Ameland, dag 3

ontbijt in het hotel mèt champagne

Tegen vijf uur worden we wakker van een sirene … ik herken nooit waarvan die is, ik dacht aan een ambulance en we vallen weer in slaap.

Na het ontbijt lopen we even langs de fietsverhuur om regencapejes te kopen, het ziet er wat bewolkter uit dan gisteren en het begint te regenen. De fietsenman zegt dat ze bij het blussen wel wat hulp kunnen gebruiken. Blussen? Ja, de kerk is vanmorgen afgebrand.

We fietsen er even langs, er wordt nog nageblust.

Oorzaak is nog niet bekend, geen blikseminslag of brandstichting. Kortsluiting dan?

De St. Clemenskerk is een neogotische Rooms-Katholieke kerk uit 1878 en werd ontworpen door de architect Pierre Cuypers, van het Rijksmuseum en het Centraal Station in Amsterdam.

De verbrande kerk biedt een trieste aanblik. Het schip is afgebrand, de zijbeuken en bijgebouwen staan nog overeind. De gebrandschilderde ramen zijn weg. Het was een historisch gebouw met veel gevoelswaarde. Een Amelandse zei: ‘Je hoeft niet gelovig te zijn om hier verdrietig over te zijn’.

We stappen op de fiets en gaan vandaag naar het oosten van het eiland. De wind in niet gedraaid, dus nu op de heenweg wind mee, windkracht is vandaag 5. We rijden Nes uit en vervolgen de weg langs rietgedakte ‘boerderette’-vakantiehuisjes en daarna wordt het weer mooi, over het strandfietspad.

Heftige wolkenpartijen, zo prachtig, dat we regelmatig even moeten stoppen om een foto te maken.

We komen helemaal niemand tegen. Wat hou ik van dit soort leegtes, ik kan hier wel uren blijven!

We fietsen naar het natuurreservaat  't Oerd en als we daar in de schuilhut onze broodjes gaan opeten, begint het: regen, hagel, natte sneeuw. Maar het zijn maar buitjes. Achter de schuilhut gaat een trap naar beneden, naar het water. De wandelroute daar is ondergelopen en ik heb geen zin in weer natte voeten. We zitten nog wat in de schuilhut, Man krijgt een telefoontje ... en we zijn weer terug in de realiteit.

Op een geven ogenblik gaan we weer terug, ik zou hier niet graag fietsen in het donker.

We nemen het fietspad terug aan de polderkant, ook erg mooi. Windje tegen en zo nu en dan wat hagelbuitjes, gek hè dat ik dat heerlijk vind … ik zou bijna gaan zingen, als ik niet zo buiten adem was, haha.

Zag deze pechvogel het prikkeldraad niet?

We rijden door het dorp Buren en gaan weer naar de kust, naar 't Strandhuys, mooi paviljoen, mooie plek. Warme chocolade melk, wijntje en bitterballen … helemaal tevreden.

Ameland, dag 2

Mijn wens van gisteravond wat het weer betreft komt uit. Strakblauwe lucht met zonneschijn. Wel stevige wind uit het westen. We gaan vandaag het westelijk deel van het eiland verkennen, dus dat wordt wind tegen op de heenweg, maar windje mee terug. Na het heerlijke ontbijt (met een glaasje champagne) gaan we eerst fietsen huren.

We worden gewaarschuwd dat sommige fietspaden langs de kust onder water staan, dus nemen we eerst het fietspad langs de Verbindingsweg, mooie naam maar wel een beetje saai langs zo'n autoweg.

We nemen een zijweg om te kijken hoe het is, bij de Roosduinen … er ligt zelfs nog een restje sneeuw.

Maar helaas we kunnen niet verder en moeten toch terug naar de weg.

We rijden toch wel langs veel moois, zoals mooie paardjes, ganzen en aalscholvers op het land, wondermooie wolkenluchten, het is geweldig, hoewel ik amper vooruit kom op de fiets … m.a.w. ik trap me te pletter.

Als we uiteindelijk bij de Vuurtoren aankomen, blijkt hij gesloten … we waren nou net van plan om naar boven te gaan, wel lopend alle 236 treden van de 55 meter te beklimmen. We gaan nu maar even het strand op, zo prachtig!

The Sunset Beachclub is helaas gesloten, maar we 'breken' in op het terras en gaan een meegenomen broodje opeten, in de zon en met die heftige wind.

Geweldig vind ik het hier! 

Daarna gaan we het dorpje Hollum bekijken, mooi kerkje en dan toch wel weer tijd voor een wijntje, 't is vakantie nietwaar … en met erwtensoep. Gelukkig begint m'n vegetarische challenge pas 13 februari, want hoewel ik wat worst overhevel naar Man zit ik natuurlijk niet vegetarisch te eten nu. Ik zei het al eerder, vegetarisch op vakantie blijft lastig! 

Maar ik hou het wel eerlijk bij.

We zitten in De Griffel in Hollum, een voormalig schooltje, prima plek. Zoals ze daar de wijnglazen schenken ... daar zou men bij ons een voorbeeld aan kunnen nemen!

Dan stappen we weer op de fiets, nu windje mee, dat is ook wel wat.

We kiezen voor het lange schelpenpad langs de noordzijde van het eiland, door Ballumer- en Zwanewaterduinen.

Bij de Nesserduinen krijgen we op het allerlaatst toch nog natte voeten en enkels.

Tot drie keer toe negeren wij als rechtgeaarde eigenwijze toeristen het advies 'Keer om'. Dat gaan we weten.

Hoewel we op de heenweg niet over de ondergelopen fietspaden durfden, zijn we op de terugweg vermeteler.

Ik fiets Mijn Architect achterna, de neiging om af te remmen onderdrukkend, want dan lig ik straks, met hevige boeggolven en kloppend hart volg ik mijn man.

Opgelucht kijken we elkaar aan, was dat nou alles? Nee dus, ik voel hoe het schelpenpad modderig en trekkend steeds dieper gaat. Onze 'outdoorschoenen' laten het betreffende waterdichtheid afweten, ik voel ijskoud water door m'n sokken en maillot dringen en krijg de slappe lach. Hoe moet dat straks, het sjieke hotel in, waar net nieuwe luxe, superdikke vloerbedekking gelegd is?

We trekken onze schoenen en sokken voor de hotelingang uit, er zit niemand bij de receptie, en op natte voeten lopen we snel de trap op naar onze kamer.

Onze schoenen zetten we op en onder de enige radiator, wel met een handdoekje erbij en zetten de thermostaat op stand 5, alles moet morgen weer droog zijn, want dan gaan we voor fietstocht nr. 2.

Ameland, dag 1

Vroeg opstaan vanmorgen, we willen de eerste boot naar Ameland nemen.

Een mooie zonsopgang … maar morgenrood, brengt water in de sloot? 

Ontbijt in de B&B.

We gaan met de bus naar Holwerd. Halverweg stapt een man in, met een dikke Friese sjaal, met de blauwe banen en de rode pompeblêdden en Heerenveen erop. Dat zal wel een Fries zijn zeg ik nog.

Begint die man in het Duits tegen ons te praten, humor!

Op de boot, De Sier, haalt Mijn Architect twee koffie, niet echt lekker en voor hem zelf een saucijzenbroodje, waar je ook niet blij van wordt. Hij realiseert zich dat het soms van zo'n vanzelfsprekendheid is om iets te nemen, zonder na te denken, gewoon omdat de situatie het oproept. Wat een onzin eigenlijk, we hadden net uitgebreid ontbeten. Ik vond het een mooie bewustwording en we besluiten ons niet meer zo te laten misleiden. Verder genieten van de overtocht.

Aangekomen op Ameland, voor ons allebei de eerste keer, stappen we in de bus die ons naar hotel Van Heeckeren in het dorp Nes brengt. Een aangename verrassing, het hotel en onze kamer. Drie nachten voor twee personen met champagne-ontbijt voor 140 euro.

Als we geïnstalleerd zijn gaan we Nes bekijken. Het begint wat te hagelen en te regenen en o, o, wat is het koud. Maar we zetten dapper door. We willen zee zien.

We lopen door het Nesserbos naar het strand en zien dat strandpaviljoen De Buren van Nes open is. Dat wordt een kop erwtensoep! Als we weer opgewarmd zijn lopen we naar het Natuurcentrum, met info over het ontstaan van de Wadden.

Er zijn kleine aquariums en een groot aquarium met een stukje nagebouwde Noordzee, waarin hondshaaien zwemmen. Vooral de eieren van deze dieren zijn fascinererend.

Filmpje komt nog.

De stekelrogjes lijken aan de onderkant een vriendelijk gezichtje te hebben.

We gaan met de lift naar het uitzichtplateau op de toren, met mooi uitzicht, maar het is ijskoud, dus gauw weer naar binnen.

Na al deze leuke educatie lopen we terug naar het dorp en krijgen bij restaurant Rixt een welkomsdrankje aangeboden en wel een glas champagne. We besluiten daar vanavond te gaan eten.

De vegetarische keus bestaat uit quiche en een vega wrap, een tortilla gevuld met groenten en curry, geserveerd met rijst, salade en salsa. Die kies ik, lekker hoor, maar ik kijk toch met een klein schuin oog naar de kabeljauwfilet in wittewijnsaus van Mijn Architect.

Net als in Groningen zijn ze hier ook niet kinderachtig met de inhoud van een glas wijn, hier geen zuinig laagje in het glas.

We moeten ook nog een Amelander kruidenbittertje proeven en volgens de ober ook een Nobeltje, een Amelander likeurtje, anders kan je geen vergelijking maken. Ik vind de eerste het lekkerst. Genieten hoor, al dat eten en drinken!

Hopelijk is het morgen wat beter weer.