Bezoek!

Gisteren reden we weer met een bus vol spul naar ons nieuwe huis. Uitpakken en door de tuin dwalen. Veel rijpe druiven. Druiven en bloemen plukken uit eigen tuin, hoe leuk is dat.

's Avonds gingen we een (helaas geen vegan) hapje eten in het plaatselijke restaurant. Bij binnenkomst weet men al wie we zijn en we hebben een leuk gesprek met een stamgast.
Vanmorgen vroeg op en een pan soep gekookt, want vanmiddag komt ons eerste bezoek.
Dat was leuk! Jan, Henri en Annie brachten allerlei tuingereedschap mee en zelfs een heuse grasmaaier.

We lopen door de tuin en maken een opzet over mogelijke bomenkap. Heel veel bomen zijn erg toegetakeld en uit verhouding. Ze dienden alleen als brandhout. Verder staan er veel van dezelfde soorten, en allemaal dicht op elkaar. Ook in de tuin is nog heel veel werk te verrichten.

We gaan ook even naar Hotel het Klooster, nu Herberg het Klooster geheten. Het is verkocht, de nieuwe eigenaars hebben het opgeknapt en vanmiddag is de opening.

Erg leuk om samen met onze vrienden even een kijkje te nemen.

s' Avonds worden we verrast met nòg een bezoek. Maika en Mark. Zij wonen (een deel van de week) vlakbij.

De mannen bekijken het huis en bespreken waarom sommige dingen zo zijn zoals ze zijn.

Wat een leuke dag!

De volgende dag gaan we voordat we weer naar Gouda vertrekken, even naar het veld  achter ons huis. De jaarlijkse Jeu de boule vindt daar plaats. We maken gelijk kennis met veel buren en dorpsgenoten. We drinken en praten samen tot het moment daar is dat wij weer moeten vertrekken.

Eerste nacht

In Gouda gaat het dozen vullen gestaag door.

Gisteren met een huurbusje vol spullen vertrokken. Een bed, tafel en verder zoal noodzakelijks.

bij de notaris in Leens

Als we van de notaris terugkomen ervaren we hoe het voelt, dit huis, deze kamers met apart kleurgebruik.

De keuken met knalrood keukenblok, vier kleuren wandtegels, groene en gele wanden, rode gordijnen en vloertegels met allemaal verschillende motieven en kleuren.

Huiskamer met veelkleurige schrootjes op de muur en laminaat op de vloer.

De badkamer, met ook heel veel verschillend gekleurde tegels.

Nu alle meubels er uit zijn, ziet het er dramatisch uit. Heel even zakt de moed ons in de schoenen.
Oorspronkelijk wilden we een huis waar niet zo veel meer geklust hoefde te worden. Maar dat is een illusie. Tegels weghakken is wel het meest vervelende klusje wat ik me kan indenken.

Maar al gauw komt de moed terug. Want wat een heerlijke plek is het hier!
We zien wel hoe en wat ... we hebben alle tijd. Het hoeft niet in een paar weken af.
We lopen door de tuin, ook hier moet wel wat gebeuren, maar de basis is goed. Wat hebben we veel bomen! En druiven!
In een van de slaapkamers zetten we alvast het bed in elkaar en aan onze oude vertrouwde eettafel proosten we op ons avontuur.

Een nieuw begin ...

Heel lang geleden, toen ik dit blog begon, schreef ik bij m'n profiel het volgende:

Een verlangen naar een nieuwe plek om te leven, wonen en werken. Tijdens deze zoektocht in de provincie Groningen beschrijf ik onze avonturen vanuit het ‘westen’ met de hoopvolle gedachte dat deze droom ooit uit zal komen. Ik raak een beetje uitgekeken op onze woonplek hier in het westen, in de binnenstad van een middelgrote plaats. Vond het altijd prettig om in de stad te wonen, maar ga steeds meer verlangen naar horizon en ruimte. De drukte hier, de haast, het lawaai, de rommel, de horkerigheid.

Bestaat er nog een plek waar je geen snelweg hoort, waar het ’s nachts donker is, waar het leven wat langzamer mag? Waar mensen vriendelijk zijn? Het verlangen naar ruimte en stilte wordt steeds groter. En als zo’n plek bestaat, is het te betalen? Durf ik het aan? Over dat onderzoek gaat deze blog voornamelijk.

Interesses: Ik hou van het leven, van man en zoon, van Groningen en Griekenland. Van kokkerellen, muziek, boeken, vogels en buiten zijn. Ik heb een brede belangstelling voor wat er om mee heen gebeurt. Ik werk met hart en ziel als activiteitenbegeleider met dementerende ouderen en als woonbegeleider bij mensen thuis die wel wat begeleiding kunnen gebruiken.

Mijn Architect en ik zijn sinds de financiële crisis gedwongen om sterk te bezuinigen, eerst uit noodzaak, nu als bewuste keuze: streven naar consuminderen als nieuwe levensstijl. Zelden nog vliegvakanties, de auto de deur uit. Maar we zijn in staat om te blijven feesten omdat het leven dat waard is.

Na jarenlang op ontdekkingstocht door Groningen vanuit Gouda, is nu het moment gekomen om ‘het ontdekken’ voort te zetten vanuit de provincie zelf. Want sinds september 2018 wonen we er.

Een droom is uitgekomen en een nieuw avontuur vangt aan.

De ontdekkingsreis van binnenuit. Hoe pakken we het aan … de verbouwing van het huis, de tuin, ons nieuwe leven. Daarover gaat deze blog vanaf nu.

Kattenoppas

We gaan een weekje in de stad Groningen bivakkeren om op poezen te passen.

In een prachtig pand wonen de verschillende vakantievierende eigenaren van de vijf katten die we deze week gaan verzorgen.

We krijgen een rondleiding en info over de katten.

De eerste dagen zorgen we voor Polly, Pepper en Pebbles, daarna komen Otje en Siem thuis, zij zijn bijna18 jaar!

Deze eerste avond gaan we eten in de Oude Gasfabriek, wat wel redelijk was. Wat echt heel goed smaakte was een soort roze champagne, maar dan alcoholvrij, Vinada.

Vrienden die een boerderij in Niezijl aan het verbouwen zijn, komen ook nog even, reuze gezellig.

Deze week kunnen we ook mooi een aantal vegan opties in Groningen uitproberen. Het meeste is wel redelijk, we wilden ook niet teveel uitgeven.

Bijzonder en lekker was het bij Mo Flow.

Mijn Duitse schoonzus was toevallig in Groningen met haar koor en nodigde ons uit om ee te eten bij de Weeva. Terugkeek gevraagd of van mogelijk was, en dat was geen probleem. Ze verontschuldigden zich nog omdat het dessert alleen fruit was. In zo'n korte tijd was er een andere keus. Wij vonden het supergeslaagd!

 Mijn Architect borstelt Siem:

Otje vond het toetsenbord wel een lekker plekje: 

Ook nog naar een optreden van een band die nummers van de Kinks speelde,  in de Kroeg van Klaas, het viel een beetje tegen.

Ons nieuwe huis op funda laten zien:

Katje Polly:

Het ging allemaal goed met de katten, soms wat zorgen als er eentje de nacht wegbleef. Wij gaan deze week ook nog even naar ons nieuwe huis, om wat maten te nemen. En natuurlijk nog even naar onze vrienden in Westerlee. Op de dag dat we weer naar huis zouden gaan, reed de trein niet ... en konden we gelukkig nog een nachtje in Westerlee slapen.

Al met al een zeer geslaagde week, met leuke ontmoetingen en ook nog eens prachtig zomerweer.

Een week na ons verblijf is katje Siem gestorven.

Festival Hongerige Wolf 2018 (3)

We besluiten niet de hele dag op het festival te blijven, ik wil ook graag naar onze vrienden.
We staan vroeg op, fietsen in alle stilte naar Hongerige Wolf.
Het wordt een prachtige dag en het is hier schitterend ...

Grote klit, Arctium Lappa

We zoeken iets te ontbijten op het festivalterrein. Dat valt nog niet mee, alles is nog in diepe rust. Uiteindelijk eten we bij de Bakkerij een heerlijke boterham met avocado en paprika met koffie en notenkoek.

Op naar de laatste voorstelling. Cia.Efecto R met ‘It’s there. Around the corner’, een absurdistisch dans-theaterstuk in en rondom een stalen buisconstructie in de vorm van een tent. Heel verrassend!

Wel een beetje jammer dat we Inge van Calkar missen, maar die treedt pas om 18.00 uur op. En we zullen haar ongetwijfeld nog tegenkomen  Nog een laatste kop koffie bij iemand in de voortuin en dat was het dan weer voor dit jaar.

We vertrekken naar Westerlee, wat toch nog een dik uur fietsen is op de ov-fiets met het korte afstandszadel. Maar het is te doen. Mijn Architect blijft bij Henri en wij, Jan, Annie en ik gaan naar Tuingoed Foltz in Meeden, daar is een plantenveiling.

Dan nog lekker en gezellig eten in de tuin, in de prachtige abri zitten, een echt leuk plekje en de volgende morgen terug naar Gouda.

Festival Hongerige Wolf 2018 (2)

De tweede dag, gisteren was het knap fris, zeker aan het eind van de dag. Ik vraag een jasje te leen bij Theo.
We fietsen langs proefveldjes met verschillende tarwesoorten, deze heet Ragnar.

We proberen voor vandaag een planning te maken, er is zoveel, te veel, en zelfs op de fiets moet je opschieten om van het ene naar het andere te gaan.
We blijven te lang hangen bij Bakkerij de Eenvoud en zo missen we een voorstelling van 12:00 uur. Er zijn dit jaar twee bakkerijen, maar ze staan niet op de dijk … iets met vergunningen.
Vreemd dat dit dan wel mag ... palen in de dijk rammen, we kwamen er niet achter wat het was:

Het sfeertje in de bakkerij is er niet minder om, we kneden en eten een broodje in de pipowagen. Ik herken Nicolette en het kwartje valt. Vorig jaar logeerden we in Beerta en zij woont daar samen met de bakker, die wij destijds slechts herkenden als ‘bnb-host’. De herkenning is wederzijds, zo van ... ‘kwam mij al bekend voor, een eerdere ontmoeting’. Die bakkergozer die er nu zit is leuk. Aan de wand prijkt op schoolbord een gedicht genaamd ‘Verloren strijd’. Van Peter hebben we begrepen dat de Eenvoud erop uit is om gecompliceerde gesprekken aan te zwengelen en met het kneden van het deeg mensen ‘te verbinden’.
Iedereen is welkom in de schoonheid van de eenvoud.

De bakker neemt een schuine foto van me:

Kunst op de dijk ...

... en mensen op de dijk, ‘De grote verheid’ op de Waddendijk ligt vol, 18 mensen en een wachtlijst. Dat gaat het dus niet worden.

In het Ambonezenbosje staat ‘de plantenspeler’ op het programma. Een ingenieus apparaat dat het potentiaal van bomen en planten kan meten en omzet in klanken. Intrigerend.  Of het echt is betwijfel ik, maar het heeft wel iets magisch. We luisteren eerst naar een meidoorn, en daarna naar een veld met luzerne ... ik hoor weinig verschil, de tonen bij de bloemen zijn misschien iets hoger. Het is sowieso heerlijk om hier zo te liggen en te luisteren naar die klanken met daarbij de vogels. Het was steeds bewolkt, maar nu schijnt de on.

Weer lang napraten, waardoor ons programma nog verder op de schop gaat.
We laten het los.
We kwamen ook nog Alex tegen, de architect van kleine gebouwtjes, zoals bij Jan Wilde een Tuin.

Hoog technologisch eten, we doen mee aan een onderzoek van de Universiteit van Wageningen. Een mini driegangen-menu met een plukje tuinkers, opgegroeid in een ledverlichte groenteflat (verticaal farming), kweekvlees (bij gebrek aan echt kweekvlees nu nog filet américain van de vegetarische slager) in een groentecup met een sausje en als toetje een schijfje chocola gemaakt d.m.v. een 3D voedselprinter. Een formulier met vragen wat je ervan vindt hoort erbij. Of je het een goed idee vindt, of je het zou kopen.
Al die technologie wordt gebracht alsof het de oplossing is om de steeds uitdijende wereldbevolking te kunnen voeden.
Maar ik heb er niets mee. Ik geloof dat groente gegroeid in aarde met zonlicht waardevoller is dan gekweekt met led-licht.

We gaan echt eten. Aan tafel nog even in gesprek met twee inwoners uit Ganzedijk. Dat is wel aardig van zo’n festival, je raakt in gesprek. Leuke gesprekken.

We raken meer en meer in gesprek, o.a. met een ‘rondreizende’ ex-fysiotherapeut,

gepensioneerd, uit de omgeving, met zijn vrouw en met nog een stel, vrienden, ze gingen een hapje eten in Beerta.

Marlene Bakker treedt op, prachtig!

Dan weer  terug naar de Waddendijk voor een ‘Always be yourself, unless you can be a unicorn’. Satie onder aan de dijk, de koeien bleven verbaasd staan.

Het laatste optreden is van Lola, twee singer-songwriters in de Witte Wolf, een als café ingerichte partytent, die langzamerhand echt volstroomt. Ze zijn goed.

We hebben veel gezien vandaag, hoewel ik nog meer had willen zien, er waren zoveel leuke dingen, er was een kwelderwandeling, maar dan moest je laarzen bij je hebben, er was nog iets met een vat jenever van oergranen, dat een jaar op een kwelder stond, enz. enz.
Maar het is goed voor nu, de schaduwen winnen het van de zon, we gaan fietsen naar ons stekkie.