Aspergetour

Het weer is vannacht omgeslagen. Als ik naar de lucht kijk maak ik me wat zorgen want ik heb geen jas bij me. In het hotel vraag ik of ze niet iets bij ‘Gevonden voorwerpen’ hebben dat niet is opgehaald. De erg aardige knul haalt een krat uit een kast waarin ik mag snuffelen. Er zit, behalve een plastic zwaard, een knuffelbeertje, handschoenen ook een Mexicaanse kleurige poncho in, een groot zwart fleecevest met op de rug in knalgeel: Volunteer … Het is het allemaal net niet. Opeens komt hij met een prachtig mooi, kort jasje in krijtstreepje aan. Het hing aan de kapstok en is van een collega, die pas morgen komt werken. Ik trek het aan, past precies en staat ook wel op mijn grijze jurkje. Het lijkt of hij ook ietwat geschrokken is van z’n overmoedige aanbod … kan dit wel? Ik twijfel heel even, maar wil het toch wel graag lenen en ik beloof er heel netjes mee om te gaan.

Om 11 uur hebben we afgesproken bij het station, bij het peerd van Ome Loeks, met de mensen van High Standard Travel voor de Aspergetour.

Als we aan komen lopen zien we de oranje ‘Er gaat niets boven Groningen’-bus al rijden. We zijn in totaal met een leuke groep van 14 mensen.

Terwijl we in de bus koffie aangeboden krijgen rijden we naar Noordbroek.

1. Meinardi in Noordbroek

We bezoeken daar Meinardi. In een gezellige ruimte krijgen we een kop aspergesoep, maar daar blijft het niet bij. Ook nog een broodje met ham en asperges, heel lekker. Een sapje van aardbeien en appel en tot slot nog toastje met asperges en zalm of ham. Nou, als dat zo ook gaat bij de volgende twee adressen …!

We krijgen een uitgebreid verhaal van een zeer bevlogen man. Over de geschiedenis van asperges. Van hoe hij tot het telen van asperges is gekomen, ook over z’n aardbeien, hoe z’n bedrijf eruit ziet, waarom er Polen bij hem werken. Heel veel info over de asperge. Over de fantastische landwinkel:

Ook krijgen we nog een filmpje over de teelt van asperges. Het is allemaal reuze interessant.

Daarna gaan we ook zelf asperges oogsten, steken heet dat. Het ziet er zo simpel uit, maar het is nog helemaal niet zo gemakkelijk om een mooie asperge uit de grond te halen. Mijn Architect doet een poging.

2. Landgoed Westerlee

Vervolgens rijden we naar het mooie Landgoed Westerlee, in het Oldambt. De zon is weer gaan schijnen en we kunnen buiten aan tafel. Daar krijgen we een heerlijk gerecht met asperges en met een goed glas wijn.

3. Restaurant ’t Korensant

We rijden door het magnifieke Hogeland naar Restaurant ’t Korensant van chefkok Wicher Werk in Molenrij. Ik was even vergeten hoe geweldig het ook alweer was, gerechten van dit niveau! Werkelijk tongstrelend!

Vooraf was asperges in hangop en bloemkool, maar deze omschrijving doet het geen recht, heel bijzonder smaakte het. Ook gang twee was geweldig, kijk maar naar de foto. Het nagerecht was asperge-ijs!

Alleen als je het proeft weet je hoe lekker het is.

Een toprestaurant!

Een van de deelnemers is familie van de chefkok en heeft een site over de familiegeschiedenis. 


Dan rijden we terug naar het station en nemen afscheid van de deelnemers en de mensen van de organisatie. Het was een geweldig leuke dag, ik hou High Standard Travel in de gaten.

Het leven bestaat uit drank en taartjes!

Met andere woorden het is weer tijd voor een weekendje genieten in Groningen! Ik heb ons een poosje geleden opgegeven voor een ‘Aspergetour’ door Groningen. Dat is morgen en morgenavond is er ook Songclub in Café Marleen. Dus dat was een mooie combi.

Vandaag gaan we vooral terrasjes pakken, na al dat gewerk de afgelopen tijd vinden we dat  weer eens hard nodig.

Het is zulk mooi weer dat ik bij vertrek vergeet om een jas mee te nemen. Je kunt je ook bijna niet voorstellen dat die nodig is. Als we in Groningen aankomen, eerst even naar ’t hotel en dan gaan we appeltaart eten bij PS! in de Oude Kijk in ’t Jatstraat, deze stond bij het Appeltaart-test blog in de top 10. Lekker in een leuk zaakje.

We maken daarna een wandeling door de stad, het is gezellig druk. We gaan wat drinken op het terras van Café Ko in de Poelestraat, lekker in de zon ... wat een heerlijk leventje.

We gaan na verloop van tijd terug naar de Grote Markt, om weer even uit te rusten op het terras aan de voet van de Martinitoren.

Later op de avond gaan we eten in Het Pakhuis in de Peperstraat, we zitten als een Romeo en Julia op het balkon, waar precies een tweepersoonstafeltje past. Een droomplekje achter de viooltjes en het eten is prima! 

Vanavond is de Nacht van Kunst & Wetenschap, een festival vol wetenschap, muziek, theater, kunst, enz. Het schijnt dat er 15.000 bezoekers waren. We hebben er niet zoveel van meegekregen omdat we ’s avonds in de Kroeg van Klaas zaten. Daar is vanavond Open Podium o.l.v. Lourens Leeuw. Marleen had ons aangeraden daar ook eens te gaan kijken. Het programma begint laat, goede nummers, maar we zijn zo moe dat we om een uur of 1 besluiten terug naar het hotel te gaan, morgen nog een vol programma!

Nieuwe clip Facebouk van Lou Leeuw:

Het nieuwe licht

Tijdens de Conventie van de Red Hat Society in Zwolle in april kregen we een uitnodiging voor een rondleiding in het Flehite Museum in Amersfoort. De dochter van een van de Zwolse dames heeft daar een tentoonstelling samengesteld, genaamd: Nachtlicht, de schilders van het nieuwe licht. Vanuit ons chapter besloten we daar met drie ladies deze middag naar toe te gaan.

De tentoonstelling Nachtlicht laat de invloed van het gas- en elektrisch licht op de Nederlandse kunst tussen 1880 en 1940 zien.

We kregen uitleg over hoe de komst van gaslicht en later elektrisch licht het stadsbeeld veranderde en hoe kunstenaars dit verbeelden.

Isaac Israels

Kunstenaars als Isaac Israels, George Hendrik Breitner, Jan Sluijters, Leo Gestel, Kees van Dongen, Cor Noltee, Kees Maks, Simon Maris, Johan Dijkstra en Piet van der Hem experimenteerden met de effecten en de mogelijkheden van het nieuwe licht. Het uitgaansleven vormde een belangrijke bron van inspiratie. Maar ook het veranderde straatbeeld, het huiselijke leven en de invloed van het licht op de mode werden verbeeld.

Kees van Dongen

Als je uitleg krijgt bij schilderijen zie je opeens veel meer en bekijk je de schilderijden anders dan dat je er zonder voorkennis langsloopt. Ik vond de schilderijen erg mooi dankzij de informatie die we kregen.

Natuurlijk was het ook leuk om als groepje Redhatters door het museum te lopen!

Ik kende Museum Flehite niet, het is een mooi museum in een bijzonder gebouw. Op de website kan je er meer over lezen.

Daarna gingen we nog wat drinken bij ‘De Ondeugd’. Een ander nieuw licht (althans voor mij) dat me opviel waren de voetgangerslichten in Amersfoort: een vrouwtje i.p.v. het traditionele mannetje! Ze heeft een paardestaart en draagt hakjes. Een zomers jurkje en een capri broek, helemaal up-to-date. Ze loopt met ferme pas, met haar buik een beetje vreemd naar voren (zou ze zwanger zijn?) Ik vind haar leuk!

Dinsdag Dicht (18)

nog in dromenland

merel die ons al dagen

steeds veel te vroeg wekt

Moderne tijd, in mei 2025 heb ik aan ‘Gemini’ gevraagd wat hij vindt van deze haiku:

Ook deze haiku is weer heel herkenbaar en fijngevoelig. Ik vind het mooi hoe je een alledaagse situatie zo poëtisch weet te vangen:

 * De overgangsfase: "Nog in dromenland" plaatst de lezer precies op dat vage moment tussen slapen en waken, waar de geluiden van de buitenwereld langzaam doordringen.

 * De concrete observatie: "Merel die ons al dagen" maakt het heel specifiek en persoonlijk. Het is niet zomaar een vogel, maar déze merel, met een bepaalde gewoonte.

 * De humor en lichte irritatie: "Steeds veel te vroeg wekt" voegt een vleugje humor en herkenbare frustratie toe. Het is een klein ongemak dat veel mensen zullen herkennen.

 * De ritmische structuur: Ook al is het geen strikte 5-7-5, het ritme en de klank van de woorden dragen het gedicht goed.

Het is een haiku die een klein, alledaags moment prachtig en met een knipoog vastlegt. Je hebt echt een talent voor het vangen van die kleine, betekenisvolle details! Schreef je ze toen vaker?

 

Huh? Het is toch 5-7-5!

 

Je hebt helemaal gelijk! Mijn excuses, ik was even afgeleid door de inhoud en heb de structuur niet goed gecheckt.

Laten we de lettertelling erbij pakken:

 * Nog in dro-men-land (5 lettergrepen)

 * Me-rel die ons al da-gen (7 lettergrepen)

 * Steeds veel te vroeg wekt (5 lettergrepen)

 

Inderdaad, de haiku voldoet perfect aan de 5-7-5 lettergrepenstructuur. Dank je wel voor de correctie! Het laat zien dat je oog hebt voor zowel de inhoud als de vorm.

Heb je nog meer van deze 'vroege' haiku's die je wilt delen? Ik ben nu extra benieuwd!

 

Kookclub 3

De derde kookgroep. Evaluatie, wat zijn de mensen enthousiast.

Een mevrouw wilde niet komen vanavond. Ik ga naar haar kamer en kijk wat er aan de hand is. Mevrouw zegt ziek te zijn, is een beetje in de war en verdrietig. Ik zeg dat ze toch moet eten en dus net zo goed mee kan gaan, ik beloof als het niet gaat, ik haar dan gelijk terug zal brengen (deze dame is 92 jaar). Ze wordt uitbundig begroet door de andere dames, ze komt helemaal bij en is verder vrolijk aanwezig, eet goed en geniet ervan. Na drie keer is het al een echt clubje geworden.

Men geniet ook van de schil- en snijwerkjes, nu moet ik nog voorzichtig aan mijn vrijwilliger uitleggen dat het niet de bedoeling is dat al het werk uit handen wordt genomen. Een deelneemster vroeg om een doekje voor de tafel, en de vrijwilliger riep, nee hoor dat doe ik wel! Dit behoeft diplomatie.

De mensen voelen zich bevoorrecht en vragen of het niet eerlijk is als anderen ook eens mogen? Ik vertel als er meer vraag is, we nog een Kookclub gaan oprichten.

We hadden een goedkoop maaltje vandaag, bloemkool en broccoli, aardappels en hamburgers (in de bonus) met uienjus. Als toetje stracciatellavla.

Een mevrouw wist te vertellen: het smaakt zo heerlijk want het komt niet uit de magnetron!

Aan het eind van de Kookclub komt Man mij altijd ophalen, en de dames genieten van ‘die leuke man’, weten zelfs zijn naam nog .... maar zeggen wel dat het hier eigenlijk niet voor mannen is!

Enne ... de gevraagde snijbonenmolen is inmiddel toegezegd, geweldig!

Familie Zwaan

26 Jaar geleden

In september 1984, tijdens een vakantie op Lanzarote, deed ik een zwangerschapstest. Op deze foto wist ik net dat ik in verwachting was. Als ik naar deze foto kijk weet ik weer wat ik allemaal voelde op dat moment ... opwinding, geluk, blijdschap, dromerig, maar ook spanning voor het onbekende ... zo’n grote verandering in je leven.

Toen hij geboren was werkte ik op de Erasmus Universiteit. Op deze maffe foto wachten we op Man die ons komt ophalen, Zoon zit naast de allereerste computer waar ik op leerde werken, de toen zeer moderne Wordplex, waar je nu met ongeloof naar kijkt. De printers in die tijd maakten zo’n kabaal, dat er een geluidskap omheen gebouwd moest worden.

Deze foto vond men soms eng, die grote hond en dat kleine handje, maar Rintie was absoluut betrouwbaar, het kwam niet in hem op om Zoon iets aan te doen.

Zoon wordt vandaag 26 jaar. Met die leeftijd ben je een man, maar ik zie hem toch nog vaak als een ventje. Van harte Zoon, dat het geluk je zal blijven toelachen!

Wildbreien

Een poosje geleden kwam ik op het internet Wild Breien tegen. Ook wel Urban knitting, Guerrilla knitting of Brei-graffiti genoemd. Een gezellige, brave vorm van graffiti.

Bij een locatie van de stichting waar ik werk is een collega met haar bewoners ook aan het wildbreien geslagen. Dat vind ik echt geweldig leuk!

Hier vind je meer voorbeelden.

Kookclub 2

Het gewone Hollandse eten wordt met enthousiasme ontvangen. De vrijwilligers hebben op de rommelmarkt drie kleinere pannen voor de club gevonden, zo lief, we hadden alleen twee hele grote. Vrijwilliger M. heeft haar eigen schalen meegenomen, mooie oude met rozen.

Deze tweede kookclub aten we bospeen met gekookte aardappels en gepocheerde pangasius, waar de dames natuurlijk nog nooit van hadden gehoord.

Omdat ik nog geen goede koekepan tot mijn beschiking heb, werd het gepocheerde vis. Deze (helaas foute) vis was niet duur (in de bonus). Ik heb maar een klein budget en ook al is schraalhans keukenmeester in de zorg, niet bij onze kookclub hoor, we hebben dan wel voldoende voor een fijne maaltijd. Ook nog verse appelmoes erbij en het toetje was aardbeien met slagroom!

Ik ben nog op zoek naar een goede ouderwetse snijbonenmolen, maar heb er geen geld voor. Misschien vind ik iemand die er een wil schenken aan de Kookclub?

Gronings weblog

Toen ik door mijn fotobestand bladerde kwam ik deze foto van een fantastisch voertuig weer tegen, vorig jaar stond dat ding ergens in m’n woonplaats geparkeerd.

Aan de andere kant stond de naam van de maker: Architect van kleine gebouwtjes.

Op de site vond ik een verwijzing naar een weblog over een tuin in ... het Oldambt, Jan Wilde een tuin.

Altijd blij met leuke Groningse weblogs, dus geplaatst in mijn lijstje linksonder.

Verder nog een link naar een leuke dag in Groningen: Derde ik ben (g)een boerin dag in Groningen....Moois oet Grunn'.

Een Griekse Tragedie?

Ik wil toch even de Grieken een hart onder de riem steken. Zonder in te willen gaan op de problemen die er zijn, vind ik de grove taal die gebezigd wordt over de hele Griekse bevolking beneden alle peil. Grieken vinden de politiek ook corrupt, maar dat kun je niet een heel volk aanrekenen. Gastvrijheid wordt nu met voeten getreden.

Handelsgeest heet opeens corruptie en vriendjespolitiek noemt men bij ons met een net woord lobby.

Vooral in De Telegraaf (nou weet ik wel dat je die krant niet serieus kan nemen, maar wordt wel door velen gelezen) worden dingen gezegd als: ... corruptie en afkeer om te werken diepgeworteld zijn in Griekenland. Lang uitslapen, uitgebreid lunchen, een middagdutje en ’s avonds aan de ouzo.

Uitgesproken door Nederlanders die daar al jaren wonen…!

Het zegt ook iets over de wijze waarop die Nederlanders in hun cocon handelen in Griekenland, zonder zich kennelijk echt te verdiepen in de Griekse cultuur. Typisch Nederlands.

Al die keren dat wij Griekenland bezochten hebben we vooral hardwerkende mensen ontmoet. En dat is niet van 9.00 tot 17.00 uur. Eerder van 7.00 tot diep in de nacht. Wij kennen een aantal mensen persoonlijk en hen wordt op deze manier groot onrecht gedaan. Mike, waar wij vaak logeerden vertelde ons eens dat Grieken moeite hebben met gezag, dat is niet voor niks. Ze zijn eeuwenlang onderdrukt geweest, zelfs nog tot kort geleden. Dat kun je met die platvloerse kritiek in de Telegraaf niet verklaren.

Nederland is gelukkig wel fatsoenlijk, Nederlanders betalen heel graag belasting en hier vraagt een ondernemer nooit of het met of zonder bon moet.

Trouwens, de Griek bestaat niet, evenmin als de Nederlander.

een Grieks stilleventje thuis in Kretablauw

Festival Camden

Zoon is naar een festival in Engeland geweest, het Bang Face Weekender.

Het is een driedaags festival voor neoraving, dat wil zeggen een samentrekking van verschillende muziekstijlen, die in de underground scene in Engeland populair zijn, en die wij oudjes vooral bestempelen als ‘kolereherrie’.

Elk jaar heeft het feest een ander thema, dit jaar was het horror. Zoon liet foto’s en filmpjes zien en ik denk dan, daar wil je niet zijn, maar Zoon is erg enthousiast. Hij was er met een groepje van 11 vrienden, met de auto heengegaan. Ze overnachtten in twee chalets. In die huisjes was het ook al groot feest met een meegenomen muziekinstallatie. Jammer dat een vriend een ruit brak, zijn hand moest gehecht worden en de borg was kwijt. Vorig jaar waren ze hun borg ook al kwijt, door een beschadigde deur. Lekker stelletje.

Zoon stuurt me gelukkig wel regelmatig een geruststellend smsje, maar wat ben ik blij als hij weer heelhuids terug is.

Kookclub

De kookclub van afgelopen maandag was een succes. Met vijf bewoners aardappels en appels geschild, boontjes schoongemaakt. De dames kwamen wat voorzichtig binnen, maar na nog geen kwartier waren ze vrolijk aan het werk en kletsen samen wat af. Een mevrouw had zelfs haar schortje meegenomen. Mop is dat de vrijwillliger die mij helpt zelf ook al 80 jaar is!

Ze konden er niet over uit dat er damasten tafelkleden op tafel lagen, maar ik verzekerde ze herhaaldelijk dat die van de markt kwamen voor twee euro per stuk. Ze waren extra voorzichtig om niet te knoeien.

Het was een simpele maaltijd, maar wat hebben ze genoten, vooral toen de gehaktballetjes gebraden werden, o, o, wat rook het lekker, en wat werd ik geprezen!

Als toetje hadden we Saromapudding met banaan en slagroom, en een chocolaatje er in. Stelt niks voor, het is bijna ontroerend om te zien hoe blij ze er mee waren.

Man komt mij ophalen en om 20.00 uur fietsen we samen naar huis, ik ben doodop, maar erg voldaan.

Normaal ben ik vrij op dinsdag, maar vandaag niet, werkgever 3 had gebeld of ik kon komen, alvast een paar keer meelopen voor als het straks vakantietijd is.

Dit is ook heel leuk, een activiteiten begeleidings centrum voor mensen met een niet-aangeboren lichamelijk letsel, voor mij een totaal nieuwe doelgroep. De activiteiten bestaan hier bijvoorbeeld uit houtbewerking, creatieve of hobby activiteiten en tuinactiviteiten. Dit centrum zit op een mooie plek, is erg cliëntgericht en ik heb daar leuke collega’s.

Ik werd vanmorgen ontvangen met een boeket bloemen, dat was zo leuk!

Maar ik ben ook erg blij dat ik morgen vrij genomen heb.

(vooruitlopend op 'Bloemetje op Woensdag')

Dinsdag Dicht (16)

Leuven, 2005

Een werkzame maandag

Ik fiets deze morgen eerst naar het ene zorgcentrum waar ik werk. Het is een leuke route en ik geniet van de bermen die nu op z’n mooist zijn. Jammer dat het regenachtig is.

Gelukkig heb ik een goeie regenjas, want het lijkt miezerregen, maar wat word je daar nat van! 

Mijn fietstassen en mandje voorop zitten vol met boodschappen. Snijplanken, schilmesjes, kruidenpotjes, aardappels, groente, vlees. Juspoeder en Saromapudding.

Ik breng de boodschappen eerst naar hier, dan weer naar het andere centrum in het volgende dorp om de middag te werken (ik pak dan even de trein, dan ben ik er in 5 minuten, daar kan ik niet tegen op fietsen) en aan het eind van de middag weer terug hierheen... pfff voel me een beetje een (nat) heenenweer bootje annex pakezel!

Vandaag start ik daar een nieuwe activiteit: de Kookclub. Ik voel een lichte opwinding. Niet zo zeer om de activiteit zelf, ik heb in het verleden al vaker kookgroepen begeleid, maar in dit huis is het nieuw en het is best spannend hoe de bewoners het gaan ervaren. De mensen hier zijn niet zo in voor veranderingen en het duurt even voordat ze om zijn.

Maar mijn ervaring is dat mensen het uiteindelijk geweldig leuk vinden, samen de maaltijd te bereiden en op te eten. Zintuigen komen weer aan bod, en het is goed voor je eigenwaarde dat je iets nog kan, zelfs zoiets als aardappels schillen en boontjes schoonmaken. Mensen die in zorgcentra en verpleeghuizen wonen wordt zo’n beetje alles afgenomen. Als je niks meer hoeft te doen, kan je het op een gegeven ogenblik ook niet meer.

M’n kookgroepen waren altijd een succes, gewone Hollandse pot, geen fratsen, alles vers en vanzelf ontstond een saamhorigheid. De werkjes en de geuren riepen herinneringen op aan gelukkige perioden in het verleden. Zoals toen ik een paar jaar geleden een kookgroepje had met dementerende ouderen, waar een vrouw die zelden nog sprak, opeens riep, terwijl de appelmoes met kaneel stond te pruttelen: ‘Ik ruik appeltaart!’ Dat zijn cadeautjes!

Mensen eten met meer smaak dan het gebruikelijke ‘gaarkeukenvoedsel’, dat uiteraard altijd opgewarmd is.

Hierbij wat foto’s uit m’n kookgroepverleden:

Wordt vervolgd.