is, maar het ook een soort reünie is, met veel plezier en gezelligheid tussendoor. Sommige familieleden heb ik heel lang niet gezien.

De volgende morgen, vrijdag, is de rouwdienst in de kerk, met prachtige zang van het koor, waar mijn broer Ronald ook in zong.

Na de plechtigheid en het gezamenlijke maal gaan we nog even herinneringen ophalen:

Het gebouw waar we woonden, aan de Strichweg,  tot we naar Nederland vertrokken in 1962, het is geschilderd, maar verder weinig veranderd:

De erker aan de achterkant, op de eerste verdieping, hier was de woonkeuken. Er waren toen nog geen kunststof kozijnen, maar dubbele ramen van hout:

Ik was ongeveer vier jaar toen ik dit raam opende en er gewoon uitsprong. Ik vond het helemaal niet hoog, maar ik weet nog dat mijn lijf wel een pijnlijke klap kreeg toen ik op de grond terecht kwam. Ik liep het blok om en belde aan bij de voordeur. Mijn oma opende de deur en kreeg bijna een hartverzakking toen ze mij daar zag staan, terwijl ze niet beter wist dan dat ik in de keuken was.

Terwijl wij daar achter het gebouw staan, ‘hinten auf dem Hof’, loopt daar een vrouw, ze kijkt me peinzend aan en vraagt dan of ik Angelika ben. Een buurmeisje van toen, mijn hemel dat is 50 jaar geleden! 

Blijkbaar ben ik weinig veranderd, zelfs toen al een onderkin (links ik, rechts mijn zusje).

Mijn geboorteplaats Cuxhaven is een erg mooie plaats. We gaan de dijk over en zien de Kugelbake, een van de oudse bakens langs de Elbe. Op dit punt gaat de Elbe over in open zee.

De luchten zijn prachtig en we zien deze drie dagen tientallen regenbogen.

Kugelbake

Alte Liebe

Omdat Ronald werkte bij het loodswezen, zal hij een zeemansgraf krijgen.

Omdat daar geen familie bij mag, besloten we zelf bloemen voor hem in zee te gooien. Zaterdag, in de morgen verzamelen we allemaal bij de ‘Alte Liebe’.

Mijn zussen hadden bij een bloemist de bloemen gehaald. Daar was nog hilariteit: ‘Kunt u de kopjes van de stelen halen, want we gooien ze toch gelijk weg’. Na uitleg maakte hij een mooi doosje voor ons.

Het waaide flink, het tij was goed, en terwijl we de bloemen in zee gooiden - letterlijk en figuurlijk een kippenvelmoment - doken de meeuwen ernaar. Teleurgesteld lieten ze van een hoogte de oneetbare bloemen weer vallen, wat wel een mooi gezicht was.

Na afscheid van ieder genomen te hebben, moesten die Holländer weer de terugweg aanvaarden. We spreken samen de hoop uit dat een volgend treffen niet zo’n verdrietige aanleiding zal hebben. Ik hoop het.

Zoon lekker bezig

Na de vakantie. Twee lange heerlijke weken in Groningen.
Terug in het westen. Terug in de hectiek. Hoewel een weemoedig gevoel naar Groningen en altijd weer wennen na een vakantie heb ik toch ook weer zin in m’n werk. Maar het zal een gekke week worden. Donderdag weer de lange rit naar Duitsland voor de crematie van mijn broer.

Maar eerst, gisteravond, had Zoon nog een diploma-uitreiking. Dat is speciaal voor me. Dat hij het weer aandurfde een opleiding te beginnen. Hij heeft niet zo’n leuke herinnering aan zijn laatste opleiding. Ik was bang dat hij behoorlijk wat faalangst ontwikkeld had. Hoe oud je kind ook wordt, je blijft je toch zorgen maken.

Hij had in het verleden gekozen voor een opleiding aan het Grafisch Lyceum.

Het eerste jaar ging goed, mede dankzij een geweldige mentor. Maar tijdens het tweede jaar lag er plots een brief op de mat:

Geachte ouder/verzorger,

Tijdens ons wekelijks mentoroverleg is helaas geconstateerd dat ondanks diverse waarschuwingen het verzuim van ’naam Zoon’ niet is afgenomen.

Wij zijn dan ook van mening dat op deze wijze de opleiding niet kan worden voortgezet. Per 13 december 2004 zullen wij ‘Zoon’ als student van het Grafisch Lyceum uitschrijven. Dit heeft consequenties voor de studiefinanciering en de OV-jaarkaart bla bla …

Ik hoop u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd en wens ‘Zoon’ veel succes bij het vinden van een andere opleiding bla bla …

Huh, ik kon m’n ogen niet geloven. Ik wist dat hij het zwaar had, maar dit?

Ik hing gelijk aan de telefoon en eiste een gesprek met de directeur.

Dat dit me was ontgaan, dat vond ik het ergste van alles. Zoon was ook niet zo’n prater in die tijd. Dit sneed door m’n moederhart.

Man, Zoon en ik gingen in gesprek met de directeur. Zoon had zoveel lessen gemist dat hij de opleiding moest stoppen. Daar hielp geen lievemoeder meer aan!

Waar was je dan altijd, vroeg ik. Hij ging wel naar school, maar zat voornamelijk in de mediaruimte.

Het lukte gewoon niet meer. Op een gegeven ogenblik heb je zo’n achterstand opgelopen. En het boeide niet meer zo. Het was een niveau 4 opleiding, dus ook wiskunde en natuurkunde.

Hij wilde Photoshop en 3d designen. Ik had wel eens naar z’n mentor gebeld, maar geen reactie. Ach, dat was een meisje van bijna zijn leeftijd.

De directeur legde uit dat het nog bijzonder was dat die brief naar de ouders gestuurd was, normaal gaat zoiets rechtstreeks naar de leerling. Want ze zijn achttien geweest … dus volwassen. Had ik het dan wel gauw gehoord?

Ikzelf was zestien toen ik het huis uit ging, ik denk dat meisjes ook eerder zelfstandig zijn dan jongens. Met achttien ben je wel meerderjarig, maar toch niet volwassen? Ik denk nog steeds als hij een betere begeleiding had gekregen, het niet zo ver had hoeven komen.

Maar die directeur haalde z’n schouders op, hij vertelde nog over zijn eigen  kind dat niet wilde leren. Ach ja, zo gaat dat tegenwoordig, zei hij berustend.

En voor die school maakt het ook niet uit, het is een gewilde opleiding, voor jou tien anderen.

Dan zit je dus met een kind thuis. Ik zei dat gaat dus niet gebeuren hè, je gaat maar werk zoeken, voor mijn part ga je Hema-worsten verkopen, maar er wordt hier niet thuisgehangen.

Vrij snel had hij werk via een uitzendbureau, bij een bouwtechnische groothandel. Al gauw werd hem daar een vaste baan aangeboden.

Prima bedrijf, prima baan. Maar laagopgeleid, en dit doen tot je 65ste?

Zo’n creatief kind?

Toch zit je er al gauw aan vast, hij gaat op zichzelf wonen en dat betekent huur, energie, verzekeringen betalen. Dus afhankelijk van een vast inkomen.

Na verloop van tijd moet het gaan kriebelen. Is dit het?

Daarom was ik zo blij dat hij weer meer met zijn hobby wilde doen. We zijn bij een open dag geweest van een opleiding zie hij wel zag zitten, Digitale Creatieve Media. Meer iets voor rijkeluiskindjes. Hij kon dat niet betalen en wij ook niet. De crisis had bij ons inmiddels flink toegeslagen.

Hij liet zich niet ontmoedigen en vond een vergelijkbaar iets in Utrecht, voor een jaar. Sound Education. Daar konden we hem wel financieel mee helpen.

Het was een opleiding van een jaar, van iets waar zijn hart ligt.

En hij heeft het gehaald, niet tevreden over z’n cijferlijst, maar toch geslaagd! Pro Audio & Recording Engineer.

Wat was ik trots. Ik hoop dat er iets doorbroken is, dat hij weer met enthousiasme nieuwe wegen durft in te slaan.
Ik heb trouwens altijd wel vertrouwen in hem gehouden: hij komt er wel!

Met enthousiasme volgde hij de lessen, knap hoor, naast een fulltime baan.

De diploma-uitreiking was in het knusse Schiller Theater in Utrecht.

Zoon had niet echt een speech voorbereidt. De bevlogen en sympathieke docent Ignace Dhont had voor elke leerling, goed of wat minder goed, een positief woordje klaar. Wat was ik blij met die man!

Het was een erg leuke avond. Hier een (beetje vaag) filmpje:

Dinsdag Dicht (32)

Sellingen, 22 september 2011

The Big Sleep

Nature’s gonna change

So I give it to you straight face

You better watch your steps

Time is running out at last

Natural sources beginnin’ to fade

they can never be replaced

But you keep digging in the ground,

till there’s nothing to be found

But I wish you well in your Big Sleep

Where you may dream what you believe

Wish you well in your Big Sleep

and maybe you’re happy

Harry Muskee

Assen, 10 juni 1941 - Rolde, 26 september 2011

Tekst op de tweede trede van Theater van de Natuur, Sellingen