De kersen zijn op

Vanmorgen kijk ik naar de weersvoorspelling, 50% kans op regen. Het wil maar niet vlotten met deze zomer. Ik wilde zo graag lekker gaan fietsen, maar niet in regenpak. We weten een plek waar de allerlekkerste Hollandse kersen te koop zijn, hoewel de kersentijd nu wel voorbij is, hoop ik dat er nog een pondje voor me is.

Bij Levine staat een lekker recept voor kersenkoek, dat lijkt me wel wat.

We kijken naar buiten, de zon schijnt, witte wolkjes, we gaan toch maar op pad.

We fietsen richting Haastrecht en komen langs het Honkbalveld. Het is er leeg en stil, want geen seizoen. Herinneringen komen boven, Zoon heeft daar zeker tien jaar gehonkbald, een leuke tijd was dat.

H.S.V. The Braves

Verder fietsend even naar de mooie koeien kijken en na een goed gesprek met deze dames gaan we weer op de pedalen.

Er zijn veel wielrenners op pad. Wat moet het voor hen lastig zijn, die ‘zondagsfietsers’, die vaak midden op het pad rijden. Ook ik kijk al fietsend veel rond en schrik soms van een voorbijsuizend groepje. Maar zij zitten vast in de klikpedalen, dus zal ik wat beter opletten. Ik wil het niet op m’n geweten hebben dat ze straks in het prikkeldraad hangen.
Gelukkig fietsen de meesten boven op de dijk en wij beneden op het Jaagpad.

We zien rechts een huis wat ooit te koop stond en wat ons toendertijd wel wat leek. Bij nader inzien stond het te dicht bij de provinciale weg, dus altijd verkeersgeluiden.

Trouwens ... de prijs was ruim twee keer zoveel voor iets vergelijkbaars in Groningen en daar heb je wel stilte.

Ook passeren we het klooster van Haastrecht. In een gedeelte van dat klooster is een dagopvang voor mensen met geheugenproblemen, ‘De Kloostertuin’.

Een klein paradijsje voor die mensen, op een unieke plek aan de IJssel met mooie oude notenbomen en een moestuin.

De voormalige refter is nu een gezellige huiskamer. De groep bestaat uit maximaal 7 deelnemers en de maaltijd wordt gezamelijk klaargemaakt met zelfgeteelde groenten.

De mensen doen veel zelf, in de buitenlucht. Ik heb er een dag meegedraaid als vrijwilliger. Wat een verschil met de reguliere dagopvang!

Wat had ik daar graag willen werken. Maar alleen activiteitenbegeleider was niet voldoende, je moest ook bevoegd zijn voor medische handelingen.

De Passionisten bouwden in 1921-1922 het klooster in Haastrecht. In het klooster zelf leven ook nu nog paters en broeders.

Congregatie der Passionisten St. Gabriël

Nu komen we bij de kersen, maar ...

Geen kersenkoek maken dus, dan gaan we maar voor appeltaart.
In Oudewater gaan we op het terras zitten bij Brasserie Joia voor cappuccino met appeltaart.

Het wordt opeens wel heel donker en al gauw vallen de druppels, we verhuizen naar binnen. De appeltaart is aardig, niet eigengemaakt vermoed ik, maar de slagroom is geweldig! Waar tegenwoordig bijna overal slagroom uit de spuitbus gangbaar is, is dit een geweldige verrassing, zo’n stevige ‘quenelle’ van echte slagroom, mmm.

Oudewater

De zon schijnt alweer als we verder gaan.

We rapen onderweg appels op die van de bomen zijn gevallen, dat is toch geen pikken hè, als ze op de openbare weg liggen?

Windkracht 7 en nu hebben we windje tegen.

Als we bij Café Over de Brug in Haastrecht komen, moeten we even uitblazen met een roseetje, op het zonovergoten terras en tussen de stoere wielrenners.

Als we later het bekende terras van Hekendorp passeren, waar bijna elke fietser wel even stopt, zijn we verstandig en fietsen door naar huis.

Uiteindelijk was het toch prima fietsweer vandaag!

Hekendorp

De geraapte appels gaan morgen mee naar het werk, naar de Kookclub, voor de appelmoes.

Slordig lezen

Ik lees graag en veel. Ik lees ook vrij snel en daarom misschien niet zo nauwkeurig. Als ik er op let valt het me op dat ik stukken tekst oversla. Dat ik dan een zin maar half lees, omdat ik denk te weten hoe het verder gaat (of ik ga er zelfs naar raden). Of alvast aan een volgende zin beginnen, soms zelfs aan een hele nieuwe alinea. Pas als ik denk: ‘waar gaat dit over?’, willen mijn ogen wel weer even over een stukje tekst teruggaan.

Als ik aan een boek begin, moet het ook zo snel mogelijk uit. Voordeel van slordig lezen is dat ik hetzelfde boek na een paar jaar nog eens kan lezen en dat het bijna weer nieuw lijkt.

Toch probeer ik dat de laatste tijd af te leren, mezelf aan te leren om wat beter te lezen en met mezelf afspreken om een pagina minstens twee keer te lezen, om te kijken of ik wel alles gelezen heb. Dat is niet makkelijk, want soms erger ik me mateloos aan wat ik lees (ik wil weten waarom iedereen het toch zo’n fantastisch boek vond) maar wil gauw doorlezen, want dat kan ik weer aan een ander - wel leuk - boek beginnen.

Lastig is als mensen uit m’n omgeving, die ik toch hoog heb staan, me een boek aanraden en er blijkt voor mij geen doorkomen aan.

Als ik wil begrijpen wat de schrijver nou precies bedoelt lukt dat met mijn slordige manier van lezen natuurlijk ook niet best

Is dit herkenbaar?

Boeken lezen, waarvan iedereen zegt ‘die moet je echt lezen’, daar ben ik maar mee gestopt. Ik loop hopeloos achter. Hoe kan ik nou aan al die nieuwe schrijvers van de laatste jaren toekomen, als ik nog niet eens klaar met de klassiekers die je ook ‘gelezen moet hebben’?

Ik heb gewoon teveel interesses: naast goede boeken, literatuur, wil ik ook graag lezen over bloemen en planten en moestuinen; over mythologie en geschiedenis, over voedsel en koken. En ik ben ook niet vies van het genre wat meestal onder de noemer ‘new age’ valt. Daarnaast wil ik ook een beetje m’n ‘vakliteratuur’ bijhouden, over ouderdom en dementie.

Op dit moment heb ik weer vooral interesse in gedichten. Dat is nieuw voor mij.

Omdat ik de laatste jaren bijna elke nacht wel een paar uur klaarwakker ben, is er wel wat meer tijd om te lezen. Maar het moet op dat tijdstip niet te ingewikkeld zijn.

Dan heb je ook nog boeken, die waarschijnlijk wel goed geschreven zijn, maar waarvan ik de schrijver zo’n afstotend persoon vind, dat hij (of zij) mijn boekenkast absoluut niet in komt. Man ziet liever niet dat ik boeken wegdoe, soms krijgen ze asiel in zijn boekenkast. Het omgedraaide komt trouwens ook voor. Zie ik in het programma ‘Boeken’ een schrijver én aimabel persoon, ben ik geneigd hem te gaan lezen, hoewel ik anders nooit op zo’n boek zou komen. Beter is als ik niks weet van de schrijver, niet weet hoe hij er uit ziet, dat leest zonder vooroordelen

Hoewel ik dus aan de ene kant een snelle, slordige lezer ben, heb ik ook een stapeltje boeken liggen, waar ik al jààààren over doe. Ik vind dat zulke intrigerende boeken, dat ik ze per se wil lezen, hoe moeilijk ook. Als het me lukt om bijvoorbeeld een halve pagina in de week te lezen, ben ik al tevreden.

Er ligger er een paar naast het bed, soms gaan ze mee op vakantie zonder dat ze ook maar opengeslagen worden.

Over enkele zal ik binnenkort in ‘mijn merkwaardige boeken’ wat meer vertellen.

Komkommertijd

Vanmorgen vroeg stap ik het terras op en zie deze libel, rustend op een komkommertje.

Klik op de foto voor vergroting, dan zie je de mooie adering van de vleugels met een dicht vakje, genaamd pterostigma, en de prachtige tekening op het lijf. 

Dinsdag Dicht (25)

Nehalennia

Jij, liefste van alle godinnen,

moeder, korenblond, vruchtenvrouw,

vriendelijk, degelijk, recht van zinnen,


standvastig en eerlijk, liefdevol, trouw.

Rijke Germanen en Kelten,

handelaars in graan en drank,

zieden het zout, laten glas smelten,

koken de vissaus, persen de rank.

Rondgejaagd door wind en golven,

roepen ze jou, godinnetje, aan

onder mast en touwwerk bedolven,

bang om met hun schip te vergaan.

Duizenden altaren bij jouw tempel,

spreken van behouden vaart,

wierook geofferd op jouw drempel,

voor alle lading, door jou gespaard.

De afgunstige zee, perfide schuimgod,

nam wraak, en sloopte jouw tempelhuis,


beeldwerk zakte weg in de diepte,

daalde in water, zout en gruis.

Tholen 6, logboek van schipper:

‘Netten gescheurd door stenen aan boord:

zittende vrouw met mantel,

tronend in een schelpenpoort.'

Uit: R.B. Halbertsma, conservator Klassieke wereld:

‘Ik herken mij in jouw woorden',


gedichtenbundel bij de verzameling van het Rijksmuseum van Oudheden te Leiden

De bekendste godinnen vind je in de Griekse, Noordse of Egyptische mythologie.

Maar wist u dat ons kikkerlandje ook een echte godin heeft?

Een eigen inheemse godin: Nehalennia.

Je vindt haar nu in Leiden, in een van mijn favoriete musea, het Rijksmuseum van Oudheden, waar ik elk jaar wel een keer naar toe ga om haar altaren te bekijken.

Binnenkort meer over haar en hoe zij op mijn pad kwam.

Weer over ’t weer

Het valt me op hoe vaak we het over het weer hebben. Ook ik doe daaraan mee, zeker in mijn werk met ouderen is het een geliefd gespreksonderwerp. Nu was deze maand vooral koel en nat. Op de zesde plaats van de natse juli-maanden sinds 1901, las ik ergens. Erg jammer voor de vakantiegangers in eigen land. Ik heb nog geen vakantie, maar mis wel het eten op het dakterras met het bijbehorende lange natafelen op een zwoele zomeravond.

Tot mijn verbijstering zag ik dat mijn blauwe bes zich al helemaal in herfstkleur heeft getooid, hier met de laatste bes:

Gelukkig blijven de pompoenplanten stug doorbloeien met hun mooie, zonnige bloemen. Er is weer een courgette oogstrijp, iets kleiner dan de eerste, maar toch nog 317 gram. Die gaat vandaag in de pasta.

Ik pluk een handje boontjes, die dun zijn, maar lekker smaken. De tomaten laten nog geen kleur zien. De aardbeien gaan matig. Die missen waarschijnlijk net als ik de zon.

Volgende week wordt het weer beter ... beloofd?

Nieuw Revolutionair Elan

Op het blog De Digitolle Grieze (was een webstreepjesblog, helaas verdwenen) kwam ik deze hartekreet tegen, waar ik me helemaal in kan vinden:

Nieuw Revolutionair Elan

Oh, wat verlangen wij soms naar een ouderwetse Staat! Met hoofdletter S.

Een overheid die ergens voor Staat, dus. Met hoofdletter S.

Een overheid die zijn verantwoordelijkheid neemt. Die zorgt voor mensen die het niet zo breed hebben, die niet kunnen werken, die een beperking hebben.

Die zorgt voor goed onderwijs, maar ook zorgt dat we af en toe eens een mooie, tot nadenken stemmende theatervoorstelling kunnen zien, en dat er af en toe eens een mooie tentoonstelling wordt georganiseerd in een mooi museum.

Een overheid dus, die zelf verzint hoe de maatschappij zo goed mogelijk in elkaar zou kunnen zitten. Die niet tolereert dat je zelf een Grieks bordeel bouwt om in te wonen, maar opdrachten geeft voor mooie architectuur, en een goede visie heeft op ruimtelijke ordening, openbare ruimte en leefbaarheid.

Die niet tolereert dat je overal met 130 kilometer per uur heen scheurt, maar ervoor zorgt dat het milieu gespaard blijft. Die dus ook niet tolereert dat wat we nog aan mooie natuur hebben in ons land, geprivatiseerd wordt, of gewoon geasfalteerd.

Een overheid, kortom, die zich niet terugtrekt.

Een overheid die de wereld niet alleen nog maar bekijkt in termen van economisch rendement. Een overheid die er is voor de mensen, de kunst en de architectuur op de momenten dat ze er moet zijn.

Dagje Rotterdam

Er staan al een tijdje plastic tassen vol kleding in de weg. Ze waren niet 'hip' genoeg voor het tweedehands winkeltje onder ons, maar ik vond de kleding weer te goed voor de kringloop. Het was toch merkkleding, weinig gedragen, maar mij inmiddels twee maten te groot. En op Marktplaats verkopen is ook zo’n gedoe.

Op internet vond ik The Little Green Dress.

In The Hubshop op de Nieuwe Binnenweg in Rotterdam vond vandaag de Little Green Dress Kledingruil Extravaganza plaats. Een sympatiek initiatief. Je ruimt je kast op, wat je niet meer wilt neem je mee en ruil je daar voor wat anders. Dus zonder geld uitgeven kun je je garderobe vernieuwen. Het spreekt me vooral aan omdat dit echt duurzaam is. Je maakt je portemonnee blij en de wereld ook. Dat is nog eens consuminderen.

Wat er uiteindelijk over blijft gaat naar het goede doel, de stichting KICI.

Nou wilde ik vooral geven en niet nemen, want het is heerlijk dat ik in mijn kast de hangertjes weer eens kan schuiven. Ik wil niet meer zo’n volle kast. Ik nam me voor dat ik alleen iets zou nemen als ik het echt helemaal te gek vond. Ik zag nog wel mooie rode schoenen, maar niet mijn maat.

Het was wel een heel leuk sfeertje in dat winkeltje. Toen iedereen z’n kleding en schoenen had ingeleverd, werd het op rekken gehangen en kon het passen beginnen.

Als je iets zou willen hebben moest je het onthouden, maar wel terughangen. Als er meer gegadigden voor waren zou er over geloot worden. Toen ik het wel gezien had en eigenlijk niks wilde hebben, genoot ik ervan om te kijken naar de vrouwen die mijn kledingstukken uit het rek haalden en naar hun reacties te luisteren. Er waren veel jonge vrouwen, maar ook wel van mijn leeftijd. Wat een geweldig idee is dit!

Ik heb het uiteindelijke verdelen van de kleding niet meer afgewacht, omdat ik toch niets wilde hebben en ik had met Mijn Architect afgesproken in de fijne boekwinkel van Rotterdan, Donner. Daar wilde ik ook nog even rondneuzen, voor sluitingstijd. Ik kreeg wel een Goodiebag mee met allerlei cadeautjes, twee leuke tijdschriften en veel interessante info.

In de stromende regen en een steeds omklappende paraplu liep ik naar Donner en vond na even zoeken Mijn Architect bij de architectuurafdeling. 

Tijd voor koffie met gebak. Ook dat kan in die boekwinkel, heerlijk.

Op de weg terug richting station, gingen we bij Café Melief Bender op de Oude Binnenweg nog een wijntje drinken, mét bitterballen. Een van de oudste cafés van Rotterdam, een café waar we in onze jonge jaren ook al kwamen, een bruin café dat niet echt verandert en als we in de buurt zijn daar graag even langs gaan.

in een lege trein terug

Ondanks deze troosteloze oktoberdag in juli hadden we wel een erg leuke dag vandaag. Dat wil niet zeggen dat Oslo niet steeds door onze gedachten spookt. Zo’n klootzak. Ik begrijp niet dat iemand die dat allemaal, dat hele manifest, op internet zet (al geruime tijd) en niet tegengehouden wordt, of desnoods even ondervraagd? Ik dacht dat ‘men’ van de wereldwijde veiligheidsdiensten daar wel mee bezig was? Of speuren ze op het web alleen naar porno?

Hildo

foto van Hildo's website

Soms lees ik in een leeg uurtje blogjes, zoals je vroeger weleens een tijdschrift pakte. De blogs van een bloemetje op woensdag bijvoorbeeld, prachtig vormgegeven pagina’s met veel rozen en spulletjes, in roze of andere pastelkleurtjes. Ik kan me verbazen over de creativiteit van deze blogsters, de ideeën en het werk wat er in zit, maar ook: Waar halen ze de tijd vandaan? Hun woningen zijn plaatjes! En dan kijk ik zuchtend mijn huiskamer rond. Het is geen zwijnestal hoor, maar de Ariadne moet niet langskomen!

Enerzijds word ik wel geïnspireerd door zulke blogs, anderzijds is het me soms ook een beetje te zoet. Dan surf ik even naar Hildo. Wat een verademing! Dan ben ik weer helemaal tevreden met mijn huishouden. Mijn favorieten op zijn site zijn Hildo's huis en Hildo's tuin, maar helemaal hilarisch is Hildo’s gourmet. Als ik in een dip zit, ga ik op zijn site lezen. Binnen niet afzienbare tijd glij ik van de bank af van het lachen en kan je mij opdweilen!!

Hier wat stukjes tekst van zijn site:

Menu ‘Kleurenkoning’

Dat het wit van de frietsaus en het rood van de ketchup zo goed combineert met het bruin van de hamburger en het geel van de aardappelen brengt dit menu ook visueel op een hoog niveau.

Menu ‘Vrolijke Pizza’

‘… zakje van te voren diepgevroren (als u niet anders heeft eventueel verse) fijngesneden paprika's …’

Menu ‘Spaghetti’

Tomatensaus altijd uit het blikje halen met uw vingers voor maximaal rendement.

Intussen hebt u de spaghetti zelf natuurlijk al gekookt in water. Iets van 10 minuten, langer is niet goed anders wordt het drabbig. Hildo breekt het van te voren altijd in kleine stukjes want spaghetti met saus naar binnen slurpen geeft een dikke bende als je een baard hebt.

Menu ‘Deutsche Knödel (spreek uit: doitsje kneudel)’: U heeft nu een soort van klomp aardappel deeg. Dezelfde consistentie als de binnenzijde van een oliebol die niet gaar is. De knödel zelf smaakt naar niets, maar u dient ze in te zetten als een gekookte aardappel. De jus is belangrijk want een knödel is nogal kleverig en zonder wat extra sappen hebben ze de neiging een beetje in uw keel te blijven steken. Voor af en toe helemaal geen gek spul hoor!

Keuken opknappen: Hildo pakt de zaken serieus aan. Zelfs het gasfornuis moet even wijken zodat nieuwe vloerbedekking gelegd kan worden. Hoognodig want het oude vloerkleed was er niet beter op geworden nadat Hildo eens een nieuwe grasmaaier in de keuken uitprobeerde.

De nieuwe diepvriezer, koelkast en zelfs houtmotief zeil op de vloer! Dit tilt de efficiëntie van het keukentje naar topniveau.

Hildo's woonkamer: Bijzonder in het oog vallend is het post-modernisme van de zelfgemaakte computertafel. Gedurfd, maar Hildo meende dat het de weldadige warme atmosfeer van zijn kamer ten goede zou komen. Hildo wil u vooral attenderen op het gebruik van het authentieke bloemetjes design van gordijnen en vloerbedekking. Tevens is de verwarming, met zijn typisch industriële vormgeving, een blikvanger in de kamer.

Je moet echt even zelf op zijn site kijken, want met de foto’s erbij … fantastisch.

Ik heb helemaal niks met motoren, techniek of wapens (zelfs niets met baarden), maar wat schrijft hij leuk!
Hij verdient echt een plaatsje op mijn favoriete websites lijst.

Dit is een van de weinige sites die ik schaterlachend lees, erg vrolijk word ik ervan.

Hildo, blijf wel schrijven hé!

Hildo's tip tegen overkoken, een wasknijper!

Bloemen in het veld

Foto’s van bloemen die ik vorig jaar genomen heb in Nationaal Park Lauwersmeer.

Dinsdag Dicht (24)

Der Lattenzaun

Es war einmal ein Lattenzaun,

mit Zwischenraum, hindurchzuschaun.

Ein Architekt, der dieses sah,

stand eines Abends plötzlich da -

und nahm den Zwischenraum heraus

und baute draus ein großes Haus.

Der Zaun indessen stand ganz dumm,

mit Latten ohne was herum.

Ein Anblick gräßlich und gemein.

Drum zog ihn der Senat auch ein.

Der Architekt jedoch entfloh

nach Afri- od- Ameriko.

Uit: Alle Galgenlieder, Christian Morgenstern

Ik heb al eens verteld dat mijn boekenkast zo diep is, dat de boeken er in twee rijen instaan. Als ik de voorste rij weghaal kom ik weer boeken tegen, waarvan ik bijna vergeten was dat ik ze had. Zo ook dit boekje. Ik heb het jaren geleden cadeau gekregen van Hansje, de vrouw van de architect Herman Haan, Mijn Architect heeft nog met hem gewerkt.

Haan ging in 1964 op expeditie naar Afrika, naar Mali om het geheim van de Tellem te ontrafelen. Hij ontwierp een ronde metalen kooi en liet zich langs de rotswand omhoog hijsen.

Ik was nog erg jong, ik denk me te herinneren dat we het destijds op TV volgden, maar aannemelijker is dat ik me herhalingen herinner. Het heeft in ieder geval grote indruk op me gemaakt.

Voor de liefhebber hier het hele verhaal.

Feierabend

Ha, vrijdagavond ... een van de favoriete avonden van de week. Bij Man op het atelier veel perikelen met stroomuitval. Werk is gedaan, tijd voor een drankje, en tijd voor elkaar.

Na de natte en winderige treurnis van gisteren, kunnen we nu weer buiten op het dakterras zitten. Eindelijk lekker thuis met een lekker fris drankje J.ills. Gedichtje lezen. Valt er nog wat te oogsten in onze minimoestuin? Een komkommertje, een aardbei, wat boontjes. Ik fröbel een heerlijk pannetje pasta met blauwe kaassaus. We schuiven de tafel naar een plekje in de laatste avondzon. De gierzwaluwen scheren in duizelingwekkende vaart over ons heen, luid srie-srie roepend. Een libel komt ook even rusten, vlakboven onze tafel, in de Amorpha.

Mijn Architect zet een muziekje op ... we zitten gelijk een end terug in de tijd:

The Sound. In 1984 waren we bij hun optreden in de Rotterdamse Arena (later Nighttown).

Fantastische muziek. Helaas leed Adrian Borland aan depressies en hij pleegde zelfmoord door voor een trein te springen in 1999, 41 jaar was hij.

Gruwelijk, ik haat zelfmoord. Tekortschietend in hulp. Wij hebben twee zeer dichtbij meegemaakte zelfmoorden, een werknemer van Man, en een vriendin. Zo zinloos, zo verdrietig voor alle betrokkenen.

Ik was in die tijd, naast The Cure, gek op de muziek van The Sound. Nu, als ik er naar luister krijg ik nog steeds kippevel. Voor mij een van de grootste bands van de jaren 80. Zouden ze, als Borland was blijven leven, U2 voorbij gestreefd hebben?

Ik heb 1 elpee: From the lion’s mouth. In de stem van Adrian Boland hoor ik alle leed van de wereld, maar ook zo sensueel, raakt me nog steeds diep, het nummer Silent Air kan me zelfs nu nog tot tranen beroeren:

Thunder in the air

Before a storm that rips

Anger in my heart

A finger on my lips

You showed me that silence

That haunts this troubled world

You showed me that silence

Can speak louder than words

Words end in disaster

On the rocks, in pieces

I know something lives on there

But I can't say what it is

Oh die stem ... die stem...

The Sound

Waar is het goed wonen?

Kunstwerk van onze zoon, basisschool groep 3 of 4

In de Elsevier van 2 juli staat een artikel over de beste gemeenten van 2011. Een onderzoek naar de beste plek om te wonen, werken en recreëren. Er zijn 418 gemeenten in Nederland vergeleken.

In de provincie Zuid-Holland is Oegstgeest de winnaar (nr. 9) en mijn huidige woonplaats, Gouda, staat in de ranglijst op positie 274, overlast, veiligheid en sociaal klimaat scoort daar zeer matig. Maar dat wisten we al.

Interessanter vind ik Groningen. Het gaat in totaal om 418 gemeenten. Haren is de winnaar. Als Haren op nr. 1 staat, wat staat dan op nummer 418?

Ook een plaats in Groningen: Bellingwedde. En op nr. 417, de een-na-laatste plaats staat Pekela.

In dat onderzoek lijken bepaalde voordelen mij juist nadelen en andersom.

Historisch decor is leuk, maar niet noodzakelijk, aantrekkelijke buurt, natuur, rust en ruimte kan ik me wel in vinden.

Basisvoorzieningen zoals kinderpakket, jongerenpakket en winkels, wat voor de gemiddelde bewoner hoog aangeschreven staat, is voor mij eerder een nadeel!

Wij wonen nu naast het schoolplein van een na-schoolse opvang, en dat is op mooie dagen geen pretje. Heb je een idee hoeveel decibel die kleintjes van tegenwoordig kunnen produceren? En dat dat in deze tijd not done is om te corrigeren? Een middagdutje, soms zo vreselijk behoefte aan na pittige werkdagen en slapeloze nachten, kan ik wel vergeten.

De plusvoorzieningen als musea, theaters en cafés hoef ik niet in de buurt van m’n huis te hebben. Ik vind het geen nadeel dat ik een stukje moet reizen voor deze voorzieningen. Mijn gewenste woonomgeving is vooral erg stil.

Openbaar vervoer redelijk in de buurt vind ik wel weer handig.

Bij de Groningse gemeenten staat ook een aantal keer een tekentje voor bevolkingskrimp. Ik kan me voorstellen dat dat een nadeel is, maar ik denk dan: Gaan jullie allemaal weg, komen wij, wat een rust!

Ik ben deze dagen druk bezig met het invullen van onze vakantie in september. Het wordt een kleine rondreis door de provincie Groningen, verschillende plekken om te ervaren.

We zitten ook een paar dagen in de buurt van Vlagtwedde. Vlagtwedde staat op nr. 414. Het scoort zo laag omdat er geen voorzieningen zijn, maar er is daarentegen weinig overlast.

Ook zitten we een paar dagen in de Marne, tot nu toe onze favoriet. Deze zit in het artikel ook vrij laag, op nr. 323, weinig voorzieningen, maar juist ook weinig overlast en weinig misdaad en de saamhorigheid bevolking scoort zeer goed. Dat soort beoordelingen houdt dan wel weer in dat er matig openbaar vervoer is.

Tja, het is boeiend om het artikel te lezen, maar bij onze uiteindelijke keuze waar we ooit gaan wonen speelt gevoel ook een grote rol.

Het zal vooral de plek worden, daar waar ons droomhuisje staat!

Tijdschrift Elsevier nr. 26

Rozen

Bright as a button

Vlakbij een van de locaties waar ik werk is een Rosarium. Er staan de prachtigste uitbundige soorten rozen, toch vind ik de enkelbladige, waar je de meeldraden kan zien, eigenlijk het mooist.

Bright as a button

Red Dagmar

Jackys Favourite