Er is alweer nieuwe sneeuw gevallen, de tuin wordt steeds mooier.
We kunnen wel even vooruit met brandhout. Rechtsonder liggen de stammetjes van Tedje de gescheurde Es, goed voor over twee jaar.
Na een zoektocht van zo'n 10 jaar door de provincie ... zijn we er eindelijk gaan wonen in 2018!
Er is alweer nieuwe sneeuw gevallen, de tuin wordt steeds mooier.
We kunnen wel even vooruit met brandhout. Rechtsonder liggen de stammetjes van Tedje de gescheurde Es, goed voor over twee jaar.
Gisteren woei er een stevige wind, windvlagen met kracht 7. Ik kijk dan altijd wat bezorgt naar onze bomen.
Tegen half 5 ga ik even bij de kippen kijken of alles in orde is. Terwijl ik in de kippenren sta, kijk ik naar de weg en zie een deel van Tedje de Es met een grote krak ter aarde storten. Het duurt even voordat ik begrijp wat ik zie. Ik zie de boom nog staan en ik zie hem ook over het schelpenpad hangen. De boom is in tweeën gescheurd. Twee knotwilgen hebben het afgescheurde deel opgevangen.
Ik maak nog snel deze foto's. Dan gaat begint het keihard te regenen, waaien, onweren, bar en boos. Nu gaat er niemand z'n hond uitlaten, ik ga zelf ook gauw naar binnen, binnen de kortste keren is het pikkedonker. Ik meld het op de buurtapp en in de morgen zien we wel verder.
Ik dacht eerst dat onze Es Tedje misschien ook de essenziekte had. Later hoor ik dat het hoogst waarschijnlijk een ‘plakoksel’ was. Een plakoksel is een vork in een boom waarbij de splitsing niet goed gevormd is. Er zit bast tussen de twee armen van de vork, waardoor de aanhechting niet sterk genoeg is. Als ik een oudere foto opzoek, zou dat wel eens kunnen kloppen.
Ik heb een ‘dameskettingzaagje’ en zaag de hanteerbare takken gelijk in mooie haardstammetjes. Een deel van de kleine takken gaat de takkenril in. Een buurvrouw komt me daarbij helpen. Eind van de middag is de klus geklaard. Als dank mag broer een deel van het hout meenemen.
Het deel wat er nog staat zal ook weg moeten. Dat laten we een professioneel doen.
Wat een onstuimig weer! Een beetje zenuwachtig word ik er wel van. Een paar dagen geleden heeft storm Dudley een glasplaatje uit de kas geblazen, dat valt mee in vergelijking met alle berichten uit het land van omgewaaide bomen en erger.
We hebben alle losliggende dingen in de tuin opgeborgen zodat er niets kan rondvliegen. De kipjes zitten voornamelijk binnen. In de keuken hoor je weinig van de wind, maar ik hou de bomen wel angstvallig in de gaten.
Onze drie hoge populieren aan de oostkant zijn meer dan 30 jaar oud en ooit verkeerd getopt. Door dat merkwaardige 'snoeien’ zijn ze raar gaan vertakken op grote hoogte en lijken ze onstabiel. De meeste mensen die er verstand van hebben, zeggen dat ze binnen afzienbare tijd weg moeten. Maar ja, dat doe je ook niet zomaar.
Trouwens, aan alle bomen in onze tuin is wel gekloot. Echt mooie bomen hebben we niet, hoewel ik inmiddels wel aan ze gehecht ben geraakt.
Om duidelijk te maken over welke bomen we het hebben, krijgen ze namen uit The Lord of the Rings. Hier in het midden Aragorn en Meneldil:
Verder naar achteren in de tuin staan de restanten van Anarion en Isildur, ook populieren. Isildur heeft inmiddels een kroon van zwammen:
De berk, die er waarschijnlijk ruim 60 jaar staat, is nu niet moeders mooiste, maar als hij straks weer in het blad zit is hij prachtig! Rechts daarvan staat een beuk, die weer aan het bijkomen is nadat hij drie jaar geleden verlost is van een berging waar hij aan vastgetimmerd zat.
Hoewel alle bomen flink bewogen met de stormen is er gelukkig niets gebeurd. Mochten ze met deze wind vallen, dan vallen ze op de akker en niet op ons huis.
We denken er wel aan om het meest slechte exemplaar dit voorjaar of najaar om te laten halen. Deze populier, Valandil genaamd, heeft al dode stukken. Vorig jaar scheurde een flinke tak half af. Die hebben we laten verwijderen. Verder zit hij vol met ekstergaten. Deze staat op de lijst om als eerste te gaan.
Hier in het midden Valandil: