Heerlijke wandeling

Eindelijk eens blauwe lucht ... ik ga gauw naar buiten en maak een heerlijke wandeling.

Over boerenland, van de ene boerderij en terug via een andere boerderij, naar de Feddemaplas en langs de dijk met als enkel gezelschap de buizerds, de ganzen, een grote mantelmeeuw (en die zijn echt GROOT), witte reiger, fazant en wat weet ik nog meer aan allerlei vogels plus miljoenen dansmuggen. Wat is het hier toch fantastisch mooi!

Ik liep richting Hornhuizen en ging rechtsaf, het wandelpad op van boer Westers, richting waddendijk. Het eerste gedeelte ging prima, maar opeens werd het erg modderig. Ik had gewone schoenen aan, niet slim, en twijfelde of ik verder zou gaan.

Nu houd ik niet van teruggaan, dus ging ik verder, voorzichtig langs de kanten op de graspollen. Niet uitglijden op die glibberige klei, want er zal hier voorlopig niemand langskomen.

Na veel geploeter kwam ik bij het sprookjesachtige bosje bij de Feddemaplas. In juni 2020 was ik hier voor het laatst. Ik ben weerl enthousiast over beide, het bosje en de plas. Het ligt hier heel bijzonder zo tussen de akkers.

Het waterschap kocht in het verleden een deel van het eigendom van ene Feddema, om de klei te gebruiken voor de dijk. Het ontstane gat liep vol met water en is nu een waardevol natuurgebiedje, inmiddels in handen van het Groninger Landschap.

Als ik kruip-door-sluip-door het bosje met de grillige wilgen betreed, voel ik me als een kind op een magisch plekje, een plek die niemand verder weet.

De dansmuggen leken wel elfjes:

Het pad en het bosje gezien met de rug naar de dijk:

De plas gezien vanaf de dijk:

Dan ruk ik me los van de plek, ik moet verder, de dagen zijn zo kort en ik wil niet in het donker lopen. Ik heb nog een flink stuk voor de boeg, de lange weg onder de dijk langs.

Natuurlijk klauter ik de dijk op om nog even naar de kwelders te kijken, er stroomt nog steeds een gevoel van blijdschap door mijn lijf als ik dat zie.

Na flink doorstappen passeer ik boerderij de Feddemaheerd ...

... en zie in de verte de contouren van ons huis:

Mooi voor donker thuis. Het was een flinke wandeling van twee uur, iets meer dan 9 km. Ik had de app Relive ingeschakeld, dan kun je nazien hoe de tocht was.

Ook de heen en weertjes zijn duidelijk terug te zien:

Tuin in december

Dat is gek ... ijsbloemen ... maar dan aan de buitenkant. Vorst in de tuin, van mij mag het.

Helaas zal december voornamelijk zacht en nat zijn en daarmee net als de andere maanden van dit jaar meestal teleurstellend. Nou ja, een feit is dat er geen neerslagtekort was dit jaar.

Op 14 december vond ik onder de kliko deze kleine watersalamander, ik dacht dat hij dood was, maar toen ik hem voorzichtig omdraaide zag ik iets bewegen en ging zijn oogje een beetje open. Hij was in winterslaap. Ik dacht nog, moet hij niet in het water, maar gelukkig googelde ik eerst. Deze salamanders overwinteren op beschutte plekjes onder boomstronken, in holletjes of onder stenen. Hoe hij onder die kliko kwam? In ieder geval geen fijne plek. Ik heb hem op een beter plekje tussen oude boomstronken gelegd en lekker met herfstblad ingestopt. Hopelijk komt het goed met hem.

Nog een redding, deze merelman schrok van een sperwer en botste tegen de pui. Even bij laten komen, slokje water en toen vloog hij gelukkig weer.

De 21ste, begin van de winter, ziet er veelbelovend uit. Weer mooie rijp. Zo zie ik de wintertuin het liefst:

Dit weer geeft ook een spectaculaire zonsopkomst.

Helaas is het winterse weer van korte duur, er volgen weer sombere, grijze dagen zonder zon en veel nattigheid. De laatste dagen verbreken zelfs het warmterecord.

Nieuw jaar, nieuwe kansen. Ik wens al mijn bloglezers een vrolijk, hoopvol 2022! 🍀

Egel

Op 4 december zag ik 's morgens vroeg een kleine egel richting kippenhok lopen. Ta en Ruby waren direct in de hoogste staat van paraatheid:

Leo (alle egels in mijn tuin heten Leo) was duidelijk op zoek naar voedsel. Egels zijn alleseters en naast slakken en wormen eten ze ook wel zaden en vruchten. Bij gebrek aan beter gaf ik hem zonnebloempitten, in ieder geval lekker vet. Hij at er met smaak van. Ik maakte me wel zorgen om hem, want hij had al zwaar genoeg moeten zijn om in winterslaap te kunnen gaan. Ik had advies ingewonnen bij Fauna Visie en ik kreeg de raad om hem te wegen. Als hij onder de 500 gram zou zijn, kon ik hem beter even brengen, want anders zou hij het niet redden.

Maar hij zette het op een lopen en verdween tussen de bladhopen en ik zag hem niet meer.

Nu, een week later liep hij langs de schuifpui, het leek wel of hij om eten kwam vragen. Ik strooide gauw wat zonnebloempitjes voor hem en terwijl ik hem in de gaten hield kwam Henny met handschoenen. Hij werd gewogen en te licht bevonden ... 333 gram maar!

Zet geluid aan:

We hebben hem naar Fauna Visie gebracht. Daar kreeg hij gelijk kattenvoer. Ook zal hij ontwormd worden. Veel egels lijden aan longworm. Maar nu heeft hij een kans, hij zal daar de winter blijven en in het voorjaar als hij ontwaakt wordt hij weer vrijgelaten.

Tuin in november

Mooie dagen in november. De enige werkjes zijn nu de laatste bollen in de grond stoppen en blad van het gras harken. Het blad laat ik hier en daar op een hoop liggen voor de egels.

Het muurtje van de Le Roytuin:

Op de bovenkant van de Isildur-stronk wordt het elk jaar voller met zwammen:

Tuin in oktober

Herfstige sfeer met afwisselend zonnig, stralendblauwe luchten, mistige ochtenden en de laatste kleuren ...

Door de mist heen, de zon gevangen in een uitgebloeide venkelbloem:

De spinnewebben worden vanzelf kunstwerkjes ...

In dit spinneweb zie ik een dansend figuurtje, een soort derwisj:

Twee weken later zijn alle herfstasterbloemetjes veranderd in zachte pluizebollen:

Her en der verschijnen paddestoelen, deze inktzwammen komen jaarlijks terug in de voortuin:

Tuin in september

In het nabijgelegen dorp Den Andel staan in een voortuin plantjes te koop. Ik heb er al diverse vandaan gehaald, ze zien er altijd fris en gezond uit en kosten een euro per stuk. Ook zijn er vaak bijzondere soorten. Op de site Mijn Hogeland staat een stukje over Jan de Stekjesman.

De laatste keer kwam ik deze tegen, Tricyrtis formosana, ook wel Armeluisorchidee of Paddenlelie genaamd. Nu in september verschijnen de bloemen, ik had geen idee dat ze zo mooi zijn.

Verder met de le Roytuin, de laatste schelpen hier uitgereden en twee perkjes in de maak. Ik verdeel wat zand door de grond om het iets minder vruchtbaar te maken, hier mogen voornamelijk wilde planten groeien. De le Roytuin bestaat uit een klein perkje, het Louisperk en links een grotere, het Guillaumeperk.

Een paar soorten heb ik al in het Louisperk geplant: Brizia medea, Carex en Deschampsia.

Verder allerlei zaad gestrooid, zoals Knopig helmkruid, Peen en Groot heksenkruid.

De Bostulpjes, Tulipa sylvestris, heb ik ook hier gepoot. Maar leuk vind ik het om te kijken wat er vanzelf komt. De eerste paardebloemrozetjes verschijnen al, haha.

Twee aparte rupsen ontdekt:

Dit is de rups van een zeldzame nachtvlinder, het Vlasbekuiltje. Hij zat ook op een Vlasleeuwenbek.

De tweede blijkt geen rups te zijn, maar de larve van een bladwesp, Cladius Grandis.

De Blauwe regen begint het te doen, er verschijnt nieuw blad:

Alles doet het heel goed, we hebben mooie appels en peren, de vlierbessen zijn rijp en ik heb zowaar 5 hazelnoten aan de Rode hazelnoot.

Het is lekker vol in de tuin. Gelukkig wat droger deze maand en ook wat meer zon.

Verder heb ik weer diverse soorten bloembollen aangeschaft, waarvan Allium Goliath de grootste is, die kan wel twee meter hoog worden. Alleen de bollen zijn al gigantisch.

De besjes van Salomonszegel zijn van een ongelooflijk mooie tint groen, maar die zullen we maar niet opeten.

Waar dit muisje aan gestorven is weet ik niet, maar hij lag er wel vroom bij, met de handjes gevouwen.