Dagje strand Delfzijl (5)

Het wordt weer boven de 30°C, aanleiding om naar Strand Delfzijl te gaan, voor het vijfde jaar achtereen. We houden wel van een beetje desolate omgeving. Eerst weer koffie en taart op het terras van het Eemshotel en dan wandelen tot het eind.

Ik loop de pier op en zie, net als vorig jaar, onder de rand de zwaluwen bezig met hun nesten

Het is erg rustig en voor het eerst maken we mee dat het eb is. 

Er groeien alweer wat meer planten, het zeldzame Klein schorrekruid:

Klein hoefblad:

Zulte:

Twee soorten Schijnspurrie, de zeldzame Gerande en daaronder de Zilte. Ik zie geen verschil, maar Obsidentify wel.

We lopen tot het voormalige visrestaurant op poten. Er zijn mensen binnen, we gaan even kijken. Deze mensen gaan het visrestaurant weer nieuw leven inblazen, waarschijnlijk gaan ze in augustus open. Hoewel we geen vis eten, is het wel een fantastische plek voor een restaurantje. We wandelen terug naar de parkeerplaats, en toevallig vroegen mensen in een camper waar je hier een visje kunt eten. We konden niets bedenken, behalve Zoutkamp.
Toen ze al weg waren schoot ons helaas te laat Termunterzijl te binnen. 

’t Zielhoes in Noordpolderzijl is op dinsdag gesloten, dus rijden wij door naar Garnwerd aan Zee.

Een schaal met lekkere vega borrelhapjes en sinds lange tijd weer eens een roséetje.

Het was een heerlijk vakantiedagje!

Tuinbezoek, Open Tuin (2)

De eerste keer dat ik open was voor tuinbezoek was 15 juni, maar toen kwam er niemand.

Op 18 juni kwam een groepje van acht leden van IVN Noord-Groningen op tuinbezoek. Allemaal even enthousiast en veel oog voor wat er groeit en bloeit en rondfladdert. Het was een gezellig middag met leuke gesprekken.

In ‘De Pommel’, het blad van IVN Noord-Groningen verschijnt een artikel over het bezoek:

Op 22 juni is het Open tuinen weekend van Groei&Bloei, er kwamen drie bezoekers, een buurvrouw en een stel dat ook bij mijn rondwandeling in Domies Toen was.

Vandaag kwam een tuinclub uit de buurt, met vijf dames, wat ook heel gezellig was.

Logeer kipjes (2)

Waren de logeerkipjes vorige maand een weekendje bij ons, kwamen ze weer op 6 juni en blijven bijna twee maanden. De eigenaars zijn met de camper weg.

Hielden we ze vorige maand nog binnen, nu mogen ze naar buiten.Ze krijgen de voorste ren. Van het oude kippenhok, dat inmiddels badhuis geworden was, maken we weer een tijdelijk nachthok.

Met handmatig deurtje, dus zal ik weer vroeg op moeten.

Katrien is een lieve, rustige kip. Het lijkt of ze soms niet weet hoe om te gaan met die vier drukteschoppers.

Omdat het in het begin nog best koud is 's nachts , halen we de kuikens nog naar binnen. Het gaas, bedekt met een steen en een plank mocht niet voorkomen, dat er eentjes ontsnapte en vrolijk door de keuken liep.

Na het weekend is het 's nachts wat warmer en hoeven ze niet meer naar binnen. Hoewel de kuikens alles al kunnen, weten ze niet dat je als het donker wordt naar binnen moet gaan, dat is dus iets wat je van je moeder moet leren.

Katrien gaat zelf al heel vroeg naar bed, soms zelf voor 20:00 uur, maar de kleintjes blijven lekker rondsporten. Om 22:00 uur zetten we ze, onder protest, in het nachthok.

Het gaat heel goed, de verschillende groepjes hebben niet veel aandacht voor elkaar. Alleen onze Bieleveldertjes pikken zo nu en dan venijnig door het gaas naar de kuikens. Maar het blijven twee verschillende wereldjes.

Ze zijn nu ongeveer zes weken. Het wordt al duidelijk wie de haantjes zijn. 

Je kunt er heel de dag naar kijken, het is de leukste TV ooit. Het lijkt wel alsof we ze zien groeien.

's Morgensvroeg, blij dat ze vrijgelaten worden:

Camping

Toen alle delen van de tuin een naam kregen, was er tussen het houthok en de kas een klein stukje gras waar ik geen naam voor wist. Henny gaf het de naam ’Camping‘. Inmiddels zit je daar onder de blauwe regen en de druif. Het is een lekker plekje om koffie te drinken.

Nu vond ik een website, Campspace, waar je je plekje in de tuin kunt verhuren. Een kennis wilde wel haar tentje neerzetten om te kijken of het past en zo maakten we met veel lol een fotoreportage voor op die website. Ik ben de enige hier in de buurt die plantaardige maaltijden serveert.

Het begon als een grap, maar tot mijn verbazing had ik na een week een boeking!

Een sportieve vrouw op de (niet elektrische) fiets die voor twee nachten boekte met maaltijd en ontbijt, en ging wadlopen naar Schiermonnikoog.

Het was prachtig weer om te kamperen.

Haar tent was te lang voor op de camping, maar paste prima op het Vogeleiland.

We vinden het altijd leuk om mensen te ontvangen en dit is weer eens iets anders. Na een lekker ontbijtje vertrok zij vanmorgen richting huis en waren wij weer een leuke ervaring rijker.

Hier vind je mijn pagina bij Campspace.

Oranjetipje

Look-zonder-look (Alliaria petiolata) en de Pinksterbloem (Cardamine pratensis) zijn waardplanten voor het Oranjetipje (Anthocharis cardamines). Ik laat ze altijd staan in mijn tuin.

De bloemen van de Pinksterbloem smaken heerlijk pittig en ik garneer er menig gerecht mee.
De jonge blaadjes van Look-zonder-look smaken lichtjes naar knoflook. Lekker in een salade.

Bij de Look-zonder-look keek ik altijd onder het blad of ik eitjes zag, maar vond er nooit een. Ik knipte na de bloei de zaden weg tegen al te veel uitzaaien. 

Tot ik leerde dat de vlinder juist het eitje op de bloem legt en dat de rups leeft van de zaadjes in de hauwtjes!

Op 15 mei zag ik opeens een eitje! Ze leggen er meestal eentje per plant. Het eitje is eerst wit, maar kleurt al snel naar oranje. Nu ik weet waar ik moet kijken, zie ik gelijk vier eitjes bij een bosje planten in het Zuiderperk. 

Hier een eitje en rechts een lichtoranje rupsje:

De rupsen kleuren langzaam van lichtoranje naar groen, maar ze zijn zo klein, amper een centimeter, dat ik ze niet scherp op de foto krijg:

Ik ga elke dag kijken of deze vier er nog zijn. Ik zou ze wel willen beschermen. Maar dat kunnen ze prima zelf, ze zitten langs een hauwtje en zijn amper te zien. Je kunt ze vinden door een aangevreten hauwtje te zoeken. Na ongeveer twee weken zien ze er zo uit:

Na weer een week:

Opeens zijn ze verdwenen. Hopelijk hebben ze zich verpopt. Ik dacht eerst dat ze naar beneden zouden gaan en dan de grond inkruipen. Ze kiezen voor waardplanten die vlakbij bomen en struiken staan en daar verhuizen ze naar toe om te verpoppen. Die poppen zijn moeilijk te vinden, een driehoekje geplakt aan een stam of tak en het lijkt op een doorn. Eerst groen, later bruin. Als het goed is worden volgend jaar april een aantal Oranjetipjes in mijn tuin geboren.

Foto uit 2022, vrouwtje:

Wandeling eetbare planten in Domies Toen (3)

Domies Toen vroeg of ik weer een rondwandeling Eetbare planten wilde geven, net als in 2023 en 2024.

Daaraan voorafgaand werd op 31 mei een nieuw boekje gepresenteerd, waarvan Saskia Nieboer van de Groene Zon en ik een exemplaar kregen uitgereikt door voorzitter Annette Broekhuizen.

Bij de wandeling vandaag waren maar tien deelnemers, het was ook wel een erg warme dag. Maar wel allemaal erg enthousiaste mensen en het was weer erg leuk om te doen.

Ik kon de deelnemers ook nog wijzen op een rups van het Oranjetipje op Look-zonder-look. Henny had die een dag eerder ontdekt.

Leuk weetje: Sinds november 2023 wordt er regelmatig in de nieuwsbrief van Domies Toen een recept van mij geplaatst.

Wespen

In ons vogelhuis broeden elk jaar kool- of pimpelmezen. Ook dit jaar begon een paartje koolmezen weer aan een nest. Tot we opeens geen bedrijvigheid meer zagen. Na een paar dagen stilte toch maar eens binnenin kijken. Toen ik de nestkast opende vloog er een hornaar uit. Dus waren de mezen waarschijnlijk daarom vertrokken. Er was een begin van een nest.

 

Snel weer dicht gedaan. Wat nu? Het was in ieder geval geen Aziatische, maar de Europese, dus bestrijden is niet nodig. Maar op die plek, dichtbij de keukendeur? En straks al de tuinbezoekers die daar langs gaan?

Dit was het beginnetje dat de hornaar al gemaakt had:

Ik vroeg advies aan de Wespenstichting. Dit was het antwoord dat ik kreeg:

Beste Angelika,

Bedankt voor je melding. Voorlopig hoef je niks te doen. De kans dat dit nest er over een paar weken nog zit, is niet groot. Dus laat haar maar gewoon haar gang gaan. Koninginnen zijn schuw en niet agressief.

Mocht het nest er over een maand nog zitten dan zullen er werksters worden geboren die het nest groter gaan maken. We kunnen dan een afspraak maken voor een verplaatsing. We kunnen het nest binnen in je tuin verplaatsen, naar een rustig hoekje, of helemaal ergens anders heen. Dan nemen we het mee. Het vogelhuisje moet ook meeverhuizen maar die kan je aan het einde van het seizoen als het nest is uitgestorven, weer terugkrijgen. De kosten voor een verplaatsing liggen tussen de 25 en 50 Euro.

Nu is mijn vogelhuis ook een kunstwerk, dus dat ga ik niet mee laten nemen en liever ook niet verplaatsen. Ik heb een paar dagen de ingang in de gaten gehouden en zag geen activiteit meer. Toen ik het weer opende was de koningin er niet en ik heb haar ook niet meer gezien. Waarschijnlijk is zij net zo geschrokken van het openen als ik en dus naar elders vertrokken. Heeft het zich vanzelf opgelost. Ik heb het stukje hornaarnest verwijderd (wel bewaard) en de hele nestkast schoongemaakt. Misschien is het nog niet te laat voor meesjes om opnieuw te beginnen.

De Franse veldwespen zitten, net als vorig jaar, ook weer in de kas. Zo wonderlijk, op precies dezelfde plekjes, in de glazen pot en in het messenpotje. 

Net als vorig jaar worden ze in het begin onrustig als ik de kas binnenga, maar na verloop van tijd kennen ze me en is het oké. Gaat een ander de kas in, ontstaat er direct onrust.

Op die plek van hun keuze wordt het erg warm als de zon schijnt, maar daar hebben ze wat op gevonden. Ze gaan flink wapperen om het jonge spul te koelen. Omdat ik het zielig vindt dat ze zo hard moeten werekn, plak ik maar weer een krant op het glas, zodat ze wat schaduw hebben.

Dit is de stok van vorig jaar die in de glazen pot stond.

In de groene glazen pot:

In het messenpotje:

Alles herhaalt zich weer. De Helmkruidbladwesp is ook weer van de partij. Een poosje later

ontdek ik daar de larve van.

De Brede wespenorchis is ook weer verschenen in de pot bij de kronkelwilg, inmiddels al zo'n tien jaar. Nu maar hopen dat een wesp hem weer wil bestuiven net als in 2023.