Onze Mr. Tambourine Man is niet meer.
Er zijn mensen om ons heen die het wel kunnen, een kip uit zijn lijden verlossen. Maar wij durven het zo niet. We gaan naar de dierenarts.
We vragen aan de arts hoe dat in z’n werk gaat. Net als bij een hond eerst een slaapmiddel en dan de dodelijke injectie? Nee, zegt hij, bij vogels gelijk de dodelijke, want het gaat heel snel, binnen vijf minuten is het gebeurt.
Het is een kleine ruimte met een behandeltafel in het midden. We halen Ta uit de doos en zetten hem op tafel. De arts geeft de injectie. Hij vraagt of hij Ta terug in de doos zal doen. Nou, nee, kunnen we niet even zitten, ik hou hem liever op schoot. Hij pakt twee stoelen voor ons en laat ons alleen.
Het duurt langer dan 5 minuten. Ta zit een kwartier rustig op schoot. De dierenart komt binnen en luistert met de stethoscoop. Hij leeft nog, de arts verlaat de ruimte weer.
Ta blijft vrij rustig, tot hij een momentje begint te bibberen. Dat was even heftig. Een half uur verstreken, nog eens luisteren. Nee, leeft nog steeds. De arts besluit er nog wat meer in te spuiten. Na in totaal drie kwartier is Ta dood.
Ta in de doos, 80 euro afrekenen en naar huis. We zijn er stil van.
Dag lieve Ta. Dat we daar zo’n verdriet over hebben. Onze kippen zijn onze huisdieren, dus houden we van ze.
Henny had vanmorgen al een graf gegraven, naast de plek waar Lucy ligt.
Ruby had nergens last van, tot de volgende morgen. Toen ging zij hem zoeken en liep schreeuwend rond. Dat zagen we niet aankomen.
