Binnen een paar dagen een vink en drie groenlingen die tegen het raam knalden. De vink en de eerste groenling gelijk dood, de tweede kunnen redden met de watertechniek van mijn broer (koppie onder de koude kraan houden) en de derde had waarschijnlijk z’n nekje gebroken en stierf in mijn hand.
Hij was geringd, er stond een nummer en Museum Paris op. Kom je als klein vogeltje helemaal uit Frankrijk gevlogen, vind je de dood in Noord Groningen.
Vorig jaar had ik al een stift gekocht waarmee je (voor ons bijna onzichtbare) strepen op het raam kunt zetten. Omdat er geen vogels meer tegen de ramen vlogen, zag ik toen geen noodzaak.
Maar nu het weer raak is, heb ik de stift inmiddels gebruikt. Hopelijk werkt het, hoewel het nooit helemaal uit te sluiten is.
De onfortuinlijke Verdier heeft inmiddels een waardige begrafenis gekregen.
Maar ook klein nieuw leven van dichtbij:
Aan het eind van vorig najaar zaten nog wat rupsen op mijn toegetakelde Russische bladkool. Die gaan het niet overleven dacht ik zo.
Ik heb vier rupsen in een glazen potje gedaan en voerde ze nog enkele dagen koolblaadjes, en ja hoor, ze gingen verpoppen. Ik heb er ervaring mee, dankzij mijn vlinderproject in 2014.
De kool begon ondertussen alweer als kool te groeien en we hebben er een paar keer zelf lekker van kunnen eten.
De pot met poppen heeft tot vorige week in de berging gestaan. Ik wist niet of ze nog levensvatbaar waren, maar ze zagen er goed uit.
Nu het warmer werd zette ik de pot buiten, en ja hoor … vandaag de eerste vlinder geboren!
Vruchtwater? Wonderlijk blijft die rode vlek als ze uit de pop kruipen, ik kan er nergens iets over terugvinden. Normaal zie je zoiets natuurlijk niet als het in de natuur gebeurt.
De bovenste pop is nu leeg:
Het jonge koolwitje op een plekje uit de wind gezet om bij te komen. Hij had wel een paar uur nodig, maar vloog uiteindelijk de tuin uit, de wijde wereld in.
Inmiddels staat mijn Russische kool in de bloei en mogelijk zal hij weer koolwitjesvoer worden, maar dat heb ik er wel voor over.
