Vekaanzie: Dag 6

Herstel van de Toekomst. Dat bord langs de weg met die tekst vond ik altijd zo intrigerend, letterlijk het opknappen van die fabriek, maar figuurlijk klinkt het zo hoopvol .... ‘herstel van de toekomst’. We besluiten om eens een foto van dichterbij te gaan nemen:

Daarna rijden we door naar Winschoten. We willen naar Hotel De Nederlanden, vorig jaar waren we daar ook en we vonden het daar erg prettig.

We zijn verbijsterd als blijkt dat het niet meer bestaat. Er zit nu een tijdelijke winkel met ‘liekwiedatieverkoop’.

We kwamen er graag, zo’n bruin café sfeertje, de omelet met gebakken aardappeltjes heb ik nergens lekkerder gegeten. Een zaak waar je je als klant nog echt koning voelde.

We hebben ooit dat prachtige verhaal over de historie in het boek ‘Moi! Welkom in Oldambt’ gelezen ..... ‘Wie hier als gast binnentreedt, weet zeker dat hij De Nederlanden nooit vergeet’.

We zijn er misschien maar drie keer geweest, hebben een keer een kort praatje met de waard gemaakt, vreemd dat we ons zo aangeslagen voelen.

Laten we maar even naar Grand café Jan Dekker lopen, misschien kunnen we daar internetten, kijken hoe het zit.

Daar aangekomen hangt er een briefje aan de deur: Vanaf heden gesloten.

In de middag rijden we naar Duitsland en bezoeken de Freule, een vriendin die net met haar man verhuisd is naar Weener. We gaan het ‘kasteeltje’ bekijken.

We hebben het er over hoe dat nu is "emigreren" en dat wij toch wel aan deze kant van de grens willen blijven. Maar R&N: we wensen jullie alle geluk bij deze nieuwe start in die Heimat!!

Vekaanzie: Dag 5

We zijn vroeg wakker vanochtend. Na het ontbijt rijden we naar Bellingwolde, een fantastisch mooi dorp. We gaan naar het Museum De Oude Wolden - Mijn Architect heeft daar ooit nog eens half serieus gesolliciteerd naar de vacature van directeur -  ze weten niet wat ze zijn misgelopen .....!

Er is een tentoonstelling van Lodewijk Bruckman (1903-1995), aparte schilderijen, magisch realisme of surrealisme?

We bekijken een film over zijn leven en er zijn wel doeken die me aanspreken.

Gifts to be thankful for (1985)

Abundance ensures survival (1979)

We rijden verder, naar Bourtange. Daar ben ik nog nooit geweest en elke keer dat we in Groningen waren bedacht ik: O ja, we moeten nog eens naar Bourtange.

We gaan eerst koffie drinken en dan lopen we over de schans.  Man wil de hele schans rondlopen, ik vind het wat saai. Het ziet er mooi uit, net als het plaatsje, prachtig onderhouden ..... misschien te mooi ..... net als de schilderijen van Helmantel ..... zo perfect, ik mis iets maar wat, emotie?

Ik kom er niet uit, ik heb er ook geen verstand van, ik baseer mijn denkwijze op gevoel en dat schommelt natuurlijk hevig.

We rijden terug naar Oudeschans. Ik had op internet gelezen dat er een tentoonstellling van naaldkunst is in het Vestingmuseum. Dat vind ik wel interessant en dus pakken we dit nog even mee. Het is een kleine tentoonstelling, maar wel met erg mooie oude merklappen. Een merklap borduren staat nog steeds op mijn to do-lijstje.

Dan is het wel weer genoeg kunst en cultuur. Voor we teruggaan naar Nieuweschans is het tijd voor wijn en bitterballen in het Wapen van Oudeschans.

Vekaanzie: Dag 4

Vandaag staat een bezoek aan het Veenkoloniaal Museum in Veendam op de agenda. Het is een grijze regenachtige dag, dus prima voor museumbezoek.

We gaan voor de tentoonstelling van Henk Helmantel.

Ik vind de schilderijen van Helmantel erg mooi, zo precies, zo perfect, de druiven of pruimen wil je bijna aanraken om te voelen of ze echt zijn. Als ik er naar kijk krijg ik bijna trek en terwijl ik voor het Stilleven met glas sta verwacht ik even dat ik mezelf in het glas weerspiegeld zal zien.

Of zijn de schilderijen té mooi ....?

Ook is er een tentoonstelling over gasopslag in zoutcavernes. Die dingen zijn gigantisch. Er staat een schaalmodel met ter vergelijking een Martinitoren die er tientallen keren in zou passen. Een man komt ons uitleg geven. Als we doorvragen wat hij nou vindt van de CO2-opslag (en nog erger radioactief afval) in die lege zoutkoepels in bijvoorbeeld Pieterburen ..... Ja, zegt hij, men wil het niet ..... maar iedereen wil wel op dezelfde manier blijven leven ..... kijk eens hoeveel elektriciteit je gebruikt, hoeveel lampen er in je huis branden, iedereen wil in een auto rijden, niemand gaat met de bus. En de trein van Groningen naar Nieuweschans, hij is meestal bijna leeg, maar rijdt wel .....

Of willen we terug naar 1 lampje waar we met z’n allen omheen zitten, net als vroeger?

Ik denk: maar moet dat dan op een van de mooiste plekken in Nederland? Eigenlijk vind het te ingewikkeld en weet niet wat ik ervan moet denken. Het geeft me een verontrustend gevoel en dat wil ik op dit moment al helemaal niet ....

In het winkeltje van het museum koop ik een boekje, Taalgids Groningen, Goi-dag!

Daar word ik weer vrolijk van ..... ik hou me nu liever bezig met dieverdoatsie, omdiedeldaantjen, vlinderknippen en fiebelekwinten.

Wie het weet mag het zeggen ..... :)

Na het museum gaan we in Berensteyn lunchen, Mijn Architect met een uitsmijter en ik met erwtensoep.

We kunnen hier in Beresteyn internetten, dus kan ik nog een blogje plaatsen!

Op de terugweg zien we eindelijk een klein zonnetje.

Terug op de kamer kijken we even naar Masterchef Australië, wat een spanning ..... Daarna gaan we nog een hapje eten in Brasserie Bubbels.

Vekaanzie: Dag 3

Heerlijk uitgeslapen en terwijl we langzaam wakker worden, wordt het Dagblad van het Noorden van vandaag onder de deur doorgeschoven.

Eitje koken, koffie en Griekse yoghurt met banaan.

We rijden vandaag naar de stad Groningen. Bij de gemeentelijke dienst Ruimtelijke Ordening, aan het Gedempte Zuiderdiep is een tentoonstelling van maquettes van Jaap Kraayenhof ..... inderdaad broer van Carel.

Prachtige architectonische kunstwerkjes in hout. Dat reusachtige gebouw naast de Martinitoren staat er nog niet: het Groninger Forum waar zoveel over te doen is.

Dan gaan we naar de Drie Gezusters, we weten dat je daar kan internetten en kan ik de berichtjes van het afgelopen weekend op de blog zetten. In Nieuweschans is tot nu toe geen mogelijkheid tot internetten gevonden.

We zitten goed in de Drie Gezusters, we worden bediend door moppie Julien Clerc, die uitermate vriendelijk de cappuccino telkens met een voetbad serveert. Als we een wijntje bestellen vraagt hij bij de witte: een Chardonnay ..... of een Zuidafrikaanse? Mijn Architect wil rode: een Australische ..... of een Italiaanse? Graag een portie bitterballen erbij. Wilt u de gewone ..... of de van Dobben?

Jeetje, en de mosterd? We willen er ook mosterd bij. We hebben alleen Groningse. O, gelukkig!

Vekaanzie: Dag 2

Als ik wakker word realiseer ik me dat ik een hele nacht aan een stuk geslapen heb, dat is lang geleden! Na een laat ontbijt vertrekken we naar Midwolda.

We doen mee aan een excursie van het Groninger Landschap. Er zijn ongeveer 20 deelnemers. In het Koetshuis bij de Ennemaborg krijgen we eerst een presentatie over het ontstaan van het landschap. Hans, de verteller legt ons van alles uit over inpoldering, keileem, potklei, veenafgraving enz.

Daarna gaan we naar buiten, een van de deelnemers zegt dat het wat diezeg (heiig) is.

We krijgen veel informatie over landgoed en landschap, dit gebied maakt deel uit van de Ecologische Hoofdstructuur. Het Midwolderbos is zo’n 150 jaar oud en is getransformeerd van productiebos naar natuurbos.

Het is een mooie plek en je hoeft hier niet op de paden te blijven. Op de potklei groeien veel meidoorns, in mei moet deze laan één witte bloesemwolk zijn. Hans vertelt over de Konikspaarden, hoe ze teruggefokt zijn en dat de Ennemaborg deze paarden als eerste inzette als natuurbeheerder, zo’n 25 jaar geleden. Ook over de andere dieren die hier voorkomen vertelt hij, hier nestelen uilen en de grauwe klauwier en er zijn dassen. We bekijken ook de Westweide, waar nieuwe natuur moet komen.

We zien veel braamstruiken. Hij vertelt dat de verbraming van de bossen in heel Nederland een probleem is. Het komt doordat er veel stikstof in de regen zit (= kunstmest). Ik krijg wel zin om hier in de bramentijd te komen plukken voor eigen jam.

Het valt ons weer op dat er zo’n ongedwongen sfeer is, het is erg leuk en leerzaam en met aardige mensen. Na de wandeling nog even opwarmen in het Koetshuis, het was toch wel fris. Mijn Architect raakt met een van de mensen van het Groninger Landschap verzeild in een beschouwende discussie over de maakbaarheid van het landschap en de Blauwe Stad.

Dan gaan we verder, we rijden naar Finsterwolde. Het blijkt dat er in Nieuweschans geen huisarts is en eind van de week kan de hechting bij Man er uit.

We vinden het medisch centrum in Finsterwolde en kijken naar de openingstijden. Dan rijden we door naar de Groninger Kroon, daar is het gezellig druk. Er is een tentoonstelling genaamd Uitgesproken zwart/wit.

Heel bijzonder, vooral de keramieke objecten spreken me aan. We genieten van cappuccino met Povverd en daarna een glas Glühwein.

In het schemer rijden we door de prachtige Reider Wolder Polder terug naar Nieuweschans en gaan eten bij Brasserie Bubbels van het kuuroord.

Vekaanzie: Begun

Voor vertrek heb ik altijd een wat opgejaagd gevoel. Gisteravond nog een wasje voor Zoon gedraaid, vanmorgen nog even strijken, huis toch opgeruimd achterlaten, nog wat routes printen. Welke kleren neem ik mee? Mijn Architect haalt ondertussen de huurauto op, het is een Citroën C1, een fijn autootje, en dan vertrekken we.

We lunchen zoals altijd bij Hajé restaurant De Lepelaar bij Lelystad. Dat vinden we fijne wegrestaurants. Op de place-mat staat een sudoku, dat is pas erg, het is nog leuker om je belastingaangifte in te vullen!

Er staat Spaanstalige muziek op en we herkennen direct het nummer Lagrimas Negras, Swaarde Leegte van Harry Niehof.

Het opgejaagde gevoel is verdwenen en we rijden ontspannen verder naar het Noorden.

Omdat Mijn Architect na zijn val nog steeds last van lichte hoofdpijnen heeft, besluiten we nog een stop te maken, bij Hajé Joure houden we een koffiepauze met taartjes. We hebben tenslotte alle tijd. Het is een grijze dag, maar als we noordelijker komen wordt het ietsje lichter.

Op de A7 in de buurt van Groningen passeren we links een bord met ‘Begunt’.

Nu het nog licht is kijken we eerst of we de Tramwerkplaats in Winschoten nog weten te vinden, want deze avond gaan we daar naar toe voor een optreden van Alex Vissering. Het is even zoeken, maar dan weten we het weer.

Als we in Nieuweschans de parkeerplaats van Motel Paradiso oprijden, gaat er een gevoel van opwinding en voorpret door me heen. We worden hartelijk ontvangen door de eigenaresse. We krijgen kamer 6, dezelfde die we hadden toen we hier voor het eerst waren. Ik heb wat lekkers voor haar meegenomen en ze is er erg blij mee, geeft me spontaan twee zoenen (Groningers stug??). We krijgen het Dagblad van het Noorden en later komt ze nog een vaasje met rode tulpen brengen. Wat voelen we ons welkom!

Ik vind het altijd heerlijk om eerst de tassen uit te pakken en alles in de kasten te leggen. Dan is het echt weer m’n plekje.

We zetten de televisie even aan om naar TV Noord kijken en wat is het eerste wat we zien .... de clip Begun van Harry!

Rond zeven uur vertrekken we naar Winschoten. We zijn mooi op tijd en nemen vooraf een wijntje. We zoeken daarna een plekje op de eerste rij. Het lijkt erop dat we de enige niet-Groningers zijn.

Het is een heel leuk optreden van Alex Vissering. Hij is erg grappig maar ook serieus, hij maakt zich ook zorgen over deze tijd. Hij zingt zo’n prachtig, lief liedje over zijn kleindochter, ontroerend.

Tussendoor laat hij filmpjes zien, Pronkjewailtjes, die dagelijks uitgezonden worden op TV Noord, vooral die met de uilskuikens is geweldig.

Het ‘Westerwolds’ is voor ons weer een uitdaging om te volgen. Hoewel het naar mijn zin te langzaam gaat, gaat het toch steeds beter, ik denk dat ik zo’n 50% kan verstaan. Ach nee, dat is opscheppen, toch wel minder denk ik. Soms duurt het wat langer om het in m’n hoofd te vertalen en dan lacht de zaal al, ik mis dan de clou. Maar dat geeft niks. Er hangt een leuk sfeertje. Alex begroet Koert en Tjakkie Stek, die namen ken ik uit het boek en het lied De Graanrepubliek, maar zijn zij het echt? Volgens Mijn Architect zijn ze er zeker, nog sterker: we zaten met hun aan een tafeltje!

Het is een verrassende avond en ik maak met mijn eenvoudig fototoestel filmpjes. Eens zien wat dat oplevert.

Na afloop staat Alex opeens naast ons en geeft een hand. Hij vraagt wat er met Mijn Architect gebeurd is, ik ben nogal overrompeld, wat een aardige kerel, en we vertellen van het fietsongeluk.

Ik zeg tegen Alex dat ik de filmpjes en foto’s zal sturen en of het goed is dat ik ze op mijn blog plaats. De filmpjes vind je hier en hier. 
Ik koop zijn boek: n stukkie van miezelf, met songteksten en mooie foto’s. Natuurlijk vraag ik of hij het wil signeren.

We rijden terug naar Nieuweschans en dan heerlijk slapen in de geweldige bedden. Het begun van deze vakantie kan alvast niet meer stuk!

Vekaanzie!

Uit de Metro van gisteren ... en hij klopt voor deze twee stieren ...

Autootje gehuurd, Paradiso in Nieuweschans besproken, plannetjes gemaakt, wandelschoenen ingepakt, alle Groninger CD's die ik heb gaan mee, iets te lezen, mand met proviand ..... morgenvroeg vertrekken mijn bont en blauwe Cliniclown en ik. We blijven tien dagen weg, yes!

Als we ergens kunnen internetten zal ik berichtjes plaatsen, zo niet, dan kun je alles lezen als we weer terug zijn.

Dinsdag Dicht (2)

brutale spreeuwen

als een stelletje pubers

hakkuh ze vet man

Dinsdag Dicht (1)

bergeendenpaartje

zigzaggend maaien snavels

door het zilte nat

Sittard

Wat? Dat is wel een heel eind de verkeerde kant uit hè!
We hadden nog goedkope treinkaartjes liggen van het Kruidvat die gebruikt moesten worden. Waar gaan we naar toe? Op 1 dag heen en weer naar Groningen vind ik niet leuk, ik wil daar dan langer blijven. Maar het moest wel een eindje uit de buurt zijn, anders hadden die kaartjes geen zin.

Mijn Architect kwam met een idee: Sittard. Waarom? Omdat we daar nog nooit geweest zijn. Eerst even kijken of de Maas hier niet voor natte voeten zorgt.

Dus een dagje Sittard.

Ik vind het wel fijn om zo'n lange tijd samen in de trein te zitten, met Volkskrant en cryptogram.

In Sittard bij lunchroom Schrage aan de cappuccino met uiteraard een flink stuk vlaai. We krijgen er van de waard een glas Prosecco bij, om te proosten op ’t nieuwe jaar.

Kijk, dat is nou 's aardig.

De krant De Limburger ligt op tafel en het eerste artikel waar mijn oog op valt: Het Maastrichts lijkt veel op het Gronings ...... huh?

Het gaat over een Limburgse zanger, Jef Verheijde, die op bezoek is bij Groningse collega Klaas Spekken: hij kan zich moeiteloos in ’t Mestreechs verstaanbaar maken..... Tja, als het in de krant staat dan zal het wel..... misschien is het waar.

Ik probeer met de mensen om me heen mee te luisteren, maar ik kan er niks van maken, op Gronings vind ik het niet lijken, maar dat zegt natuurlijk niet dat ze elkaar niet kunnen verstaan.

We lopen naar Museum het Domein, een prettig museum. Er is een tentoonstelling over een kunstenaar, George Tielens (Venlo 1888 - Sittard 1950). Een stukje uit de informatie: Eerst beroepsmilitair, dan een mislukte carriére als zakenman om zich na zijn veertigste aan de kunst te wijden. Een einzelgänger, die zijn eigen weg ging. Wars van kunstzinninge ontwikkelingen, bleef hij trouw aan wat hij het liefste deed: het schilderen van nostalgisch-romantisch ogende schilderijtjes van een Limburg dat langzaam aan het verdwijnen was.

Ik vond het een mooie tentoonstelling, maar vooral het verhaal achter die man vond ik bijzonder. Die blik op de foto raakt me wel.

George Tielens

Dan weer de kroeg in, Bar Ich & Dich, voor een wijntje en een portie bitterbelkes. Ook hier gesprekken 'afluisteren' en hoewel ik een Duitse achtergrond heb, kan ik het niet volgen.

Raar eigenlijk dat de ene streektaal je in vervoering kan brengen en een andere juist irritatie oproept. Maar net als het Gronings, kent het Limburgs natuurlijk ook veel verschillende dialecten. We zijn een keer naar een optreden van Gé Reinders geweest en dat was wel een feest ('t is ook een schatje).
En op de CD Dichter in mie van Erwin de Vries zingt hij samen met de Limburger Ivo Rosbeek het prachtige nummer De Raais. Dat is dan wel weer een mooie combinatie.

Maar verder: Limburg, ik heb er eigenlijks niks mee.

Groninger Povverd

In Galerie de Groninger Kroon hebben we voor het eerst Povverd gegeten. Weer eens iets anders, lekker.

Galerie De Groninger Kroon

Ik kreeg het recept en in de stad Groningen kochten we bij een kookwinkel een povverdblik. Dat lijkt op een tulbandvorm, maar dan hoger, smaller en met een deksel.

Souveniers uit Groningen

Weer thuis heb ik via internet eens wat meer informatie opgezocht. Er bestaat ook een gehuchtje dat heet De Poffert, in de gemeente Zuidhorn.

In vroeger tijden was het een makkelijk klaar te maken maaltijd, die ’s morgens opgezet kon worden. Een oven was niet nodig. De povverd gaat in zijn vorm in een pan kokend water (au bain marie). Zo kon moeder de vrouw toch meehelpen op het land en ook tegelijkertijd zorgen voor een voedzame maaltijd tussen de middag. Wij eten hem meestal bij de koffie of thee en soms als nagerecht.

Een Groningse vrouw verzekerde ons dat de juiste schrijfwijze povverd is. Maar op internet kom je vaker poffert tegen. De povverd, of poffert (in andere provincies ook ketelkoek of jan-in-de-zak) heeft niks met poffertjes te maken, het zit een beetje tussen brood, cake en pannekoek in. Het is een heerlijk gerecht met het voordeel dat er geen boter en weinig suiker in zit, dat voegt ieder later zelf naar smaak toe.

In het recept van de Kroon zaten vier appels, dat vond ik wat veel. Ik varieer ook regelmatig 

met gedroogde abrikozen en heb zelfs een keer dadels toegevoegd.

Nu maak ik een geheel plantaardige versie, hier het recept.

Gronologie (12)

Zoals ik gisteren schreef zijn we twee weken later alweer in Groningen. Ben je niet goed wijs? Je moest toch zuiniger aan doen? Hoe kom ik hier mee weg?

De vorige keer had ik van Marleen een CD van The Songclub gekregen. Over twee weken is The Songclub weer, zei ze. Dat wil ik een keertje meemaken. Zodoende.

In Museum de Fundatie in Zwolle is een tentoonstelling die Mijn Architect wil zien: George Grosz - Schwarzer Champagne und Blutiger Ernst en het is de laatste dag. Dan ben je toch al bijna in Groningen? Het aangename met het aangename combineren. We vinden op internet een NS-aanbieding: reizen voor de helft van de prijs, we boeken Budgetthotel, eten weer bij die goedkope Italiaan. 

Kom ik er nu mee weg? Ja, want het was zo gaaf.

Museum de Fundatie Zwolle

The Songclub is een geweldig initiatief. Je leest er meer over op de website van Café Marleen. Er waren veel muzikanten en allen in hun genre goed!

Johan Viswat, Inge van Calkar, Wyno Bruinsma

Johan Viswat en Bert Hadders

Hette Gubbels

Meer foto's durfde ik eigenlijk niet te nemen. Het lijkt me zo irritant die flits, maar zonder ging echt niet. Van de andere deelnemers zijn de foto's niet echt gelukt.

Na afloop was het nog lang gezellig, Lourens Leeuw begon nog te spelen, o, wat een lekker sfeertje hing daar. We gingen om 4.00 uur (!) naar ons hotel. Na een kort nachtje 's middags weer aan het werk. 's Avonds een vent, 's morgens een vent, toch?

Lourens Leeuw

Wat een sfeertje!

Dit was het twaalfde en laatste hoofdstuk van de gronologiën. Hierin beschreef ik met terugwerkende kracht onze ervaringen van 2005 t/m 2010. Vanaf nu zijn alle berichten zo mogelijk up to date!

Gronologie (11)

November 2010, weekendje Groningen. We gaan naar de première van de theatershow van Harry Niehof: ‘Van Middelsom noar Madrid’ in Delfzijl.
We vertrekken zaterdagmorgen met de trein naar Groningen en maken een tussenstop in Appingedam.

In café ‘De koning van Groningen’ nemen we aan de stamtafel een lunch met witte wijn, wat goedkeurend wordt bekeken door wereldburger en orgelmaker O. die daar met zijn vrouw zit, en de indruk wekt dat hij wat neerkijkt op zijn huidige woonplaats Appingedam. Wij vinden het er leuk.

Het is wel erg gezellig aan die tafel, makkelijk in gesprek raken met de mensen, zoals met een schoonheidspecialiste in opleiding die eigenlijk liever architecte was geworden. We bezoeken ook nog het leuke kleine museum.

Museum Appingedam: Heks op zolder!

Daarna weer terug naar het station en de trein naar Delfzijl genomen. We logeren in Hotel Singel, een waanzinnig leuk hotel in een voormalig schoolgebouw.

Als we gaan eten in het dichtbijzijnde Grandcafe ’t Lokaal zegt Henny opeens: Weet je wie hier ook zit? Ik kijk naar rechts ... en daar zit Harry Niehof met band. 

Hotel Singel

We gaan naar Cultureel Centrum De Molenberg, op 1 minuut lopen. We hebben plaatsen op de derde rij, maar als er op de eerste rij twee plekken onbezet blijven, veranderen we van plaats. Het optreden is echt geweldig, met veel mooie nieuwe liedjes en bekende oudere. Helaas mag je geen foto’s maken.

We kopen een T-shirt en de nieuwe dubbel CD. Natuurlijk vraag ik of Harry hem signeert.

Henny ontdekt in het publiek Inki de Jonge en vraagt of ze het is. En ja ... ze is het. We kennen haar van youtube van het liedje Dat bistoe dat zij zo mooi zingt. We hebben een leuk gesprek en ook zij signeert in het CD-boekje, want ze zingt ook bij een paar nummers op de CD.

Na afloop gaan we nog wat drinken in ’t Lokaal en daarna heerlijk slapen.

Na het ontbijt lopen we door Delfzijl, het is zondag, het miezert en het oogt wat troosteloos. Maar niks kan de glans van gisteravond doen verdwijnen. We gaan in het Eemshotel lekker taartjes en wijn nemen en zijn nog vol van het optreden.

Aan dit weekend hebben we nog een nachtje stad Groningen geplakt omdat in cafe Marleen Bert Hadders & de Nozems zouden optreden. Café Marleen, een cafeetje in de binnenstad van Groningen, is een fantastische plek. Het zit al zo lang in de planning om daar eens naar toe te gaan en als je er bent wil je eigenlijk niet meer weg.

We zitten vlakbij in het BudGetthotel, niet te vergelijken met het hotel in Delfzijl, maar spotgoedkoop en toch geen oude zooi. Tegenover Marleen zit een Italiaans restaurantje met studentenprijzen, daar eten we eerst wat.

Op zondagavond is in Café Marleen altijd live muziek. Van Bert Hadders kende ik maar een paar songs van youtube. Op mijn eigen gefabriekte CD stond de De bode van het licht. Zijn stem deed me wat zodat ik hem in het echt wilde zien.

Hartstikke leuke muziek en de Nozems zijn ook geweldige muzikanten.

Dus bestellen die CD, dan heb je echt iets unieks.

Bert zingt in het Knoalsters, weer anders, erg sexy. Ik versta ongeveer de helft, maar het klinkt fantastisch.

Ik wilde de CD Over de Badde kopen, maar niemand had die bij zich. Ik gaf het geld aan Bert Hadders en een briefje met mijn adres met het verzoek om de CD op te sturen. 

Zo'n leukerd, die man.

Het zijn vier geweldige muzikanten. De bassist, Johan Viswat, héé … speelde hij gisteren ook niet bij Harry Niehof, ja, verrassing. Het gitaarwerk van Wyno Bruinsma is een genot om naar te kijken en te luisteren. En hoe drummer Dim Junius, helemaal in het hoekje geperst …  op een perzisch kleedje, drumt … fantastisch. Allemaal leuke kerels. We hebben echt genoten!

Dan een paar uurtjes slaap en op maandagmorgen de trein terug naar het westen en ’s middags weer aan het werk.