De Caryota mitis die ik in november 2023 kocht voor in de keuken, is verhuisd naar de woonkamer. In plaats van bij een raam op het zuiden, staat hij nu bij een raam op het westen. Een betere plek en hij heeft daar meer de ruimte, want in de keuken liep je er vaak tegenaan.
Nu vond ik het in de keuken weer zo kaal. Er moet eigenlijk een hoge, smalle plant komen. Een grote Sansevieria zou ik leuk vinden, maar die zijn in groot formaat nogal prijzig. Verder wil er niet zoveel bij een raam op het zuiden.
Op mijn zoektocht kwam ik de Aralia Fabian tegen, ook wel Polyscias scutellaria Fabian.
Ik viel natuurlijk voor de naam Fabian, zo heet mijn zoon.
Op de ene website kon hij makkelijk in de volle zon. Maar toen ik hem hem gekocht had en verder op internet speurde, was dat helemaal niet waar.
Het blijkt een zorgenkindje, de plant, niet mijn zoon. Wel daglicht, geen direct zonlicht, niet teveel of te weinig water, niet verplaatsen, hoge luchtvochtigheid. Heeft gauw last van bladval.
Hij heeft toch die plek in de zon gekregen, kan nu best, want we hebben dit jaar nog amper zon gezien. Als de zon meer gaat schijnen, bescherm ik de plant door het gordijn een stukje dicht te doen. We hebben warmtewerende gordijnen, maar die laten wel wat licht door.
Hopelijk red de plant het, ik vind hem erg leuk. Een boompjesvorm met stammetjes en mooie bijna ronde, donkergroene bladeren, aan de onderkant paarsbruin.
Polyscias scutellaria komt van de Polynesische eilanden, waar deze planten uit kunnen groeien tot heggen van wel zes meter hoog. Dat gaat thuis niet lukken, maar wie weet wordt ‘ie wel een meter hoog, of twee.
De naam van de plant bestaat uit twee Griekse woorden: (Poly)veel en (Scias)schaduw, en dat betekent niet dat 'ie veel schaduw wil, maar lekker veel schaduw geeft, daar in de tropen.
