Jarig

29 April was ik alweer jarig. Geen zin om te vieren of zo. Wel wil ik iets leuks doen op mijn verjaardag. En dat is naar Jan Wilde een Tuin. Een bezoek aan die schitterende tuin is op zich al een cadeautje. Het is reuze gezellig, alleen gaat de tijd veel te snel.

Ik mag als verjaardagscadeau twee parelhoendertjes van Olaf Jansen uitzoeken. Ik kies witte, een met zwarte stippen en een met donkergroene stippen.

Ook mag ik een bosgeest, gemaakt door Jan, uitzoeken. Hier het verhaal van de haiku.

De hele tuin is expositieruimte vol prachtige kunstwerken, ook veel metaal. We schaffen er twee van Boombaard aan. Een Fluitekruidprikker en een ‘schilderij’ met bladeren.

Hier wordt het gevaarte uit de grond gehaald:

En hier staat hij in onze tuin, als een venster naar de achterliggende akker:

Tussen mijn en Henny's verjaardag zit een week, dus besloten we halverwege toch weer eens uit eten te gaan. Dat doen we, behoudens zo nu en dan een patatje, eigenlijk nooit meer.

We gaan naar De Oude Sluis in Zoutkamp. We kiezen niets van de kaart, maar laten het aan de kok over om ons te verrassen. We weten dat ze hier fantastisch vegan koken en dat alles goed is wat je geserveerd krijgt. En dat was het ook! Genieten van het eten en het feit weer eens uit eten te zijn.

Helaas gaan zij er mee stoppen, dus als je nog een kans wilt maken, het kan nog tot eind van dit jaar.

Wandeling (23)

Vanmorgen werd ik om half 6 wakker . Ik keek uit het raam en zag dat de zon al wilde opkomen met flarden ‘Widde juffers’. Ik kon niet meer in bed blijven, ik moest eruit, naar buiten.

Om 5:45 uur liep ik in een sprookjesachtig landschap.

Ik wandelde naar de dijk. Het was magische zonsopkomst, mooi en stil, behalve de geluiden van schapen, fazanten, ganzen en allerlei kleine vogeltjes, 

Er waren reeën en hazen en lammetjes. Hier wat filmpjes:

Half 8 inmiddels, aan het eind van deze weg ben ik weer thuis en is er koffie.

Dinsdag Dicht (67)

Gulle meeldraden

Hommel duikt in goud stuifmeel

Zoete last gedragen

Lees hier hoe deze haiku uiteindelijk tot stand kwam.

Tulpentijd

Hoewel ik van alle bloembollen hou, hebben tulpen bij mij toch wel een speciaal plekje. Vroeger kocht ik grote bossen voor in huis, maar sinds bekend is dat daar zoveel gif op zit, koop ik ze nooit meer. Tot ik een keertje biologische zou vinden.

Om tulpen uit de tuin te plukken vind ik zonde, dus knip ik maar wat Forsythiataken voor in huis, dat staat ook heel vrolijk.

De eerste tulpjes zijn de Tulipa turkestanica (op het Vogeleiland). Deze krijgen naderhand erg mooie zaaddozen.

Dan Tulipa tarda (in het Berkperk):

 

en de Bostulp, Tulipa sylvestres (in Perk Louis), misschien wel de enige inheemse tulp:

Alle andere volgen nu snel. Tulipa ‘Peppermintstick’ (in het Stenen Tijdperk) ...

... die zo prachtig open gaan als de zon schijnt:

Tulipa ‘Spring Green’ (in het Witte Perk), een Viridifloratulp:

Tulipa ‘Exotic Emperor’ (in het M-perk), een wulpse, dubbelbloemige tulp:

Tulipa clusiana ‘Cynthia’ (in de grijze potten):

Tulipa ‘Little Beauty’ (in de bruine pot in het Moerbeiperk), een dwergtulpje met een blauw hart: 

Tulipa clusiana ‘Sheila’ (in het Berkperk):

En ‘die ene rooie’ die braaf elk jaar weer verschijnt in het L-perk:

Fritillaria en Erythronium

Van de Keizerskronen zou ik er inmiddels een stuk of acht moeten hebben. Helaas zijn er maar twee opgekomen. Ze hadden min der bloemne dan voorgaande jaren en waren (waarschijnlijk door het warme weer) heel snel uitgebloeid.

Jammer, want ik vind ze erg leuk. De Kievitsbloemen doen het wel erg goed, met een wit exemplaar erbij.

In het Moerbei-perk staan Fritillaria acmopetale, die kunnen wel een halve meter hoog worden:

Een nieuwe dit jaar is de Fritillaria pallidiflora:

Van de Wilde hondstand (Erytrhronium dens-canis) zag ik wel al het mooie gevlekte blad, maar (nog) geen bloem.

De Erythronium ‘Pagoda’ daarentegen bloeit al uitbundig.

Ook nieuw is een witte, de Erythronium ‘White Beauty’:

Wat me opviel bij zowel de witte als de gele, was dat de bloemblaadjes helemaal naar boven krulden op een warme dag, maar later weer in de gewone stand stonden:

Lente

In elk hoekje van de tuin begint iets te bloeien. Ik ontdek weer de gele anemoon, Anemone ranunculoides:

Van de witte bosanemonen vond ik er maar eentje, een beetje aangevreten:

De lila anemonen komen elk jaar trouw in grotere aantallen weer tevoorschijn.

Van de holwortel en de vingerhelmbloem komen er ook steeds meer.

Op verschillende plekken bloeien ook de sleutelbloemen.

De hoepelroknarcisjes blijven klein in aantal, maar nu in ieder geval niet door de slakken opgevreten, zoals vorig jaar.

En dit jaar helaas maar eentje van de zomerklokjes:

Einde van de winter

 

Als de sneeuwklokjes eind januari weer verschijnen, komt er ook al een beetje lentegevoel.

Hoewel er in februari nog sneeuw valt en de tuin kaal en koud lijkt, gaat het toch al snel de goede kant uit.

Inmiddels heb ik vijf soorten sneeuwklokjes. de gewone, de woronovii, de groenpunters 'Viridapice’, de dubbele ‘Flore Pleno’ en de laatste aanwinst de grotere en geurende 'S. Arnott',

De krokussen en de Cornus mas geven ook meer kleur, net als de Helleborussen en de Cyclamen.