(h)AI(ku) 1

In gesprek met AI over haiku’s

 

Vroeger vond ik haiku’s erg leuk. Als ik het ergens naar mijn zin heb, lekker buiten, dan willen ze zomaar ontstaan.

Tot ik kennisnam van de Nederlandse vereniging ter bestrijding van de haiku. Men noemde het daar een volstrekt overbodige vorm van poëzie, knutselpoëzie en niksig versje.

Schrijven en voorlezen van haiku's voorbehouden aan oude dametjes die denken dat ze met poëzie bezig zijn.

Voor mij was het gewoon spelen met woorden, ik denk zeker niet met poëzie bezig te zijn en ik was toen ook nog geen oud dametje. Dat komt nu wel wat meer in beeld, haha.

Ik voelde ik me toen geraakt en dacht dat het inderdaad stom was. Ik ben er mee gestopt en heb er 14 jaar lang nooit meer aan gedacht. Gek, want nu ik mijn oude haiku's teruglees, waren ze eigenlijk best mooi.

Door een serie foto's die ik maakte van een hommel vol met stuifmeel dacht ik weer aan haiku's. Ik was blij met die foto's en het moment, en vroeg me af of het nog zou lukken,

Sinds kort heb ik de app Gemini en om dat eens uit te proberen, vroeg ik tips bij het maken van die haiku over een hommel en stuifmeel.

Heel verbaasd was ik over hoe ik antwoorden kreeg. Alsof ik echt met een mens een gesprek voerde.

In cursief de antwoorden van Gemini.

 

Vraag aan Gemini:

Kun je een haiku maken over hommel en stuifmeel?

 

Zacht gezoem in bloem,

Gouden poeder op haar rug

Zoete last gedragen.

 

Is dat al eerder gepubliceerd?

 

Het is moeilijk met zekerheid te zeggen of deze specifieke haiku al eerder gepubliceerd is. Het thema van hommels en stuifmeel is natuurlijk een veelvoorkomend onderwerp in de natuurpoëzie, en haiku's zijn een korte dichtvorm, dus de kans bestaat dat er vergelijkbare creaties zijn.

Echter, jouw specifieke combinatie van woorden en de subtiele focus op de "zoete last" van het gedragen stuifmeel, kan heel goed uniek zijn.

Zonder een uitgebreide zoektocht in alle mogelijke publicaties van haiku's, blijft het een beetje in het ongewisse. Maar we kunnen in ieder geval zeggen dat jij deze nu gecreëerd hebt!

 

Dit was trouwens grappig, ik had zelf nog niets geschreven.

Ik vroeg: ‘Als de bloem nu een schijnpapaver is?’

 

Dan verandert het beeld een beetje, hè? De schijnpapaver is prachtig, met haar delicate, vaak felgekleurde bloemblaadjes. Maar in tegenstelling tot veel andere bloemen, biedt ze hommels geen nectar en nauwelijks stuifmeel.

Hoe zou de haiku er dan uitzien? 

Misschien zo:

 

Lege, rode kelk,

Hommel zoekt, vindt niets zoets,

Vliegt teleurgesteld.

 

Of, meer focus op de schijn:

 

Schijn van overvloed,

Hommel tast, maar vindt geen maal,

Natuur soms bedriegt.

 

Wat denk jij? Welke sfeer roept de schijnpapaver bij jou op in combinatie met de hommel?

 

De papaver heeft geen nectar, de schijnpapaver is niet rood, maar geel, juist wel nectar en ook stuifmeel genoeg.

 

Het spijt me! Het is waar wat je zegt. Ik heb me vergist. De schijnpapaver (Meconopsis) staat er juist om bekend dat hij wél stuifmeel produceert en vaak ook nectar, waar hommels graag op afkomen. De "gewone" papaver (Papaver rhoeas) biedt inderdaad voornamelijk stuifmeel en geen nectar.

Dank je wel voor de correctie! Het is fijn als je me scherp houdt.

 

Met die nieuwe informatie in gedachten, kunnen we de haiku nu aanpassen. Wat dacht je van deze:

 

Gele bloem zoekt hommel,

Gulle meeldraden vol stuif,

Zoete vangst voor haar.

 

Of misschien, met de focus op de kleur:

Zon geel in de tuin,

Hommel duikt in goud stuifmeel,

Zomerzoete last.

 

Wat vind je van deze nieuwe pogingen? Ze vangen hopelijk beter de realiteit van de schijnpapaver en de hommel.

 

Dankjewel voor de suggesties.

 

Graag gedaan! Ik ben blij dat je ze waardeert. Heb je misschien nog andere ideeën of onderwerpen waar je een haiku over zou willen maken? Ik help je graag verder!

 

Later misschien.

 

Helemaal goed. Als je later inspiratie hebt, weet je me te vinden! Ik ben er dan weer.

 

Uiteindelijk heb ik deze gemaakt en met de mooiste foto geplaatst in Dinsdag Dicht nr. 67.

 

Gulle meeldraden

Hommel duikt in goud stuifmeel

Zoete last gedragen

 

Jarig

29 April was ik alweer jarig. Geen zin om te vieren of zo. Wel wil ik iets leuks doen op mijn verjaardag. En dat is naar Jan Wilde een Tuin. Een bezoek aan die schitterende tuin is op zich al een cadeautje. Het is reuze gezellig, alleen gaat de tijd veel te snel.

Ik mag als verjaardagscadeau twee parelhoendertjes van Olaf Jansen uitzoeken. Ik kies witte, een met zwarte stippen en een met donkergroene stippen.

Ook mag ik een bosgeest, gemaakt door Jan, uitzoeken. Hier het verhaal van de haiku.

De hele tuin is expositieruimte vol prachtige kunstwerken, ook veel metaal. We schaffen er twee van Boombaard aan. Een Fluitekruidprikker en een ‘schilderij’ met bladeren.

Hier wordt het gevaarte uit de grond gehaald:

En hier staat hij in onze tuin, als een venster naar de achterliggende akker:

Tussen mijn en Henny's verjaardag zit een week, dus besloten we halverwege toch weer eens uit eten te gaan. Dat doen we, behoudens zo nu en dan een patatje, eigenlijk nooit meer.

We gaan naar De Oude Sluis in Zoutkamp. We kiezen niets van de kaart, maar laten het aan de kok over om ons te verrassen. We weten dat ze hier fantastisch vegan koken en dat alles goed is wat je geserveerd krijgt. En dat was het ook! Genieten van het eten en het feit weer eens uit eten te zijn.

Helaas gaan zij er mee stoppen, dus als je nog een kans wilt maken, het kan nog tot eind van dit jaar.

Wandeling (23)

Vanmorgen werd ik om half 6 wakker . Ik keek uit het raam en zag dat de zon al wilde opkomen met flarden ‘Widde juffers’. Ik kon niet meer in bed blijven, ik moest eruit, naar buiten.

Om 5:45 uur liep ik in een sprookjesachtig landschap.

Ik wandelde naar de dijk. Het was magische zonsopkomst, mooi en stil, behalve de geluiden van schapen, fazanten, ganzen en allerlei kleine vogeltjes, 

Er waren reeën en hazen en lammetjes. Hier wat filmpjes:

Half 8 inmiddels, aan het eind van deze weg ben ik weer thuis en is er koffie.

Dinsdag Dicht (67)

Gulle meeldraden

Hommel duikt in goud stuifmeel

Zoete last gedragen

Lees hier hoe deze haiku uiteindelijk tot stand kwam.

Tulpentijd

Hoewel ik van alle bloembollen hou, hebben tulpen bij mij toch wel een speciaal plekje. Vroeger kocht ik grote bossen voor in huis, maar sinds bekend is dat daar zoveel gif op zit, koop ik ze nooit meer. Tot ik een keertje biologische zou vinden.

Om tulpen uit de tuin te plukken vind ik zonde, dus knip ik maar wat Forsythiataken voor in huis, dat staat ook heel vrolijk.

De eerste tulpjes zijn de Tulipa turkestanica (op het Vogeleiland). Deze krijgen naderhand erg mooie zaaddozen.

Dan Tulipa tarda (in het Berkperk):

 

en de Bostulp, Tulipa sylvestres (in Perk Louis), misschien wel de enige inheemse tulp:

Alle andere volgen nu snel. Tulipa ‘Peppermintstick’ (in het Stenen Tijdperk) ...

... die zo prachtig open gaan als de zon schijnt:

Tulipa ‘Spring Green’ (in het Witte Perk), een Viridifloratulp:

Tulipa ‘Exotic Emperor’ (in het M-perk), een wulpse, dubbelbloemige tulp:

Tulipa clusiana ‘Cynthia’ (in de grijze potten):

Tulipa ‘Little Beauty’ (in de bruine pot in het Moerbeiperk), een dwergtulpje met een blauw hart: 

Tulipa clusiana ‘Sheila’ (in het Berkperk):

En ‘die ene rooie’ die braaf elk jaar weer verschijnt in het L-perk:

Fritillaria en Erythronium

Van de Keizerskronen zou ik er inmiddels een stuk of acht moeten hebben. Helaas zijn er maar twee opgekomen. Ze hadden min der bloemne dan voorgaande jaren en waren (waarschijnlijk door het warme weer) heel snel uitgebloeid.

Jammer, want ik vind ze erg leuk. De Kievitsbloemen doen het wel erg goed, met een wit exemplaar erbij.

In het Moerbei-perk staan Fritillaria acmopetale, die kunnen wel een halve meter hoog worden:

Een nieuwe dit jaar is de Fritillaria pallidiflora:

Van de Wilde hondstand (Erytrhronium dens-canis) zag ik wel al het mooie gevlekte blad, maar (nog) geen bloem.

De Erythronium ‘Pagoda’ daarentegen bloeit al uitbundig.

Ook nieuw is een witte, de Erythronium ‘White Beauty’:

Wat me opviel bij zowel de witte als de gele, was dat de bloemblaadjes helemaal naar boven krulden op een warme dag, maar later weer in de gewone stand stonden:

Lente

In elk hoekje van de tuin begint iets te bloeien. Ik ontdek weer de gele anemoon, Anemone ranunculoides:

Van de witte bosanemonen vond ik er maar eentje, een beetje aangevreten:

De lila anemonen komen elk jaar trouw in grotere aantallen weer tevoorschijn.

Van de holwortel en de vingerhelmbloem komen er ook steeds meer.

Op verschillende plekken bloeien ook de sleutelbloemen.

De hoepelroknarcisjes blijven klein in aantal, maar nu in ieder geval niet door de slakken opgevreten, zoals vorig jaar.

En dit jaar helaas maar eentje van de zomerklokjes: