Finisterre in Soaksumhoezen

We verlaten Westerwolde en gaan naar het Hogeland. Via de N33, die we helemaal voor ons zelf hebben rijden we naar Saaxumhuizen.

Ik heb voor een nacht gereserveerd bij B&B Finisterre. Ik weet niet wat er nu op de eerste plaats staat ... Huisje Horizon of Finisterre. Wel verschillend, het ene is een huisje, het andere een B&B, maar beide op fantastische plekken. Ik denk een gedeelde eerste plaats. Westerwolde is erg mooi, maar het Hogeland spreekt me ook aan, zeker omdat de kust dichtbij is.

Man noemt dit een plek met een hoog ‘Angelika-gehalte’. Een mooie ruimte en fraaie tuin met appel- en perenbomen, bessenstruiken, vijver. En ... er lopen zijdehoentjes rond. Zulke leuke kippen! Er lopen er drie rond met zes al wat grotere kuikens. Ze maken zachte tokgeluidjes en de haan kraait beschaafd om 7.30 uur.

Het is al vaker gezegd, maar dit heerlijke zomerweer speelt natuurlijk ook een rol.

Avontuur op de kwelder
In de middag rijden we naar Pieterburen, we hebben ons opgegeven voor een kwelderwandeling van het Groninger Landschap. Bij gebrek aan voldoende deelnemers werden twee excursies samengevoegd. Dat bleek een tocht met de huifkar, wat we eigenlijk niet wilden. Nou ja huifkar, gelukkig niet, het was een tractor met overdekte laadbak, dus dat was toch wel weer leuk.

De deelnemers waren een ouder echtpaar, twee vriendinnen op leeftijd en een moeder met een tienjarig zoontje, en wij dus.

Plus onze gids Gerard.

De huifkardeelnemers waren qua schoenen niet echt voorbereid op de kwelder.

Aangekomen bij de dijk stapten we uit de huifkar en gingen de kwelder op.

Er liepen paarden. Gerard vertelde dat ze misschien even wat nieuwsgierig zouden zijn, maar ons dan verder met rust zouden laten.

De drie nog vrij jonge paarden dachten daar anders over.

Ze begroeten ons eerst, maar werden steeds brutaler. Ze duwden tegen je aan, renden weg, en kwamen in draf recht op je af.

Waarschijnlijk voelden ze de angst van de mensen aan, en omdat ze niet tot de orde werden geroepen, werden ze steeds meer opdringerig en onstuimiger.

Gerard kon met moeite zijn verhaal vertellen. Hij vertelde over de keuze van het wel of niet laten grazen van vee op de kwelder - kort gezegd komt het er op neer dat de natuur zich aan het beheer moet passen, i.p.v. dat het beheer in dienst van de natuur staat. Stof tot nadenken, maar omdat we zo op die paarden moesten letten, letten we ook minder op de ondergrond. Dus verdween er regelmatig een been met stadse schoen een eind in de zwarte smurrie. Dat was wel weer grappig.

Ik was niet zo bang voor de paarden, maar hield ze wel goed in de gaten, zodat ook bij mij plots een voet in de diepte verdween. Maar dat gaf niks, ik was er op gekleed.

Van de Zilte schijnspurrie, een rare naam voor een mooi bloempje, bloeit er nog een enkele. Helaas te klein voor m’n fototoestel, ik krijg hem er niet op.

Ik had wel te doen met onze gids Gerard. Hij was erg betrokken bij zijn deelnemers en terug bij de Buitenplaats liep hij met bakjes water te redderen voor schoen- en voetwassingen. 

Wij stapten met modderschoenen en al een terras op voor bier/wijn en bitterballen. In de zon.
Ik vond het geweldig, een beetje korte wandeling. We besluiten morgen zelf nog eens de kwelder op te gaan.

’s Avond gaan we in Eenrum naar Abrahams Mosterdmakerij. Eerst nog buiten een wijntje op het terras, dan naar binnen, lekker eten. Tot slot nemen we een drankje, kruidig zoet, zachte Groninger likeur.

Het is Marne Grand Cru, 't Gold’n Draankje oet de Marne!

De ober vertelde dat het komt van ’t Korensant. Mooi, want dat staat ook nog op het programma. Van de website:

Mooie ingrediënten… Rum, honing, kruiden, specerijen, Bekroond met een subtiele vanille noot.

Zwervend op het wad… Zwoegend door het slik… Zilte, heldere luchten van het Hogeland Levens-elixer...

Dat is wel weer erg toepasselijk.

Dylan dichtbie ... in Mussel

Broertjes Vissering

Tijdens onze Groninger vekaanzie vindt ook het Noord Nederlands Dylan Festival plaats. Aan een strandje aan het Lindemeer in Mussel. Dat gaan wij meemaken!

We komen in de eerste plaats voor Alex Vissering, zijn optreden is vroeg in de middag, maar helaas arriveren we net te laat, zijn optreden is al geweest. Dan maar een praatje met hem en zijn broers maken. Alex herinnert het zich nog dat wij tijdens onze vorige vekansie in januari bij zijn optreden in Winschoten waren, Man had toen zijn fietsongeluk gehad en zat daar met een bont en blauw gezicht. Alex vroeg zich tijdens dat optreden steeds af wat die kerel toch overkomen zou zijn, het koste hem bijna de concentratie zo afgeleid was hij, vertelde hij ons.

Een van de broers van Alex wijst naar Jacques Mees en zegt: Kijk die studeert voor Bob Dylan.

Jacques Mees luistert naar Martin Korthuis Band

Het publiek van het festival is voornamelijk ongeveer onze leeftijd ... en ouder.

Het is een leuk kleinschalig festival, met erg gezellig sfeertje en het weer is prachtig. Er verschijnt boven ons zelfs een omgedraaide regenboog, wat geen regenboog is maar een circumzenitale boog. Als een grote glimlach stond tie aan de hemel.

We hadden de organisatie overigens wel wat meer bezoekers gegund.

Allemaal heel verschillende, maar enthousiaste artiesten die op hun manier Dylan vertolken. Het optreden van de beroemdste, Ernst Jansz, vond ik zelf het minste, maar dat is natuurlijk persoonlijk. Het is eigenlijk onmogelijk om Dylan te vertalen, daarnaast vond ik hem erg gespannen overkomen en maakte hij geen contact met het publiek. Hij ging een klein beetje los toen hij een nummer samen met The New Fools deed. Die waren trouwens erg leuk. De stem van Ben Schuurmans benaderde die van Dylan het meest. Maar de Tilburgse Jacques Mees is de echte look-a-like.

Jacques Mees

Martin Korthuis Band

Luigi Catuogo

Danny Bryant's REDeYeBAND

Ernst Jansz

Ben Schuurmans van The New Fools

Na het middaggedeelte gaan we eten bij Snackbar de Mussel, waar we buiten op het terrasje zitten. Een medegast begint een praatje, een zeer stevige man, met een bord vol patat met mayo, frikandel speciaal en bereklauw. Hij vertelt dat hij van een hersenvliesontsteking is genezen en volgens de artsen was het een wonder dat hij weer kon lopen. Apart toch dat mensen regelmatig direct hun levensverhaal aan me vertellen en ik schiet dan al gauw in de ‘werkmodus’.

Over Exloërmond zei hij dat het ‘20 seconden breed en 20 minuten lang’ is. Die vonden we wel sterk.

Het Dylan festival is hier in Mussel niet erg bekend volgens hem. Volgens ons dreunt iedereen hier z'n huis uit! Had men de inwoners niet beter vrijkaarten kunnen geven?

De eigenaar van de snackbar zegt: Men gaat hier liever naar de kerk, er zijn er vijf. Hij merkt nog op dat het hier een half jaar achterelkaar geregend heeft, is het Bob Dylan Festival, gaat de zon schijnen.

Als we bij het afrekenen vragen of we kunnen pinnen zegt de eigenaar: Ja, ik neem het apparaat mee naar buiten, we hebben een erg lang kabel.

Humor heeft die man.

We gaan weer terug naar het festivalterrein, het koelt erg af, maar we blijven bijna tot het eind.

Ook leuk trouwens, is hoe Olaf Vos de presentatie doet en het geheel in het Grunnegs aan elkaar praat.

De Italiaanse Luigi Catuogno deed Dylan liedjes alleen met gitaar. Mooi.

En de Engelse Danny Bryant's REDeYeBAND, wat een power! De bassist is zijn vader, hoe oud zou die man zijn?

Zoals ik al zei: The New Fools ... die vond ik erg goed en zo'n leukerd als zanger.
Maar wat wordt het inmiddels koud.

We gaan bij Bar de Mussel opwarmen en een slaapmutjes drinken.

Al met al was het een bijzondere ervaring en heb ik erg genoten van deze heerlijke dag.

Na ons bezoek aan Bar de Mussel, slapen we prima in de smaakvolle B&B De Musselstee in de Musselstraat in Mussel en genieten in de morgen van een heerlijk ontbijt.

Wandelen en op de thee bij de Zanger

Vandaag maken we een wandeling bij de Holle Beetse Vennekampen, op aanraden van de vrouw van de Theeschenkerij in Sellingen. Volgens haar was daar een keer een zwarte ooievaar gesignaleerd. Wij zien hem natuurlijk niet, maar het is een mooie wandeling op de vlonders gebouwd door scholieren.

Schoonzus is niet mee, zij is in de lappenmand, het is niet helemaal duidelijk of dat door de Sultan van Vlagtwedde komt. Zij blijft rusten in huisje Horizon.

Is het een bont of bruin zandoogje?

Bruin... o, nee toch bont (dank André)

Omdat we toch in de buurt zijn ... de Zanger zit in 1^e Exloërmond. We bellen of het schikt en gaan even op bezoek.

Bert Hadders heeft zich de hele maand september teruggetrokken in een leegstaand schooltje om te werken aan zijn nieuwe CD ‘De Coöperoazie’. Kijk hier. Zijn Nozems en de jongens van Cochon Bleu komen regelmatig repeteren. Hij schrijft vanuit daar ook mooie verhaaltjes op zijn website, in het Grunnegs (Knoalsters?), over jeugdherinneringen en zijn avonturen daar.

Het lezen (en begrijpen) van dat sexy taaltje gaat me steeds beter af.

De ruimte waar hij verblijft ziet er nogal spartaans uit, in de hoek ligt een matrasje. Verder veel muziekinstrumenten en op het schoolbord staan de nieuwe songtitels geschreven. Op de tafel zie ik een fotootje van zijn beeldschone vriendin staan, het lijkt mij eenzaam, een maand is best lang.

Alles voor de muziek.

We hebben een appeltaartje meegenomen, Bert schenkt een mok thee en dan gaan wij weer verder. Leuk om even gezien te hebben.

We rijden terug naar Huisje Horizon, schoonzus is inmiddels opgeknapt, we zitten nog wat samen in de tuin. Jongste Broer en schoonzus vertrekken eind van de middag weer, we brengen ze naar het station in Winschoten.

Mijn Architect en ik, samen nog een laatste nacht in het stille huisje Horizon.

We gaan niet uit eten, ik kokkerel m’n vakantierecept pasta en met een glas Hoop Huis dromen we verder.

Domus Novae Lucis

Nu we in de in deze streek van Groningen zijn bezoeken we ook een van de mooiste monumenten van ons land, het Klooster Ter Apel. Domus Novae Lucis, Huis van het Nieuwe Licht.

Mooi gerestaureerd, oud en nieuw in harmonie. Indrukwekkend.

Ook een prachtige kruidentuin.

Met moeite ruk ik me los van deze plek. We bezoeken hierna het Theater van de Natuur in Sellingen. Een draaibaar kunstwerk waarmee je op verschillende manieren naar het landschap kunt kijken. Op de traptreden staan gedichten geschreven door bekende Nederlanders. En net voor sluitingstijd kunnen we nog wat drinken met wat lekkers erbij in Theeschenkerij de Noordmee, tevens informatiecentrum van Staatsbosbeheer.

Huisje Horizon

Behalve dat ik een weblog schrijf, volg ik ook een aantal andere blogs. Vooral als ze uit Groningen komen lees ik ze graag, bijvoorbeeld deze: Langzame opmerkingen in een snelle tijd.

En zo kwam ik aan het adres van dit heerlijke huisje in Westerwolde.

Niet een gewoon vakantiehuis, maar een ’thuis’ compleet en smaakvol ingericht met boeken, bladen en muziek.

Met sterrenhemel

met oorverdovende stilte

met de mooiste kikkerpoel ooit

met kleurige wilde bloemen

libellen, kikkers, bijtjes,

geelgors en koolmees,

paradijselijk gelegen tussen de graanvelden

rust, ruimte, wind en wolken

landschap ... natuur ... leeg ... privacy

Gastvrij, hartelijk, een wonderschoon plekje waarvan je eigenlijk niet meer vertrekken wilt.

Toen we gisteravond laat moe uit Duitsland aankwamen, met de mobiele telefoons bijna leeg, werden we door H&L met veel geduld door het donker geloodst, naar de plek waar de huizen en bomen ophouden.

Heerlijke dagen hebben we hier doorgebracht. Even het verdriet loslaten.

Heimat

Nu we op vakantie in Groningen zijn lassen we ook een paar dagen familiebezoek over de grens in. We pikken maandag m’n jongste broer en zijn vrouw bij het station op en rijden met z’n vieren naar Duitsland. We nemen de kleinere wegen en onderweg eten we een heerlijke Kartoffelsalat mit Bockwurst.

Rond mijn geboorteplaats Cuxhaven wonen mijn oudste broer en mijn tante, de jongste zus van mijn moeder. Haar zoon, die even oud was als mijn jongste broer is een paar weken geleden plotseling aan een hartstilstand overleden.

Vlakbij Hamburg woont nog een zus. Ook daar wil ik graag even langs.

We bezoeken dinsdag eerst mijn oudste broer, die er alweer slechter uitziet dan een paar dagen geleden. We gaan met z’n allen naar de tante, waar zich alweer meer familie verzameld heeft. Ook een achternichtje en zoals iedereen die ouder wordt zeggen ook wij: wat ben je groot geworden!

Tante trakteert ons op een heerlijke maaltijd met Rotkohl.

Het is erg gezellig samen, ondanks de verdrietige aanleiding van ons bezoek, alweer wat meer afscheid nemen van m’n oudste broer. Behalve dat, heeft  familiebezoek voor mij zo-wie-zo een hoog emotioneel gehalte, reden waarom ik het altijd zo lang mogelijk uitstelde. Op de een of andere manier liggen irritaties altijd een beetje op de loer. Maar ik ben blij dat ik mijn broer nog kan vasthouden.

Op woensdag vertrekken we weer, maar gaan nog even langs mijn zus, de middelste van de drie meiden. Zij is anderhalf jaar jonger dan ik en we zijn blij elkaar weer te zien. We maken een wandeling, zij woont mooi vlakbij een strandje aan de Elbe.

Het was allemaal kort en heftig, fijn om allen weer eens te zien, toch ben ik blij als we weer via de snelweg richting Groningen rijden, voor het vervolg van onze vekansie.

Ik kijk erg uit naar onze volgende verblijfplaats.

The Bluescowboys

En niks leuker dan in Groningen op zondagavond naar een live muziekavond in Café Marleen.

Vanavond The Bluescowboys met Lex Koopman, Lou Leeuw en Kees Alkema.

Hartstikke leuk!

Bonnie Boonstra

Verdwaald Verlangen

Onze eerste vakantiedag: Via de Lepelaar, pauze met koffie en taart, rijden we rond half twee Groningen binnen. We vinden zowaar direct een parkeerplaats op het Gedempte Zuiderdiep. Als we uitstappen komt een man naar ons toe en zegt: Mag ik u wat vragen? Het is een beetje en brutale vraag, maar heeft u misschien 20 cent voor me, ik zit in de opvang .... Ik geef hem twee euro. Weet u het zeker?

Ik knik, hij blij, ik blij en we gaan ons hotel binnen.

Even later lopen we gehaast naar de Oude Boteringestraat en weer vraagt iemand om geld, maar we willen doorlopen om op tijd te zijn voor onze voorstelling. Andere keer, zeggen we en hij wenst ons tachtigmiljoen jaar dood. We schieten in de lach, niks kan ons deren, wij hebben vakantie en zijn in Groningen!

We gaan naar de Doopsgezinde Kerk voor een bijzondere voorstelling. Oude kerken als decor en podium voor hedendaagse kunst. Terug naar het Begin ‘On Tour’ start met het kleinkunstprogramma Verdwaald Verlangen van Dominic van Vree met Hesther le Grand en Niels Smit Duyzentkunst.

Een ontroerend verhaal van een zoon over zijn moeder die dementeert.

Een prachtige voorstelling die klopte, de verhalen, het spel, de zang en de muziek.

Ik was erg ontroerd en toen ik opzij keek naar Man, had zelfs hij tranen in de ogen.

Ik wil deze voorstelling mijn (Groningse) bloglezers graag aanraden, zeker als er dementie in je omgeving voorkomt, en bij wie is dat tegenwoordig niet?

Er zijn binnenkort nog twee voorstellingen: 23 en 25 september. Echt de moeite waard.

Klik hier voor een lied uit de voorstelling.

naschrift:

Theatermaker, producent en oud-PvdA-raadslid Dominic van Vree uit Leermens is 15 januari 2013 onverwacht overleden. De Groningse duizendpoot werd 57 jaar.

Vekaanzie!

Onze vakantie is begonnen! De derde vakantie in Groningen. We maken een reis met veel cultuur en muziek. We logeren in leuke B&B’s, op verschillende plekken in de provincie. Weer nieuwe plaatsen ontdekken. Natuurlijk gaan we ook naar de stad Groningen.

Omdat we dan al halverwege zijn, in de richting van mijn oudste (zieke) broer in Duitsland, gaan we hem ook bezoeken. Mijn jongste broer en zijn vrouw gaan dan mee. We kunnen de auto lenen van Mans zus, dat is ontzettend lief van haar!

De laptop gaat ook mee, zodat ik tussendoor blogjes kan schrijven, mits ik een internetverbinding heb.
Vanmiddag de auto opgehaald, nog even inpakken en morgenochtend wegwezen.

Ik heb er veel zin in!

Mijn grote broer ...

... die sterven gaat ...

Kan je dat zo lukraak zeggen op je weblog? Ik kan hier ook altijd al m’n mooie en vrolijke dingen kwijt, een weblog is toch een soort dagboek, het opschrijven heeft iets troostends, dus ja, ik maak dit wereldkundig.

Mijn oudste broer, die in Noord Duitsland woont, ernstig ziek, heeft toch nog de lange reis hierheen ondernomen, vooral voor onze moeder. Zijn vrouw reed, hij mag dat niet meer. In juni van dit jaar waren ze ook hier, op onze moeders verjaardag. In die korte tijd is hij snel achteruit gegaan.

Toen hij hier aankwam schrok ik wel, mijn broer, die grote, stevige, blonde germaan is nog maar een schaduw van zichzelf. Steunend op een rollator liep hij naar onze voordeur. Met veel moeite hees hij zich de steile trap op. Ons huis is ouder dan 100 jaar, dus kan je je misschien iets bij het soort trap voorstellen.

Boven gekomen moest hij direct gaan liggen. Ik had allerlei lekkers gemaakt, hij genoot van zelfgebakken brood met bramenjam, de laatste rijpe aardbeien zo van de plant geplukt, een versterkend kippesoepje, maar het blijven muizenhapjes die hij neemt.

We doen vrolijk, op zijn begrafenis kunnen we nog genoeg janken, nu maar niet, want wat heeft hij daaraan? Er worden zelfs grapjes gemaakt. Dat komt vaker voor in onze familie ... hoe erger de situatie ... hoe cynischer we worden, een beetje een familiekwaal. Hij is weer gaan roken ... dat maakt toch niks meer uit, ik heb al kanker.

Hij probeert overeind te komen om naar het dakterras te gaan om een van z’n stinksigaartjes te gaan roken, maar de zon is net even weg, op deze verder toch mooie dag, hij heeft het koud. Ik zeg: rook dat ding nou maar gewoon hier in de kamer. En ik voeg toe: maar je bent wel de enige die dat mag hè, in mijn huis roken!

Wij zijn maar kort samen opgegroeid. Zoals ik hier al eens over ons ingewikkelde gezinsverband vertelde, we hebben een aparte familie. Hij in Duitsland, ik in Nederland, we zagen elkaar hooguit één keer per jaar. Telefoontjes met verjaardagen. Toch is er een band.

Hij haalt de rozenkwarts uit zijn zak die ik hem in juni heb gegeven, waarbij ik zei: als je je rot voelt of pijn hebt, houdt dit steentje dan vast en ik ben bij je, kwatsch natuurlijk, maar hij zegt dat het hem wel steun geeft. Mooi toch?

Als ze weer vertrokken zijn kan ik me eindelijk laten gaan.

Vier weken nog, of vier maanden, dat weet niemand.

Wat doe je dan, ik zet een CDtje op en luister naar
Jack Jones, If I could:

I’d give him more if I could

You know that I would now

If only I could

Dinsdag Dicht (30)

Hij noemt zichzelf een verlichtte dichter en hij schreef dit in Café Marleen voor me op een bierviltje.

Aan de andere kant staat SPADE: Stichting Poëzie Aan De Een- en/of Eerzamen.

“Jij, met het!!”

Liefs, Edie.