Ontdekking van Groningen

dinsdag 10 juli 2012

maandag 9 juli 2012

Ik sliep de afgelopen nacht heel licht, kleine korte hazeslaapjes. Het lag niet aan het bed, dat was prima, het was warm in de kamer en er was een mug, maar ook dat was het niet. Elk uur was ik wel wakker, niet klaarwakker hoor, maar de toneelstukken van gistermiddag spookten steeds weer door m’n hoofd.

Ik doe het bedlampje aan en lees de tekst van De Wending nog eens en weer voel ik die droefheid. Wat is dit toch. Ik probeer na te gaan wat me zo triggerd en waarom.

Ik geef mijn kind toch niet weg? Is het omdat ik het wel ga verlaten?

Maar mijn kind is geen kind meer, hij is 27 jaar.

Natuurlijk blijft hij altijd mijn kind, zolang ik leef. Nu wonen we op vijf minuten van elkaar verwijderd ... als we inderdaad naar Groningen zouden verkassen wordt dat meer dan drie uur. Hij redt zich wel ... en ik?

Is dat het wat me onbewust raakt? Of is het toch iets anders? Ik kom er niet uit, laat het los. Blijkbaar kan een toneelspel me tot tranen roeren, net zoals soms muziek, een film of een boek. En dat gebeurde dus gistermiddag.

We gaan vanmorgen vroeg ontbijten, er is weer veel heerlijks. Tijd om naar het station te lopen. In Groningen aangekomen hebben we tijd voor een kop koffie ... nee niet op het station, hoe trendy je een stationsrestauratie ook mag noemen, ik weiger meer dan 2,50 voor m’n cappuccino te betalen. We steken even over naar Coffee United, prima tent, goede koffie, vriendelijke bediening en redelijke prijzen. Ik moet altijd wel om mezelf lachen, gaan we helemaal per trein naar Veendam voor een toneelvoorstelling, met hotel en diner ... geven klauwen met geld uit, maar voor de prijs van een kop koffie heb ik zo m’n principes!

In de trein terug, heerlijk dat de reis meer dan twee uur duurt ... om na te genieten, samen napraten, mijmeren ... ik kijk uit het treinraam en zie een weiland vol schapen en hoor de herder weer zeggen: Laat het denken maar aan de schapen over.

Nu langzaam overschakelen .... straks weer werken.

en weer thuis ... met gelukssouveniertjes

zondag 8 juli 2012

Het Geluk (1)

Veendam, een prettig stadje. We zijn er al vaker geweest, destijds in het Veenkoloniaal museum en in cultureel centrum van Beresteijn. Nu voor het eerst met de trein, sinds kort kan dat weer. Met een mooi opgeknapt stationsgebouw.

We lopen door een straat met fraaie herenhuizen, o.a. in Amsterdamse Schoolstijl.

We worden hartelijk ontvangen in het prima Hotel Parkzicht en spreken af dat we om half drie naar onze voorstelling worden gebracht. We zetten onze spullen op de kamer en gaan op het terras zitten, dat wil zeggen in de wintertuin met geopende pui, want helaas regent het inmiddels weer. Afgelopen week was het hier prachtig weer.Maar we zitten hier droog met een eveneens droog wijntje en het voelt als vakantie.

Nu oogt het Museumplein somber en grijs, leeg en nat, maar dat doet niets af aan mijn gevoel van vrolijke verwachting voor wat er komen gaat. Vanmorgen in de trein had ik dat al, weg van alle drukte, van werk, van gedoe en van volle agenda’s en - al gaan we maar kort, een dagje en een nachtje - Groningen werkt zo louterend.

Straks gaan we naar een bijzondere toneelvoorstelling op een bijzondere plek. Ondertussen lees ik hier het Dagblad van het Noorden, Gerrit Komrij is overleden, in deze krant een foto van een verkeerde Komrij.

Mijn blik valt op ‘Steeds minder neerslag in het ‘droge’ Noorden. In Groningen en Drenthe valt de laatste jaren minder neerslag ... en ik citeer Spinvis: ‘en dat is heel goed nieuws’.

We worden door een vrolijke A. in zijn luxe car naar de voorstelling gebracht.

Daar worden we ontvangen in het Dorpshuis van Zuidwending en ik koop alvast een boekje met de teksten.

Het Geluk - Tsjechov in de Veenkoloniën

Drie grote houten kubussen op het land van 6x6x6 meter. Met één zijde helemaal van glas, met zicht op het weidse Oost-Groningse landschap ... als decor van de drie eenakters, geïnspireerd op korte verhalen van Anton Tsjechov. De groepjes bezoekers rouleren tussen de drie kubussen.

Alle drie de stukken hebben me geraakt, van komisch tot melancholisch.

Bij alle drie geweldige acteurs en wonderschone teksten, daarbij het zicht op de wolken, een aardappelveld, leegte en de langsscherende zwaluwen.

De eerste, Typisch Tsjechov, een vrolijke chaos op het toneel ... ik kan het niet verwoorden, niet navertellen.

Als het nog langer zou spelen zou ik adviseren: Ga er naar toe. Maar vandaag is de laatste dag, vanavond de laatste voorstelling.

De tweede voorstelling, De Wending, is weer heel anders, minder luchtig. Een herder met kind, ontmoet achtereenvolgend een dichter, een soldaat en zijn eigen vrouw.

Bij het voorlaatste gedeelte, de herder en zijn vrouw, kan ik opeens amper m’n tranen tegenhouden, ik krijg een brok in m’n keel, ik weet niet waarom het me zo in die mate raakt. Ik vecht ertegen, kijk steels rond of nog iemand dat heeft, maar nee, wat baalde ik van mezelf. Man kijkt me even lichtelijk verbaasd aan. Ik zoek voorzichtig in m’n tas een zakdoek en snoot zacht m’n neus.

Denkt u maar dat ik een beetje verkouden ben. Straks ontsnapt er nog een snik ... in zo’n kleine ruimte, zo dicht op de acteurs ... he getsie wat is er toch met me? Ik schaam me rot en probeer het uit alle macht te verbergen.
Als het toch te dichtbij komt, kan je door die grote glaswand een bheetje vluchten - weg over de weidsheid met zwaluwen en bloeiende aardappelplanten ... transparantie ... dit kan niet in een echt theater, dat is toch meer poppekast ...!

Als het afgelopen is gaan we naar een boerenschuur, naar een muziekuitvoering van de Nederlandse componist Cornelis Dopper - een tijdgenoot van Tsjechov en geboren in Stadskanaal - uitgevoerd door het strijkensemble van het Veenkoloniaal Symfonie Orkest.

Het is het zelden uitgevoerde muziekstuk Pallas Athene uit 1914. Prachtig en ik kom weer wat bij.

In die schuur zitten we op kartonnen vouw-Geluk-krukjes, die we na afloop ook mee mogen nemen.

Het laatste toneelstuk, Nog meer eeuwige liefde, maakt me weer op een andere manier sprakeloos. Nadia en Boris, een dialoog tussen een vrouw en haar aanbidder.

Nadia (Veerle van Overloop), ik vond haar zo mooi, met haar Vlaamse accent, maar niet tè Vlaams, haar mimiek, haar mooie jurk.

Boris (Tom Jansen) met zijn warme stem, dan weer voelde ik medelijden met hem, dan weer ergernis ... net als Nadia.

Allemaal mooie teksten of ... misschien vind ik deze laatste toch wel de mooiste tekst van de drie.

Inderdaad een onvergetelijke ervaring!

Een beetje verdwaasd lopen we na afloop nog eens langs de kubussen om er toch nog even wat foto’s van te maken. Nu pas zie ik dat er in elke kubus aan de wand tegenover het glas een grote prachtige quilt hangt. Zwaar onder indruk en in gedachten lopen we terug naar het Dorpshuis, we merken amper dat het regent.

We nemen daar een wijntje terwijl we op onze chauffeur wachten die ons weer komt ophalen.

We eten deze avond in het hotelrestaurant, gezellig en allemaal erg lekker. We nemen alleen een hoofdgerecht en meer kunnen we niet op. Wij zijn westerse porties gewend ... tjonge wat een verwennerij hier!

Na het eten breekt toch nog de zon door en doen we voor het slapengaan een ommetje Veendam. Ook hier scheren gierzwaluwen over de daken.

zaterdag 7 juli 2012

Wolken

Wat wel een voordeel is bij deze halfslachtige zomer ... de geweldige luchten!

22 juni 2012

29 juni 2012

5 juli 2012

6 juli 2012

Deze foto’s zijn genomen vanaf het dakterrasje bij onze slaapkamer, op de tweede verdieping.

woensdag 4 juli 2012

Fleur en kleur

In de Heemtuin: héél veel kleur en fleur!

Nog meer bij Veronique.

donderdag 28 juni 2012

Heemtuin

Een warme dag gaat het worden, met wat zon. Aan het eind van de dag wordt regen, hagel, zware windstoten voorspeld. Dat werd ons hier bespaard. Ik hou van warmte, maar graag wel met blauwe lucht. Grijze zompige, broeierige dagen, daar ben ik niet blij mee. Maar goed, het kan er mee door vandaag, in deze prutszomer (to zover).

Eigenlijk moest er op deze vrije dag flink huisgehouden worden, de stofwolken, textielbergen en aangeslagen tegeltjes roepen om actie … pech, het is te warm ... naar buiten moet men!

Zouden er nog vlierbloesems zijn? Op deze vrije dag pas weer gelegenheid … hopelijk vind ik nog wat.

Het is al warm, ik ga vroeg op pad, maar wel met lange broek, lange mouwen, kniekousen ook en stevige schoenen. Iedereen waarschuwt me altijd tegen de teken bij al dat gestruin.

Ik heb tot nu toe geluk. Ik zeg altijd maar: ze lusten mij niet.

Op nog geen tien minuten fietsen van huis zit ik op een prachtig plekje. Natuurlijk niet te vergelijken met bijvoorbeeld de Drentsche Aa, het is hier heel erg aangelegd, bedacht en gemaakt; er groeien veel planten van hetzelfde soort, veel brandnetel en kleefkruid, maar zo langzamerhand wordt het wel wat.

In het weekend is het voornamelijk een hondenuitlaatgebied. Op een doordeweekse ochtend is het heerlijk rustig.

Maar ik ben te laat voor de vlierbloesem, de meeste bloemtrossen worden al besjes.

Hè jammer, ik heb nog maar een fles vlierbloesemsiroop, ik was erg gul met weggeven. Maar goed, het waren wel aparte cadeautjes om te geven en de ontvangers waren er erg blij mee, dat is me ook veel waard.

Een goede reden om volgend jaar nog meer te plukken.

De groene trosjes vlierbessen houden een nieuwe belofte in voor het komende najaar en ook de braamstruiken beloven weer een flinke oogst. Gewoon nog even geduldig wachten.

De heemtuin hier is echt mooi (verboden voor honden). Bij de ingang bedden met groente en wilde bloemen samen, echt prachtig om te zien.

Het is hier rustig en stil, als ik me tenminste even kan afsluiten van de snelweggeluiden, om de haverklap een voorbijdenderende trein en ontelbare overvliegende vliegtuigen.

Tussendoor hoor ik de Koekoek en ik moest gelijk denken aan Coby. Tijdens de Bloggerswandeling vorige maand zei ze: Malle vogel … ik zeg toch ook niet de hele tijd mijn naam: Coby … Coby… Coby. Haha, humor heeft ze!

Ik vind het heerlijk hier alleen, maar toch kijk ik soms even om. Terwijl ik hier heen fietste liep er een man.

Alleen.
Geen rugzakje of verrekijker.

Zonder hond.

Ik denk dan gelijk, wat doet tie hier? Terwijl zo’n man toch ook gewoon lekker van de rust kan genieten, zo in z’n eentje. Maar ik blijf een beetje wantrouwig. De wereld is vol met rare mannetjes, nietwaar?

Maar hij ging de heemtuin niet in. Ik ben hier echt helemaal alleen, alleen met de vogels, bloemen en heel veel insecten.

Ik ga in het gras zitten bij de kleurigste bloemen en maak foto’s en een 'filmpje'.

Terwijl ik film komt er een kriebelbeestje op m’n hand zitten. Dus ook maar even gefilmd. Ach, het is leuk om eens uit te proberen, zo’n functie op je toestel. Stel je er niet teveel van voor hoor, het is natuurlijk helemaal niks, als ik inzoom verdwijnt het geluid ook nog, en ook nog hardnekkige vlekjes op m'n lens, haha.

Maar het geeft het sfeertje een beetje weer.

Ik wandel over alle paadjes, sommige zijn zo begroeid met distels en brandnetels dat ik blij ben met m’n lange mouwen.

Het is hier heel sprookjesachtig, ik voel me op mijn plaats, een heksje in het veld.

Omdat ik hier nu toch op m’n favortiete plukplek ben besluit ik te kijken of er nog brandneteltopjes te plukken zijn. De meeste brandnetels staan in de bloei, dus ongeschikt … maar ik zie planten waar ik eerder toppen van plukte en die hebben weer nieuwe mooie kleine topjes gemaakt, zonder bloei.

Ik pluk ze en bedenk wat we vanavond gaan eten. En ik pluk ook wat eetbare bloemetjes voor een salade (recept komt op het volgende blogje).

De paadjes hier zijn bijna overwoekerd, zoals ik al zei, zonder mechanische geluiden zou het een klein paradijsje zijn. Ik loop door het lommerrijke gebiedje en hoor van alles ritselen en wegschieten, ganzen vliegen gakkend over, de koekoek lijkt me te volgen, een boze merel vliegt scheldend op. Vinken roepen 'fritskerie'.

Als ik buk om deze paddestoelen op de foto te zetten, schieten er allerlei kevertjes weg en piepkleine kikkertjes, ach nee waarschijnlijk padjes, vanonder die paddestoel…!

Wat had ik nu graag Kees, Coby of Ubel hier gehad … zoveel te zien en te vragen en te vertellen, op dit plekje, zo dicht bij de bebouwing.

Toch ga ik vooruit in m’n kennis … ik zie het geel van de Ratelaars en kijk gelijk wat beter … en ja hoor kleine orchisjes, vraag me niet gelijk welke, ik ben al blij dat ik ze heb ontdekt.

Het was een heerlijke ochtend in m’n eentje. Als je tussen de manshoge brandnetels loopt kun je gewoonweg niet piekeren!

Als ik een arts was zou ik m’n patiënten voorschrijven: verplicht regelmatig een dagdeel in de natuur doorbrengen, tegen alle stress, blijven malen, teveel hooi op je vork (!) e.d.

Beter dan welk pilletje dan ook!

dinsdag 26 juni 2012

Dinsdag Dicht (52)

Een Bloem

Als ik een bloem was, 

zou ik dan nu bloeien? 

Of zou ik een bijzondere bloem zijn,

 een onvoorstelbare bloem, 

een bloem die niet kan kiezen tussen bloeien 

en niet bloeien,  

en die over de rand van een vaas voorover 

leunt 

om te zien of zijn afgrond een bodem heeft?  

Of zou ik alleen maar kunnen bloeien, 

moeten bloeien, 

rood en gedachteloos, 

op een ongerepte schoorsteenmantel, ergens 

tussen schaamte en geluk?  

En als ik een bloem was, 

zou ik dan weten wanneer ik moest verwelken? 

Nu nog niet?  

Toon Tellegen -  uit: 'Kruis en Munt'

donderdag 21 juni 2012

Zomerzonnewende

deze foto nam ik vanaf m'n dakterras om 20.45 uur

De langste dag van het jaar, het lengen der dagen stopt en de omslag naar de winterperiode wordt alweer ingezet.

Hopelijk zit er komende tijd nog een hittegolfje in.

woensdag 20 juni 2012

Fleur en kleur: Almere

Geelwangschildpadden

Afgelopen zondag waren we bij de Donateursdag van Stichting Aap. Dat is in Almere, bij het Stadslandgoed de Kemphaan. We zijn met openbaar vervoer en zijn ruim op tijd van huis gegaan.

Het wordt even een beetje tricky als blijkt dat op Duivendrecht onze trein een kwartier later vertrekt. De bus naar de Kemphaan gaat erg weinig op zondag.

Maar de trein loopt een gedeelte van de vertraging in, even lekker doorjassen, en we halen toch nog onze bus.

Dat Almere is van een deprimerende troosteloosheid èn lelijkheid dat je bijna medelijden krijgt met al die Amsterdammers die daar zijn gaan wonen, maar dat terzijde.

Nadat we de rondleiding bij Stichting Aap hebben gehad, gaan we naar De Landgoedwinkel, waar kassen zijn met woestijn- en jungletuin en een gedeelte waar groente en fruit geteeld worden als dagbesteding aan mensen met een beperking. Het is een plek met een goede sfeer en daar heb ik de volgende foto’s gemaakt voor de Fleur en Kleur van deze week.