Gronologie (10)

September boeken we voor een Boergondisch feestmaal bij boerderij Arkema in Noordbroek.

We zijn blij dat we de auto mogen lenen van m'n schoonzus. We logeren twee nachten in B&B de Hamrikkerhof in Nieuw Scheemda.

We worden op de boerderij ontvangen met een glaasje wijn of vlierbessensap, krijgen een rondleiding over het bedrijf en de varkensstal met kleine biggetjes. Vind ik wel wat zielig, die beestjes zo in de stal. Op deze plek is ook de Kleinste Soepfabriek begonnen. Ik ben niet zo van soep uit potjes, maar deze zijn wel goed.

Waar heeft zij met haar snoet ingezeten?

De koeien zijn van het ras Blonde d’Arquitaine, mooie blonde koeien met lieve koppen. We zitten met 38 mensen aan lange tafels in de voergang van de stal.

De koeien kunnen in en uit als ze dat willen. Het moet voor hen ook apart zijn als ze binnen komen en in hun stal herkauwende mensen aan een lange tafel zien zitten.

Het eten is lekker en verrassend. De kok Caspar Bürgi, bekend van televisie, is in het echt eigenlijk leuker dan op de TV. Het hoofdgerecht is kogelbiefstuk afkomstig van deze boerderij. Nu ik zie wat een goed leven deze dieren hebben, probeer ik mezelf aan te praten dat het minder erg is om dit vlees te eten, maar eigenlijk slaat dat nergens op. Goed of slecht leven, het dier moet toch gedood worden. We zitten hier tussen de koeien gewoon een stuk gedood dier te eten. Ik denk toch dat dit een van de laatste keren is dat ik dit doe.
Het is wel knap van de kok om dit allemaal op zo'n plek te bereiden!
We zitten samen met een leuk echtpaar uit Drenthe aan tafel, ze zijn oorspronkelijk Groningers. Het is een geweldige leuke avond.

De volgende dag gaan we naar de Fraeylemaborg in Slochteren. Een erg mooie borg. Jammer dat het begint te regenen. Maar binnen en in het restaurant vermaken we ons ook wel.

Daarna gaan we nog naar Termunterzijl, bij elk weerstype een prachtige plek. We eten daar bij een leuk ongecompliceerd restaurant, De Landman met heerlijke vis.

Bij terugkomst in Nieuw Scheemda zien we dat er zelfs een café is, 't Schoevertje, waar we twee Kalmoesjes drinken en een leuk contact hebben met de bezoekers daar. Ik slaap weer prima in de heerlijke stilte. Wat is dat toch een verschil met thuis!

De volgende dag rijden we langs prachtig glimmende klei en bergen met bieten weer terug.

Gronologie (9)

Van 5 tot 8 juni een lang weekend in Pieterburen. Ik zag toevallig op internet dat Harry Niehof zal optreden bij Woltpop in Woltersum.

Op de heenweg gaan we eerst naar Galerie het Raadhuis in Eenrum, dit is de laatste dag van de expositie Vogels.

In Pieterburen worden we hartelijk ontvangen in B&B Waddenhoes.

We zetten de spullen in de mooie kamer die Lamsoor heet en maken gebruik van de gratis fietsen.

We fietsen naar de dijk. Het is er prachtig en doodstil. We komen alleen wat schapen tegen.

’s Avonds gaan we in Winsum eten bij de Gouden Karper, erg gezellig daar.

De volgende dag maken we weer een fietstocht en rijden langs een droomhuisje wat ik al op internet gezien had. Op de foto zetten en dan fietsen we verder naar Mensingeweer en we gaan koffie drinken bij Laif en Nuver. We vragen wat Nuver betekent: aardig of mooi is het antwoord. Het is een mooi terras.

’s Middags rijden we naar Woltersum, naar het ‘popfestival’. Er staat een grote tent en er zijn misschien 30 - 40 bezoekers. In mijn herinnering is het 30°C. We komen voor Harry en we moeten eerst een aantal andere zangers aanhoren, wat niet zo onze smaak is. Het is wel leuk dat we J. en A. weer ontmoeten, zij waren destijds ook in het kerkje in Woltersum.

Ik zie dat Harry er aan komt. Hij blijft buiten de tent staan, wachten op zijn beurt. Ik moet denken aan de tekst van Altied onderwegens, als hij er maar niet opeens ter tussenoet kniept.

Wij genieten weer van zijn muziek, maar past hij hier wel? Deze ambiance, zo’n grote vreselijke tent, met mensen aan de bar die niet even stil zijn?

Iemand van de organisatie komt naar me toe en vraagt of ik na afloop Harry een bos bloemen wil overhandigen. Natuurlijk wil ik dat, maar ik krijg het spaans benauwd. De zenuwen gieren door m’n lijf. Terwijl ik het podium op ga bonkt mijn hart zo heftig dat ik bang ben dat hij het kan horen. Ik geef een zoen en de bloemen en denk nog als ik maar niet zweterig ben. Half verdoofd loop ik terug en ben blij dat ik het trapje niet afdonder. Ik kan het me amper herinneren, in een paar tellen is het voorbij, maar Mijn Architect zegt lachend: het staat op de foto hoor!

’s Avonds eten we in het Appeltje in Pieterburen, een restaurantje op een boot, alleen zit je wat oncomfortabel op houten klapbankjes. Voor een keertje wel leuk.

De volgende dagen gaan we nog naar Lauwersmeer, Zoutkamp en Kloosterburen. In de Cloostertuin komen we een emotionele, lieve oude man tegen die erg behoefte heeft aan wat aandacht. We hebben een gesprek met hem, bijzondere man.

We rijden ook nog door Westernieland, de geboorteplaats van Freek de Jonge, waar we langs de weg een tomatenplantje kopen voor 50 cent. Dat plantje heet nu dus Freek.

De laatste dag bezoeken we de Borg Verhildersum in Leens. Er is een beeldentuin en de kunstenaar (Eddy Roos) plaatst net zijn nieuwste beeld. Mijn Architect maakt een praatje met hem.

Beelden Eddy Roos

Gronologie (8)

Na de heerlijke vakantie in januari zijn we begin maart 2010 alweer in Groningen. Op 4 maart zijn we 25 jaar getrouwd en 28 jaar samen. Ik ben getrouwd met de liefde van mijn leven!
In plaats van een hoop geld uitgeven aan een feestje voor familie gaan we liever samen een paar dagen weg.
Dit weekend zijn er optredens van Erwin de Vries op vrijdag en Harry Niehof op zondag, dat is nog eens een trouwdag cadeau! Ik heb een kamer in het Wapen van Oudeschans gereserveerd, dat vond ik er wel romantisch uitzien. Na het diner blijven we lang hangen aan de bar en hebben het erg gezellig met de ‘locals’ en geklets in de ruimte. Het gaat weer sneeuwen, wij vinden het prachtig, maar de mensen hier hebben het nu helemaal gehad met die sneeuw. Begrijpelijk na zo'n drie maanden.

Lichtelijk, nou ja lichtelijk, aangeschoten gaan we naar onze kamer.

De volgende ochtend toch wel een kater, ja dat krijg je ervan.

Het ontbijt wordt verzorgt door Ineke, een Amsterdamse die al 17 jaar in Groningen woont. Ze staat met haar armen over elkaar te kijken of we wel alles opeten. Leuk mens.

We vertrekken naar Nieuweschans en blijven nog drie dagen in Motel Paradiso. Het is een beetje thuiskomen, we krijgen dezelfde kamer als de vorige keer.

Eerst moeten we dringend een siësta houden, de hoeveelheid drank manifesteert zich in hoofdpijn en lamlendigheid, maar de heerlijke bedden van Paradiso maken het allemaal wat minder erg.

Eind van de middag, weer opgeknapt, vertrekken we naar Winschoten, eten daar in Grand Café Jan Dekker (een tip van een van de barbezoekers) en daarna naar de Tramwerkplaats, voor het optreden van Erwin de Vries. Het is een goed en leuk optreden.

Zondag de kers op de taart: een optreden van Harry Niehof in een kerkje in Woltersum. Het is even zoeken, want de routebeschrijving deugt niet, maar we komen nog op tijd aan.

Het is een fantastisch mooi optreden, met ongeveer 30 toehoorders.

Zo’n speciale plek. Harry vraagt wie een verzoeknummer wil en wij vragen om Ieskeunegin. Prachtig. Man koopt de CD Straks is ’t weer janken en laat hem door Harry voor mij signeren.

Na afloop drinken we nog een wijntje met de mensen van Woltersum, erg leuk.

Ik kon niet kiezen welke foto ik zou plaatsen, dus dan maar allemaal. Misschien kan je als je dit leest een reactie geven welke foto de beste is:

Is dit humor of niet?

We rijden, nog steeds onder indruk, terug naar Nieuweschans in het mooie licht van een prachtige zonsondergang.

Maandag vertrekken we weer, maar eerst gaan we met een makelaar naar Het Huis kijken. Het valt tegen. Er is al gedeeltelijk opgeknapt, maar op een manier dat ik denk, dat moet anders en kan je weer opnieuw beginnen. De plek was wel fantastisch, maar de magie is eraf. Gelukkig, dan hoef ik daar niet meer over wakker te liggen. Weer opgeladen na deze heerlijke dagen rijden we richting westen terug.

Gronologie (7), vakantie in Groningen

Op vakantie in Groningen

In het jaar 2010 is het voor het eerst dat we niet naar Griekenland vliegen.
In januari, nu precies een jaar geleden, gaan we op vakantie naar .... Groningen!

Het is er prachtig, alles is wit. Als ik mijn foto’s laat zien en zeg dat we naar Lapland zijn geweest zou je het bijna geloven.
In deze vakantie is er ook nog een optreden van Harry Niehof in Zandeweer, dus dat komt goed uit.

Er is een aanbieding van het autoverhuurbedrijf: negen dagen huren, zes dagen betalen. Broer en schoonzus gaan twee dagen mee.

We hebben een Opel Aquila met weinig bagageruimte, maar met proppen komen we een heel eind. (Het is net een bejaardenautootje, we hebben veel lol onderweg).

We logeren weer bij de familie de Jonge, Motel Paradiso in Nieuweschans. Daar hebben we een appartement met keuken, dus in het kader van bezuiniging kunnen we deze dagen ook zelf eens koken. We hebben het heerlijk hier, weldadige rust, zo leuk dat mensen die je tegenkomt je steeds begroeten met ‘moi’.
Met die sneeuw worden zelfs coniferen e.d. mooi, dit zien we vanuit ons raam:

Op internet heb ik een huis gezien dat hier in de buurt te koop staat en we gaan het bekijken. We komen W. weer tegen (die hebben we al eens eerder ontmoet) en vlakbij hem staat nog een huis te koop, hij heeft de sleutel en we mogen kijken, maar dat is erg klein en o, o, wat een werk om er iets van te maken. Het andere huis staat op een fantastische plek maar we vermoeden dat daar ook heel wat aan moet gebeuren. Meer stof tot dromen.

We maken een wandeling via Nieuw Beerta door de polder terug. Het is koud, maar zo mooi. We krijgen gezelschap van een hond, we proberen hem steeds terug te sturen, maar hij blijft ons vrolijk volgen. Soms gaat hij in een waanzinnige snelheid achter een haas of een ree aan, gelukkig zijn die net even sneller. Daarna komt hij weer vrolijk kwispelend naar ons toe. We laten het maar zo, uiteindelijk zal hij wel naar huis gaan.

We gaan ook nog naar Termunterzijl en de Kiekkaaste,  zo’n mooie plek met gigantisch veel ganzen.

We wandelen en rijden veel deze dagen. Als we broer en schoonzus op de trein terug in Groningen afgezet hebben, begint het serieus te sneeuwen. Best een spannende rit terug naar Nieuweschans. Maar de komende dagen gaat het autorijden toch redelijk, ondanks waarschuwingen over sneeuwjacht en sneeuwduinen, omdat de wegen hier goed schoongehouden worden en ook omdat je zelden verkeer tegen komt. Maar spannend blijft het. 

We bekijken Oudeschans en Midwolda (we nemen bij Imca een taartje, maar zij is er niet). Dan naar Rottum en natuurlijk ook weer povverd eten in ’t Zielhoes.

We maken ook een wandeling naar het Duitse Bunde, ook weer door een prachtige witte wereld. Als we daar een warme chocolademelk nemen en vertellen dat we zijn komen lopen wil de Wirtin ons wel terugrijden, zij snapt niet dat het heerlijk is om te lopen. De zon is zelfs gaan schijnen.
We verzekeren haar dat het echt maar een uur lopen is en dat wij dat geweldig vinden. Maar het is wel lief van haar.

De avond dat Harry Niehof op zou treden, durven we niet te gaan. We hadden gebeld en het zou doorgaan, maar het is gekkenwerk om nu in het donker te gaan rijden, terwijl we de weg niet precies weten. Ik ben wel teleurgesteld, maar we moeten dit niet doen. Er komen nog meer optredens!
Voor onze laatste dag had ik ons opgegeven voor een nieuwjaarswandeling bij de Punt van Reide, georganiseerd door Het Groninger Landschap (waar ik lid van ben geworden).
Het weer is bar en boos. Het lijkt wel alsof we de enige auto op de weg zijn. Op een gegeven ogenblik kunnen we gelukkig achter een sneeuwschuiver rijden.

Als we bij de Reidehoeve aankomen zien we niemand. We bellen en er zijn mensen binnen.
Zij laten ons erin en vertellen dat het afgelast is. Ik vraag zogenaamd verbaasd: Waarom dan? De vrouw heeft humor en zegt: Dat snap ik ook niet! Ze moeten erg lachen om die 'dwazen' uit het westen die toch gekomen zijn. We krijgen koffie en hebben een leuk gesprek.
Zij raad ons aan om dan maar even naar de Groninger Kroon te gaan, er is een opening van een nieuwe tentoonstelling. Eerst gaan we toch nog even de dijk op, hoewel we erg warm gekleed zijn, snijd de wind door alles heen. Natuurlijk kon die wandeling niet doorgaan!
We rijden naar de galerie en ook daar verbazing dat er nog iemand langskomt. We zijn de enige bezoekers. We nemen koffie en povverd en ik krijg het recept. Kan ik het thuis ook eens maken.

Op de terugweg kopen we in Groningen nog een povverdblik. Wat was dit een fantastische vakantie. Ik dacht nog wel dat vakantie altijd in het buitenland moest zijn. Ik zal nog vaak naar Griekenland verlangen, maar Groningen staat nu toch wel op de eerste plaats.
En ach, ze beginnen allebei tenslotte met Gr....!

Ik wens voor iedereen ....

Gronologie (6)

Naar Nieuweschans met de trein (november 2009). We hebben kaartjes voor het optreden van Erwin de Vries in De Oude Remise. Deze keer logeren we in Motel Paradiso, een prima plek en heel betaalbaar. En de zeer vriendelijke eigenaars zijn Groningers. We gaan weer even badderen bij Fontana en eten daar ook. Wat heerlijk dat we dit kunnen doen, hoewel onze financiële toestand wat zorgelijk wordt.

Maar goed, nu genieten: We lopen naar de Oude Remise. Heel anders dan Harry Niehof, maar het optreden van Erwin de Vries vind ik ook goed. De muzikanten van zijn band zijn geweldig en hebben er, zo te zien, veel plezier in. De serieuze liedjes spreken me meer aan, maar als Erwin grappige liedjes doet vind ik dat toch wel leuk. Als hij aan het eind nog imitaties doet, hou ik het bijna niet droog! We genieten erg van deze avond en kopen zijn CD. De Oude Remise is een plezierige plek voor zo'n optreden.

De volgende dag lunchen we op de terugweg bij De Drie Gezusters in Groningen en bekijken nog wat winkels. Sinterklaas komt er net aan met olifant en kamelen. Dan weer de trein terug naar huis.

Gronologie (5)

Harry Niehof treed op in ’t Zielhoes (april 2009). Dus we moeten weer naar Groningen. Omdat het bronwater in Fontana mij (denk ik) goed heeft gedaan … allerlei zeurpijntjes zijn verdwenen, kan Mijn Architect het ook eens proberen. We boeken 1 nacht in Nieuweschans. Zaterdag vertrekken we vroeg, het is prachtig weer, we bekijken het rosarium in Winschoten (ook even pinnen) en dan genieten in Fontana. Overheerlijk eten in het restaurant. En wat slaap ik hier toch goed, zo heerlijk stil.

Het optreden is op zondagmiddag. We rijden door het prachtige landschap naar Noordpolderzijl. We zijn vroeg en vinden een plekje op het terras en lunchen met een broodje garnalen.

Dan begint het: In een zaaltje met perzische kleedjes op de tafels, koffie met Groninger koek, staat daar een aantrekkelijke man fantastisch mooie liedjes te zingen. Het sfeertje is heel bijzonder, intiem, alsof je in een huiskamer zit.

Harry speelt schitterend op steeds  weer andere gitaren. Een aantal liedjes kennen we al van internet. Maar dat het zo geweldig zou zijn hadden we niet kunnen bedenken. Het overtreft onze stoutste verwachtingen. Zijn stem en gitaarspel maken grote indruk op ons. Hoe heeft Groningen dit geheim kunnen houden?

Hij zingt veel liedjes van zijn repertoire en de middag vliegt om, eigenlijk kunnen we er geen genoeg van krijgen.

Het was een cadeautje, deze man met zijn muziek op deze plek te mogen meemaken!

Oudere meiden

In april 2009 gaan we met z’n drietjes naar kuuroord Fontana voor een zussenweekend. Zusje 1 woont in Noord-Duitsland en dus is de afstand naar Nieuweschans voor ons ongeveer gelijk om te rijden.

Zusje 2 is de enige die in de sauna wil, maal alledrie vinden we het thermale bad geweldig. Dat bronwater zou allerlei gunstige uitwerkingen hebben. En we nemen uiteraard een massage.

Het eten in het restaurant vinden we fantastisch, vooral de nagerechten. Na een copieus maal met genoeg wijntjes weet zusje 1 dat een kruidenbittertje goed helpt. We nemen een Schansker Poortwachtertje, lekker!

Het helpt inderdaad tegen een vol gevoel, maar de gekte slaat toe.

We kijken of we nog wel zo lenig als vroeger zijn, kun je nog op je hoofd staan, een vogelnestje? Uiteindelijk beginnen die gekke wijven een kussengevecht. Buikpijn van het lachen! Onze mannen en kinderen zouden zich even achter het oor krabben als zo ons zo zouden zien. Maar het is geweldig leuk hoe we ons - met z’n drieën samen - nog steeds zo jong voelen, terwijl we toch eigenlijk al dames op leeftijd beginnen te worden!