In de eerste week van maart gaat alles steeds meer groeien en bloeien.
De Helleborussen:
Ik herinner me, toen ik nog in Vlaardingen woonde (bijna 40 jaar geleden), dat ik eens een knaloranje Keizerskroon bij iemand in de tuin zag. Mijn eerste gedachte was toen: Wat een lelijk ding!
Nu hou ik nog steeds niet van de kleur oranje, maar inmiddels vind ik de Keizerskroon spectaculair en is hij een van mijn favorieten.
De drie die ik nu heb doen het uitstekend. Even was ik bang dat de ‘Early Passion’ weer hetzelfde als vorig jaar moest doormaken, met die sneeuw en die wind, maar het viel mee.
In bezoekerscentrum Waddenkust is een lezing over stinzenplanten door ecoloog Klaas van Nierop, voormalig beheerder van Domies Toen.
Aansluitend een rondwandeling door de huidige beheerder Jan Jaap Boehlé.
Biotuinderij Animaheert, waar ik wekelijks geweldige groente haalde is er helaas mee gestopt. Het kwam financieel niet uit en ze willen meer tijd voor hun kunst, begrijpelijk. Maar nu zit ik weer zonder biologische groente. Ik koop dan wel wat bij de supermarkt en onze natuurwinkel Fluitekruid is overgenomen door Odin. Maar die vind ik te duur.
Op mijn zoektocht naar een nieuw adres voor biologische groente kwam ik Savanneboerderij Verbaarum in Bedum tegen. Te ver om elke week groente te gaan halen, maar toevallig zag ik dat ze ook een huiskamerrestaurant hebben. We besluiten er heen te gaan.
Geweldig mooie locatie, superleuke mensen en heerlijk eten! Onze concepten lijken wel wat op elkaar, maar toch ook weer anders. Het diner was vegetarisch. Een groot verschil is de prijs. Maar we zijn blij dat we gegaan zijn, erg leuk om deze bevlogen mensen te ontmoeten. Onze gastvrouw Christa heeft een heerlijk zuurdesembrood gebakken. Daarbij kruidenboter en prei-mosterdsoep als vooraf. Daarna een stoof van knolselderij en paddestoelen en een aardappelgratin. Plus rode ui compote en salade van eigen kweek sla en zelfgedroogde zontomaatjes. Dessert was een chocolademousse, gemaakt met eendenei. Met een leuke groep mensen, gezellig eten in de mooie voorkamer van de boerderij.
Op hun instagram pagina stond dit: dat we ineens Angelika, de huiskamerkok van Tuin Engelwortel uit Kleine Huisjes @engelwortel met haar man Henny aan tafel hadden zitten en daar hele leuke gesprekken mee hadden...ander concept, nieuwe inzichten en veel inspiratie...daar gaan we zeker naar toe...
Nou, jullie zijn heel erg welkom!
Vandaag en gisteren de houtsnippers verdeeld. Achter het kippenhok en de twee snipperpaden. Nu alleen nog het Hagepad, achter de kas. Een deel van de snippers geven we weg, voor een nieuw pad in ons bos.
Het begint steeds meer te kriebelen, ik moet de tuin in, want heel veel te doen! De nieuwe planten wurmen zich al door het herfstblad en de uitgebloeide restanten van vorig jaar.
Ik ben wel een mooiweer tuinier. Zelden de tuin in als het koud is en helemaal niet in de regen. Dat maakt wel dat ik nu erg achter loop. Hopelijk veel mooie dagen in maart, dan kan ik even doorwerken.
Het berkperk is klein en dus snel klaar. Tot mijn vreugde komen daar de Keizerskronen weer op, wel twee weken eerder dan vorig jaar!
In elk perk komen wel krokusjes voor.
Ik las ergens op internet dat de allermooiste sneeuwklokjestuin zich in Warffum zou bevinden, bij de oude pastorie. Omdat we op de terugweg van Uithuizen daar langskomen besluiten we even te gaan kijken.
We parkeren bij het prachtige eeuwenoude gebouw en vragen ons af of het een woning is of iets anders. Er staat nergens een verwijzing. Het ziet er wel bewoond uit. We proberen het hek, het is open. Een beetje opgelaten lopen we over het schelpenpad langs het gebouw. We kijken de achtertuin in en ik ben sprakeloos! Of het nu mag of niet, ik moet die tuin in!
Met een voorgevoel dat we elk moment weggestuurd kunnen worden, lopen we behoedzaam op het paadje met mooie bomen en bloeiende toverhazelaars. Als we naar links kijken zien we een veld met miljoenen, wat zeg ik ... miljarden sneeuwklokjes, nou ja, ontelbaar en werkelijk adembenemend.
We wandelen de hele tuin rond, met telkens een steelse blik naar het huis.
Ook vele winterakonieten, die zich zelfs tot in het schelpenpad uitbreiden. Verder dan de drie stuks in mijn eigen tuin ben ik nog niet gekomen. Ik blijf hopen.
Rechts van het huis is een moestuin met een prachtige oranjerie. Hier ziet het er wel erg privé uit. We horen stemmen en, een beetje opgelaten, lopen we terug.
We bewonderen nog snel even de Helleborussen en vertrekken dan weer.
Thuisgekomen ga ik direct informatie over de pastorie zoeken. Deze was zelfs een keer in het TV-programma Binnenstebuiten (alleen komt de tuin niet aan bod). Ook vond ik een uitgebreid artikel in het Friesch Dagblad.
Natuurlijk waren we op privé terrein en natuurlijk zijn we gezien. Blijkbaar zagen we er niet gevaarlijk uit en liet men ons maar gaan. Het is eigenlijk helemaal niet onze stijl, om zomaar een privé tuin in te lopen. Toch ben ik blij dat we dit hebben gezien, zo magisch mooi!
Ik wist het niet, gewoon vlakbij, wat wonen wij toch in een omgeving met ongelofelijk veel moois … gelukvinders, dat zijn wij!
