Ich habe den Dreigroschenblues

Vanavond gaan we naar de voorstelling Ich habe den Driegroschenblues met Claron McFadden en Sven Ratzke in het Odeontheater in Zwolle.

Een kennis van Mijn Architect was naar een voorstelling van Sven Ratzke geweest en zei dat we die echt eens moesten zien.

We kenden hem niet en hebben even gegoogeld. Omdat we komend weekend onze trouwdag in Groningen gaan vieren, besloten we een dag eerder te gaan, want deze voorstelling speelde vandaag in Zwolle en daar komen we langs.

We wisten niet precies wat ons te wachten stond, maar het was fenomenaal!

Ich habe den Dreigroschen Blues is een vette knipoog naar Kurt Weill en Bertolt Brecht.

Twee verschillende rasartiesten, entertainer Sven Ratske en sopraan Claron McFadden. Je komt als toeschouwer in een achtbaan terecht van eigenzinnige zang en virtuoze muziek, opera met cabaret, jazz en theater.

Sensationeel. Eén keer naar deze voorstelling is gewoon niet genoeg. We gaan nog een keer!

Charly Zastrau, Florian Friedrich, Sven Ratzke, Claron McFadden, Fay Lovski, Tatiana Koleva

Na afloop kopen we een CD en laten hem door beiden signeren. We raken in gesprek met Claron, we verwachten een Amerikaanse tongval, maar als een ras-Amsterdamse staat ze ons te woord. Wat een leuke vrouw!

Fay Lovski is een van de vier geweldige musici. Mijn Architect wil graag ook haar handtekening op de CD. Verbaasd roept ze Moi? En schrijft dat ook op met een tekeningetje van de theremin, zo leuk!

Kortom, een zeer bijzondere avond. Ze touren nog door het land, als je in de gelegenheid bent: gaan!

Laat je verrassen door deze fantastische voorstelling en je mond valt open van de escapades van deze ‘mannelijke diva’!

Sven Ratzke website

Sven Ratzke Youtube

Nachtje Zwolle

Eerst nog een ochtendje werken en dan pakken we de trein naar Zwolle.

Omdat we vanavond naar het theater gaan heb ik een B&B in de buurt gezocht.

Dat werd B&B Onder de Peperbus, in hartje centrum, vlakbij de Onze-Lieve-Vrouwetoren die de bijnaam Peperbus heeft.

De omschrijving van een van de goedkopere kamers trok me wel aan: Sfeervolle kleine kamer op de 3e verdieping. De enige kamer van ons pension met een privé dakterras dat een fantastisch uitzicht biedt over de stad. Let op, de toegang is steil en vraagt enige behendigheid!

Een erg steile trap op, dan kom je bij een keukentje met eetbar en daarachter de deur naar de badkamer met douchecabine.

Tegen de muur een laddertje met daarboven een luik ... daar is onze slaapkamer. Een piepklein zolderkamertje met een dakterras en inderdaad ... fantastich uitzicht over de daken van de stad.

We zetten onze spullen op de kamer en gaan naar Het Wijnhuis, erg leuke plek, voor een wijntje met lekkere hapjes. Later gaan we wat eten in Grandcafé Public, ook fijn, en omdat we weinig tijd hebben voor de voorstelling begint vragen we wat we het beste kunnen nemen. De meedenkende serveerster raadt ons salades aan, dat gaat het snelst, en het blijkt een erg lekkere keuze. Dan is het tijd voor onze voorstelling in het Odeon theater.

De volgende morgen word ik vroeg wakker ... er gaat iemand naar ons toilet fluister ik MijnArchitect in het oor ... het was niet onze badkamer zo blijkt, maar we moeten die delen met de andere kamers.

Ik had de omschrijving niet verder gelezen.

Ik hou niet zo van badkamers delen, ik wil altijd al m’n spullen neerzetten.

Hier een toilettasje, daar een make-up tasje, flesje lenzenspul, tandenborstel

... kledingstukken. Ik neem ruimtes graag in. Het is anders als je het van te voren weet.

Ook toen we aan de eetbar aan het ontbijt zaten vroegen we ons af waar dan de andere gasten zouden ontbijten. Ondertussen werd het drukker, de andere gasten liepen heen en weer, langs ons heen naar de badkamer. Ik kreeg er een beetje de slappe lach van, al die geluiden, douchen, toilet doorspoelen, tandenpoetsen, terwijl we zaten te eten. Opeens komt de eigenaar met een blad vol naar boven. ‘Zijn julie klaar?’ Nou, eigenlijk niet .. . er was nog koffie, nog even lekker natafelen. Maar ik zei: Tuurlijk en ik verzamel al m’n her en der verspreide eigendommen en klauter proestend het laddertje naar onze kamer op. Ik ging maar niet meer douchen, het idee dat er mensen op je moeten wachten, of achter de deur zitten te ontbijten ... dat vind ik toch lastig.

Als ik de website beter had gelezen had ik het geweten en eventueel een iets duurdere kamer kunnen nemen ... maar, het was verder een prima B&B hoor.

En Zwolle is een leuke plaats. Dit vond ik erg geestig, een bijna levensechte etalagepop, zouden die winkels vaker moeten doen:

Voor mijn lief

Op 3 maart zijn we 30 jaar samen … op 4 maart 27 jaar getrouwd,

vinden we zelf wel een prestatie dus zijn we even vieren!

Deze mailde ik hem alvast, Lovesong van The Cure:

Whenever I'm alone with you

You make me feel like I am home again

Whenever I'm alone with you

You make me feel like I am whole again

Whenever I'm alone with you

You make me feel like I am young again

Whenever I'm alone with you

You make me feel like I am fun again

However far away

I will always love you

However long I stay

I will always love you

Whatever words I say

I will always love you

I will always love you

Whenever I'm alone with you

You make me feel like I am free again

Whenever I'm alone with you

You make me feel like I am clean again

However far away I will always love you

However long I stay I will always love you

Whatever words I say I will always love you

I will always love you

En deze mailde hij me terug, I’m Your Man van Leonard Cohen, door Nick Cave:

If you want a lover

I’ll do anything you ask me to

And if you want another kind of love

I’ll wear a mask for you

If you want a partner

Take my hand

Or if you want to strike me down in anger

Here I stand

I’m your man

If you want a boxer

I will step into the ring for you

And if you want a doctor

I’ll examine every inch of you

If you want a driver

Climb inside

Or if you want to take me for a ride

You know you can

I’m your man

Ah, the moon’s too bright

The chain’s too tight

The beast won’t go to sleep

I’ve been running through these promises to you

That I made and I could not keep

Ah but a man never got a woman back

Not by begging on his knees

Or I’d crawl to you baby

And I’d fall at your feet

And I’d howl at your beauty

Like a dog in heat

And I’d claw at your heart

And I’d tear at your sheet

I’d say please, please

I’m your man

And if you’ve got to sleep

A moment on the road

I will steer for you

And if you want to work the street alone

I’ll disappear for you

If you want a father for your child

Or only want to walk with me a while

Across the sand

I’m your man

En hoe gaan we dat vieren? Van Dreigroschenblues via Luchtkastelen in een Jacuzzi op een landgoed. Verslag volgt.

Fleur en Kleur: Groen

De rubriek een ‘bloemetje op woensdag’ van Veronique heet nu ‘Fleur en kleur op woensdag’ dus niet meer alleen over bloemen.

Toch begin ik daar mee, dit aparte bloemetje zit aan de Kalanchoe ‘Magic Bells’, het zijn net groene druiven, maar dan hol van binnen, kleine luchtkussentjes.

Ze schijnen ook open te gaan en worden dan belletjes. Tegen die zal ik ze weer fotograferen.

Ik ben nooit zo erg van de kamerplanten, maar deze soort is zo makkelijk te verzorgen, dat moet zelfs mij lukken.

De plant komt oorspronkelijk uit China en de naam kalanchoe schijnt een verbastering van ‘Kalan chau huy’ te zijn.

Schrikkeldag vandaag, leuk vind ik dat, zomaar een extra dag erbij.

Ik begrijp niks van dat gemopper wat ik hier en daar hoor/lees dat je daardoor minder verdienen zou.

Deze dag krijg je in ieder geval gratis, en ook al is het een grijze dag ... maak er fleurige dag van!

Meer fleur en kleur vind je bij Veronique van Een sneller kloppend hart.

Dinsdag Dicht (41)

Deze spreuk stond op een bord bij een tweedehands boekwinkeltje in Hindeloopen, waar we vorig weekend waren.

Het winkeltje had ook een bijzonder uithangbord:

Man kan nooit zomaar voorbij gaan aan bakken met boeken.

We gingen ook even binnen kijken, heerlijk winkeltje, propvol met boeken en kunst.

Welkom jongelui (!) zei de eigenaar, een opvallende verschijning.

Zijn winkel stond te koop, hij was van plan om terug te keren naar Frankrijk, een al 30 jaar leegstaand, eenzaam gelegen huis, zonder sanitair en andere luxe, waar hij destijds ook heeft gewoond.

Iedereen verklaart hem voor gek: Wat als je een ziekenhuis nodig hebt? Hij haalde zijn schouders op.

Ik zei: gewoon niet ziek worden. Dat vond hij een goed idee.

Tussen alle Friese boeken viel mijn oog op dit boek ... voor vier euro is het van mij.

Kruiend ijs Hindeloopen

De laatste dag van ons weekendje weg. Mijn broer zei dat als we toch in het hoge noorden waren, we zeker even naar het kruiend ijs moesten gaan kijken. We besluiten naar Hindeloopen te rijden.

Het fenomeen trekt veel mensen, duizenden waren het er afgelopen weekend. Ook vandaag, een maandag, komen er nog veel mensen kijken.

De dijk is wel een grote glibberboel geworden en de mensen nemen de blubber mee als ze het ijs opgaan.

Het kruiend ijs heeft bergen opgestuwd van meer dan zes meter hoog. Wat een spectaculair gezicht. Ik had het nog nooit in het echt gezien.

Gemeentelijk Verzorgingsgesticht

De B&B waar we logeerden in Usquert, het Gemeentelijk Verzorgingsgesticht, wil ik toch nog even speciaal noemen.

We waren er 1 nachtje, maar wat een fijne plek om te logeren.

De eigenaars zijn erg gastvrij en het is er stijlvol en comfortabel ingericht.

Ze hebben een bijzondere verwarming: een pelletkachel.

Pellets zijn korrels geperst van zaagmeel, een schone en zuinige manier van stoken. De kachel is ook mooi om naar de kijken, met fijne vlammetjes. Zoiets lijkt me wel wat in een volgend huis.

Ik vroeg wat het was, al die mooie doosjes in deze wand:

Het zijn pianolarollen. Een indrukwekkende verzameling. De eigenaar heeft daar ook een boek over geschreven. Ik had wel eens van pianola gehoord, maar wat het nu precies was wist ik niet.

Met veel geduld legde hij het ons uit, liet zien hoe zo’n pianolo werkt en laat ons verschillende muziekstukken horen. Bijzonder.

Tussendoor hebben we samen nog de NRC scryptogram bijna opgelost.

Het lekkere uitgebreide ontbijt hadden we in de bibliotheek.

Kortom, deze B&B staat, samen met Huisje Horizon in Vlagtwedde en Finisterre in Saaxumhuizen bovenaan op mijn favoriete logeeradressenlijstje.
Bedankt Ria en Jan, we hopen nog eens terug te komen.

Usquert

Na het fantastische optreden in Valthermond gisteravond hebben we lekker geslapen in de plaatselijke B&B, eenvoudig en goed. Zeer ruime kamers in een verbouwde boerderij en na een prima ontbijt vertrekken we naar het Hogeland.

Wat rijd ik hier graag!

We logeren in Usquert, bij het Gemeentelijk Verzorgingsgesticht.

Op internet gevonden en gevallen voor die naam. 

Ik had een excursie gevonden die me wel wat leek. Wandelen over de kwelders en het wad met een ervaren gids.

Dus niet echt wadlopen, dat je wegzakt in geulen en slik, deze tocht kan gelopen worden met laarzen.

Het had toch wel wat voeten in de aarde … eerst kijken of er wel een gids beschikbaar was die dag, dan of er wel genoeg deelnemers waren (minimaal 8) en dan natuurlijk nog het weer, bij extreem weer zou het ook afgelast worden.

We hebben gistermorgen voor vertrek nog lang gewacht op bericht. We hoefden als het niet doorging minder mee te sjouwen, zoals regenkleding, laarzen, enz.

We moesten namelijk eerst met de trein naar Utrecht. Ik had een grote en een kleine weekendtas klaarstaan. Uiteindelijk kregen we bericht dat het hoogstwaarschijnlijk wel door zou gaan.

Na een erg leuke ontvangst in het Verzorgingsgesticht - met koffie en zelfgebakken brownies - gingen we op weg naar Noordpolderzijl. Het was vreemd weer, soms donker en dreigend, dan brak het weer open met een stralend blauwe lucht.

Toen we aankwamen bij ’t Zielhoes zagen we niemand. Even gebeld, en we kregen te horen dat de tocht niet doorging. Hè, een beetje de pest in.

We besloten wat te drinken en daarna op eigen houtje een wandeling te gaan maken, de zon scheen tenslotte.

Omdat het erg druk was in ’t Zielhoes, kwam een stel bij ons aan tafel zitten.

Hij zat in 1964 als zanger bij de Headhunters uit Eelde. Daar hadden we zo’n leuk gesprek mee, dat er van wandelen niet veel meer terecht zou komen.

Toen we uiteindelijk opstapten en de dijk opliepen was de zon verdwenen en begon het te hagelen, vertikaal, ijskoud was het.

We hebben misschien dertig meter op de dijk gelopen, ondanks dat we warm gekleed waren hielden we het voor gezien.

zie je hoe koud het is?

Kloosterburen

We hadden trek in goeie appeltaart, stapten in de auto en reden naar Kloosterburen, waar we nog net een staartje Gronings carnaval meekregen.

We gingen naar Hotel het klooster, waar Jolanda inderdaad ongelofelijk lekkere appeltaart had gebakken (toen ik het al half op had bedacht ik dat ik er een foto van had willen nemen, helaas). Dit is een plek waar we erg graag even komen als we in de buurt zijn.

In de avond gaan we in het visrestaurant van Usquert eten, eenvoudig en voedzaam, hoewel men het op de kaart wel heeft over slibtong, dat stoort me dan wel weer een beetje.

Het gaat ook weer wat sneeuwen.

visrestaurant Usquert

In ons Gesticht is een bad, een echt bad waar je helemaal in kan, dus niet halfzittend, met kouwe knietjes, nee heerlijk languit liggen. Ik ben normaal niet zo’n badmens, maar na zo’n lange, koude dag heeft het wel wat. Heerlijk slapen, zo stil hier.

Valthermond

Eindelijk … weer eens richting noorden. De laatste keer was met de kerst, dus is het wel weer eens tijd.

We mogen de auto lenen van broers’ vrouw, heel fijn, want we moeten naar Valthermond … en dat is niet echt handig met openbaar vervoer.

Broer heeft nog een adviesje voor ons achtergelaten, aan het eerste hebben we ons gehouden, aan het tweede niet altijd ...

We hebben een B&B in Valthermond gereserveerd, ik dacht lekker dichtbij het culturele centrum in het kerkje, beide aan het Zuiderdiep. Maar die weg is kilometers lang zodat we toch maar met de auto gaan.

Een dorp in een streek met geschiedenis van veenontginning, slechte werkomstandigheden, veenstakingen, veenbrand …

Een lang dorp, ongeveer 12 km en 200 m breed, las ik op internet.

Als we geïnstalleerd zijn in de B&B gaan we naar het plaatselijk café, altijd dé plek om meer te weten te komen over een plaats: Café 'Old Smuggler Inn'.

Het café is eigenlijk nog niet open, maar we worden toch binnengelaten. W. de eigenaar oogt als een man van de wereld, knappe man ook wel … maar komt wat gedesillusioneerd over.

Stort zijn hart uit … dit is het laatste café van Valthermond … de supermarkt is al dicht, de school ook, binnenkort moet (of wil) hij ook stoppen. Pas had hij het er nog over dat in de laatste vijf jaar zeker dertig vaste klanten zijn overleden. En de jongeren hebben in hun schuren hun eigen honk gemaakt. Iedereen heeft hier wel een biertap …

Een man komt binnen. J. vertelt over hoe hij als 18-jarige naar Rotterdam vertrok, veel werk als loodgieter, teveel werk zelfs, hij komt terug, handelt in keukens, vertrekt naar Hamburg en Bremen. Wist gelijk dat mijn naam Duits was en sprak het ook goed uit (een van de weinigen).

Dan komt H. binnen. De bareigenaar fluistert ons nog snel toe: zijn vrouw is twee dagen geleden gecremeerd. Je ziet het leed in zijn gegroefde gezicht.

We vertellen de reden van ons bezoek … de bareigenaar vraagt verbaasd: een popoptreden in Valthermond? Ik zeg kom je ook nog? Ja, dat zou hij doen.

Vlak naast het café zit een pizzeria, Picco Bello3, waar we een bordje spaghetti eten.

Als we later bij het kerkje komen, zijn inmiddels alle parkeerplaatsen bezet, een drukte van belang. Het is helemaal uitverkocht!

Een weergaloos optreden, voor Bert een historische stap terug, hij komt uit deze omgeving en het lijkt of hij iedereen in de zaal persoonlijk kent.

Zoveel muzikanten en soorten muziekinstrumenten bij elkaar ... één groot feest, het is een genot om naar te kijken en te luisteren.

En het plezier spat er van af. Wat zijn we blij dat we gekomen zijn, alle moeite dubbel en dwars waard.

Mooie nieuwe nummers, en ook de bekende nummers van de vorige CD worden gespeeld. Wat zingt hij goed, wat spelen ze goed!

En ook daarna is het nog heel gezellig, wat hadden we een plezier!

Onze foto's waren niet bijzonder, altijd lastig om zoiets te fotograferen met een simpel cameraatje: hieronder nog wat foto's van Juf Jans, meer kan je bekijken op haar website.

Ik koop twee CD’s en laat ze signeren, door Bert, door allemaal.

Een voor onszelf, een voor een van mijn bloglezers. Laat hier alvast een berichtje na als je interesse hebt.

Binnenkort vertel ik wat je moet doen om in het bezit te komen van dit collectors item!