Wandelen en op de thee bij de Zanger

Vandaag maken we een wandeling bij de Holle Beetse Vennekampen, op aanraden van de vrouw van de Theeschenkerij in Sellingen. Volgens haar was daar een keer een zwarte ooievaar gesignaleerd. Wij zien hem natuurlijk niet, maar het is een mooie wandeling op de vlonders gebouwd door scholieren.

Schoonzus is niet mee, zij is in de lappenmand, het is niet helemaal duidelijk of dat door de Sultan van Vlagtwedde komt. Zij blijft rusten in huisje Horizon.

Is het een bont of bruin zandoogje?

Bruin... o, nee toch bont (dank André)

Omdat we toch in de buurt zijn ... de Zanger zit in 1^e Exloërmond. We bellen of het schikt en gaan even op bezoek.

Bert Hadders heeft zich de hele maand september teruggetrokken in een leegstaand schooltje om te werken aan zijn nieuwe CD ‘De Coöperoazie’. Kijk hier. Zijn Nozems en de jongens van Cochon Bleu komen regelmatig repeteren. Hij schrijft vanuit daar ook mooie verhaaltjes op zijn website, in het Grunnegs (Knoalsters?), over jeugdherinneringen en zijn avonturen daar.

Het lezen (en begrijpen) van dat sexy taaltje gaat me steeds beter af.

De ruimte waar hij verblijft ziet er nogal spartaans uit, in de hoek ligt een matrasje. Verder veel muziekinstrumenten en op het schoolbord staan de nieuwe songtitels geschreven. Op de tafel zie ik een fotootje van zijn beeldschone vriendin staan, het lijkt mij eenzaam, een maand is best lang.

Alles voor de muziek.

We hebben een appeltaartje meegenomen, Bert schenkt een mok thee en dan gaan wij weer verder. Leuk om even gezien te hebben.

We rijden terug naar Huisje Horizon, schoonzus is inmiddels opgeknapt, we zitten nog wat samen in de tuin. Jongste Broer en schoonzus vertrekken eind van de middag weer, we brengen ze naar het station in Winschoten.

Mijn Architect en ik, samen nog een laatste nacht in het stille huisje Horizon.

We gaan niet uit eten, ik kokkerel m’n vakantierecept pasta en met een glas Hoop Huis dromen we verder.

Domus Novae Lucis

Nu we in de in deze streek van Groningen zijn bezoeken we ook een van de mooiste monumenten van ons land, het Klooster Ter Apel. Domus Novae Lucis, Huis van het Nieuwe Licht.

Mooi gerestaureerd, oud en nieuw in harmonie. Indrukwekkend.

Ook een prachtige kruidentuin.

Met moeite ruk ik me los van deze plek. We bezoeken hierna het Theater van de Natuur in Sellingen. Een draaibaar kunstwerk waarmee je op verschillende manieren naar het landschap kunt kijken. Op de traptreden staan gedichten geschreven door bekende Nederlanders. En net voor sluitingstijd kunnen we nog wat drinken met wat lekkers erbij in Theeschenkerij de Noordmee, tevens informatiecentrum van Staatsbosbeheer.

Huisje Horizon

Behalve dat ik een weblog schrijf, volg ik ook een aantal andere blogs. Vooral als ze uit Groningen komen lees ik ze graag, bijvoorbeeld deze: Langzame opmerkingen in een snelle tijd.

En zo kwam ik aan het adres van dit heerlijke huisje in Westerwolde.

Niet een gewoon vakantiehuis, maar een ’thuis’ compleet en smaakvol ingericht met boeken, bladen en muziek.

Met sterrenhemel

met oorverdovende stilte

met de mooiste kikkerpoel ooit

met kleurige wilde bloemen

libellen, kikkers, bijtjes,

geelgors en koolmees,

paradijselijk gelegen tussen de graanvelden

rust, ruimte, wind en wolken

landschap ... natuur ... leeg ... privacy

Gastvrij, hartelijk, een wonderschoon plekje waarvan je eigenlijk niet meer vertrekken wilt.

Toen we gisteravond laat moe uit Duitsland aankwamen, met de mobiele telefoons bijna leeg, werden we door H&L met veel geduld door het donker geloodst, naar de plek waar de huizen en bomen ophouden.

Heerlijke dagen hebben we hier doorgebracht. Even het verdriet loslaten.

Heimat

Nu we op vakantie in Groningen zijn lassen we ook een paar dagen familiebezoek over de grens in. We pikken maandag m’n jongste broer en zijn vrouw bij het station op en rijden met z’n vieren naar Duitsland. We nemen de kleinere wegen en onderweg eten we een heerlijke Kartoffelsalat mit Bockwurst.

Rond mijn geboorteplaats Cuxhaven wonen mijn oudste broer en mijn tante, de jongste zus van mijn moeder. Haar zoon, die even oud was als mijn jongste broer is een paar weken geleden plotseling aan een hartstilstand overleden.

Vlakbij Hamburg woont nog een zus. Ook daar wil ik graag even langs.

We bezoeken dinsdag eerst mijn oudste broer, die er alweer slechter uitziet dan een paar dagen geleden. We gaan met z’n allen naar de tante, waar zich alweer meer familie verzameld heeft. Ook een achternichtje en zoals iedereen die ouder wordt zeggen ook wij: wat ben je groot geworden!

Tante trakteert ons op een heerlijke maaltijd met Rotkohl.

Het is erg gezellig samen, ondanks de verdrietige aanleiding van ons bezoek, alweer wat meer afscheid nemen van m’n oudste broer. Behalve dat, heeft  familiebezoek voor mij zo-wie-zo een hoog emotioneel gehalte, reden waarom ik het altijd zo lang mogelijk uitstelde. Op de een of andere manier liggen irritaties altijd een beetje op de loer. Maar ik ben blij dat ik mijn broer nog kan vasthouden.

Op woensdag vertrekken we weer, maar gaan nog even langs mijn zus, de middelste van de drie meiden. Zij is anderhalf jaar jonger dan ik en we zijn blij elkaar weer te zien. We maken een wandeling, zij woont mooi vlakbij een strandje aan de Elbe.

Het was allemaal kort en heftig, fijn om allen weer eens te zien, toch ben ik blij als we weer via de snelweg richting Groningen rijden, voor het vervolg van onze vekansie.

Ik kijk erg uit naar onze volgende verblijfplaats.

The Bluescowboys

En niks leuker dan in Groningen op zondagavond naar een live muziekavond in Café Marleen.

Vanavond The Bluescowboys met Lex Koopman, Lou Leeuw en Kees Alkema.

Hartstikke leuk!

Bonnie Boonstra

Verdwaald Verlangen

Onze eerste vakantiedag: Via de Lepelaar, pauze met koffie en taart, rijden we rond half twee Groningen binnen. We vinden zowaar direct een parkeerplaats op het Gedempte Zuiderdiep. Als we uitstappen komt een man naar ons toe en zegt: Mag ik u wat vragen? Het is een beetje en brutale vraag, maar heeft u misschien 20 cent voor me, ik zit in de opvang .... Ik geef hem twee euro. Weet u het zeker?

Ik knik, hij blij, ik blij en we gaan ons hotel binnen.

Even later lopen we gehaast naar de Oude Boteringestraat en weer vraagt iemand om geld, maar we willen doorlopen om op tijd te zijn voor onze voorstelling. Andere keer, zeggen we en hij wenst ons tachtigmiljoen jaar dood. We schieten in de lach, niks kan ons deren, wij hebben vakantie en zijn in Groningen!

We gaan naar de Doopsgezinde Kerk voor een bijzondere voorstelling. Oude kerken als decor en podium voor hedendaagse kunst. Terug naar het Begin ‘On Tour’ start met het kleinkunstprogramma Verdwaald Verlangen van Dominic van Vree met Hesther le Grand en Niels Smit Duyzentkunst.

Een ontroerend verhaal van een zoon over zijn moeder die dementeert.

Een prachtige voorstelling die klopte, de verhalen, het spel, de zang en de muziek.

Ik was erg ontroerd en toen ik opzij keek naar Man, had zelfs hij tranen in de ogen.

Ik wil deze voorstelling mijn (Groningse) bloglezers graag aanraden, zeker als er dementie in je omgeving voorkomt, en bij wie is dat tegenwoordig niet?

Er zijn binnenkort nog twee voorstellingen: 23 en 25 september. Echt de moeite waard.

Klik hier voor een lied uit de voorstelling.

naschrift:

Theatermaker, producent en oud-PvdA-raadslid Dominic van Vree uit Leermens is 15 januari 2013 onverwacht overleden. De Groningse duizendpoot werd 57 jaar.

Vekaanzie!

Onze vakantie is begonnen! De derde vakantie in Groningen. We maken een reis met veel cultuur en muziek. We logeren in leuke B&B’s, op verschillende plekken in de provincie. Weer nieuwe plaatsen ontdekken. Natuurlijk gaan we ook naar de stad Groningen.

Omdat we dan al halverwege zijn, in de richting van mijn oudste (zieke) broer in Duitsland, gaan we hem ook bezoeken. Mijn jongste broer en zijn vrouw gaan dan mee. We kunnen de auto lenen van Mans zus, dat is ontzettend lief van haar!

De laptop gaat ook mee, zodat ik tussendoor blogjes kan schrijven, mits ik een internetverbinding heb.
Vanmiddag de auto opgehaald, nog even inpakken en morgenochtend wegwezen.

Ik heb er veel zin in!

Mijn grote broer ...

... die sterven gaat ...

Kan je dat zo lukraak zeggen op je weblog? Ik kan hier ook altijd al m’n mooie en vrolijke dingen kwijt, een weblog is toch een soort dagboek, het opschrijven heeft iets troostends, dus ja, ik maak dit wereldkundig.

Mijn oudste broer, die in Noord Duitsland woont, ernstig ziek, heeft toch nog de lange reis hierheen ondernomen, vooral voor onze moeder. Zijn vrouw reed, hij mag dat niet meer. In juni van dit jaar waren ze ook hier, op onze moeders verjaardag. In die korte tijd is hij snel achteruit gegaan.

Toen hij hier aankwam schrok ik wel, mijn broer, die grote, stevige, blonde germaan is nog maar een schaduw van zichzelf. Steunend op een rollator liep hij naar onze voordeur. Met veel moeite hees hij zich de steile trap op. Ons huis is ouder dan 100 jaar, dus kan je je misschien iets bij het soort trap voorstellen.

Boven gekomen moest hij direct gaan liggen. Ik had allerlei lekkers gemaakt, hij genoot van zelfgebakken brood met bramenjam, de laatste rijpe aardbeien zo van de plant geplukt, een versterkend kippesoepje, maar het blijven muizenhapjes die hij neemt.

We doen vrolijk, op zijn begrafenis kunnen we nog genoeg janken, nu maar niet, want wat heeft hij daaraan? Er worden zelfs grapjes gemaakt. Dat komt vaker voor in onze familie ... hoe erger de situatie ... hoe cynischer we worden, een beetje een familiekwaal. Hij is weer gaan roken ... dat maakt toch niks meer uit, ik heb al kanker.

Hij probeert overeind te komen om naar het dakterras te gaan om een van z’n stinksigaartjes te gaan roken, maar de zon is net even weg, op deze verder toch mooie dag, hij heeft het koud. Ik zeg: rook dat ding nou maar gewoon hier in de kamer. En ik voeg toe: maar je bent wel de enige die dat mag hè, in mijn huis roken!

Wij zijn maar kort samen opgegroeid. Zoals ik hier al eens over ons ingewikkelde gezinsverband vertelde, we hebben een aparte familie. Hij in Duitsland, ik in Nederland, we zagen elkaar hooguit één keer per jaar. Telefoontjes met verjaardagen. Toch is er een band.

Hij haalt de rozenkwarts uit zijn zak die ik hem in juni heb gegeven, waarbij ik zei: als je je rot voelt of pijn hebt, houdt dit steentje dan vast en ik ben bij je, kwatsch natuurlijk, maar hij zegt dat het hem wel steun geeft. Mooi toch?

Als ze weer vertrokken zijn kan ik me eindelijk laten gaan.

Vier weken nog, of vier maanden, dat weet niemand.

Wat doe je dan, ik zet een CDtje op en luister naar
Jack Jones, If I could:

I’d give him more if I could

You know that I would now

If only I could

Dinsdag Dicht (30)

Hij noemt zichzelf een verlichtte dichter en hij schreef dit in Café Marleen voor me op een bierviltje.

Aan de andere kant staat SPADE: Stichting Poëzie Aan De Een- en/of Eerzamen.

“Jij, met het!!”

Liefs, Edie.

Macbetty

De avond valt in Groningen. We zijn terug uit Wildervank, van het mooie, warme optreden van Harry Niehof in de kerk die in de steigers staat, we kregen een lift naar Stad en we hebben net lekker gegeten. We wandelen op ons gemakje naar café Marleen.

Vanavond treedt Macbetty op. Een weer-ga-loos optreden of andersgezegd ... het swingde de pan uit!

Wat een gezellige avond, geweldige muziek, en ook zo leuk: tout Gronings muzikaal talent was er, nou ja, bijna allemaal ... kanjer (&co) natuurlijk niet, want ... er worden mooie dingen gemaakt in de veenkoloniën.

En alle jarigen: nogmaals van harte gefeliciteerd! Fijn dat we er weer bij mochten zijn.

Harry Niehof

Terwijl er gisteravond een storm over een groot deel van Nederland raasde, hebben wij heerlijk rustig geslapen in de stad waar ik van alle steden het liefste ben, Groningen, en 's morgens zowaar in de zon een ontbijtje op een terras!

Omdat we voor het feest bij Marleen toch hier in Groningen zijn, heb ik gezocht naar een invulling voor de zondagmiddag. Vanavond is duidelijk, dan zitten we weer in café Marleen, want Inki de Jonge treedt op met haar band Macbetty. Daar kijken we erg naar uit.

Op de site van Harry Niehof zag ik dat hij weer eens in een kerkje zou optreden. Toevallig deze zondag. In Wildervank.

Waar ligt Wildervank en hoe komen we daar, en komen we daar ook weer weg?

We pakken de trein naar Veendam (ja,ja, je geleuft het nait, maar dat kan tegenwoordig) en dan daar de bus naar Wildervank. De trein was iets verlaat, maar het leek alsof de buschauffeur al naar ons uitkeek. Hij heeft even gewacht. Dat vind ik nou zoiets geweldigs, hulde aan deze chauffeur van Qbuzz 10 van 13.39 uur!

Maar goed, we zijn natuurlijk veels te vroeg, Harry begint pas om 15.00. We stappen het plaatselijke café binnen, Party- en Zalencentrum Boelens, en daar vindt op dit moment de Districtfinale klasse driebanden plaats. Oeps, een serieus gebeuren. Mijn vader deed het trouwens ook graag, dat biljarten.

Best spannend om even naar te kijken. En alles wat gezegd wordt is hier in het Grunnegs.

Er liggen foldertjes van Harry’s optreden op de tafel. We nemen koffie, een wijntje en een kroketje. Mensen spreken me hier zo makkelijk aan, ik heb hier vaak eerder contact dan thuis. Een vriendin zei laatst dat dat komt omdat ik me daar in Groningen meer open stel. Ik weet niet precies hoe het zit, maar reken maar dat ik er van geniet!

Ik blader door het Dagblad van het Noorden en kijk: een artikel van Inki de Jonge, journaliste en geweldige zangeres, vanavond zien wij haar, dus. Hoe toevallig kan het allemaal zijn?

We moeten de biljartfinale verlaten, het is tijd voor Harry. We lopen over het kerkhof naar de Margaretha Hardenbergkerk, een kerk die geen kerk meer is.
De stichting Wildervanck-Wildervank is het geheel aan het restaureren zodat het gebouw bewaard blijft en er culturele evenementen in georganiseerd kunnen worden.

Harry speelt akoestisch. Het is even wennen, deze kerk is wat groter dan destijds in Woltersum. Volgens hem zou het erg galmen bij versterking. Al gauw neemt hij me met zang en gitaarspel weer mee.

Hoewel ik bijna alle nummers inmiddels ken, word ik toch weer geraakt door een aantal. Vooral bij het liedje over zijn moeder kan ik het gewoon niet droog houden. Stiekem veeg ik mijn tranen weg, hopende dat niemand het ziet.

Zo’n bijzondere middag weer, stel je voor er zijn hooguit 30 mensen.

Na afloop praat ik nog met wat mensen in de kerk. Men is erg gedreven om dit gebouw te bewaren en ik luister graag naar zulke verhalen. Ik praat met de moeder van Simon, degeen die de website onderhoudt en ik vind het geweldig, die saamhorigheid en die verbondenheid te werken aan een gezamelijk doel. In een plaatsje, Wildervank,  waar ik nog nooit van gehoord heb. Simon is verbaasd dat deze plaats toch redelijk makkelijk met openbaar vervoer bereikbaar is. Hij moet terug naar Stad en biedt ons aan om mee te rijden. Dat doen we natuurlijk graag!

Kleurrijke medemensen

Na een zelfgebakken stokbroodje vol met zaden en pitten (verser kan bijna niet) en belegd met romige brie, hebben we de trein naar Groningen genomen.

In de volle coupé zit een flink aangeschoten vrolijkerd, in een strak pak en met flitsende schoenen aan. Hij heeft een tasje van Hugo B. bij zich. Hij stelt impertinente vragen aan de medereizigers. Waar kom je vandaan, waar ga je heen, waar werk je .... Op een enkele passagier na, die zich zichtbaar kapot ergert, hebben de anderen er toch wel schik in, er hangt ook wat spanning in de lucht: als je zelf maar niet het onderwerp van zijn aandacht wordt.

In de Spits, Pers en Metro blijkt voor veel mensen opeens heel veel interessants te staan.

Hugo B. kijkt met pretogen rond op zoek naar een volgend slachtoffer. Op het T-shirt van Man staat ‘No time to waste’, dat wordt enkel keren luidruchtig opgelezen. Vervolgens wordt Man er op doorgevraagd: Is dat een liedje, hoe kom je aan dat shirt, waarom draag je dat. Man geeft op elke vraag rechtstreeks antwoord. Het volgende slachtoffer is een jonge knul, schuin achter ons. Waar ga je naar toe, waar kom je vandaan, werk je? Ja, ik werk zegt de knul. Waar dan? Bij V&D.

Zo wordt hij verder aangesproken: Hee Vee-en-Dee, heb je een vriendin? Nee? Dan zit je hier goed, het zit hier vol met kippen.

De bedoelde ‘kippen’ schieten in de lach. Hij is lastig, maar ook erg leuk. Hij begint zich wat te verontschuldigen en legt uit: er werd een nieuwe winkel geopend, proseccootje hier ... proseccootje daar, niks gegeten, biertje er achteraan. We knikken begrijpend. Bij zijn bestemming aangekomen, groet hij iedereen uitbundig, met nog even alles benoemen wat hij opmerkt aan kleding, kapsel e.d. Dan stapt hij zwierig uit.

De rust is weergekeerd in de coupé. Een liefogend dametje in het zwart stapt in. Met zachte, vriendelijke stem doet zij kond van haar stellige overtuigingen. Ze is erg in de Here Jezus. De nette heer die tegenover haar zit, luistert beleefd naar haar dwingend betoog, en werpt mij zo nu en dan een veelbetekenende blik toe.

Eigenlijk vind ik haar manier van doen veel onaangenamer dan die van de net uitgestapte Hugo B.

Maar ook zij verlaat de trein al snel en de rest van de reis brengen we rustig lezend en soms wegdommelend door.

Als we station Groningen binnenrijden, maakt m’n hart altijd een klein sprongetje, het is gek, maar het voelt een beetje als thuiskomen. We checken in bij Budgett, worden daar als oude bekenden ontvangen, dan spoedden we ons naar Marleen, we zijn uitgenodigd voor een feest daar.

We ontmoeten nog weer een kleurrijk persoon. Hij noemt zichzelf een verlichtte dichter met de naam SPADE: Stichting Poëzie Aan De Een- en/of Eerzamen. Hij schrijft wat voor me op een bierviltje, ik zal het plaatsen in Dinsdag Dicht. Het werd nog laat, deze fijne avond bij Marleen.