De Franse Veldwesp komt met regelmaat terug in mijn blogs. Schreef ik vorig jaar nog, dat ik nog nooit een nest had gevonden, krijg ik het dit jaar op een presenteerblaadje aangeboden..
In mijn kas, in een oude glazen vaas waar stokjes e.d. in staan, zag ik wespen naar binnen gaan. Toen ik beter keek zag ik dat ze in die vaas een nest aan het maken zijn. Ze vliegen heen en weer naar de Kuip.
Terwijl ik ze observeerde, zag ik opeens nog een ander groepje bezig. Een potje met mesjes en stiften vonden ze blijkbaar ook een geschikt plekje.
Het is zo prachtig gemaakt. Het bolletje staat op een soort pootje, vastgemaakt aan een mesje.
Als ik dichtbij kom, lijken ze al mijn bewegingen met argusogen te volgen. Behalve voor een foto laat ik ze verder met rust. Ik pak niks uit hun buurt. Deze foto is van ongeveer twee weken geleden.
Deze foto is van vandaag. Er zijn al kamertjes met een eitje er in dichtgemaakt. Het nest in de vaas is een stuk groter, daar blijf ik maar vandaan. Nogmaals, ze kunnen steken, alleen doen ze het niet zo gauw.
Het is vandaag erg warm, en in de kas helemaal en ik zie ze snel met hun vleugels wapperen om te koelen.
Even over de dijk naar de kwelder kijken, zo heerlijk rustig ...
Maar opeens is het gedaan met de rust. Twee bussen en een aantal auto's arriveren. Wadlopers.
Ik gun ieder zijn vermaak, maar als ik hun gids was zou ik ze vragen wat stiller te zijn, passend bij een kwetsbaar natuurgebied. Je komt toch voor de natuur, hoop ik. Als je wilt joelen en zo, ga dan maar naar de Efteling.
En terwijl ik dat denk, voel ik me gelijk een grumpy oud wijf. Oeps!
Ik loop gauw verder, de andere kant uit en kijk later nog eens om. Geluid draagt ver hier. Wat kan een groep mensen een kabaal maken!
Aan het eind van de weg verschijnt daar mijn huis. Foto genomen vanuit de ingezaaide akkerrand. Misschien niet helemaal inheems, maar toch prachtig! Het was een heerlijke wandeling van 6 km.
Wat een geluk dat ik mijn rondje weer zo vroeg deed. Vanmiddag regen, regen en nog eens regen.
Leuk om zo'n serie van een paar dagen te maken. Als het bij het opstaan mooi weer is, ga ik lekker wandelen. Als de blaar genezen is misschien een groter rondje.
Het wandelen beviel zo goed gisteren dat ik vanmorgen weer ga. Onderweg zie ik veel Berenklauwen, de inheemse. Ik heb deze gewone berenklauw ook in mijn tuin, mensen doen soms zo raar als ze het woord berenklauw horen. Alsof je het verschil niet zou zien met de reuzenberenklauw. Hoewel ik hier amper insecten zie, zitten er op deze planten juist veel.
Voor de dijk liggen tien bergjes grond.
Ik loop ook langs een korenveld. Ik zie geen korenbloemen, laat staan klaprozen. Wel veel wikke, ook mooi hoor, hoewel de boer er misschien niet blij mee is.
Ik begin vandaag links van de route, totaal 6,1 km. De haas zag ik ook weer.
Wat mij opvalt is dat het vroeg in de morgen vaak zonnig is met een prachtige blauwe lucht. Ik kijk dan van binnen naar buiten en denk, o, mooi weer … ga ik straks zus en zo ….
Als ik dan klaar ben met koffie, douchen en aankleden, is de lucht vol met wolken en geen zon meer te zien. Dat is me nu al een paar keer overkomen.
Ik heb me voorgenomen om op zulke ochtenden gelijk naar buiten te gaan. Omdat ik pas wat zeurende pijntjes in rug en heup had ga ik wandelen, dat schijnt te helpen.
Ik raakte geïnspireerd door filmpjes van een vrouw die al vijf jaar, elke ochtend dezelfde wandeling doet.
Vanmorgen vroeg opgestaan, kipjes eten gegeven en naar de dijk gewandeld.
Het pad is leeg en het hoofd raakt ook leeg. En stil is het. Wat vogels betreft iets tè stil naar mijn zin. Waar zijn jullie?
Later hoorde ik Grauwe ganzen overvliegen en dankzij de app weet ik dat ik een Gele kwikstaart hoorde.
Voor de dijk gekleurde schapen ...
en over de dijk witte schapen, echte en als wolkjes:
Ik was van plan tot de bio aardappelboer, maar er verscheen een pijnlijke blaar tussen twee tenen, dus toch maar de korte route, vandaar dat heen en weer lijntje:
Ik heb 7,8 km gelopen. Van zo'n ochtendwandeling heb je de hele dag profijt van. Alleen jammer van die blaar.
Vandaag een tuingroep met lunch met mensen van een tuinclub hier uit de buurt. Twaalf personen, en hèhè, er kan eindelijk buiten gegeten worden. Twee tafels van zes. Het is een erg gezellige groep en het was weer hartstikke leuk om de lunch te serveren èn om de tuin te laten zien.
Het is nu tien dagen geleden dat Ta insliep en we gaan op zoek naar een nieuwe haan. Avalon is broeds en Ruby loopt maar alleen rond.
We zijn gelijk verliefd op een prachtige grijze zijdehoenhaan. Omdat de hennen zo vaak broeds zijn, besluiten we ook twee hennen van een ander ras er bij te nemen. Het worden Bielefelder krielen. Het contrast met de zijdehoenen kan niet groter zijn, dus dat is wel heel leuk.
De haan noemen we Pearly Spencer en de Bielefelder krielen Jenny Wren en Ophelia, maar al gauw worden dat de Cocteau Twins. Pearly is ongeveer 25 weken en de Twins ongeveer 19.
Pearly is onmiddelijk helemaal in love met Ruby, net als Ta vroeger ook. De Cocteau Twins zijn overal bang van en kunnen hoog springen. En ze kunnen vliegen. In angst vloog Jenny Wren al gelijk over het net van Buitenveldert.
Ze kwam terecht in het Witte Perk, dat vol staat met Witte wederik en daar bleef ze een beetje in hangen, dus kon ik haar makkelijk pakken.
Een buurman wil ze wel komen kortwieken. Eerst maar aan een kant en zo min mogelijk opvallend. Maar ze kunnen nog steeds erg hoog springen.
Ruby besluit ook broeds te worden, gelukkig is Avalon bijna klaar. Avalon en Pearly gaat heel goed samen, alleen mag hij er niet op springen. Dan is ze een felle en druipt Pearly af.
Misschien van frustratie begint hij ons aan te vallen als we de ren in komen. Alle tips op internet uitgeprobeerd. Met armen maaien en hard in handen klappen enz. Helpt allemaal maar eventjes. Eerst deed hij alleen dreigende bewegingen, later fladderde hij boos omhoog en pikte ook nog in je voeten.
Een filmpje gevonden met een manier die wel werkt. Zodra hij aanvalt hem gelijk met de kop naar de grond duwen en zo lang vasthouden tot het verzet weg ebt. Daarna hem onder de arm nemen en even rondlopen tot hij helemaal rustig is. Als hij bij het neerzetten nog wild doet, gelijk weer onder de arm. Ik heb het nu twee keer gedaan en hij schijnt het te snappen. Maar ik keer mijn rug nog niet naar hem toe. Wat een power zit er in zo'n klein beestje!
Als broedse Ruby naar buiten komt om te eten, is het oorlog. Ze valt iedereen aan en de kippen en veren vliegen in het rond. Dus krijgt ze nu een afgesloten ren.
Jenny en Ophelia mogen nog niet in Buitenveldert en blijven apart in de voorren. Wel een geluk dat we verschillende compartimenten hebben.
Gek op sla:
Als Ruby weer naar binnen is om te broeden, laten we de anderen bij elkaar. Dat gaat goed zolang er genoeg afleiding is zoals de pot met sla.
Eindelijk weer een paar mooie dagen. Omdat het niet duidelijk is wanneer het weer zo is, deze flut lente en zomer, gaan we vandaag naar het strand van Delfzijl. Elk jaar als het tegen de 30 graden is. Koffie en taartje op het terras van het Eemshotel en wandeling naar het eind.
Onder de rand zit een hele batterij huiszwaluwnesten:
Het is heel rustig hier, het is een doordeweekse dag en de vakanties zijn nog niet begonnen.
De stoeltjes die hier vorig jaar stonden, zijn helaas verdwenen:
Er zijn mensen om ons heen die het wel kunnen, een kip uit zijn lijden verlossen. Maar wij durven het zo niet. We gaan naar de dierenarts.
We vragen aan de arts hoe dat in z’n werk gaat. Net als bij een hond eerst een slaapmiddel en dan de dodelijke injectie? Nee, zegt hij, bij vogels gelijk de dodelijke, want het gaat heel snel, binnen vijf minuten is het gebeurt.
Het is een kleine ruimte met een behandeltafel in het midden. We halen Ta uit de doos en zetten hem op tafel. De arts geeft de injectie. Hij vraagt of hij Ta terug in de doos zal doen. Nou, nee, kunnen we niet even zitten, ik hou hem liever op schoot. Hij pakt twee stoelen voor ons en laat ons alleen.
Het duurt langer dan 5 minuten. Ta zit een kwartier rustig op schoot. De dierenart komt binnen en luistert met de stethoscoop. Hij leeft nog, de arts verlaat de ruimte weer.
Ta blijft vrij rustig, tot hij een momentje begint te bibberen. Dat was even heftig. Een half uur verstreken, nog eens luisteren. Nee, leeft nog steeds. De arts besluit er nog wat meer in te spuiten. Na in totaal drie kwartier is Ta dood.
Ta in de doos, 80 euro afrekenen en naar huis. We zijn er stil van.
Dag lieve Ta. Dat we daar zo’n verdriet over hebben. Onze kippen zijn onze huisdieren, dus houden we van ze.
Henny had vanmorgen al een graf gegraven, naast de plek waar Lucy ligt.
Net als bij de andere kipjes gaan we een heuse begrafenis houden. Klinkt misschien gek, maar dat helpt echt bij het verdriet een plek te geven. Met de song Mr.Tambourine Man, maar dan de versie van Melanie.
We zijn alleen vergeten dode Ta even aan de kipjes te laten zien. Misschien weten ze wat dood is.
Tegen bedtijd ging Avalon hem zoeken. Ze ging naar binnen, naar boven, naar beneden en kwam weer naar buiten, waar het inmiddels al donker was. Dat heeft ze nog nooit gedaan. Ik heb haar opgepakt en in het legnest naast Ruby gezet. Daar heeft ze zeker 5 minuten staan kakelen. Ruby had nergens last van, tot de volgende morgen. Toen ging zij hem zoeken en liep schreeuwend rond. Dat zagen we niet aankomen.
