Nieuwe keuken (6)

Het klinkt nog steeds erg hol in de keuken. Omdat het verrijdbare keukenblok nog een achterkant moest krijgen, besloten we er akoestische kurk tegen aan te plakken. De platen moesten met een speciaal soort lijm ingesmeerd worden, een nacht laten drogen om ze de volgende dag ertegen aan te plakken. De lijm was helemaal droog, dus we dachten al dat het niets zou worden, maar het werkte perfect. Met behulp van de deegrollers ging dat aandrukken prima, zonder de kurk te beschadigen. En het scheelt weer wat geluid.

De nieuwe handgrepen zijn ook gemonteerd:

De afzuigunit zit op 'n plek en functioneert via afstandsbediening:

Het wachten is nog op de gordijnen. Het was een lastige keuze voor wat we voor de ramen wilden. Het is op het zuiden, dus is er wel iets tegen de zon nodig. We dachten eerst aan screens aan de buitenkant, maar dat gaat niet met die hoek van glas. Rolgordijnen of luxaflex lijkt me onhandig zo over de hele hoogte.

We kozen uiteindelijk voor Verosol, maar dan als gordijnen. We willen niet boren in de aluminium kozijnen. De stof is hetzelfde als de plisségordijnen, met dezelfde warmtewerende en zonreflecterende  gemetalliseerde laag. De gordijnrail zit verholen aan het plafond. Deze stof is trouwens een uitvinding van Cornelis Verolme, de Rotterdamse scheepsbouwer, in 1963.

Het is vrij duur spul, maar we hebben dan wel twee in een, zonwering plus gordijnen. Ik had drie kleurenstalen laten komen, op de computer kloppen de kleuren niet helemaal, maar ze liggen hier in eerste, tweede en derde keus. De eerste was ik gelijk weg van: een mooie lichte tint groen, die heel goed bij de keukenfrontjes past. De tweede was neutraal grijs en de derde donkergrijs.

We zijn eruit en laten eind april iemand komen om op te meten. Als de gordijnen eindelijk arriveren is het de verkeerde kleur, namelijk de lichte grijze, de tweede keus.

De rails worden alvast opgehangen en men vertrekt weer met de gordijnen. De opmeter heeft de verkeerde kleur opgeschreven, maar ik heb de opdrachtbevestiging goedgekeurd, niet kijkende naar dat kleurnummer. De zaak probeert het wel goed op te lossen. Ik kan korting krijgen als ik de reeds gemaakte neem, of moet bijbetalen als ik toch de juiste kleur wil. 

Ik vind het wel jammer, de kleur van mijn keus was zo perfect, maar de gordijnen zijn al duur genoeg, dus ik ga niet bijbetalen en kies voor de korting. 

Uiteindelijk is de kleur heel neutraal, dus het kan wel, maar een beetje saai vind ik het nog steeds. Vergeleken met de kleurige keuken die het eerst was, is alles sowieso saaier, daar valt niet aan te tippen! 

Ik heb de gordijnen in vier delen laten maken en niet vastgezet in de hoeken, dus kunnen we er mee spelen, waar het net nodig is. Ze zullen overdag nooit allemaal tegelijk dichtzijn.

Behalve dat de houtkachel nog aangesloten moet worden, er nog aardig wat schilderwerk nodig is en kleine afwerkingen,  is de keuken zover wel klaar.

Hier nog foto's van hoe de keuken was bij de vorige eigenaars en wat wij ervan gemaakt hebben:

Open tuin

Ik doe een keertje mee met de Open Tuinen Estafette van het tijdschrift Groei & Bloei. Dat zou voor de afdeling waar ik onder val in mei plaatsvinden, maar door corona is het verplaatst naar half augustus. Dat vond ik eerst wel jammer, want nu is veel of net uitgebloeid of moet nog gaan bloeien.

Ik heb de afgelopen week wel wat opgeruimd en gewied, de slakken hebben hier en daar toch huisgehouden, ondanks dat ik er dagelijks honderden raap. Maar ik ben tevreden met de tuin en het lijkt me leuk om die aan onbekenden te laten zien. Het is geen grote tuin, maar mensen kunnen gemakkelijk anderhalve meter afstand bewaren. Op de grote tafel heb ik de folders gelegd en zakjes zaad en potjes jam te koop.

De ingang is bij het Wandelpad en de uitgang aan de achterkant. Volgens de coronaregels zou je geen koffie mogen schenken, maar als men wil kan dat bij mij wel. 

De weersvoorspellingen waren niet erg gunstig, maar uiteindelijk viel het wel mee, het bleef droog en zelfs de zon liet zich soms even zien. Gisteren waren er totaal 17 mensen, voornamelijk uit de provincie Groningen en Friesland, plus de schoonouders van mijn broer en twee heren die een wandeltocht deden en niet voor de tuin kwamen maar voor de koffie en koek.

Vandaag 14 bezoekers, mensen die hier op vakantie zijn, mensen uit Drenthe en mensen uit de buurt. Niemand uit mijn eigen dorp. Ik heb het idee dat het hier niet zo erg leeft als in andere delen van de provincie. Maar dit was mijn eerste keer en ik vond het aantal bezoekers toch wel meevallen. Er moeten hier natuurlijk geen busladingen komen.

Erg leuk waren de reacties van de mensen, iedereen zei het een mooie tuin te vinden en sommigen waren ronduit enthousiast. Het lijkt erop dat mensen wilde, natuurlijke tuinen inmiddels meer kunnen waarderen, in plaats van alleen maar prachtig aangelegde borders met een keurig gazon eromheen.

Deze Verbena ‘Bampton’ was bij de meeste bezoekers favoriet:

Hoewel ik het hartstikke leuk vond, is dit eenmalig met deze organisatie. De afdeling van G&B waar ik toe behoor vond ik slordig omgaan met plaatsing van gegevens. Mijn tekst was raar ingekort, mijn naam verkeerd gespeld, een fout in mijn emailadres en op een site had ik opeens een heel ander huisnummer. Diverse mails gestuurd en tijdens een telefoongesprek werd het eerst gewoon ontkend dat er fouten in de folders staan. Nou, ja!

Dat het door vrijwilligers gedaan wordt vind ik geen reden om er maar met de pet naar te gooien. Vrijwilligerswerk is ook werk. Daarnaast vind ik het blad Groei & Bloei ook niet zo leuk en een abonnement duur, dus zeg ik mijn abonnement op. Dan kan ik alleen niet meer meedoen met hun open dagen. Misschien vind ik een andere club waar ik me bij kan aansluiten en anders volgend jaar maar zonder organisatie en via facebook.

Witte wieven

Vanavond, om ongeveer half 10, ging ik kijken of de kippen al naar bed waren en opeens kwamen er prachtige mistflarden over het land zweven.

Zo mooi en geheimzinnig, lastig om goed te bekijken, je ziet geen contouren en het beeld veranderd constant. Ik snap wel dat men dan denkt aan Witte Wieven, in Groningen Witte Juffers genoemd.

Tuinfotografe Anna

Anna Clewits is een tuinfotografe die verschillende tuinen bezoekt. Ik zag haar foto's al bij bevriende tuinenbezitters en medebloggers voorbijkomen, zoals bij Jan wilde een Tuin, De Houtstek en De Veenhoeve.

En zij kwam ook bij mij! De eerste keer was op 20 juni, maar dat was zo ongeveer de meest sombere dag van de maand. Tussen wat buien door nam Anna wel wat foto's maar dit licht was niet optimaal. Toch lukte het haar nog wat fraaie plaatjes te schieten.

Gisteren kwamen Anna en haar man Albert weer en hadden we meer geluk. Er was genoeg zon en niet al teveel wind. 

Nog een zoekplaatje:

Ik wilde Anna en Albert ook nog even de mooie, rustige kwelders laten zien, maar de kilometer lange rij van geparkeerde auto's langs het boerenweggetje beloofde niet veel goeds. Toen we over de dijk keken schrokken we ons te pletter. Honderden wadlopers! Later hoorden we dat het er 380 waren! Wat nou kwetsbaar natuurgebied ...? 
Fijn dat toeristen Groningen ontdekt hebben en de prachtige Waddenkust, jammer dat alles gelijk zo massaal is. Een weg voor landbouwverkeer bedoeld ... de boeren zullen niet blij zijn.

Tuin in juli

Het is nog steeds niet de zomer die ik zou wensen, maar de tuin vaart er wel bij, met al die regen.

De Esculaap-ui is weer van de partij, eigenlijk een knoflook, echt een blikvanger met die kronkelnek, totdat de bloemen zich openen en de nek zich strekt.

Deze Verbascum blattaria ‘Albiflorum’, in het witte perk, komt van straatverkoop. Zo mooi, maar de Nederlandse naam doet hem geen recht: Mottenkruid.

Een van de Engelwortels heeft zich door de Hazelnoot heen gewurmd:

Voor het eerst een zelfgezaaide Stokroos in de bloei. Hij is niet zo donker als ik hoopte, maar ik vind de kleur wel erg mooi! Het zaad kwam nog uit Gouda: 

Het is ook weer de tijd van de Papavers, deze hebben zich allemaal zelf uitgezaaid:

Wel mooie luchten deze dagen, maar helaas weinig strakblauw ... 

Het hemelsblauw halen we dan maar van de Bosliefjes (Nemphila), die zaaide ik dit jaar in de twee potten op het terras ...

en van Juffertje in 't Groen, gezaaid in het M-perk:

Een Klein geaderd witje op Koeieoog:

Doorkijkje naar de achterliggende akker met het goudgeel kleurende graan:

Over naaktslakken heb ik niet te klagen, of eigenlijk wel ... wat zijn er veel dit jaar! Twee Hosta's heb ik destijds gehouden van de grote aantallen die hier in de tuin stonden, eentje in het Zuiderperk en eentje in een pot. Door 's avonds en 's ochtends de slakken te rapen heb ik de Hosta's nog redelijk kunnen beschermen, maar ik denk dat ik het toch ga verliezen. Ze kruipen zelfs naar de pot met Munt die ernaast staat. Terwijl men beweert dat ze die niet blieven. Maar goed, alle remedies die je hier en daar leest zijn allemaal flauwekul. De meeste naaktslakken vind ik hier midden op de schelpenpaden! Een potje met bier en verder oprapen en dan ver genoeg wegbrengen werkt hier voorlopig.

De Engelwortel is al weer bijna uitgebloeid:

Verder ook alvast een beetje opruimen, volgende maand doe ik mee met de Groei & Bloei Open tuinen dagen.

Lucy in the sky with diamonds

Kleine Lucy … mijn eerste meisjeskip. Zo’n bijzonder wezentje. Toen Prudence als haan was vertrokken en Noortje gestorven, waren Lucy en Ta nog maar samen.

Dat ging wonderlijk goed. Ta was erg lief voor haar, Lucy was wat bangig en zij week niet van zijn zijde. 

Alles deden ze samen, eten, drinken, zandbadderen. In het nachthok kroop ze helemaal onder hem. 

Toch leek het me beter om er nog een hennetje bij te nemen. Ruby was zo anders dan Lucy. Ze was snel, brutaal, barste van zelfvertrouwen, vitaliteit. Een Nina Hagen vonden we haar. Ze legde even snel een ei, maar als er iets te halen viel, sprong ze uit het legnest en stelde het zonodig even uit. Lekkere hapjes gaan altijd voor. 

Ta was helemaal hoteldebotel. Hij danste de flamingo. Hij pakte hapjes van Lucy af om aan Ruby te geven. Ruby was de nieuwe koningin. Lucy was niet meer in tel.

Ik ging Lucy apart eten en drinken geven, ik maakte me zorgen dat ze te weinig kreeg. 

Het leek wel of ze depressief werd. Ze kwam niet meer aanrennen bij haar lievelingshapje druiven. Als ze wel voorzichtig een hapje nam werd ze genadeloos afgestraft door Ruby.

Ze was bang en hield zich gedeisd.

Op een gegeven moment bleef ze met regelmaat stil zitten, koppie naar beneden. Ze ging uren eerder naar bed. Ta was dan in de war. Moest hij nu wel of niet al het nachthok in. Als het bedtijd was riep hij Ruby, ging haar halen. Maar Ruby bleef zeker nog een uur buiten. Blijkbaar kwamen er in de schemering allerlei kevertjes e.d. tevoorschijn, ze moest gewoon nog rondscharrelen. Dat was erg leuk om te zien, iedereen naar bed en zij genieten in haar eentje. Ze kletste hele verhalen tegen me als ik erbij kwam zitten, tot het bijna te donker was om nog wat te zien.

Als ze uiteindelijk naar boven kwam, kon Ta eindelijk ontspannen, innig tegen elkaar aan gingen ze slapen. Lucy lag alleen in het legnest, hartverscheurend.

Ze at niet meer en ik vroeg raad aan de dierenarts in Pieterburen. Zij kwam op een avond en het bleek een homeopatische dierenarts te zijn. Een boeiend consult volgde en zoveel informatie dat het me duizelde. De arts deed minuscule korreltjes in flesjes. Die kon ik oplossen in water, zonodig, maar ik kon ook het geopende flesje onder de snavel houden. Het ging om de trilling. Ik kreeg vier verschillende, maar wist de volgende dag niet meer wat waarvoor was.

Of je er nu in gelooft of niet … homeopathie. Toch had ik er wel vertrouwen in, toen onze zoon heel klein was hadden we ook een homeopathische huisarts en een paar goeie ervaringen hiermee.

Een van de korreltjes was van Pulsatilla, Wildemanskruid. Ik zei tegen de arts, dat staat hier in de tuin, het is nu alleen een beetje overwoekerd. Dat is een kenmerk van het Pulsatilla-karakter, zei ze, zich laten overwoekeren. Ik las later wat meer over het ‘Pulsatilla type’ en vond het wel frapant.

De dagen hierna ging het tot onze verbazing ietsje beter, Lucy werd wat moediger en liep weer mee als er iets te eten kwam en was ook wat feller. Ze sliepen weer samen met z’n drietjes. Het leek een paar weken goed te gaan.

Tot 22 juli … die avond zat Lucy niet in het nachthok, maar eronder. Ik heb haar mee naar de keuken genomen en de poepklontjes weggeknipt. Ze maakt een vreemd geluid … is het niezen of hoesten?

Ik heb geprobeerd wat veertjes bij haar ogen weg te knippen, om haar ogen te kunnen zien. Ze dronk wat water. Ik heb haar in het nachthok bij de anderen gezet. Op hoop van zegen.

Ik hou nu een dagboekje bij:

Vrijdag 23 juli

Vanmorgen Lucy uit het nachthok gehaald. Ze lijkt benauwd. Dierenarts in Winsum gebeld, om 9.40 uur afspraak. 

Ze heeft een luchtweginfectie en krijgt medicijn genaamd Sulfatrim, 2x daags 0,2 ml druppeltjes, 7 dagen.

Een buurman had een bench over. Om 21.00 uur Lucy uit de bench gehaald, ze werd geplaagd door vliegen. 

Nu op schoot. Ze heeft de lucht van ziekte bij zich. 

Ik verwacht dat ze de ochtend niet haalt. Toch nog maar de druppeltjes medicijn met moeite gegeven. Lucy in de bench voor de nacht in de keuken.

Zaterdag 24 juli

Lucy leeft nog. Kan amper staan, maar eet wel wat zonnebloempitjes. Ook haar medicijn gaat erin.

De bench weer even bij de kippenren gezet. Ruby komt alleen kijken of er wat te eten valt te halen. Ta blijft er stil bij staan.

Later de bench weer in de keuken gezet. Lucy in een badje warm water, om haar poepkontje schoon te maken. Ze liet het gedwee toe.

’s Avonds in de bench een handdoek om haar geplooid, zodat ze niet steeds omvalt.

Zondag 25 juli

Vanmorgen vroeg was Lucy dood. Ze is amper een jaar oud geworden.

Ze woog bijna niets meer, maar het gewicht van de herinnering aan Lucy weegt des te zwaarder. We rouwen, we huilen om de herinnering aan een geweldig aaibaar en sterk dier.

Dat zo’n klein wit pluizebolletje zo’n grote impact op je kan hebben.

Lucy in the sky with diamonds, zij ruste in vrede.

Vanochtend om half tien hebben we haar begraven in Place de Pierre.

Picture yourself in a boat on a river 

With tangerine trees and marmalade skies

Somebody calls you, you answer quite slowly

A girl with kaleidoscope eyes

Cellophane flowers of yellow and green

Towering over your head

Look for the girl with the sun in her eyes

And she's gone

Lucy in the sky with diamonds

Lucy in the sky with diamonds

Lucy in the sky with diamonds

Ah