Happy Tunes

foto: website Happy Tunes

Een reisje naar Gorredijk in Friesland. Voor een optreden van The Happy Tunes.
Het zou oorspronkelijk plaatsvinden in januari, maar omdat één van de bandleden z'n pols had gebroken werd het verplaatst naar maart. We hebben de Happy Tunes vorig jaar op het Sarasani festival op Texel gezien en vonden het gelijk superleuk, ook omdat we leden van de band vaker ontmoet hebben.

Dus op naar Gorredijk - of all places!

Met de trein van Gouda naar Heerenveen, dan nog twee bussen (i.p.v. één zoals internet aangaf) en een wandeling naar de B&B die we in de buurt hebben gereserveerd. 

Wat een aangename verrassing, die B&B, genaamd Blier Herne, een compleet achterhuis bij een mooie voormalige boerderij. Comfortabel, smaakvol ingericht en heel betaalbaar. Hartelijke ontvangst door de eigenaars met een drankje.

We mogen de fietsen gebruiken om naar muziekcentrum De Skans te gaan.

In Gorredijk nog net tijd voor een snelle hap en als ik de foyer van De Skans binnenga denk ik opeens, wat een bekend gezicht … en ja hoor Ed en Marjo, die we ontmoet hebben op Sarasani op Texel vorig jaar. Wat een leuk weerzien!

Het is een geweldig optreden, was is het toch leuk die oude nummers. The Small Faces met Itchycoo Park, Iron Butterfly - In a gadda da vida, en nog veel meer.

Niet de simpelste nummers! Een weergaloze uitvoering van I am the Walrus van the Beatles en White Room van Cream.

The Happy Tunes is niet zomaar een coverband. Neerlands beste flowerpower band bestaat uit rasmuzikanten!

Helaas is het niet uitverkocht, maar op een gegeven moment stond bijna iedereen op de dansvloer.

Super relaxed sfeertje daar.

Nog even dagzeggen backstage en dan op de fiets de donkerte in op zoek naar onze logeerplek, dat ging goed, net voor de bui binnen. Heerlijk slapen.

De volgende morgen na de koffie worden we door de eigenaar naar het dorp gereden, in de klusauto. Ik bij Mijn Architect op schoot, dat is lang geleden, hilarisch! Zijn vrouw was al weg om boodschappen te doen, ik vond het jammer dat we haar geen gedag meer konden zeggen.

Na een toeristische wandeling door het dorp gaan we lunchen bij Karin's Brood&Broodjes en daar komt zij net binnen, gezellig, drinken we nog samen koffie en konden toch nog afscheid nemen. Lekker brood kopen voor thuis.

Gorredijk is een aardig plaatsje. Mijn Architect kende de naam van de kozijnenfabriek De Vries Gorredijk, inmiddels failliet door de crisis op de woningmarkt, wat destijds wel een drama voor het dorp was, omdat veel inwoners daar werkten.

Terwijl we wachten tot de bus vertrekt gaan we nog even een krantje lezen bij de plaatselijke, mooie bibliotheek. Met de bus naar Heerenveen, daar de rechtstreekse trein naar Gouda, het was weer een avontuur zo'n bestemming met het OV, maar is prima verlopen.

Blier Herne is absoluut een aanrader om te verblijven!

Börgbloumke (4)

Maandagmorgen, het verblijf in dit prachtige huis is voorbij. We ruimen op, pakken de koffers en maken nog wat foto's.

Het mysterie van waarom het plafond op deze manier in twee kleuren geschilderd is hebben we niet opgelost.

We bellen de belbus, wat een taxi blijkt met een een hartelijke chauffeuse en we worden bij de bushalte gebracht, waar we in de bus naar station Groningen stappen.

We stoppen onze bagage in een kluis en gaan nog even de stad in, nog even rekken zeg maar.

Lunch, krantje lezen (met een bekende in de krant) en dan toch echt de trein terug.

Börgbloumke (3)

Onze verblijfplaats Börgbloumke is een prachtig historisch huis, maar wel met basic, eenvoudige voorzieningen. Zoals maar één badkamer voor de gasten en dat geeft met zoveel gasten wel wat filevorming, gelukkig is er wel een extra toilet, iedereen toonde geduld en dan volgt een gezellig samenzijn aan de ontbijttafel.
Ontbijt vind ik de lastigste maaltijd in veganstijl. Niet voor mezelf, maar wel voor niet-vegan gasten.
Als je van zoet houdt is er geen probleem, ik had homemade jammetjes meegenomen, potje speculoos, pindakaas, verse bananen.

De Ekoplaza in Groningen had geen Wilmersdorfer, ik had wat andere soorten gekocht, ook met de gedurfde naam ‘mozzarella style’, maar ik ben het met de carnisten eens … het is geen (vr)eten. Ik had ook wat blikjes Tartex, ben ik zelf gek op, maar als je daar nog nooit mee in aanraking bent gekomen, moet je wel wat overwinnen.
Ik had eigenlijk allerlei lekkere eigen smeerseltjes willen maken, maar daar kwam ik niet aan toe (of had even geen puf meer).

Daarna doet eenieder waar hij zin in heeft. Een groepje gaat de omgeving verkennen. We hebben nog steeds geluk met het weer.
Ik vind het jammer dat de tijd zo snel gaat … verdwijnt als los zand tussen je vingers … en dan is er het moment om alle ‘Geschwister’ uit te zwaaien, ze moeten nog een flink eind rijden. Hoe leuk is het dat ze allemaal helemaal naar Groningen kwamen!

En dan, amper tien minuten later arriveren alweer de volgende gasten: lieve vrienden, hier uit de provincie, het feest gaat weer door!

We maken in de middag ook weer een wandeling door de omgeving, met deze ervaren, doorgewinterde tuineigenaars bekijk je de omgeving weer heel anders. Ook de Coendersborg van dichtbij bekijken, lijkt leeg te staan (kunnen wij daar niet gaan wonen?).

(foto Jan Steenweg)

Wat geniet ik van mijn zelf toebedeelde rol als Borgvrouwe, een fijne middag en avond met onze lieve vrienden van Jan Wilde een Tuin en De Houtstek.
De laatste nacht komt er aan en dan is het bijna voorbij. Een lang weekend hier mogen zijn, ik ben er zo blij mee, maar … zoals zo vaak hier in Groningen, wil ik eigenlijk dat de tijd gewoon stil blijft staan.

Börgbloumke (2)

Börgbloumke

Coendersborch

Ons gewonnen weekend in het vakantiehuis naast de Coendersborch heeft vier slaapkamers, twee beneden en twee op de zolder. Wij slapen natuurlijk in de Bruidssuite … want binnenkort vieren we het volgende: op 3/3 zijn we 33 jaar samen en op 4/3 zijn we 30 jaar getrouwd. Ik kreeg een paar keer de vraag waarom we destijds op 4 maart trouwden (tevens de verjaardag van mijn jongste zusje).

We kregen verkering op 3 maart 1982 en op die dag wilde ik in 1985 ook trouwen, nog bijna drie maanden vóór de geboorte van onze zoon … maar dat kon niet, 3 maart viel op een zondag, zodoende werd het een dagje later.

De eerste nacht in Börgbloumke (wij blijven het wel zo noemen i.p.v. Borgbloemke), heel langzaam wakker worden, want het is stil hier en terwijl ik de rolgordijntjes optrek kijk ik naar een mooi verstild nachtvorstlandschapje … beeldschoon!

Na een gezellig ontbijt in de superfijne keuken en het uitzwaaien van Ester, maken Frau Mijt en ik nog een wandelingetje over het landgoed. Ontelbare krokussen, winterakonietjes en sneeuwklokjes bepalen het beeld. De enige geluiden hier zijn een verre specht en de reigers die al in voorjaarsstemming zijn.

Na de lunch met de Nuissoep, is het tijd om afscheid te nemen van aardige F. die even voor taxi wilde spelen, en ook van Frau Mijt, zij ploft op haar onvolprezen Puch terug richting Stad.

Ondertussen wacht ik op de volgende lichting gasten: onze zussen en broers. Twee zwagers konden er helaas niet bij zijn, maar dat betekent wel dat we met precies 10 personen zijn, dus is er voor eenieder een bed!

Wat was het leuk!

Tussendoor spookt mijn moeder er nog wel door, in gesprekken en gevoelens. Zij stierf op 13 februari, nog maar twee weken geleden.

Ik heb dit samenzijn met de Geschwister als zeer bijzonder ervaren en om nooit te vergeten.

We wilden geen cadeau's, dit schreven we in de uitnodiging:

Jullie hoeven geen cadeaus of andersoortige, gebruikelijke aardigheidjes mee te nemen (een flesje wijn hebben we geen probleem mee). Een 'cadeau' wat ons blij maakt, is dat we ons samen eens afvragen waar ons alledaagse voedsel eigenlijk vandaan komt. Als dat het eten van dier is, beleef dan je eigen cadeau en dat is om het gebruik van respectievelijk 'dier-lijk' en zuivel, dus ook kaas, boter en ei, voor één dag en nacht te laten.

Stel je voor dat dieren met een bewustzijn, meestal kip, koe en varken, nog altijd op mensonterende wijze worden gehouden en afgeslacht.

Het houdt ons nogal bezig, het is genoeg. 

Een van de superleuke verrassingen was een ware sonnet van de Hoekse dorpsdichter, de broer van Mijn Architect:

… en van zijn zus een kaart met een zeer te beklagen Chinees varken, met een geheimzinnige speuropdracht waarvan we nog niet geslaagd zijn om op te lossen.

Verder toch lekker veel wijn gekregen … altijd goed voor hier op het Groningse land.

Ik had me een beetje verkeken op het werk om voor iedereen te koken en ben zoals wel vaker niet helemaal tevreden over mezelf … maar gelukkig was het reuzegezellig samenzijn en daar heb ik zó van genoten!

Als je in het Börgbloumke (naam voor de bewoners van Nuis: Borgbloemke), ook eens wil logeren, kun je hier meer info vinden.

Börgbloumke (1)

Verzin een naam voor ons vakantiehuis! Dat stond in het blad van Het Groninger Landschap, Golden Raand, lente 2014. Toen wij Groningen eenmaal ontdekt hadden werd ik gelijk lid van Het Gronings Landschap, ook omdat je dan het schitterende boek Golden Raand cadeau kreeg.

Het ging om het vakantiehuis naast de Coendersborch in Nuis. Een huis naast een borg met prachtig wandelgebied in het westen van Groningen.

Borgen zijn voormalige steenhuizen, Groningse burchten eigenlijk. Er waren er vele in het verleden, nu zijn er nog enkele over. Het zijn prachtige gebouwen om te bezoeken.

Toen ik de prijsvraag las dacht ik aan Börgbloumke, het Groningse woord voor stinzenplant. Dat woord hoorde ik voor het eerst in Domies Toen in Pieterburen en ik dacht gelijk: dat moet het worden! Een vakantiehuis bij een borg in een natuurlijke omgeving.

Citaat van de website van Domies Toen:

De term stinzenplanten is afgeleid van het Friese woord 'stins', dat in de middeleeuwen gebruikt werd om een versterkte stenen (adellijke) woning aan te duiden. De Groningse naam voor een steenhuis is 'borg' en men noemt stinzenplanten in Groningen dan ook wel "Börgbloumkes". Stinzenplanten treffen we alleen aan op terreinen die behoord hebben tot stinzen, borgen, kastelen, buitenplaatsen, oude boerderijen en in pastorietuinen. Buiten deze terreinen komen de stinzenplanten in die omgeving in het wild niet voor.

Vermoedelijk werden stinzenplanten als sierplanten geïntroduceerd. Ze hebben door de jaren heen stand gehouden en zijn uiteindelijk verwilderd. Heel bekende stinzenplanten zijn het sneeuwklokje (Galanthus nivalis) en de boeren- en bonte krokus (Crocus tommasinianus en Crocus vernus). De tuin staat bekend om haar collectie vroegbloeiende stinzenplanten. Domies Toen bevat vrijwel de gehele collectie, waaronder een aantal zeer zeldzame soorten, zoals het Haarlems klokkenspel (Saxifraga granulata 'Plena'). Als logo heeft Domies Toen de kievitsbloem (Fritillaria melegris).

En ik won met mijn inzending, hoe leuk is dat!

Al jaren bezig me te verdiepen in Groningse taal, cultuur, muziek, literatuur, poëzie noem maar op en uiteraard in de Groningers zelf. In de 10 jaar dat we daar nu komen hebben we zulke geweldige mensen ontmoet, echte Groningers èn import … ik kan bijna niet wachten tot we gaan ‘emigreren’.

Ik won dus een lang weekend in dat mooie huis dat eerst Kimm heette en nu Börgbloumke, maar … oei … de plaatselijke bevolking pikte dat niet. Börgbloumke schijnt Oostgronings te zijn en dit huis ligt in het Westerkwartier, dus dat roept weerstand op.

Zo'n kleine provincie en zoveel verschillen in de streektaal en in hoe men naar elkaar kijkt. Dat was wel een dompertje, ik schrok ook wel van de onaardige reacties op deze site. 

Het moest bloemke worden, want zo wordt het uitgesproken daar. In mijn beleving klinkt bloemke minder Gronings, eerder Vlaams … maar als men dat vindt, wie ben ik om daar wat van te vinden ... het maakt me niet echt uit.

Ik mag hier een lang weekend verblijven en dat is het allerleukste cadeau wat je aan een aan Groningen verslaafde kunt geven. Omdat er voor wel 10 personen slaapplaatsen zijn besluit ik mijn cadeau tot dit weekend in maart te bewaren en dan onze 30ste trouwdag daar te vieren. Ik ga proberen zoveel mogelijk mensen mee te laten genieten van mijn prijsje.

Dit weekend was het zover. Het was wel even een organisatie. De eerste dag wilde ik een vegan potluck organiseren, maar ik was daar veel te laat mee begonnen. De een na de andere Groninger vegan was al bezet die avond, of zegde alsnog af. Er was ook nog miscommunicatie omdat ik data had verwisseld. Uiteindelijk kwamen vandaag maar twee gasten (Ester en Liesbeth), het was desondanks een superleuke avond, met z'n viertjes en met geweldig lekker eten!

We zijn gisteren per trein al naar Groningen gekomen en blijven een nachtje in BudGett, we eten bij de Weeva en zijn verheugd dat we daar John en Stijn ontmoeten.

boodschappenlijst schrijven

De volgende ochtend huren we een autootje bij Stuur … en gaan boodschappen doen. Ik heb een redelijk goed boodschappenlijstje gemaakt om de komende drie dagen te overbruggen, maar van sommige dingen kocht ik teveel en van andere te weinig en sommige dingen vergat ik helemaal … zoals toiletpapier, maar het is allemaal goed gekomen.

De volgende dag willen we de auto terugbrengen, omdat hij er anders maar staat, zonde van het geld… maar hoe kom je terug? In het weekend is het openbaar vervoer lastig, zo niet onmogelijk. Onze loge regelt een vriend, die Mijn Architect bij Stuur opwacht en hem weer terugbrengt naar Nuis, drie borden soep eet en weer vertrekt. Zo makkelijk gaat dat in Groningen, goed geregeld!

In de middag komt de tweede lichting gasten, onze zussen/broers met schoonzussen/zwagers. Daarover morgen meer.

Groningen (dag 5)

Vandaag wil/moet Mijn Architect wat werken, hij gaat in de bibliotheek zitten en ik ga een koude wandeling maken.

Vanavond is de presentatie van het door Jan Strikwerda geschreven boek over Lou Leeuw in muziekpodium Vera.
Een prachtige avond vol leuke en gekke muziek, mooie mensen, maar ondertussen blijft het gevoel van de onafwendbare aanwezigheid van de man met de zeis.

Jan Strikwerda

Wolvega 8-9-1950 - Groningen 10-1-2015

Groningen (dag 4)

Drie gratiën

Weer een gezellige dag gaat dit worden, na het ontbijt op bezoek bij vrienden, kroeg in, een boekwinkel ontdekt waar alles 2 euro (!) kost en met livemuziek.

Bij Kokanje de Dutch Weed Burger eten met S. Hartstikke lekker, alleen de frietjes en het plukje sla was nogal karig. 

Dus namen we nog maar een dessertje (on-vegan).