Vekaanzie 5, dag 5

Wandelen op de kwelder

5.23 Uur. Wakker worden van het licht en van de vogels, de merels vooral en het nerveuze kiep kiep van de scholeksters. Verder geen andere geluiden. Een musje komt op de drempel zitten en gluurt even naar binnen, ik kijk op … en frrrrrt weg is hij weer.

Het is lekker fris buiten, de tuintafel is nat van de dauw. De weersvoorspelling geeft een warme dag aan, 30 graden, maar ook kans op regen. Ik wandel naar het toilet en kom langs een vlier met grote bloeiende schermen … ah die geur!

Ze zijn nu plukbaar … ik hoop dat er na deze vakantie thuis nog wat te plukken valt om siroop te maken.

Ik besluit nog even terug in bed te gaan, genietend van de rust voordat de straaljagers van Purple Windmill weer beginnen.

Half negen staan we op en klokslag 9.00 uur kondigen de eerste straaljagers zich alweer aan. Een snel ontbijt, insmeren met antizonnebrandcreme *proest*, het inpakken van de rugzakken met droge kleding, proviand, en onderweg bij een supermarkt nog twee flesjes water inslaan.

Vorig jaar hebben we Dirk Wiebenga in het Zielhoes ontmoet en hij gaf ons zijn folder met excursies over kwelder en wad. Die heb ik goed bewaard en vandaag hebben we met hem afgesproken.

In de auto bij het beluisteren van de weersverwachting ... oprukkende regen- en onweersbuien in het midden van het land, bekruipt ons het vermoeden dat de wad-kwelderwandeling wel eens niet door zou kunnen gaan. 

Dick Wiebenga wacht ons al op op het parkeerterrein van het Zielhoes. ‘Ik heb een niet zo'n goede mededeling …'

We nemen plaats op het terras, maar men is bezig met damwanden aan de kade.

Overvallen door het lawaai van de afgelopen dagen, kan een heistelling er ook nog wel bij.

Na de koffie besluiten we vooralsnog een kwelderwandeling te maken.

Deze man weet echt heel veel. Sinds 1967 is Dick al gids, hij is nu 67 jaar oud. Hij is gek op 'educatieve' wandelingen. Het is luxe om over zo'n gids te kunnen beschikken.

Vooral voor mij, op zoek naar alles wat groeit en bloeit op wad en kwelder, is deze man een zegen.

Voor Mijn Architect telt het landschap als geheel, de rust en de ruimte. En alles wat daarbij verteld wordt is mooi meegenomen. Dick vertelt ook van een fotograaf die hij ooit gidste …  die had voornamelijk oog voor het geheel, de compositie van de ruimte, de afwisselende kleuren,

licht, schaduw en luchten en weinig aandacht voor het detail. Ik ben van het detail.

Het doet me denken aan het moment dat wij, in september 2011, een korte wandeling op diezelfde kwelder maakten en onze aandacht viel op een zacht murmelend geluid van, naar later bleek, aan klei ontsnappende luchtbelletjes. We hebben er een filmpje geschoten en nu blijkt ook zo'n geluid bij te dragen aan de beleving van het landschap. Het is niet alleen het plaatje.

Ik wil namen weten van plantjes.

Dick heeft overal tijd voor, op al mijn vragen heeft hij antwoord en meer.

Niet over het wad rennen in korte tijd van A naar B, nee hoor, ik voel me vrij vragen te stellen over alles wat ik me hier afvraag. Wat een voorrecht zo'n privégids.

Schorrekruid lijkt in het begin wat op Zeekraal

Melkkruid (Glaux maritima L.)

In de verte dreigt het onweer. Soms waait het, dan is het weer stil. Er heerst onrust in de lucht, dit keer niet van straaljagers, maar van donder en bliksem.

Als de eerste druppels dreigen, besluiten we om terug te gaan naar het Zielhoes. Binnen zetten we het gesprek van voor het wandelingetje min of meer voort over meerdere onderwerpen, onder andere over de gelegaliseerde, criminele activiteiten van banken en overheden ... en over het ontspoorde gegraai, over het steeds maar meer en over het feit dat steeds 180 graden willen draaien ook geen oplossingen biedt.

Het lukt bijna niet om afscheid te nemen. We maken een nieuwe afspraak voor a.s. vrijdag in de middag, voor een hernieuwde kans om het wad op te gaan met Dick. Vandaag hadden we de droge kleding, het proviand, flesjes water en antizonnebrand niet nodig. Blijft onbetrouwbaar, weersvoorspellingen.


Tuin in Warffum
Het volgende op mijn programma is een bezoek aan een tuin in Warffum. Van de eigenaresse van de tuin, Els de Boer heb ik het boek Tuinieren op niveau. Een mooi boek over het ontstaan van haar grote tuin. 

Helaas is ze er zelf niet, je kan geld in een kistje doen en de tuin zelf ontdekken.

Dat vind ik wel bijzonder, ik vraag mij af hoe lang zo'n kistje er nog zou staan in mijn woonplaats.

Ik vind het wel jammer dat ze er niet is, ik had graag een rondleiding gehad, dan bekijk je zo'n tuin toch anders.

Leuk, een vogelhuisje met sedumdak, moet ik ook onthouden

De tuin is oorspronkelijk aangelegd geïnspireerd door de tuinfilosofie van Louis le Roy

Een uitgebreide tuin, met verschillende 'tuinkamers' in verschillende kleuren, een verdiept gelegen vijvertuin en ook een groentetuin. Het is een volle, drukke tuin, er valt heel veel moois te bekijken. Hoewel ik niet zo van strakgeschoren hagen hou, vond ik deze ‘varkensconferentie’ erg leuk. Deze mevrouw heeft overduidelijk iets met varkens!

Groente kweken in kistjes vond ik ook een goed idee:

Het bezoek aan de tuin duurt korter dan verwacht. Ik moet dringend naar het toilet. Het dichtstbijzijnde terras is bij café-restaurant Spoorzicht. We zijn daar wel eens vaker voorbij gekomen, maar het was altijd gesloten. Als we door de straat lopen zie ik tot grote opluchting dat ze open zijn.

We nemen een glas rosé op het terras en raken in gesprek met de eigenaar, zover dat mogelijk is, want de stratemakers gaan naast het terras aan het werk met een 

oorverdovende trilmachine. De eigenaar vertelt gelaten dat dit al wekenlang bezig is, en dan relativerend op z'n Gronings: het wordt wel erg mooi.

Ik kijk hoe de stratemaker langzaam heen en weer gaat met die helse machine, ik kijk verlangend uit na het eind. Maar daarna eerst nog een keer van links naar rechts. We kijken elkaar aan en schieten in de lach … straaljagers, heimachines, trilmachines, het zal nu toch wel een keer gedaan zijn tijdens onze vakantie in het stilste deel van Nederland?

Het leed is geleden, de stratenmakers komen een pilsje drinken op het terras. De eigenaar vertelt dat het cafe al vier jaar te koop staat, ze willen het wat rustiger aan gaan doen. Vandaar dat ze ook niet altijd open zijn. Gelukkig blijkt het café regelmatig onderdak te bieden aan Rotary-club, en diverse andere clubjes, zoals de kaartclub, damclub, enz.

Terug in de Hut

Blik op de hut vanuit het Feudprieel

's Avonds terug in Molenrij eten we het restant van de pasta van gisteren in het Feudprieel, en ... het is stil. Later op de avond begint het te regenen, korte buien en af en toe wat rake klappen onweer. Maar dan zitten we knusjes in onze hut, met een literpak slobberwijn.

Vekaanzie 5, dag 4

Griekse dekentjes

Lekker geslapen in onze hut. Eigenlijk moest je slaapzakken meenemen, maar dat zou niet in de koffertjes passen, dus heb ik onze 'Griekse dekentjes’ meegenomen, souvenirs van Chios. Ze zijn dun, maar toch nog warm genoeg. Ik hoop dat het niet te koud zal worden deze week. In geval van nood kunnen we een kacheltje vragen.

Nu is het in ieder geval heerlijk, we ontbijten buiten … koffie, gekookt eitje, broodje kaas, yoghurt.

Het is nog vroeg en ‘onze jongens’ met hun straaljagende speeltuig zijn nog niet begonnen.

We gaan vanmorgen naar Pieterburen. In Domies Toen, Gronings voor 'tuin van de dominee' zijn we al vaker geweest, ik vind het een heerlijke plek.

Een oude ecologische pastorietuin met verschillende onderdelen zoals een natuurtuin met wilde planten, een kruidentuin, rozentuin, slingertoen en een prieel, dat door de toenmalige predikant werd gebouwd.

achter de engelwortel

Het mooie kerkje, de Petruskerk, is vandaag ook te bezichtigen.

Deze tuin en de kerk zijn eigendom van de Stichting Oude Groninger Kerken en staan onder beheer van de Stichting Domies Toen. Dit is denk ik de vijfde keer dat ik hier kom, maar het verveelt nooit.

Aan de foto's is niet zien dat het op deze lieflijke plek bijna niet te harden is van het vliegtuiglawaai, ik ben er niet blij mee.

We stappen in onze auto en rijden naar Eenrum, naar Kwekerij de Kleine Plantage, een kwekerij van vaste planten, rozen en clematissen met een grote tuin met hagen, niet te hoog zodat je steeds het schitterende landschap van het Groninger Hogeland kunt zien. 

Mooie beelden ook, zoals o.a. deze bronzen Rietlopers van Jan Steen uit Den Andel:

Daarna rijden we naar Winsum, het is zulk mooi weer, tijd voor een terrasje. We kiezen weer voor de Gouden Karper en nemen op advies van Willem de eigenaar, een nieuw licht drankje, Fresita, een mousserende rosé met (volgens de folder) handgeplukte aardbeien uit Patagonië (!) , kletskoek natuurlijk, maar het smaakt wel erg lekker zomers.

We hebben voor morgen afgesproken met onze gids voor een kwelderwandeling. We moeten vanavond nog even bellen hoelaat en of het wel doorgaat. De weersvoorspellingen zijn extreem … het zal morgen de heetste dag sinds heugenis worden. Men raadt ons aan om een petje te kopen en antizonnebrandmiddel. Dat laatste koop ik maar, een klein tubetje en ook nog een zonnebril … maar petjes?

Nee, daar heb ik geen zin in, ik heb thuis nog een zak vol met petjes en die draag ik ook nooit.

Het is erg gezellig op het terras van de Gouden Karper, vol met locals, met plezier luister ik naar de gesprekken in het Gronings, mooi vind ik dat.

We blijven hier niet eten, we hebben nog genoeg in huis/hut. Ik maak pasta en we genieten van een stille avond onder een fraaie halve maan.

Vekaanzie 5, dag 3

Vandaag vertrekken we uit de stad Groningen. Na een weekend vol muziek en cultuur en kroeg gaan we richting platteland. We hebben een tijdje geleden een huurauto besproken bij Budget, toen de goedkoopste die ik kon vinden. Als ik tijdens het ontbijt nog even de kleine lettertjes van het contract lees blijkt dat je met een creditcard moet betalen. We bellen even met de vraag of het ook met een betaalpas kan?

Nee, dat kan niet. Dan maar contant? Nee, kan ook niet! Huh … wat dan? Alleen met een creditcard. Die hebben we niet en willen we ook niet. — Dan kunnen wij de auto niet aan u verhuren.

Waarom is dat dan? Heeft met verzekering te maken. Nou dan niet, bedankt voor de service, doei.

We hebben een auto nodig dus ik zoek weer op internet en bel naar Autoverhuur Stuur. Nu gelijk een auto huren … geen probleem, 17,95 per dag incl. en 100 km vrij. Zoals elk nadeel ook z'n voordeel heeft: deze is nog goedkoper dan die andere!

Ik kijk of er een bus naar het verhuurbedrijf gaat, maar dan zegt de heer Bleker … ik brengen jullie wel even, ik moet toch die kant uit. Als we afrekenen en ik hem wat extra geef voor het wegbrengen zegt hij: had je net zo goed een taxi kunnen nemen! Hilarisch, wat een heerlijke man!

In zijn auto vertelt hij dat hij pas getrouwd is, in april dit jaar, met zijn jeugdliefde. Al weduwe en weduwnaar en allebei inmiddels 80 jaar! Wat een romantisch verhaal. In zijn auto lag nog een presentje voor de bruiloftsgasten en met een zwaai reikt hij mij dat pakje aan: hier nog een cadeautje. Geweldig!

Hopelijk kan hij nog lang met zijn B&B doorgaan.

Onze huurauto: een Kia Picanto, met … we liggen in een deuk,  aan alle kanten reclame erop. We noemen hem nu de Zeventienvijfennegentig. We vallen wel op als we de provincie rondrijden. We gaan nu naar de Marne, in het noordwesten van de provincie Groningen.

Het is stralend weer en we houden halt bij De Gouden Karper in Winsum. Koffie met gebak.

Willem en Marjan zijn de nieuwe enthousiaste eigenaars. Het terras is gerestyled tot een zeer uitnodigende plek. We raken aan de praat met een gezin uit California, moeder heeft erg last van jet-leg, en slaat de ene na de ander whisky achterover en gaat steeds aan de rand van het terras zitten om te roken, want dochterlief houdt er niet van. Vader is van Duitse afkomst, spreekt geen Duits meer, maar ziet er erg Duits uit. Moeder vraagt hoe je een kroket maakt, als ik het probeer uit te leggen in het Engels vind zelfs ik het smerig klinken.

Als we ons weg kunnen rukken van dit heerlijke plekje in de zon gaan we bij de plaatselijke supermarkt wat boodschappen doen. Want we gaan naar de camping. In het kleine dorpje Molenrij gaan we naar camping De Horizon. 

Hè, zullen mensen denken die mij goed kennen, je haat kamperen!

Inderdaad, je zult mij nog steeds niet in een tentje zien kruipen, maar op deze camping hebben we een HUT.

Twee weken lang in hotels of B&B's verblijven vond ik te begrotelijk. Op mijn speurtocht naar lowbudget herinnerde ik me deze camping. Er zijn twee soorten hutten, gewone en luxe. De luxe hebben sanitair, houtkachel en zijn veel groter. Voor een week 100 euro meer, nog steeds een redelijke prijs, maar ik dacht dat we voor die honderd euro misschien ook wel kunnen gaan eten bij Restaurant ’t Korensant.

Overwegingen. Ik koos voor de eenvoudige hut. Even wennen zonder eigen toilet en douche, maar eigenlijk vind ik dat helemaal niet zo'n punt meer. Het is een prima ding, bestaat voor de helft uit een 4-persoons bed (LOL), een eettafel met stoelen en een keukenblok met vierpits gasstel en een koelkast. Wat heeft een mens meer nodig.

Deze week ga ik zuinig een paar keer zelf koken. De vakantiereceptjes vind je op mijn blog Engelwortel.

De camping is heel rustig en na twee dagen zijn wij de enige gasten, de hele camping en sanitairblok voor onszelf!

Toch … opeens zegt Man, wat veel vliegtuigen. Deze middag wordt het vliegtuiggeweld erger en erger. Man gaat op internet zoeken en gaat klagen bij Defensie (haha). Het blijkt een oefening te zijn, genaamd Purple Windmill, van maandag t/m donderdag. ‘Om zowel nationaal als internationaal bij te dragen aan vrede en veiligheid is het nodig dat vliegers hun geoefendheid op peil houden’. Ha, voor onze veiligheid zitten we in dit kolerelawaai en komen er weer flink wat vliegtuigwolken bij. Daarom zien we zeker de zon zo weinig. Dat we daar überhaupt nog geld voor hebben. Zei Hillen laatst ergens niet: als het land bezet wordt hebben we niets aan die rollators.

Ach ik weet het niet of deze speeltjes bijdragen aan onze veiligheid, alleen als ik dit had geweten had ik eerder of later m'n vakantie gepland.

Heel wonderlijk vind ik wel dat de mensen hier waar ik het aan vraag, hun schouders ophalen, het niet horen (?) of zeggen – het was aangekondigd, dus is het niet erg. Sommigen zeggen dat het zelden voorkomt, iemand anders zegt, je kunt beter vragen wanneer ze er niet zijn. In ieder geval even goed in de gaten houden als we hier ooit willen wonen.

Als onze jongens voor vandaag klaar zijn is de rust weergekeerd, hier in het groen, met vlakbij de hut een feudprieel (!) waar je heerlijk zit met uitzicht over een weids aardappelveld. We vragen ons af of de naam met het spelletje wordfeud te maken heeft of zou het een Gronings woord zijn? Anneke, de eigenaresse, legt uit dat een vroegere gast daar altijd ging zitten omdat destijds de verbinding daar het beste was. Maar inderdaad vragen veel mensen zich af of feud een Gronings woord is en, grappig, gaan op internet zoeken.

Veel zingende merels hier, maar ook het wat nerveuze geluid van tureluurs en scholeksters, tuu tuu tuu en wiep wiep wiep of zoiets. Zomergeluiden. Eigenlijk is zo'n hut hartstikke leuk!

Vekaanzie 5, dag 2

Een vrolijk ontbijt aan de grote eettafel bij de heer Bleker. Aan de tafel zit al een mannetje of zes, bijna klaar met ontbijt, kleine oogjes van een nacht doorhalen … met vooral mannenpraat, maakt totaal niet uit dat er ook een vrouw aan tafel zit. Grof en luidruchtig waren ze, maar ik vond het niet hinderlijk, ik vond het wel humor. De heer Bleker verontschuldigde zich er nog voor en gaf aan dat dit niet gebruikelijk was.

Die groep en wij waren het wel met elkaar eens dat de heer Bleker een zeer bewonderenswaardige man is en zijn B&B een verrassende ontdekking.

We lopen we naar het plein voor De Silo aan de Griffeweg. Daar start de stadswandeling door de Oosterpoort van Paulien Excursions. Een geweldig leuke wandeling met veel info en verhalen over deze 19e eeuws woonwijk in Groningen. Er zijn veel verschillende woningen en bewoners. Er wonen alleenstaanden, gezinnen, oude Oosterpoorters en studenten. Er zijn schipperswoningen, hoge herenhuizen, villa's in het Zuiderpark, hofjes en kleine straatjes met de eerste sociale woningbouw. 

We zien een lelijke flat (midden jaren 80) van de beroemde Rem Koolhaas en we horen over Ypke Gietema. Verder mooie statige panden, leuke straatjes met kleine oude huisjes. Ondanks dat het een grote groep is (23 deelnemers), maakt Paulien tijd om alle vragen te beantwoorden en vertelt zij veel over de geschiedenis met bijzondere verhalen. Bijvoorbeeld over hoe het vee vroeger door de straten liep van het veemarktterrein waar nu het cultuurcentrum Oosterpoort staat.

 

Het meest verrassende vond ik de ecologische Buurttuin Oosterpoort. Wat een prachtige oase van 2000 m2 op een binnenterrein aan de Mauritsstraat, met veel plantensoorten, vlinders en een begroeide ruïne. Zo stel ik me een tuin voor, als ik die ooit zou hebben. Helaas loopt de groep er snel door, ik had het wel wat langer willen bekijken, dus ik zal er zeker nog eens naar teruggaan.

Aan het eind van de wandeling zijn we uitgenodigd bij een kunstenaar die in de wijk woont, Frits Casparie, die linosnedes maakt.

Gastvrij sleept hij stoelen aan in zijn huiskamer zodat alle mensen kunnen zitten, zorgt voor koffie en sap en verteld over zijn werk. Dat hij aan de eetkamertafel werkt en als de kinderen thuiskomen alles weer opgeruimd wordt. Dat zijn postbodewerk z'n hoofd leegmaakt en dus weer ruimte geeft … hij begreep precies wat ik bedoelde met zoeken naar horizon. Zijn werk doet hij op een onconventionele manier en altijd papier mee om schetsen te maken van mooie situaties die hij onderweg tegenkomt. Vaak vrouwen en fietsen.

Behalve dat zijn kunst erg leuk om te bekijken is, is hij ook een man waarmee we niet uitgepraat raken, ik had graag langer willen praten. Wat een ontzettend leuke ontmoeting!

We moeten alweer bijna naar onze volgende afspraak. We hebben afgesproken om kwart voor vier met T en A. We hebben nog even tijd en gaan naar Café de Oude Wacht. Even rustig de kranten lezen.

In de DvhN van zaterdag lees ik een horrorverhaal over (wel wat naïeve) westerlingen die een huis kopen, wat een huis blijkt met zoveel verborgen gebreken dat het uiteindelijk onbewoonbaar zal zijn. Weer een voorbeeld dat je niet kan blindvaren op adviseurs en dat je bij zoiets ingrijpends als een huis kopen, zeer wantrouwig tegenover alle adviseurs moet staan. Vooral zelf uitermate kritisch blijven. 

T en A pikken ons op om naar Engelbert te rijden. In café De Engelstede (ook al zo'n fijne plek) is vanmiddag de presentatie van de nieuwe CD van Eddy Koekkoek. Mooie nummers,
vooral het nummer ‘Dyar’, troubadour uit Koerdistan springt er voor mij uit.

Als Eddy zingt ‘Hij zingt als een vogel, huilt als een kind ...’, moet je gewoon iets wegslikken, 

zo ontroerend mooi zowel muzikaal als zang.

(Eddy Koekoek is op 15 januari 2018 op 67-jarige leeftijd overleden.)

We kunnen met Marleen terugrijden en gaan even naar onze kamer, alvast voorbereiden op de avond. We eten snel wat bij Italia tegenover Café Marleen.
In Marleen is vanavond een dubbelconcert: Raimon en Anne, mooie stemmen, technisch goed, maar voor mij ietsje te braaf, mag wat mij betreft iets minder gepolijst. Maar deze jonge mensen hebben wel heel wat in hun mars!

Daarna komt Swinder, bestaande uit Bas Schröder (zang, gitaar), Gijs van Veldhuizen (gitaar), Bas Sligter (bas, toetsen) en Daniel de Jong (drums). 

Ik kende Swinder nog niet, Groningstalig …  een leuke verrassing!
Hier het liedje Annemarie.

We maken het niet laat na de optredens, ik ben helemaal op na dit weekendje Stad. Gelukkig hoeven we maar een paar passen, hoek om, trap op en algauw liggen we in onze bedjes.