Kattenoppas

We gaan een weekje in de stad Groningen bivakkeren om op poezen te passen.

In een prachtig pand wonen de verschillende vakantievierende eigenaren van de vijf katten die we deze week gaan verzorgen.

We krijgen een rondleiding en info over de katten.

De eerste dagen zorgen we voor Polly, Pepper en Pebbles, daarna komen Otje en Siem thuis, zij zijn bijna18 jaar!

Deze eerste avond gaan we eten in de Oude Gasfabriek, wat wel redelijk was. Wat echt heel goed smaakte was een soort roze champagne, maar dan alcoholvrij, Vinada.

Vrienden die een boerderij in Niezijl aan het verbouwen zijn, komen ook nog even, reuze gezellig.

Deze week kunnen we ook mooi een aantal vegan opties in Groningen uitproberen. Het meeste is wel redelijk, we wilden ook niet teveel uitgeven.

Bijzonder en lekker was het bij Mo Flow.

Mijn Duitse schoonzus was toevallig in Groningen met haar koor en nodigde ons uit om ee te eten bij de Weeva. Terugkeek gevraagd of van mogelijk was, en dat was geen probleem. Ze verontschuldigden zich nog omdat het dessert alleen fruit was. In zo'n korte tijd was er een andere keus. Wij vonden het supergeslaagd!

 Mijn Architect borstelt Siem:

Otje vond het toetsenbord wel een lekker plekje: 

Ook nog naar een optreden van een band die nummers van de Kinks speelde,  in de Kroeg van Klaas, het viel een beetje tegen.

Ons nieuwe huis op funda laten zien:

Katje Polly:

Het ging allemaal goed met de katten, soms wat zorgen als er eentje de nacht wegbleef. Wij gaan deze week ook nog even naar ons nieuwe huis, om wat maten te nemen. En natuurlijk nog even naar onze vrienden in Westerlee. Op de dag dat we weer naar huis zouden gaan, reed de trein niet ... en konden we gelukkig nog een nachtje in Westerlee slapen.

Al met al een zeer geslaagde week, met leuke ontmoetingen en ook nog eens prachtig zomerweer.

Een week na ons verblijf is katje Siem gestorven.

Festival Hongerige Wolf 2018 (3)

We besluiten niet de hele dag op het festival te blijven, ik wil ook graag naar onze vrienden.
We staan vroeg op, fietsen in alle stilte naar Hongerige Wolf.
Het wordt een prachtige dag en het is hier schitterend ...

Grote klit, Arctium Lappa

We zoeken iets te ontbijten op het festivalterrein. Dat valt nog niet mee, alles is nog in diepe rust. Uiteindelijk eten we bij de Bakkerij een heerlijke boterham met avocado en paprika met koffie en notenkoek.

Op naar de laatste voorstelling. Cia.Efecto R met ‘It’s there. Around the corner’, een absurdistisch dans-theaterstuk in en rondom een stalen buisconstructie in de vorm van een tent. Heel verrassend!

Wel een beetje jammer dat we Inge van Calkar missen, maar die treedt pas om 18.00 uur op. En we zullen haar ongetwijfeld nog tegenkomen  Nog een laatste kop koffie bij iemand in de voortuin en dat was het dan weer voor dit jaar.

We vertrekken naar Westerlee, wat toch nog een dik uur fietsen is op de ov-fiets met het korte afstandszadel. Maar het is te doen. Mijn Architect blijft bij Henri en wij, Jan, Annie en ik gaan naar Tuingoed Foltz in Meeden, daar is een plantenveiling.

Dan nog lekker en gezellig eten in de tuin, in de prachtige abri zitten, een echt leuk plekje en de volgende morgen terug naar Gouda.

Festival Hongerige Wolf 2018 (2)

De tweede dag, gisteren was het knap fris, zeker aan het eind van de dag. Ik vraag een jasje te leen bij Theo.
We fietsen langs proefveldjes met verschillende tarwesoorten, deze heet Ragnar.

We proberen voor vandaag een planning te maken, er is zoveel, te veel, en zelfs op de fiets moet je opschieten om van het ene naar het andere te gaan.
We blijven te lang hangen bij Bakkerij de Eenvoud en zo missen we een voorstelling van 12:00 uur. Er zijn dit jaar twee bakkerijen, maar ze staan niet op de dijk … iets met vergunningen.
Vreemd dat dit dan wel mag ... palen in de dijk rammen, we kwamen er niet achter wat het was:

Het sfeertje in de bakkerij is er niet minder om, we kneden en eten een broodje in de pipowagen. Ik herken Nicolette en het kwartje valt. Vorig jaar logeerden we in Beerta en zij woont daar samen met de bakker, die wij destijds slechts herkenden als ‘bnb-host’. De herkenning is wederzijds, zo van ... ‘kwam mij al bekend voor, een eerdere ontmoeting’. Die bakkergozer die er nu zit is leuk. Aan de wand prijkt op schoolbord een gedicht genaamd ‘Verloren strijd’. Van Peter hebben we begrepen dat de Eenvoud erop uit is om gecompliceerde gesprekken aan te zwengelen en met het kneden van het deeg mensen ‘te verbinden’.
Iedereen is welkom in de schoonheid van de eenvoud.

De bakker neemt een schuine foto van me:

Kunst op de dijk ...

... en mensen op de dijk, ‘De grote verheid’ op de Waddendijk ligt vol, 18 mensen en een wachtlijst. Dat gaat het dus niet worden.

In het Ambonezenbosje staat ‘de plantenspeler’ op het programma. Een ingenieus apparaat dat het potentiaal van bomen en planten kan meten en omzet in klanken. Intrigerend.  Of het echt is betwijfel ik, maar het heeft wel iets magisch. We luisteren eerst naar een meidoorn, en daarna naar een veld met luzerne ... ik hoor weinig verschil, de tonen bij de bloemen zijn misschien iets hoger. Het is sowieso heerlijk om hier zo te liggen en te luisteren naar die klanken met daarbij de vogels. Het was steeds bewolkt, maar nu schijnt de on.

Weer lang napraten, waardoor ons programma nog verder op de schop gaat.
We laten het los.
We kwamen ook nog Alex tegen, de architect van kleine gebouwtjes, zoals bij Jan Wilde een Tuin.

Hoog technologisch eten, we doen mee aan een onderzoek van de Universiteit van Wageningen. Een mini driegangen-menu met een plukje tuinkers, opgegroeid in een ledverlichte groenteflat (verticaal farming), kweekvlees (bij gebrek aan echt kweekvlees nu nog filet américain van de vegetarische slager) in een groentecup met een sausje en als toetje een schijfje chocola gemaakt d.m.v. een 3D voedselprinter. Een formulier met vragen wat je ervan vindt hoort erbij. Of je het een goed idee vindt, of je het zou kopen.
Al die technologie wordt gebracht alsof het de oplossing is om de steeds uitdijende wereldbevolking te kunnen voeden.
Maar ik heb er niets mee. Ik geloof dat groente gegroeid in aarde met zonlicht waardevoller is dan gekweekt met led-licht.

We gaan echt eten. Aan tafel nog even in gesprek met twee inwoners uit Ganzedijk. Dat is wel aardig van zo’n festival, je raakt in gesprek. Leuke gesprekken.

We raken meer en meer in gesprek, o.a. met een ‘rondreizende’ ex-fysiotherapeut,

gepensioneerd, uit de omgeving, met zijn vrouw en met nog een stel, vrienden, ze gingen een hapje eten in Beerta.

Marlene Bakker treedt op, prachtig!

Dan weer  terug naar de Waddendijk voor een ‘Always be yourself, unless you can be a unicorn’. Satie onder aan de dijk, de koeien bleven verbaasd staan.

Het laatste optreden is van Lola, twee singer-songwriters in de Witte Wolf, een als café ingerichte partytent, die langzamerhand echt volstroomt. Ze zijn goed.

We hebben veel gezien vandaag, hoewel ik nog meer had willen zien, er waren zoveel leuke dingen, er was een kwelderwandeling, maar dan moest je laarzen bij je hebben, er was nog iets met een vat jenever van oergranen, dat een jaar op een kwelder stond, enz. enz.
Maar het is goed voor nu, de schaduwen winnen het van de zon, we gaan fietsen naar ons stekkie.

Festival Hongerige Wolf 2018 (1)

Ook dit jaar aan we weer naar het Festival in Hongerige Wolf. Maar eerst nog een afspraak in Groningen, we gaan op katten passen in augustus en bespreken alles met de katteneigenaars.

Eind van vrijdagmiddag arriveren we in onze BnB in Finsterwolde, een mooi appartementje.

Theo, onze gastheer is een aardige man. Hij toont ons de kamer en de gemeenschappelijke keuken. Tussen de huizen door kijken we over de Dollard heen met in de verte zicht op Emden. Vreemd huis met een diepe voortuin. Onze kamer bevindt zich op de eerste verdieping, de zolderverdieping. Theo en zijn vrouw woonden voorheen in IJmuiden. Het huis is opgedeeld in een voor- en achterhuis. Via een glasdeur hebben we zicht op een gigantische bibliotheek van zo’n 6000 boeken van zijn vrouw, blijkt later.

Beneden ons huurt ene Peter een kamer. We ontmoeten hem in de gemeenschappelijke keuken. Hij heeft indirect bijgedragen aan het festival als vrijwilliger bij de totstandkoming van een tweede pipowagen met broodbakoven, bouwplaats Kloosterburen. Zijn vriendin ontmoeten we later.

Nog even naar het festival afgereisd, zo’n twintig minuten op de fiets. Kaartjes hadden we al, polsbandje en ‘muntjes’ gekocht. Een glimp opgevangen van de zangeres op het Schapenveld, een wijntje gedronken, een Vegaburger met patat gegeten en nog iets van het muziektheater Grimm van I, poor romantic meegekregen in de Danssilo. Het weer valt tegen, het is bewolkt en fris, zijn we niet meer gewend.

Terug naar het logement. Café de Pitstop is dicht en naar later blijkt failliet. We fietsen door naar Party Centrum Finnewold van Martin en Hanneke, de Hagenezen. De deuren staan open. We horen wel stemmen. Enigszins terughoudend lopen we de gang in. Op een bepaald moment komt er toch iemand een deur uit, een darter en even later horen we Hanneke op de gang. Ze hoort stemmen en herkent ons. Koffie en veel gepraat. Natuurlijk brengen we haar op de hoogte van onze aanstaande verhuizing.
Dan naar bed!

Huizenjacht (2)

 

In april en mei hebben we de frequentie van de huisbezichtigingen wat opgevoerd. Het is nu wel zeker dat ons huis in Gouda verkocht is en we moeten er op 1 oktober uit.

Omdat ik ook nog moet werken is er weinig tijd. Dinsdag is mijn vrije dag, dus plannen we op die dag afspraken met makelaars. Hup, heen en weer met OV naar Groningen

Per keer kan ik maximaal drie huizen aan, anders ga ik alles door elkaar halen, twee is eigenlijk beter. Maar dan moeten we weer een week wachten.

Een huis op funda ziet er in het echt anders uit, vooral door de groothoekfoto’s. Dan kijk ik nog op googlemaps, wat er in de buurt zit. Je hebt er bijna een dagtaak aan.

We bezoeken huizen op fantastische plekken, en mooie huizen op mindere plekken.

We zijn vooral gericht rond Winschoten en Westerwolde.

Maar niks voldoet.

We hebben wel geluk dat we tijdens deze zoektocht steeds kunnen terugvallen op onze lieve vrienden in Westerlee. Als we moe van huizenjacht terugkeerden konden we altijd aanschuiven, lekker eten en zo nodig blijven slapen. Ze denken en zoeken mee, het is heerlijk om je hart uit te storten over van alles. Ook kunnen we van een vriendin de auto lenen.

We boffen echt!

Als we niks op tijd vinden, zullen we toch eerst moeten huren en dat betekent dan twee keer verhuizen. Liever niet, natuurlijk.

Mijn lijstje van mogelijke huizen raakt op en er komt op dit moment niet veel meer bij in de prijsklasse die we zoeken.

Het allerlaatste huis op mijn lijstje zit weer compleet aan de andere kant van de provincie, het Hogeland.

We rijden er met een goed gevoel naar toe.

Hoe toevallig, in dit gebied begonnen ooit -jaren geleden- onze dromen en plannen om naar Groningen te verhuizen.

Dit huis gaat het worden! Er moet veel meer aan gebeuren dan we wilden, maar het klopt … het huis, de tuin, de plek.

Wordt vervolgd.

Huizenjacht (1)

We houden al jaren de koophuizen op Funda in de gaten. Sommige huizen stonden heel lang te koop, soms wel drie jaar. Als sommige mij wel wat leken, keek ik steeds of ze nog wel te koop stonden, maar actie ondernemen kon natuurlijk nog niet. Nu is onze woning verkocht (onder voorbehoud), dus kunnen we wat serieuzer zoeken.

We merken wel dat de huizenmarkt aantrekt. Steeds vaker zie ik op mijn lijst met bewaarde huizen: Onder optie, onder bod, verkocht …

In maart hebben we voor de eerste keer met een makelaar twee huizen bekeken in een leuk dorpje; vaak ziet het er op Funda super uit, maar meestal valt het tegen in het echt. Zo ook, deze woningen, bij de ene was de plek geweldig, maar moest het huis compleet onder handen worden genomen, het tweede huis kon beter gesloopt worden en dan nieuwbouwen. Maar we gaan vrolijk door.

Gisteren weer naar Groningen, heerlijk uit eten in Winschoten met onze vrienden bij restaurant Backhuys, met z'n vieren alle vegetarische gerechten van de kaart genomen, soms waren ze bijna geheel plantaardig, lekker en fijne sfeer daar!

Vandaag hadden we drie bezichtigingen via een makelaar, alle drie in hetzelfde dorp, dus konden we op de OV-fiets. 

Deze leuke kikker bij het eerste huis kon ons niet overhalen:

De twee eerste woningen waren het toch niet, de derde was ook eigenlijk wat we niet meer wilden … grote verbouwing, maar de plek was zo geweldig, dat ik de verbouwing er graag bij zou nemen. Wat een schitterend mooie plek! Helaas waren er al biedingen … dus dat ging ook niet door.

Terugfietsen via een mooie route:

Nu weer een nieuwe lijst samenstellen en over twee weken gaan we weer. Best een leuke tijd zo, op huizenjacht.

Zoveelste trouwdag

36 Jaar samen, 33 jaar getrouwd. Gewoon elke keer vieren, want het schijnt bijzonder te zijn. We hebben met kennissen afgesproken in een geweldig restaurant in Zoutkamp.
Een wereldreis met OV, want er wordt natuurlijk gewerkt aan het spoor.
We gaan om ongeveer 11.00 uur van huis en hebben de trein van Gouda naar ’t Harde, daar de bus naar Zwolle, en dan weer verder met de trein naar Groningen.
In Groningen de Arriva naar Winsum en daar de bus naar Zoutkamp. Lange reis, maar alles ging goed, alle aansluitingen klopten. We arriveren rond half vier uur in Zoutkamp. De zon schijnt, maar het is hier -9°C.

Ik heb altijd wel een goede neus voor B&B's. Het komt bijna niet voor dat iets tegenvalt. Ook nu lijkt onze B&B op het eerste gezicht leuk, maar het is een koude ruimte met een kleine CV-radiator, die niet voldoet voor zo'n ruimte. En ik heb voor twee nachten geboekt. In het bijbehorende Eethuis is het wel lekker warm.
De eigenaresse is een superaardige, open vrouw, ze baalt ook dat het niet warm te stoken is, maar het is ook wel extreem koud.
De ruimte heeft een groot raam, gelukkig staat de zon erop. We zetten de radiator op de hoogste stand en hopen er het beste van.
Het restaurant waar we eten is maar twee minuten lopen, dus dat vind ik wel weer goed geregeld.
Restaurant De Oude Sluis is echt een feestje! Op mijn blog Engelwortel kun je zien wat we gegeten hebben. We hebben een superleuke avond, wat genieten we!

Terug in de B&B is het erg koud. In een kast vind ik nog flanellen dekbedovertrekken, die leggen we extra op de bedden, en kruipen er gauw onder. De smalle bedden staan apart, dus we kunnen ook niet lekker tegen elkaar aan kruipen. Het beddegoed heeft een sterke, zoetige parfumgeur, wasverzachter of zo, wat heel onplezierig is. 
Midden in de nacht worden we wakker van een nare rioollucht. Het is of het riool, of de neus onder het dekbed in de wasverzachterlucht. Er kan geen raam open, wel een ventilatieschuifje.
Ik besluit dat we hier niet nog een nacht blijven en probeer weer te slapen.

Bij het ontbijt vertelt de eigenaresse dat ze niet bekend was met veganisme, zij heeft zich helemaal ingelezen, youtube filmpjes bekeken e.d. en heeft een ontbijt samengesteld met dingen die we ‘mogen’, zo lief!
Ik vind het moeilijk om te zeggen, maar doe het toch ... we vertrekken vandaag. Neem je dan contact op met booking.com voor de kosten, vraagt ze. Nee, zeg ik, het is al betaald en dat krijgen we toch niet terug, ik heb geen zin om haar de grond in te trappen.
We vinden het te koud, en daar kan zij weinig aan doen (hoewel je dan die ruimte beter niet zou verhuren). Maar ze is zo aardig, hoog in emotie en we winnen er niks bij om lastig te doen.
Over de rioollucht zeg ik ook niets, hoewel ze het waarschijnlijk wel weet, met die sterke lucht in het beddegoed, en in ieder kastje lag wel iets van een luchtverfrisser.
Ik ben ook zo'n muts.
We bellen onze vrienden waar we de volgende dag naar toe zouden gaan en vragen of we een dagje eerder mogen komen. Dat mag.

We pakken na het prima ontbijt de bus naar Groningen, een heerlijke reis met leuke gesprekken met de chauffeur. Ik vind het erg leuk met zo'n bus door de provincie te rijden.
In Groningen met de Arriva naar Winschoten en daar pakken we OV-fietsen, en dan gauw naar onze liefste vrienden Jan en Henri en hun mooie winterse tuin. Het wordt trouwens heerlijk weer, het scheelt zeker 20 graden met toen we zaterdag arriveerden.

We hebben hier nog drie fantastisch fijne dagen, heel relaxed, lekker eten en heerlijk slapen.
We gaan ook nog wat huizen bekijken, maar die vallen tegen.
Totaal uitgerust vertrekken we woensdag weer naar huis. Mis het nu al!

Vasten in Nieuweschans

illustratie: Fontana

Zoals je op mijn andere blog kon lezen, was ik een weekje vasten met mijn vriendin Alexandra in Motel Paradiso in Nieuweschans.
We gaan naar het mineralenbad van Fontana, naar Jan Wilde een Tuin, waar we Kefir (kom ik nog op terug) krijgen, we maken een Dollard-fietstochtje naar Nieuw Statenzijl en bekijken fundahuizen op de route, nee het wordt niet deze:

We fietsen terug door Duitsland, waar we een ree tussen de schapen zien, kopen in Nieuweschans een potje jam/chutney ...

In de middag arriveert Mijn Architect en gaan we 's avonds naar het Bosklopper Gala
in theater vanBerensteyn in Veendam. Met de trein naar Zuidbroek, en daar overstappen. Leuke avond! Gelukkig was de muziek redelijk hard, al gebruikte ik mijn sjaal voor het dempen van de hoest (we zaten op de eerste rij). Al die rookmachines was ook niet echt prettig, maar het is gelukt!
De enige vrouwelijke deelnemer wint de bokaal, Marlene Bakker met Waarkhanden, een prachtig mooi nummer. Ik had zelf gestemd op Dion Bouwes en Dennis Krottje met De moat is vol. Die zagen we vorig jaar op het festival van Hongerige Wolf.
Toen we op de terugweg aan mensen vroegen wat de richting van het station was, zeiden ze, we brengen jullie wel even ... fantastisch!

De volgende dag via Groningen weer terug naar huis en hopelijk gauw die griep kwijt!