Börgbloumke (1)

Verzin een naam voor ons vakantiehuis! Dat stond in het blad van Het Groninger Landschap, Golden Raand, lente 2014. Toen wij Groningen eenmaal ontdekt hadden werd ik gelijk lid van Het Gronings Landschap, ook omdat je dan het schitterende boek Golden Raand cadeau kreeg.

Het ging om het vakantiehuis naast de Coendersborch in Nuis. Een huis naast een borg met prachtig wandelgebied in het westen van Groningen.

Borgen zijn voormalige steenhuizen, Groningse burchten eigenlijk. Er waren er vele in het verleden, nu zijn er nog enkele over. Het zijn prachtige gebouwen om te bezoeken.

Toen ik de prijsvraag las dacht ik aan Börgbloumke, het Groningse woord voor stinzenplant. Dat woord hoorde ik voor het eerst in Domies Toen in Pieterburen en ik dacht gelijk: dat moet het worden! Een vakantiehuis bij een borg in een natuurlijke omgeving.

Citaat van de website van Domies Toen:

De term stinzenplanten is afgeleid van het Friese woord 'stins', dat in de middeleeuwen gebruikt werd om een versterkte stenen (adellijke) woning aan te duiden. De Groningse naam voor een steenhuis is 'borg' en men noemt stinzenplanten in Groningen dan ook wel "Börgbloumkes". Stinzenplanten treffen we alleen aan op terreinen die behoord hebben tot stinzen, borgen, kastelen, buitenplaatsen, oude boerderijen en in pastorietuinen. Buiten deze terreinen komen de stinzenplanten in die omgeving in het wild niet voor.

Vermoedelijk werden stinzenplanten als sierplanten geïntroduceerd. Ze hebben door de jaren heen stand gehouden en zijn uiteindelijk verwilderd. Heel bekende stinzenplanten zijn het sneeuwklokje (Galanthus nivalis) en de boeren- en bonte krokus (Crocus tommasinianus en Crocus vernus). De tuin staat bekend om haar collectie vroegbloeiende stinzenplanten. Domies Toen bevat vrijwel de gehele collectie, waaronder een aantal zeer zeldzame soorten, zoals het Haarlems klokkenspel (Saxifraga granulata 'Plena'). Als logo heeft Domies Toen de kievitsbloem (Fritillaria melegris).

En ik won met mijn inzending, hoe leuk is dat!

Al jaren bezig me te verdiepen in Groningse taal, cultuur, muziek, literatuur, poëzie noem maar op en uiteraard in de Groningers zelf. In de 10 jaar dat we daar nu komen hebben we zulke geweldige mensen ontmoet, echte Groningers èn import … ik kan bijna niet wachten tot we gaan ‘emigreren’.

Ik won dus een lang weekend in dat mooie huis dat eerst Kimm heette en nu Börgbloumke, maar … oei … de plaatselijke bevolking pikte dat niet. Börgbloumke schijnt Oostgronings te zijn en dit huis ligt in het Westerkwartier, dus dat roept weerstand op.

Zo'n kleine provincie en zoveel verschillen in de streektaal en in hoe men naar elkaar kijkt. Dat was wel een dompertje, ik schrok ook wel van de onaardige reacties op deze site. 

Het moest bloemke worden, want zo wordt het uitgesproken daar. In mijn beleving klinkt bloemke minder Gronings, eerder Vlaams … maar als men dat vindt, wie ben ik om daar wat van te vinden ... het maakt me niet echt uit.

Ik mag hier een lang weekend verblijven en dat is het allerleukste cadeau wat je aan een aan Groningen verslaafde kunt geven. Omdat er voor wel 10 personen slaapplaatsen zijn besluit ik mijn cadeau tot dit weekend in maart te bewaren en dan onze 30ste trouwdag daar te vieren. Ik ga proberen zoveel mogelijk mensen mee te laten genieten van mijn prijsje.

Dit weekend was het zover. Het was wel even een organisatie. De eerste dag wilde ik een vegan potluck organiseren, maar ik was daar veel te laat mee begonnen. De een na de andere Groninger vegan was al bezet die avond, of zegde alsnog af. Er was ook nog miscommunicatie omdat ik data had verwisseld. Uiteindelijk kwamen vandaag maar twee gasten (Ester en Liesbeth), het was desondanks een superleuke avond, met z'n viertjes en met geweldig lekker eten!

We zijn gisteren per trein al naar Groningen gekomen en blijven een nachtje in BudGett, we eten bij de Weeva en zijn verheugd dat we daar John en Stijn ontmoeten.

boodschappenlijst schrijven

De volgende ochtend huren we een autootje bij Stuur … en gaan boodschappen doen. Ik heb een redelijk goed boodschappenlijstje gemaakt om de komende drie dagen te overbruggen, maar van sommige dingen kocht ik teveel en van andere te weinig en sommige dingen vergat ik helemaal … zoals toiletpapier, maar het is allemaal goed gekomen.

De volgende dag willen we de auto terugbrengen, omdat hij er anders maar staat, zonde van het geld… maar hoe kom je terug? In het weekend is het openbaar vervoer lastig, zo niet onmogelijk. Onze loge regelt een vriend, die Mijn Architect bij Stuur opwacht en hem weer terugbrengt naar Nuis, drie borden soep eet en weer vertrekt. Zo makkelijk gaat dat in Groningen, goed geregeld!

In de middag komt de tweede lichting gasten, onze zussen/broers met schoonzussen/zwagers. Daarover morgen meer.

Groningen (dag 5)

Vandaag wil/moet Mijn Architect wat werken, hij gaat in de bibliotheek zitten en ik ga een koude wandeling maken.

Vanavond is de presentatie van het door Jan Strikwerda geschreven boek over Lou Leeuw in muziekpodium Vera.
Een prachtige avond vol leuke en gekke muziek, mooie mensen, maar ondertussen blijft het gevoel van de onafwendbare aanwezigheid van de man met de zeis.

Jan Strikwerda

Wolvega 8-9-1950 - Groningen 10-1-2015

Groningen (dag 4)

Drie gratiën

Weer een gezellige dag gaat dit worden, na het ontbijt op bezoek bij vrienden, kroeg in, een boekwinkel ontdekt waar alles 2 euro (!) kost en met livemuziek.

Bij Kokanje de Dutch Weed Burger eten met S. Hartstikke lekker, alleen de frietjes en het plukje sla was nogal karig. 

Dus namen we nog maar een dessertje (on-vegan).

Groningen (dag 3)

Als we in Groningen zijn wil ik natuurlijk ook even naar Jan Wilde een Tuin.

Als we met de trein in Winschoten arriveren is er nog maar 1 ov-fiets beschikbaar … we kunnen ook gaan lopen, maar het is wel frisjes. We nemen die ene fiets en ik spring achterop. Romantisch hoor!

Het is altijd heerlijk om daar te zijn, de tuin is helemaal in wintersfeer en we worden altijd zo verwend daar. Eigenlijk wil ik niet meer weg dan.

Groningen (dag 2)

Prima geslapen, ik had een lege tube tandpasta meegenomen, Ekoplaza is hier open op zondag, dus eentje kopen en gelijk een flesje wijn voor Jan wilde Tuin, daar gaan we morgen naar toe. We gaan voor een vegan superbrunch naar Het Concerthuis in de Poelestraat.

Nog even naar de Oude Wacht, daar laat ik Mijn Architect in goede handen achter en ga zelf een taartje eten bij Toet, een ontmoeting met leden van de Groningse vegans facebookgroep.

Dan weer door naar de Kroeg van Klaas want daar is Afrikaanse muziek en ontmoeten we Stofje, die wel verdrietig is want heeft haar saxofoon laten vallen en tevens ook nog relatieperikelen, maar we kunnen toch nog lachen.

Volgende kroeg: café Marleen, we gaan voor Marleen en Jan en er treedt ook een band op, niet helemaal mijn muziek, maar toch erg leuk! 
Jan is ernstig ziek, hopelijk kan hij bij de presentatie van zijn boek zijn komende woensdag.

The Hillbilly Holler

Weer eens een paar dagen Groningen

Aankomst om 12:30 uur. We hebben een leuke slaapplek gevonden via airbnb. Als we naar onze b&b lopen, passeren we dit mooie gebouw in Amsterdamse schoolstijl (architect Jan Siebe Bouma).

Alle tijd van de wereld, heerlijk alle kranten te lezen in Café de Oude Wacht.

In de nrc lees ik over een kok, René Redzepi van restaurant Noma in Kopenhagen. Hij wordt de beste kok ter wereld genoemd. Ik vind hem wel zinnige dingen zeggen, o.a:

‘Als je denkt dat je geen tijd hebt om te koken, moet je je leven anders organiseren’, en deze: ‘Goed eten duur? Heb je een auto, een groot huis? Dát is duur.’ Hij fietst en loopt en heeft niet eens een rijbewijs.

Van deze kok staat er nog wel een leuk recept van rijstpudding met kersensaus bij. Dat eet bijna iedereen in Denemarken met de kerst. Misschien ga ik het binnenkort maken met amandelmelk ipv koemelk.

Maar dan lees ik … hij prefereert mieren boven citroenen. Hij doet walgelijke dingen met bloed van rendieren en oude zeugen … en ik haak af.

Ik blader verder en lees een stuk over Alain Passard, de driesterrenkok die meer tuinmannen in dienst heeft dan koks. In 2000 heeft hij vis en vlees van de kaart gehaald en alles draait vanaf toen om groente, en dat in de carnivorenstad Parijs! Hoewel hij niet helemaal plantaardig kookt, spreekt hij me toch meer aan dan de mierenkok.

In het DvhN een stuk over Lou Leeuw, de presentatie van het boek over hem deze week is de hoofdreden dat we in Groningen zijn.

Maar vanavond eerst naar een optreden van de Troebadoers in Martineplaza. De Troebadoers zijn de drie Groningers Alex Vissering, Edwin Jongedijk en Jan Henk de Groot. Ze zijn op toer langs de theaters met hun gitaren, liedjes en verhalen. Erg leuk al die Groningse laidjes.

Voor mij had Blowing in the wind, Rising sun en You are mine sunshine niet gehoeven, maar het publiek werd daar juist weer enthousiast van. 

Er hangt in de zaal een soort mist, ik denk van de rookmachine, dat was wel vervelend. Ik hield er een tranend oog aan over, het oog zonder contactlens (ik draag er 1).

We lopen daarna de stad in en bekijken het kunstwerk bit.fall. De waterdruppels vormen woorden die in een fractie van een seconde leesbaar zijn. Software kiest woorden die op dat moment het meest voorkomen op de Nederlandse nieuwswebsites.

Halen bij Hoek een eierbal (nee, is niet vegan, maar onweerstaanbaar als ik hier ben). Het is heel zacht weer en om 00:00 nog gezellig in de stad.

Als de Groningers eens deze kant uit komen … (3)

Vanavond treedt de band Cochon Bleu op, vlakbij in Haastrecht. We kennen de bandleden uit Groningen en moeten daar natuurlijk naartoe! Het is voor ons maar 20 minuten fietsen naar Concordia, waar het optreden plaatsvindt.

Cochon Bleu speelt cajunmuziek, een muziekstijl die in de achttiende eeuw ontstond in het Franssprekende deel van Louisiana. De bevolking, afkomstig uit Acadië (Canada), een Franse kolonie, werd daar in 1755 verdreven door de Engelsen.

Ze kwamen terecht in de moerassen van Louisiana, toen nog Frans gebied. De Amerikanen noemden hen “Acadians”. Zonder de “A” en op zijn Amerikaans uitgesproken is die benaming gaandeweg verbasterd tot “Cajun”, de tegenwoordige naam van de bevolking, het gebied, de muziek en de keuken.

De cajunmuziek is ontstaan uit een mengeling van oude Franse volksmuziek en de muziek van andere immigranten, tevens met invloeden van de zwarte bevolking en indianen. Er wordt gezongen in het Cajun-Frans, dat nog kenmerken heeft van het Frans zoals dat eeuwen geleden werd uitgesproken. 

Cochon Bleu bestaat al zo'n 20 jaar, vaak ontdek je muziek en ga je dan kijken wie de band is, hier is het omgedraaid, ik ken de bandleden al in allerlei andere settings en zie ze nu pas voor het eerst als Cochon Bleu.

Het is vooral vrolijke muziek, waarbij je bijna niet kunt blijven zitten.

We hebben een superavond, zo leuk om die jongens hier te zien optreden en natuurlijk een CD-tje kopen!

Sarasani op Texel (3)

Ik had al vrij vroeg een appartementje geboekt in De Koog, met een redelijke prijs.

Het is een prima slaapplek, we zijn toch voornamelijk op het festival.

Is het een kast?

 … nee, het is een bed!

Elke dag gaan we op onze huurfietsen naar Sarasani, richting Den Burg … overdag de mooie fietsroute, 's avonds in het donker terug langs de autoweg.

Het is gewoon zomer hier en het is prachtig!

Onderweg zien we veel bessen van de aronskelk

Terug op de boot nog napraten met mede-Sarasanigangers.

Sarasani op Texel (2)

Sarasani … optredens in de legendarische schuur op Texel, begonnen 48 jaar geleden. Ik moet eerlijk toegeven dat ik er nog nooit van gehoord had. Maar hoe meer ik erover las hoe enthousiaster ik werd. 

Ik ben een kind van de sixties (nou ja, ik ben van '57) en ik had erbij kunnen zijn, het had gekund … 

Maar wij kwamen niet op Texel, ons gezin zat zomers in huisje de Mallemok in Oostvoorne.

In de zomermaanden van 1966 tot 1976 trekken hippies naar de schuur om te genieten van het beste dat Nederland op beatgebied te bieden heeft. Vele bands worden groot in Sarasani. Bintangs, Cuby & the Blizzards, Shocking Bleu, Golden Earrings, Earth and Fire, Kayak, Focus, enz. enz. Popmuziek uit mijn jonge jaren.

De schrijver Jan Blei besluit een boek samen te stellen vol verhalen en foto's.

De presentatie van het boek gaat op 4, 5 en 6 september vergezeld van een driedaags festival in en rond de oude schuur, met veel bands uit die tijd.

Eind maart had ik al kaarten aangeschaft, bang dat het uitverkocht zou zijn in september.

Alle muziek vond ik leuk, de ene band wat beter dan de andere, vooral de sfeer was fantastisch. Vrienden en nieuwe leuke mensen ontmoet.

De grapjes zijn niet van de lucht: ‘waar is de parkeerplaats voor rollators’ en ‘fossielenfestival’ hoor je regelmatig. De meest gespotte haarkleur is grijs, maar i.t.t. andere festivals breek je niet je nek op een met plastic bezaaid grasveld of glibber je door oceanen van urine naar smerige toiletten. Niets van dat alles, deze generatie gooit z'n afval in de vuilnisbak en met plezier ga je hier naar een spic en span toilet.

De consumpties zijn niet duur en de bar is lang, zodat je altijd snel aan de beurt bent. 

De zomer zet gewoon nog door en het is drie dagen feest op Texel. 
Ben ik te min? Nee … Blommenkind Armand, ik vond hem broos, fragiel … maar zijn stem was krachtig en raakt me nog steeds.

Net als Kaz Lux, breekbaar, ontroerend mooi. Ik krijg het gevoel dat ik hier bij iets heel bijzonders aanwezig mag zijn. Ach, muzikanten met leeftijden van 60 en 70 jaar … waar zijn al die jaren gebleven?
Maar wat hebben we het naar ons zin! Mijn Architect schaakt elke dag tegen Hans Böhm, dappere dodo!

Ik zal hier nog lang op teren en gelukkig hebben we de foto's nog (meer dan 500) … en uiteraard Het Boek!