Domies Toen

Een laatste blik uit de tuin van Finisterre

De negende dag van onze vakantie, het gaat hard. We hebben zo lekker geslapen in huize Finisterre. En dan een heerlijk ontbijt met leuk servies.

De servethouders zijn met een vaasje er aan vast, zodat je er een bloem in kan zetten. (Die moet ik ook hebben!)

We kunnen moeilijk wegkomen hier, maar uiteindelijk is het tijd. Jammer dat ik maar één nachtje had geboekt. We krijgen nog een eigengemaakt potje jam mee, zo attent. Ik denk dat we hier nog wel eens terug zullen komen.

Ook voor Galerie de Pronkkoamer, want die was gesloten.

We pakken weer in en laten Saaksumhuizen achter ons. We rijden naar Pieterburen en bezoeken daar Domies Toen.

Herfsttijloos

Domies Toen (tuin van de dominee) is een oude pastorietuin, met stinzenplanten, kruiden en wilde planten. Een fijne plek om te zijn.

Een ecologische, botanische tuin waar het altijd lekker rustig is. Ik ben donateur geworden omdat ik het een mooie, heerlijke tuin vind, dus dat wil ik wel steunen. Als we in de buurt zijn, gaan we er altijd wel even kijken.

Aronskelk

Geeraerdtscruyt... als ik er weer eens pesto van ga maken, zal ik het zo noemen

Lieveheersbeestjes aan het liefhebben

Henny aan het tekenen in het zonnetje

Finisterre in Soaksumhoezen

We verlaten Westerwolde en gaan naar het Hogeland. Via de N33, die we helemaal voor ons zelf hebben rijden we naar Saaxumhuizen.

Ik heb voor een nacht gereserveerd bij B&B Finisterre. Ik weet niet wat er nu op de eerste plaats staat ... Huisje Horizon of Finisterre. Wel verschillend, het ene is een huisje, het andere een B&B, maar beide op fantastische plekken. Ik denk een gedeelde eerste plaats. Westerwolde is erg mooi, maar het Hogeland spreekt me ook aan, zeker omdat de kust dichtbij is.

Man noemt dit een plek met een hoog ‘Angelika-gehalte’. Een mooie ruimte en fraaie tuin met appel- en perenbomen, bessenstruiken, vijver. En ... er lopen zijdehoentjes rond. Zulke leuke kippen! Er lopen er drie rond met zes al wat grotere kuikens. Ze maken zachte tokgeluidjes en de haan kraait beschaafd om 7.30 uur.

Het is al vaker gezegd, maar dit heerlijke zomerweer speelt natuurlijk ook een rol.

Avontuur op de kwelder
In de middag rijden we naar Pieterburen, we hebben ons opgegeven voor een kwelderwandeling van het Groninger Landschap. Bij gebrek aan voldoende deelnemers werden twee excursies samengevoegd. Dat bleek een tocht met de huifkar, wat we eigenlijk niet wilden. Nou ja huifkar, gelukkig niet, het was een tractor met overdekte laadbak, dus dat was toch wel weer leuk.

De deelnemers waren een ouder echtpaar, twee vriendinnen op leeftijd en een moeder met een tienjarig zoontje, en wij dus.

Plus onze gids Gerard.

De huifkardeelnemers waren qua schoenen niet echt voorbereid op de kwelder.

Aangekomen bij de dijk stapten we uit de huifkar en gingen de kwelder op.

Er liepen paarden. Gerard vertelde dat ze misschien even wat nieuwsgierig zouden zijn, maar ons dan verder met rust zouden laten.

De drie nog vrij jonge paarden dachten daar anders over.

Ze begroeten ons eerst, maar werden steeds brutaler. Ze duwden tegen je aan, renden weg, en kwamen in draf recht op je af.

Waarschijnlijk voelden ze de angst van de mensen aan, en omdat ze niet tot de orde werden geroepen, werden ze steeds meer opdringerig en onstuimiger.

Gerard kon met moeite zijn verhaal vertellen. Hij vertelde over de keuze van het wel of niet laten grazen van vee op de kwelder - kort gezegd komt het er op neer dat de natuur zich aan het beheer moet passen, i.p.v. dat het beheer in dienst van de natuur staat. Stof tot nadenken, maar omdat we zo op die paarden moesten letten, letten we ook minder op de ondergrond. Dus verdween er regelmatig een been met stadse schoen een eind in de zwarte smurrie. Dat was wel weer grappig.

Ik was niet zo bang voor de paarden, maar hield ze wel goed in de gaten, zodat ook bij mij plots een voet in de diepte verdween. Maar dat gaf niks, ik was er op gekleed.

Van de Zilte schijnspurrie, een rare naam voor een mooi bloempje, bloeit er nog een enkele. Helaas te klein voor m’n fototoestel, ik krijg hem er niet op.

Ik had wel te doen met onze gids Gerard. Hij was erg betrokken bij zijn deelnemers en terug bij de Buitenplaats liep hij met bakjes water te redderen voor schoen- en voetwassingen. 

Wij stapten met modderschoenen en al een terras op voor bier/wijn en bitterballen. In de zon.
Ik vond het geweldig, een beetje korte wandeling. We besluiten morgen zelf nog eens de kwelder op te gaan.

’s Avond gaan we in Eenrum naar Abrahams Mosterdmakerij. Eerst nog buiten een wijntje op het terras, dan naar binnen, lekker eten. Tot slot nemen we een drankje, kruidig zoet, zachte Groninger likeur.

Het is Marne Grand Cru, 't Gold’n Draankje oet de Marne!

De ober vertelde dat het komt van ’t Korensant. Mooi, want dat staat ook nog op het programma. Van de website:

Mooie ingrediënten… Rum, honing, kruiden, specerijen, Bekroond met een subtiele vanille noot.

Zwervend op het wad… Zwoegend door het slik… Zilte, heldere luchten van het Hogeland Levens-elixer...

Dat is wel weer erg toepasselijk.

Dylan dichtbie ... in Mussel

Broertjes Vissering

Tijdens onze Groninger vekaanzie vindt ook het Noord Nederlands Dylan Festival plaats. Aan een strandje aan het Lindemeer in Mussel. Dat gaan wij meemaken!

We komen in de eerste plaats voor Alex Vissering, zijn optreden is vroeg in de middag, maar helaas arriveren we net te laat, zijn optreden is al geweest. Dan maar een praatje met hem en zijn broers maken. Alex herinnert het zich nog dat wij tijdens onze vorige vekansie in januari bij zijn optreden in Winschoten waren, Man had toen zijn fietsongeluk gehad en zat daar met een bont en blauw gezicht. Alex vroeg zich tijdens dat optreden steeds af wat die kerel toch overkomen zou zijn, het koste hem bijna de concentratie zo afgeleid was hij, vertelde hij ons.

Een van de broers van Alex wijst naar Jacques Mees en zegt: Kijk die studeert voor Bob Dylan.

Jacques Mees luistert naar Martin Korthuis Band

Het publiek van het festival is voornamelijk ongeveer onze leeftijd ... en ouder.

Het is een leuk kleinschalig festival, met erg gezellig sfeertje en het weer is prachtig. Er verschijnt boven ons zelfs een omgedraaide regenboog, wat geen regenboog is maar een circumzenitale boog. Als een grote glimlach stond tie aan de hemel.

We hadden de organisatie overigens wel wat meer bezoekers gegund.

Allemaal heel verschillende, maar enthousiaste artiesten die op hun manier Dylan vertolken. Het optreden van de beroemdste, Ernst Jansz, vond ik zelf het minste, maar dat is natuurlijk persoonlijk. Het is eigenlijk onmogelijk om Dylan te vertalen, daarnaast vond ik hem erg gespannen overkomen en maakte hij geen contact met het publiek. Hij ging een klein beetje los toen hij een nummer samen met The New Fools deed. Die waren trouwens erg leuk. De stem van Ben Schuurmans benaderde die van Dylan het meest. Maar de Tilburgse Jacques Mees is de echte look-a-like.

Jacques Mees

Martin Korthuis Band

Luigi Catuogo

Danny Bryant's REDeYeBAND

Ernst Jansz

Ben Schuurmans van The New Fools

Na het middaggedeelte gaan we eten bij Snackbar de Mussel, waar we buiten op het terrasje zitten. Een medegast begint een praatje, een zeer stevige man, met een bord vol patat met mayo, frikandel speciaal en bereklauw. Hij vertelt dat hij van een hersenvliesontsteking is genezen en volgens de artsen was het een wonder dat hij weer kon lopen. Apart toch dat mensen regelmatig direct hun levensverhaal aan me vertellen en ik schiet dan al gauw in de ‘werkmodus’.

Over Exloërmond zei hij dat het ‘20 seconden breed en 20 minuten lang’ is. Die vonden we wel sterk.

Het Dylan festival is hier in Mussel niet erg bekend volgens hem. Volgens ons dreunt iedereen hier z'n huis uit! Had men de inwoners niet beter vrijkaarten kunnen geven?

De eigenaar van de snackbar zegt: Men gaat hier liever naar de kerk, er zijn er vijf. Hij merkt nog op dat het hier een half jaar achterelkaar geregend heeft, is het Bob Dylan Festival, gaat de zon schijnen.

Als we bij het afrekenen vragen of we kunnen pinnen zegt de eigenaar: Ja, ik neem het apparaat mee naar buiten, we hebben een erg lang kabel.

Humor heeft die man.

We gaan weer terug naar het festivalterrein, het koelt erg af, maar we blijven bijna tot het eind.

Ook leuk trouwens, is hoe Olaf Vos de presentatie doet en het geheel in het Grunnegs aan elkaar praat.

De Italiaanse Luigi Catuogno deed Dylan liedjes alleen met gitaar. Mooi.

En de Engelse Danny Bryant's REDeYeBAND, wat een power! De bassist is zijn vader, hoe oud zou die man zijn?

Zoals ik al zei: The New Fools ... die vond ik erg goed en zo'n leukerd als zanger.
Maar wat wordt het inmiddels koud.

We gaan bij Bar de Mussel opwarmen en een slaapmutjes drinken.

Al met al was het een bijzondere ervaring en heb ik erg genoten van deze heerlijke dag.

Na ons bezoek aan Bar de Mussel, slapen we prima in de smaakvolle B&B De Musselstee in de Musselstraat in Mussel en genieten in de morgen van een heerlijk ontbijt.

Wandelen en op de thee bij de Zanger

Vandaag maken we een wandeling bij de Holle Beetse Vennekampen, op aanraden van de vrouw van de Theeschenkerij in Sellingen. Volgens haar was daar een keer een zwarte ooievaar gesignaleerd. Wij zien hem natuurlijk niet, maar het is een mooie wandeling op de vlonders gebouwd door scholieren.

Schoonzus is niet mee, zij is in de lappenmand, het is niet helemaal duidelijk of dat door de Sultan van Vlagtwedde komt. Zij blijft rusten in huisje Horizon.

Is het een bont of bruin zandoogje?

Bruin... o, nee toch bont (dank André)

Omdat we toch in de buurt zijn ... de Zanger zit in 1^e Exloërmond. We bellen of het schikt en gaan even op bezoek.

Bert Hadders heeft zich de hele maand september teruggetrokken in een leegstaand schooltje om te werken aan zijn nieuwe CD ‘De Coöperoazie’. Kijk hier. Zijn Nozems en de jongens van Cochon Bleu komen regelmatig repeteren. Hij schrijft vanuit daar ook mooie verhaaltjes op zijn website, in het Grunnegs (Knoalsters?), over jeugdherinneringen en zijn avonturen daar.

Het lezen (en begrijpen) van dat sexy taaltje gaat me steeds beter af.

De ruimte waar hij verblijft ziet er nogal spartaans uit, in de hoek ligt een matrasje. Verder veel muziekinstrumenten en op het schoolbord staan de nieuwe songtitels geschreven. Op de tafel zie ik een fotootje van zijn beeldschone vriendin staan, het lijkt mij eenzaam, een maand is best lang.

Alles voor de muziek.

We hebben een appeltaartje meegenomen, Bert schenkt een mok thee en dan gaan wij weer verder. Leuk om even gezien te hebben.

We rijden terug naar Huisje Horizon, schoonzus is inmiddels opgeknapt, we zitten nog wat samen in de tuin. Jongste Broer en schoonzus vertrekken eind van de middag weer, we brengen ze naar het station in Winschoten.

Mijn Architect en ik, samen nog een laatste nacht in het stille huisje Horizon.

We gaan niet uit eten, ik kokkerel m’n vakantierecept pasta en met een glas Hoop Huis dromen we verder.

Domus Novae Lucis

Nu we in de in deze streek van Groningen zijn bezoeken we ook een van de mooiste monumenten van ons land, het Klooster Ter Apel. Domus Novae Lucis, Huis van het Nieuwe Licht.

Mooi gerestaureerd, oud en nieuw in harmonie. Indrukwekkend.

Ook een prachtige kruidentuin.

Met moeite ruk ik me los van deze plek. We bezoeken hierna het Theater van de Natuur in Sellingen. Een draaibaar kunstwerk waarmee je op verschillende manieren naar het landschap kunt kijken. Op de traptreden staan gedichten geschreven door bekende Nederlanders. En net voor sluitingstijd kunnen we nog wat drinken met wat lekkers erbij in Theeschenkerij de Noordmee, tevens informatiecentrum van Staatsbosbeheer.

Huisje Horizon

Behalve dat ik een weblog schrijf, volg ik ook een aantal andere blogs. Vooral als ze uit Groningen komen lees ik ze graag, bijvoorbeeld deze: Langzame opmerkingen in een snelle tijd.

En zo kwam ik aan het adres van dit heerlijke huisje in Westerwolde.

Niet een gewoon vakantiehuis, maar een ’thuis’ compleet en smaakvol ingericht met boeken, bladen en muziek.

Met sterrenhemel

met oorverdovende stilte

met de mooiste kikkerpoel ooit

met kleurige wilde bloemen

libellen, kikkers, bijtjes,

geelgors en koolmees,

paradijselijk gelegen tussen de graanvelden

rust, ruimte, wind en wolken

landschap ... natuur ... leeg ... privacy

Gastvrij, hartelijk, een wonderschoon plekje waarvan je eigenlijk niet meer vertrekken wilt.

Toen we gisteravond laat moe uit Duitsland aankwamen, met de mobiele telefoons bijna leeg, werden we door H&L met veel geduld door het donker geloodst, naar de plek waar de huizen en bomen ophouden.

Heerlijke dagen hebben we hier doorgebracht. Even het verdriet loslaten.