Boom Valandil gaat om

Het is zover, een van de oude populieren gaat om. Hij is 30-40 jaar oud, en een deel is al rot. We mogen de boom op het land van boer Wim laten vallen, er staat nu geen gewas op. Er lopen schapen, maar die zijn nu aan de andere kant van de akker. De mannen van Het Warmholtje, Johannes en Michiel, moeten hem wel iets schuin tussen twee knotwilgen door trekken. 

Ik ben eerst gaan sporten en als ik terug kom zie ik vanaf het fietspad dit gevaarte staan.

De reusachtige boom (wij hebben hem Valandil genoemd) stond schuin achter het kippenhok, dus de kipjes zijn eerst compleet in paniek door die herrie, maar al snel wennen ze er aan en gaan gewoon weer scharrelen.

Het gaat goed, Valandil komt keurig neer. Hij wordt in stukken van ongeveer 30 cm gezaagd en de dunnere takken worden gelijk versnipperd. 

Daar ligt de reus dan, altijd even slikken als zo'n boom om moet, maar hij werd te gevaarlijk.

Aan sommige stukken kun je goed zien, dat hij voor een deel al rot was.

Nu nog kloven en dan hebben we over twee jaar weer genoeg brandhout.

Gezinsuitje

Vandaag gaan we naar de expositie The Art of DC - The Dawn of Super Heroes in het Forum (DC = Detective Comics, een van de grootste Amerikaanse uitgevers van comics).

Wij hadden daar niet zoveel mee, maar zoon en schoondochter kwamen er speciaal voor naar Groningen en dus gingen wij mee! De expositie neemt je mee in de wereld van Batman, Superman, Wonder Woman en andere beroemde DC superhelden en schurken.

Mijn herinnering aan Batman waren de tekenfilms op TV eind jaren 60.

Toen in 1992 (denk ik) een Batmanfilm in de bioscoop draaide, zei ik tegen Henny: leuk moet je met onze zoon naar toe gaan! Wist ik veel dat dat zo’n enge film was voor een kind van amper 7. Met die griezelige Penguin gespeeld door Danny DeVito. Onze zoon kroop tijdens die film bijna in z’n vader! Later las ik dat de film door veel critici te donker, somber en schokkend werd bevonden. Een nachtmerrie film en totaal ongeschikt voor kinderen!

Nu weer voel ik me bezwaard dat ik man en kind daar destijds heen stuurde.

Maar goed, hij is uiteindelijk fan geworden.

We komen tegelijkertijd aan op het station in Groningen, zij uit Rotterdam, wij uit Winsum. Eerst koffie drinken en wat eten in de Drie Gezusters en daarna naar het Forum.

Ik moet toegeven dat de tentoonstelling erg leuk is, zeker om met z’n viertjes te bezoeken!

De kinders weten er veel van, kennen feiten en namen van producers, acteurs en veel meer.

Er waren mooie storybords, kostuums, digitale schilderijen en prachtige potloodtekeningen.

We hebben veel plezier en daarna gaan we lekker borrelen in de Ierse pub O’Malley’s, waar later ook mijn broer naartoe komt.

Uiteindelijk gaan we met z’n allen Italiaans eten bij Gustatio. Een erg vrolijke en gezellige dag!

Borg Nienoord

Vanmiddag gaan we naar de nieuwjaarsbijeenkomst van het Groninger Landschap in Leek. Het Groninger Landschap organiseert altijd mooie bijeenkomsten voor medewerkers en vrijwilligers en partners mogen ook mee. Altijd op mooie plekken. Dit jaar vind het plaats op de Borg Nienoord. Dit is een borg die wij nog niet bezocht hebben. Voorafgaand konden we ons aanmelden voor een rondleiding door de borg en een bezoek aan het depot van rijtuigen.

Rijtuigen zeiden me niet zoveel, maar we hadden zo'n geweldig leuke gids, Henk, die je zo meenam in zijn verhalen met allerlei weetjes over die rijtuigen, dat je er gelijk met andere ogen naar ging kijken. Zoals bijvoorbeeld waarom er geen deurknoppen aan de binnenkant zaten.

Als adelijke opende je niet zelf een deur van een rijtuig, daar had je personeel voor.

De statige borg is een monumentaal gebouw, volgens de info de mooiste van Groningen. Het is geweldig dat zulke gebouwen bewaard zijn, maar ik deel niet altijd de bewondering over de adelijke historie en de rijkdom van de bewoners. Ik denk dan meer aan de arbeiders die dat gebouwd moeten hebben en alle mensen die ervoor zorgden dat het schoon en op orde bleef. Rijkdom gaat altijd ten koste van anderen, zou mijn vader zaliger zeggen.

Over de bewoners van die borg kon Henk ook boeiend en hilarisch vertellen. Wat een decadentie in die tijden! Ook trouwde dat maar allemaal met familieleden.
Natuurlijk ook veel ellende zoals oorlogen, brand, veel dode kinderen en het drama van de laatste familie, die met koets in dichte mist te water raakte in het Hoendiep en alle inzittenden verdronken omdat er geen deurknoppen aan de binnenkant zaten. De toenmalige borgheer Van Panhuys, zijn vrouw, zoon en schoondochter en ook de knecht kwamen om het leven.

Achter mij de indrukwekkende lijkkoets, zwart, volgens onze gids, omdat de duivel hem dan niet zag.

Schilderijen die gedeeltelijk zijn verbrand hebben ook een plek:

Gids Henk fervent op dreef:

Daarna de nieuwjaarstoespraak van Groninger Landschap directeur Marco Glastra en proosten we op het komend jaar.

Nog een laatste blik op de borg bij vertrek:

Geschwister

Weer een geschwister-bijeenkomst bij mij. Helaas is Duitse zus ziek, dus die is er niet bij. Vrijdag in de namiddag kwamen broer en zus, met z'n allen hapje en drankje bij ons.

Zaterdag gaan we naar Museum Wierdenland in Ezinge. Ik was daar een keer eerder, in 2011 en vond het leuk om de familie daarheen mee te nemen. Een mooi kijkje in het ontstaan van de wierden en archeologische vondsten. Ook interessante tijdbalken.

Tevens is er ook een prachtige tentoonstelling van de kunstenaar Matthijs Röling (1943), die vlakbij het museum woont. De tentoonstelling heet binnen kijken bij Matthijs Röling en het thema is 'binnen'. 

De doorkijkjes naar zijn tuin vond ik het mooist. Ook hingen er foto's van het interieur van zijn monumentale boerderij.

Er is een mooie Close up uitzending over Röling, echt een aanrader!

Na het museum wandelen we naar de wierde om deze ook even in het echt te zien.

Daarna gaan we gezellig eten bij de Hoornster Til in Wehe den Hoorn. Zondagochtend maken we nog een kwelderwandeling en dan vertrekken de gasten weer.

Kippenzorgen (4)

Terwijl Ruby broeds was, en Ta genadeloos achterna zat, dacht Avalon: Ik doe mee! Ta was als de dood voor haar, hij rende keihard weg. Gewoon zielig. Ruby was broedsaf na 14 dagen, bij Avalon duurde het 17 dagen. Voor de rust van Ta mocht zij in de voorren blijven. Ze besloot op een dwarslatje onder het tafeltje te gaan zitten.

Zijdehoenders gaan normaalgesproken niet op stok, maar kruipen in de avond allemaal dicht onder-, op-  en tegen elkaar. Toch vond ik het apart dat Avalon op dat balkje zat. Nagevraagd bij de vorige eigenaar of ze op stok ging. Dat was dus zo. We hebben gelijk een stokje voor gemaakt in het nachthok, maar ze maakt er geen gebruik van. Dus heeft het misschien met haar broeds zijn te maken.

Ta is alweer beste maatjes met Ruby, maar nog wel voorzichtig naar Avalon toe. Vandaag was het allemaal weer als vanouds. We hebben de verhuizing, de rui, de broedsheid en de vorst overleefd. Gauw maar deze maand voorbij en dan weer naar het langer licht worden toe.

Wintertuin

Rijp!

Altijd mooi, zo'n suikerrandje langs de blaadjes en uitgebloeide bloemen.

Kippenzorgen (3)

Ta gaat in oktober langzaam vooruit. Toen hij weer begon te eten, dacht ik gelijk: Dan wil je nog niet dood. Hij eet steeds beter en kan het drinkwater vinden. 's Morgens buiten zetten en met zonsondergang weer binnen zetten, maar opeens kon hij het weer zelf, trapje op en af!

Na wat gepik gaat het ook goed tussen Ruby en Avalon. Ruby is de baas en Avalon schikt zich daarin.

Op 21 oktober is er weer eens een eitje van Ruby, het eerste sinds de verhuizing. Ze legt door tot 20 november en dan is ze broeds! Rare kippen die Zijdehoentjes, gaan eieren leggen en worden broeds als het winter wordt.

Op 13 november legt Avalon haar eerste eitje. Haar eieren zijn ietsje donkerder van kleur dan die van Ruby. En wegen iets minder, Ruby zit zo rond de 42 gram, Avalon op 38 gram.

Links van Avalon, rechts van Ruby:

Men vraagt ons vaak, eet je wel de eieren? Ja, die eten we op, ik ga ze niet weggooien en terugvoeren, zoals veel veganisten doen, vind ik niet kloppen, een soort kannibalisme. Er is wel eens een windei door Ta en Ruby opgegeten, dat is prima, maar ik ga niet hun zelfgelegde eieren terugvoeren. Nee, we genieten erg van deze kleine, heerlijke eitjes. Maar als ze niet leggen, eten we ook geen eieren. Ik ga ze niet kopen.

Bij het broeds zijn maakt het niet uit of er wel of niet een ei ligt. Broeden gaat gewoon door. Zijdehoenders kunnen zich doodbroeden. Men zegt dat je ze dan met achterwerk in een emmer met ijskoud water moet laten zakken. Wat wreed, dat doen we dus niet! Ik haal haar van het nest en zet ze in de ren. Het is koud genoeg buiten. Ik sluit wel de toegang naar het nachthok. Met donker mag ze weer naar binnen. Het is dan net Speedy Gonzales, ze rent als een gek naar binnen als het deurtje open gaat.

Sacherijnig is ze ook, onze Ruby. Ta en Avalon krijgen het wel te verduren. Ik zet Ruby overdag zo nodig apart in de voorren. 

Op 20 november doet Ta een poging om weer te kraaien! Het klinkt nog voorzichtig, heel aandoenlijk:

Twee dagen later doet hij een flamencodansje voor Avalon. En nog wat dagen later bespringt hij haar een keer. Ook al is Ruby broeds, ze wil haar leidersrol niet prijs geven. Ta krijgt genadeloos op z'n falie.

Het lijkt erop dat hij met zijn linkeroog weer wat ziet. Maar door de aanvallen van Ruby is hij erg bang en rent voor haar weg. Dat helpt natuurlijk niet om weer de baas te worden.

Op de 10e broedse dag van Ruby, wordt ook Avalon broeds. Ook zij is nu sacherijnig naar Ta en pikt hem. Hij kruipt weer in z'n schulp. Gelukkig is Ruby op dag veertien broedsaf. Haar zelfgekozen leidersrol zal ze echter niet gauw opgeven.

Het is lastig, die broedsheid, maar een voordeel is dat je ze gewoon kan oppakken, ze zijn in een soort trance. Gelijk even nakijken  en voelen hoe het met het borstbeen is. Als het scherp aanvoelt zijn ze te mager. Het lijkt heel wat door die pluisveren, maar dat is voornamelijk lucht. Die lijfjes zijn echt heel klein.

Ruby Tuesday, mooi krengetje:

Avalon met natte kuif:

Zo is er elke dag wel wat met de kipjes, ze gaan me erg aan m'n hart. Wat zijn we blij dat Ta weer 'herrezen' is. Behalve de zorgen hebben we ook ongelooflijk veel plezier met ze. Ze maken ons elke dag wel een keer aan het schateren.

Zonsopgang

Deze maand worden we verwend met mooie zonsopgangen, een reden om uit bed te gaan. Vanmorgen om half 8:

Broccoli

Een buurvrouw vroeg of ik zin had om mee te gaan om broccoli te oogsten. Dat soort dingen vind ik altijd leuk. Het was deze zaterdag bijna overal in Nederland mooi weer, behalve in Groningen, daar hadden we heel de dag dikke mist. Maar het was niet erg koud en het was voor een goed doel, de broccoli was bestemd voor de Voedselbank. Als broccoli voor de eerste keer geoogst is, maakt de plant nog veel nieuwe zij-stronken. Prachtige, iets kleinere, broccoli's.

Voor de boer is het niet rendabel om dit nog eens te oogsten, hij kan er ook niet meer met een machine over, want veel te nat.

Dus liepen we met een klein groepje mensen te soppen en te glibberen tussen de planten door en met grote messen de stronkjes afsnijden. We vulden een hele aardappelkist en mochten voor onszelf ook wat meenemen. Dankbaar werk.

Her en der stonden stronken in de bloei, ik vond ze erg mooi, ook fijn voor een verdwaald insect nog op zoek naar wat voedsel. Ik nam er eentje mee naar huis.
Boeketje doorgeschoten broccoli in een vaas van Jan, prachtig toch?