Vanmorgen werd ik om half 6 wakker . Ik keek uit het raam en zag dat de zon al wilde opkomen met flarden ‘Widde juffers’. Ik kon niet meer in bed blijven, ik moest eruit, naar buiten.
Om 5:45 uur liep ik in een sprookjesachtig landschap.
Ik wandelde naar de dijk. Het was magische zonsopkomst, mooi en stil, behalve de geluiden van schapen, fazanten, ganzen en allerlei kleine vogeltjes,
Er waren reeën en hazen en lammetjes. Hier wat filmpjes:
Gulle meeldraden
Hommel duikt in goud stuifmeel
Zoete last gedragen
Lees hier hoe deze haiku uiteindelijk tot stand kwam.
Hoewel ik van alle bloembollen hou, hebben tulpen bij mij toch wel een speciaal plekje. Vroeger kocht ik grote bossen voor in huis, maar sinds bekend is dat daar zoveel gif op zit, koop ik ze nooit meer. Tot ik een keertje biologische zou vinden.
Om tulpen uit de tuin te plukken vind ik zonde, dus knip ik maar wat Forsythiataken voor in huis, dat staat ook heel vrolijk.
Dan Tulipa tarda (in het Berkperk):
en de Bostulp, Tulipa sylvestres (in Perk Louis), misschien wel de enige inheemse tulp:
Alle andere volgen nu snel. Tulipa ‘Peppermintstick’ (in het Stenen Tijdperk) ...
Tulipa ‘Spring Green’ (in het Witte Perk), een Viridifloratulp:
Tulipa ‘Exotic Emperor’ (in het M-perk), een wulpse, dubbelbloemige tulp:
Tulipa clusiana ‘Cynthia’ (in de grijze potten):
Tulipa ‘Little Beauty’ (in de bruine pot in het Moerbeiperk), een dwergtulpje met een blauw hart:
Tulipa clusiana ‘Sheila’ (in het Berkperk):
En ‘die ene rooie’ die braaf elk jaar weer verschijnt in het L-perk:
Van de Keizerskronen zou ik er inmiddels een stuk of acht moeten hebben. Helaas zijn er maar twee opgekomen. Ze hadden min der bloemne dan voorgaande jaren en waren (waarschijnlijk door het warme weer) heel snel uitgebloeid.
Een nieuwe dit jaar is de Fritillaria pallidiflora:
Van de Wilde hondstand (Erytrhronium dens-canis) zag ik wel al het mooie gevlekte blad, maar (nog) geen bloem.
De Erythronium ‘Pagoda’ daarentegen bloeit al uitbundig.
Ook nieuw is een witte, de Erythronium ‘White Beauty’:
Wat me opviel bij zowel de witte als de gele, was dat de bloemblaadjes helemaal naar boven krulden op een warme dag, maar later weer in de gewone stand stonden:
In elk hoekje van de tuin begint iets te bloeien. Ik ontdek weer de gele anemoon, Anemone ranunculoides:
Van de holwortel en de vingerhelmbloem komen er ook steeds meer.
Wij zijn vandaag in het Prinsentheater naar een documentaire geweest die zich afspeelt bij Gnadenhof Melief, animal sanctuary in Duitsland.
Deze stichting heeft tot doel om dieren die verwaarloosd, mishandeld of met de dood bedreigd worden, een fijne nieuwe en permanente plek te bieden. Zo kunnen ze bij Stichting Melief rustig oud worden en een onbekommerd leven leiden.
De hoofdrol in deze film was voor Sam, een fokzeug van bijna 9 jaar oud.
Ze zou naar de slacht gaan, maar werd vrijgekocht en kwam bij Melief te wonen.
Daar mocht ze haar laatste nest met biggetjes in vrijheid krijgen en kon ze voor het eerst echt moeder zijn.
De boer had teveel zwangere zeugen en had daar geen ruimte voor. Omdat Sam al een ouder varken was, zou ze naar de slacht gaan, zwanger of niet maakt niks uit.
De documentaire volgt Sam van haar aankomst bij Melief tot haar overlijden. Op 16 maart 2021 beviel Sam van haar laatste nest, met het vooruitzicht dat zij haar biggen groot zou kunnen zien worden. Sam ontsnapte dus haar lot, een lot dat jaarlijks wereldwijd zo’n 1,5 miljard varkens ondergaan (ongeveer 4,1 miljoen per dag).
Karen Soeters, oprichter House of Animals, was nauw betrokken bij de redding van Sam:
Vandaag gaat de wereld kennismaken met Sam. Toen ik haar voor het eerst ontmoette heb ik gehuild. Ik kon zelfs niet meer stoppen en dat is eigenlijk niets voor mij.
Voorzichtig stapte ze uit de trailer om, zo had ik mij voorgesteld, over een soort rode loper van stro naar haar nieuwe huis geleid te worden. Met lieve mensen erbij die haar, samen met de slingers die aan de stal hingen en waarop aan haar naam prijkte, meer dan liefdevol van harte welkom zouden heten in haar nieuwe verblijf.
Maar Sam bleef op de laadklep van de trailer staan. De angst verstijfde haar en het totale gebrek aan spieropbouw en evenwicht deed haar wankelen. Andere dieren had ze nooit eerder gezien, alle geluiden waren nieuw voor haar, frisse buitenlucht kende ze niet en stro zag ze ook voor het eerst van haar leven. Op haar rug was bijna geen haar meer te zien. Haar hoeven zagen eruit als klompjes. En haar oogwit was bloeddoorlopen en geïrriteerd door de ammoniaklucht waarin ze haar hele leven moest verkeren.
Sam is een getraumatiseerde zeug en heeft de afgelopen 9 jaar onder dieronterende omstandigheden in de vee-industrie geleefd. Ze heeft maar liefst 240 biggen gekregen. Later berekende ik hoeveel dagen ze in totaal zwanger is geweest: 2332 dagen. Dat is ongeveer 6,4 jaar van haar 9-jarige bestaan. Nu is ze zwanger voor de allerlaatste keer. Ze mag moeder worden en deze keer niet gevangen zitten tussen de ijzeren stangen van een kraamkooi maar zich neervleien in een speciaal voor haar ingerichte kraamstal bij Stichting Melief.
Sam wierp hier haar 251e big in een nest van 11. Voor het eerst in haar leven bouwde ze een nest met stro. Ervaarde ze de frisse lucht en mocht ze echt moeder zijn. De documentaire Sam laat zien dat we onze mens-dier relatie met deze vriendelijke en gevoelige dieren volledig moeten herzien.
Het is mooi om te zien hoe Sam transformeert van een apathische fokmachine naar een liefdevolle moeder, die van haar kinderen leert hoe ze varken moet zijn.
Het is een film die iedereen kan zien, er zijn geen nare beelden uit de bio-industrie. Prachtig en liefdevol gemaakt.
House of Animals wilde het individu achter het getal laten zien. Het slimme, intelligente en voelende wezen dat we niet te zien krijgen, vanwege de gigantische muren die de vleesindustrie heeft opgetrokken.
Hierboven: Na de film wordt Marc Winters van Stichting Melief, geïnterviewd door Linda Wijnalda, fractiemedewerker bij Partij voor de Dieren Gemeente Groningen.
